#У‌ткинчи_дунё


#No_190


#муаллиф_Қосимова_Нодира


Розия, ўша кундан буён ўша уйда яшаб юрган эди. Розия уйни сотган одамларни топа олишмади. Улар топилгунича, ўша уйда яшашига рози бўлган Самад. Уйни сотганларни, қидиришга киришди.
—Уйни олган одамни топдим, эртага уйга чақирдим. Лекин сизни бу ерда эканингизни айтмадим.
Самад, кечги овқат маҳали гап бошлади.
—Рахмат сизларга. Агар уйга киритмаганингизда, қаёққа борардим бола билан?
Розия, бошини эгди
—Эртага келса, кейин сизни бу ерда ушлаб олиб ўтира олмаймиз. Қолиб кетган пулингизни оласиз ва бу ердан кетасиз.
Самад гапни калта қилди.
—Хўп рахмат.
Пулимни олсам, бирор жойдан ижара уй оламан.
—Болангизни отаси борми?
Самадни аёли гапга қўшилди.
—Хха, бор.
Розия тутилиб қолди
—Қаерда, ва сиз нега бундай ахволдасиз?
—Мени эримни иккинчи аёли бор экан, мен бундан бехабар эдим. Бир куни уйимга бостириб келиб, уйимизни ёқиб юборди.
Эрим вафот этди, ва мен шу ахволга тушдим.
—Вой шўрим. У аёл қамалдими?
—Йўқ, отаси бой экан ишни ёптириб юборди. Мени аризамни хам қайтариб олишга мажбур қилишди.
Розия кўз ёшларини артди.
—Сиқилманг синглим. Хаммаси яхши бўлади.
Розияни қўлини сиқиб қўйди.


💫💫💫💫


—Сиз кирманг, ўзимиз қараймиз.
Мунирани ичкарига қўймай, Латофатни олиб кириб кетишди.
—Эй худо, энди нима бўлади?
Муниса асабий каридорда айланиб юрарди.
Салдан кейин, ичкаридан доктор чиқиб келди.
—Нима бўлибди ойимга?
—Мийясида ўсимта пайдо бўлган, Тамаграфияга тушурдик, ва мана анализлари.
Қўлидаги хужжатни Мунирага узатди.
—Нима, ўсимта..
Мунира, шошиб хулосага қаради.
—Ахир, бу...
Мунирани оёқлари бўшашиб кетди.
—Афсуски ха.
—Энди нима бўлади?
Мунирани кўзларидан ёш оқарди.
—Даволашга ўтказамиз. Сақлаб қола олмасакда, сал бўлсада умрини узайтиришга харакат қиламиз.
—Кўрсам бўладими?
—Албатта, бемалол киринг. Лекин хали ўзида эмас.
Мунира югуриб ичкарига кириб кетди.
Латофатни олдига кириб, қўлларидан тутди.
—Ойи, биламан, дард сизни суст қилган. Аммо мен ҳар куни дуо қиламан. Ҳар тунда ёстиқни ҳўл қиламан. Илоҳим, сиз яна аввалгидек куласиз.
Ҳар бир нафас олганингизда юрагим чўкади: “Бу охирги нафас бўлиб қолмасин,” деб.
Мен ҳали сизга орзу қилган либосни олиб бермадим, кўзларингизга нур қайтара олмадим.
Илтимос, ойи... яна бир оз яшанг. Мени етим қилманг...

📚 Ibratli Hikoyalar 📚