#У‌ткинчи_дунё


#No_192


#муаллиф_Қосимова_Нодира


—Энди қаёққа бораман?
Бола билан кўчада қолдим, борар эшигим, қадам босгулик остонам йўқ.
Ўз хаётимни ўзим барбод қилдим, гулдек оиламни ўғил туғаман деб, барбод қилдим.
Мана ўғил хам туғдим, лекин бу энди менга татияптими?
Розия йўл бўйи йиғлаб, Нигинани қабри бошига келди.
—Жоним қизим, мени кечир. Мени деб бу ёруғ оламга тўймадинг. Сени хазон қилдим.
“Мен онаман... аммо қандай она?”
Ҳар тун жимжитлигида фақат сенинг овозинг қулоғимда жаранглайди.
Менга “Она” деб айтган охирги сўзинг — гўё юрагимга муҳр бўлиб қолган.
Энди эса... мен сени ер бағрига жўнатган аёлман.
Сени ҳимоя қилишим керак эди — аммо ҳимоя қилолмадим.
Ҳаттоки сенинг изтиробларингни ҳам пайқамабман.
Сен менга қараб ёрдам сўраган бўлсанг-чи? Мен-чи? Мен фақат танбеҳ бердим, қаттиқ гапирдим...
Балки сен яккаланиб, менга энг керакли дақиқада яқинлик кутгандирсан...
Энди кеч, хаттоки бир марта тушимга кирмайсан, мендан хафалигингни биламан, она бўлиб қўлимни дуога очиб, сени жойингни жаннатда бўлишини сўрамабман. Сен фариштадек бегуноҳ ва шахид кетгансан, илохим жойинг жаннатларда бўлсин. Мен доим сени йўқлаб келаман қизим, шунда зора гуноҳга ботган қалбим ва танам енгилласа.
Розия қабр бошида тинмай йиғларди, анча пайт ўтириб секин йўлга тушди.
Қош қорайиб қолган махал, Розия эшик қўнғироғини чалди.
—Нега келдинг?
Рахима, Хуморани кўриб кўксини чангаллади.
—Уйингизга киритинг она, борарга жойим йўқ.
Розия ўғлини махкам қучди
—Кет, мени сендек қизим йўқ.
Рахима кўзларида ёш билан гапирди
—Дунё мендан юз ўгирди, сиз ўгирманг она.
Розия зорланди
—Хароминг билан кўчада қолдингми?
Ичкаридан акаси чиқиб келди
—Акажон, мени кечиринг.
Розия ўзини акасини оёқлари остига ташлади.
—Хумора сенга кам жазо берибди. Биратўла ёқиб юбориши керак эди, шунда биз хам исноддан қутилардик. Бу ерга манави итваччанг билан қадамингни босма.
Юринг ойи
Акаси, Рахимани қўлидан ушлаб ичкарига олиб кирди.
—Эрингдан, қизингдан, биздан ўшани деб кечган эдинг. Ўшани деб гулдек қизингни ўлдирдинг.
Энди ўшани олдига, қўлингдаги харомингни олиб бор.
Дарвозани тарақлатиб ёпиб, ичкаридан қулфлади.
Розия дод деганча қолди. Нима қиларини билмасди, секин ўрнидан туриб йўлида давом этди.
Қош қорайиб, хамма жойни зулмат босди. Кўчада маст аласлардан бошқа хеч ким йўқ эди.
Розия, минг бир хаёл ва қўрқув билан дарвоза қўнғироғини бир неча бора чалди.
Жавоб бўлмагач, дарвоза олдидаги скамейкага боласи билан ёнбошлади

📚 Ibratli Hikoyalar 📚