#У‌ткинчи_дунё


#No_172.

#муаллиф_Қосимова_Нодира



—Бирам хаяжонланяпман.
Муниса оппоқ либосда, Аббосни кутаркан, Мунирага гапирди
—Қандай бахтлисан синглим. Бахтингга кўз тегмасин.
Мунирани кўзлари ёшланди
—Рахмат опажон. Сиз хам бунданда бахтли бўлинг.
Муниса кўзларида ёш билан, Мунирани қучди.
—Биз Ботир аканг билан тўйхонага кетамиз, сени дадам ва Нур ойим кузатиб қўяди. Тўйхонада кўришамиз, шифохонадаги ва қариялар уйидаги онахонларни хам таклиф қилганмиз. Улар эртароқ боришадиган эди, биз уларни жойлаб ишларимни хал оламан.
Мунира кўзидаги ёшларни артиб, шошиб гапирди
—Опа, курсдош дугоналарим хам келишади, яхшилаб қаранг хўпми?
—Албатта, сен буларни ўйлама. Бахтли бўлишни ўйла.
Мунира, Мунисани юзидан ўпиб қўйиб чиқиб кетди.
—Кетдикми дадаси?
Мунира, Ботирга қаради
—Нега керак бунча пардоз?
Ўзи шундоқ хам гўзал бўлсанг.
Ботир, Мунирани рашк қилиб гапирди
—Бир ўйнасак ўйнабмизда дадаси, болалар хам тайёр. Қани кетдикми?
—Шошма...
Ботир Мунирани қўлидан ушлаб ўзига тортди.
—Мени биласана, сени қанчалик рашк қилишимни.
Ботир чўнтагидан румолчасини чиқариб, Мунирани лабидаги бўёқни артди.
—Э қўйсангизчи?
Мунирани жахли чиқди
—Асабимни бузма, хохласам хозир бормайсан тушундингми?
—Нега бундай қиляпсиз?
Мунира, Ботирни кўзларига боқди
—Чунки сени севаман, агар қизиқ бўлмаганингда, сен билан ишим бўлмасди.
Ботир, румолчасида Мунирани юзидаги пардозларни артиб ташлади.
—Кўнглингиз ўрнига тушган бўлса, борақолайлик.
Мунира, Ботирни қўлини силтаб ташлаб ёнидан ўтиб кетди.
—Албатта энди хаммаси зўр бўлди.
Ботир айёрона жилмайиб, Мунирани ортидан кетди..


💫💫💫💫


—Тайёрмисизлар..
Ичкарига кирган хамшира, беморларга гапирди.
—Қаёққа борамиз?
Латофат, хамширага савол берди.
—Шерикларингиз айтишмадими?
Бугун тўйга борамиз, шу ерни бошлиғини синглисини тўйи бугун. Хаммамиз таклиф этилганмиз, бир ёзилиб келамиз.
—Қандай яхши, унда тез тайёрланай
Латофат шошиб шкаф олдига борди.
—Яқинда хаммангизга бир хил кўйлак киргизиб юборгандию?
Ўшани бир хилда қилиб кийинглар. Хоним шуни хохлади.
—Тўғри, хали кийганимиз хам йўқ эди
Қариялар бир хил кийимларини кийиб, афтобусда жойлашишди.
—Яхши бўлди, анчадан буён зерикиб ўтиргандик.
Латофат шеригига қаради
—Тўғри, бир айланиб ёзилиб келадиган бўлдик.
Икки аёл сухбатлашиб, тўйхонага етиб борганини хам билмай қолди.
Латофат афтобусдан тушаркан, эшик олдида ўғилини кўтариб турган Ботирга кўзи тушди
—Нахотки ўша бўлса?
Нахотки мен бува бўлган бўлсам?
Латофатни юраги ўйнаб, секин хотинларни орасидан, тўйхона ичига кириб, столлардан бирига жойлашишди
—Бирор қариндошларимикин?
Ёки таниши?
Қўлидаги бола кимни экан?
Латофатни юзта савол қийнар эди

📚 Ibratli Hikoyalar 📚