#У‌ткинчи_дунё


#No_186


#муаллиф_Қосимова_Нодира


—Менга яқинлашманг, мен сизни хеч қачон кечирмайман, ва сиз билан қолмайман.
Муниса Аббосни ўзидан итармоқчи бўлиб, кучи етмасди.
—Ўзимники бўлган нарсани, бировга бериб қўймайман. Ха деб битта гапни тўтиқушга ўхшаб қайтавермайди.
Аббос, Мунисани қулоғига шивирлаб, бўйнига лаб босди.
—Сиз кетмоқчи эдингиз.
Муниса бетоқатланди
—Хеч қаерга кетмайман, шундай нарса уйимда, қолаверса ёнгинамда турсаю мен кетаманми?
Аббос, Мунисани буни узра сайр қиларди.
—Аббосжон болам..
Эшик таққиллашидан, мажбур Мунисани қўйиб юборган Аббос эшикни очди.
—Лаббай она.
—Шом бўлди, хеч қаерга кетма тушундингми? Чиллалик одам кўчага чиқмайди.
Қизимни хам ёлғиз ташқарига чиқарма.
—Хўп она, яхши дам олинг.
Аббос эшикни беркитиб, юзлари қизариб кетган Мунисага қараб жилмайди.
—Ана, кетмас эканман. Қаерга келгандик, севаман деяётганмидинг.
Аббос кўйлагини тугмасини бўшатиб, Мунисага яқинлашди.
—Мени ишларим бор эди...
Муниса югуриб ташқарига чиқиб кетди.
Ошхонага кириб муздек сувдан сипқориб ичди.
—Ё оллоҳ. Юрагим қинидан чиқай дейдия?
Лекин бу хато, уни севиб қолма кейин қийналасан.
Муниса юраги устига қўлини махкам босди. Сал ўзига келгач, идишларни ювишга киришди, ошхоналарни еғиштириб бир икки хил ширинликлар хам тайёрлаб қўйиб хонасига кирди. Кирганда Аббос ухлаб ётган экан, секин битта ёстиқни олиб, гиламга битта тўшакни ташлаб ёнбошлади. Киприклари оғирлик қилиб, кўзларини юмди.
Тонг сахар.
Муниса кўзларини зўрға очаркан, кучли қўллар уни махкам қучиб ётганини хис қилди.
Устидаги кўйлаги хам йўқ эди. Қўрққанидан ирғиб ўрнидан турди.
—Ахмоқ бу нима қилганингиз?
Муниса жахл билан гапириб, шошиб кўйлагини кийди
—Иссиқда кўйлак билан ухлайдими?
Аббос кўзини ишқалаб, Мунисага қаради
—Ўзингиз ечиниб ётсангиз, бошқалар хам ечиниб ётиши керакми?
Муниса, кўйлагини олди тугмасини қадади.
—Албатта мени хотиним, ёнимда ечиниб чиройли бўлиб ётиши керак.
Аббос ўрнидан туриб фудболкасини устига кийди.
—Бу хол бошқа такрорланмасин. Шу охиргиси бўлсин.
Муниса қўлини бигиз қилди
—Ундай бўлса ўзинг ечиниб ёт, шунда бошқа қайтарилмайди.
Аббос бемалол гапирди
—Уяциз экансиз, бугундан бошлаб бошқа хонада ётаман.
—У ерга хам қувлаб чиқаман, гапингиз борми?
Аббос қошини учириб қўйди
—Ярамас, безбет..
Муниса эшикка чиқиб, луғатидаги энг яхши сўзлар билан, Аббосни сийлади.
—Ўзим хам ахмоқман, кўйлагимни ечиб қўйса хам, билмай ухлаганимни қара.
Муниса пешонасига уриб қўйди.

📚 Ibratli Hikoyalar 📚