#РЎЁ

МУАЛЛИФ Шамсинур

130-қисм

Хуршид дадасининг: “Эрини кутмай бевафолик қилганларни бу дунёда яшашга ҳаққи йўқ,“ деган гапини қулоғи остида такрорларди. У Ҳусноранинг қишлоқда кутиб олиниши тантанали ўтганини билгач, унинг бахтини бузишга қарор қилди.
У телефонини олиб, танишларидан бирига қўнғироқ қилди.
- Салом, Мирзо. Менга машина керак. Қаергалигини сўрама. Лекин менга тезкор ва ишончли машина керак. Ҳамда... анавиндан ҳам бир ҳисса бўлса ёмон бўлмасди.
- Тинчликми, Хуршид? — Мирзо ҳайрон бўлди.
- Бир гал қўллаб юбор. Биласанку мени излашяпти.
- Хўп, ҳозир юбораман.
Хуршид телефонни ўчирди. Унинг совуқ кўзларида фақат қасд ва адоват алангаси ёнарди. У Ҳусноранинг бахтга етишига асло йўл қўймайди.
- Менга хиёнат қилди у деб ҳисобларди.
Шу ўйлар билан қишлоқ томон йўл олганда милиция ходимлари уни тўхтатди. Хуршидни ранги оқариб кетди.
- Мен оддий фуқароман.
- Буни маҳкамада аниқлаймиз.
- Ака келишайлик энди.
Аммо уни ёнидан топилган дори ҳам, ўзига нисбатан яна битта айбловни оширди.

****

Баҳром чуқур уйқуда. Ҳуснора нафасини ичига ютганча Баҳромнинг янги пойабзалини қучоқлаганча ўтирарди.
- Ҳуснора нима қиляпсан?
Қиз чўчиб тушди.
- Хонада кимдир юргандек бўлди. Жуда қўрқиб кетдим. Буни учи яхшироқ тегади деб ушлаб турибман.
Баҳром Ҳуснорани қўлидан туфлини олиб пойгакка отиб юборди.
- Кел жоним, мен ёнингдаман ҳеч нарсадан қўрқма.
Ҳуснора энди кўзи илиганди шивирлаган овоздан баттар қўрқа бошлади.
“У қўлини сендан нари олсин“
Қизнинг кўзлари дахшатдан қотди.
- Баҳром ака, сиз ҳам эшитдингизми?
- Нимани?
Баҳром уйқусираб жавоб берди.
- У айтяпти мендан узоқ тураркансиз.
Баҳром ҳайронлик билан қизга қаради.
- Ҳуснора аҳволинг яхшими?
- Менимча яхшимас.

Давоми бор...

Реакциялар босиб мени хурсанд қилинг 😘😊👍

#РЎЁ

МУАЛЛИФ Шамсинур

131-қисм

Баҳромнинг саволидан Ҳуснора янада довдираб қолди. Унинг хаёлида тушдаги нам пол, билагузукли қўл ва ҳозиргина эшитилган совуқ пичирлаш аралашиб кетди.
— Мен... Мен жиддий айтяпман, Баҳром ака. Кимдир шу ерда туриб бизга гапиряпти, — деди Ҳуснора титроқ овозда, кўзлари хонанинг қоронғу бурчагига қадалганча.
Баҳром карахт ҳолда ёстиқдан бошини кўтарди. Ҳамма жой тинч, фақат эшик ортидан чигирткаларни чириллаши эшитиларди.
— Тинчлан, азизам. Шунчаки ёмон туш кўргансан. Мен ёниндаманку. Қайси бурчакдан гапиргандек туюлди? — У хавотир билан Ҳусноранинг пешонасига қўлини қўйди. — Ҳароратинг яхши.
— Мана бу ердан! — Ҳуснора тушида қўл чиққан, ҳозир эса қоп-қоронғу бўлиб турган бурчакни кўрсатди. — У менинг ёнимга келишингизни истамаяпти... «қўлини сендан нари олсин» деди...
Баҳром чуқур нафас олди. У Ҳусноранинг қўрқуви чин эканлигини ҳис қилди, аммо бу ғайритабиий ҳолатга ишонгиси келмасди.
— Балки, базм.сени чарчатгандир, ёки уй ишлари. Эрталаб, худо хоҳласа, тоза ҳаво олгани чиқамиз. Қишлоқни айланамиз. Энди кўзингни юм, — деди у, қизни ўзига тортиб, маҳкам қучоқлаб.
Ҳуснора Баҳромнинг бағрида худди паноҳ топгандек бироз тинчланди, лекин бурчакда ниманидир ҳис қиларди. У уйқуга кета олмасди. Кўзини юмиши билан, ўша билагузукли, қўлнинг билагида товланаётган ғалати билагузук кўз олдига келарди.
Уйқу устунлик қилиб ухлаб қолди.

****

Хуршид ўзини ҳимоя қилишга уринди, аммо чўнтагидан топилган кичик ўрам унинг аҳволини янада оғирлаштирди.
— Қаранг, ўртоқ милиционер! Бу менинг эмас, танишимдан қарзга олган машинада қолиб кетган, — деди у, терга ботиб.
Милиция ходими кулди.
— Бу гапларни адвокатингизга айтасиз. Ҳозирча сизга нисбатан икки айблов мавжуд: Маҳмуд Бўроновга ҳужум ва ноқонуний гиёҳванд моддаларни сақлаш.
— Мен ҳеч кимга пичоқ санчмадим. Мирзонинг машинасида турган нарсага мен жавобгар эмасман.
— Мирзо Машарипов аллақачон автомашинасини ўғирланганлиги ҳақида ариза ёзиб улгурган, Хуршидбек , — деди милиционер киноя билан. — У «тезкор ва ишончли» машинани сўраганингизни ва эвазига анавиндан ҳам бир ҳисса беришни айтганизни телефонидан эшиттирди.
Хуршиднинг ранги оқариб, тили айланмади.
- Қолаверса мен ҳали пичоқни санчганлигиз ҳақида гапирмадим. Ўзингиз ўзингизни фош қилдингиз .

Давоми бор...

Реакциялар босиб мени хурсанд қилинг 😘😊👍

#РЎЁ

МУАЛЛИФ ШАМСИНУР

132-қисм

Хуршид бошини чангаллаб қолди. Нималарни бошладия. Бекор отасини гапига кирдими? Йўқ отаси ҳақ эди. У доим ўғлини тўғри йўлга бошлади. Агар қамалса отаси билан бир жойга тушса ҳам майли.


***

Айюб паришон ҳолда ўтирибди. Отаси эса аллақачон оёққа туриб олган. Ҳаттоки дўстлари билан санаторияга кетиб юборди. У Ҳуснорани ишончли қўлда эканлигидан кўнгли ҳотиржам эди. Аммо тушида хотини ҳамон безовта. Нега у безовта бўлса?
Айюб анави қизни яна бир бора учратди. Ҳуснорада кўнгли бор эдими, ёки шунчани ёқтириш эдими билолмади. Аммо бу қизни кўрганида юраги жизз этиб кетди. Умрида биринчи марта бу ҳолатга тушганди у. Қизнинг бошидаги рўмоли ҳам ўзига жуда ярашиб турарди.
- Балки ўша қизни яхшилаб кузатишим керакдир. Кўзларими, йўноқларими Ҳуснораникига ўхшаб кетади. Аммо буғдойранг бўлса ҳам устарали қиз экан.
Айюб машинасига ўтирди. У қизни излайди. Гаплашиб кўриши керак. Бўлмаса безовталана бошлаяпти.

***

Эрталаб тунгги бедорликдан кейин Ҳуснора туролмай ухлаб қолибди. Баҳром ҳам қуёш чиқиб кетганидан хабари йўқ ётибди.
- Келииииин.
Самия опани овозидан Ҳуснора чўчиб турди.
- Лаббай ойижон
- Аҳволингиз яхшими? Чиқмадингизлар, ҳавотир олдик.
- Ҳа, яхшимиз. Ҳозир чиқамиз.
Ҳуснора уялиб кетди. Дарров ювиниб Баҳромни уйғотишга тушди.
- Баҳром акааа.
Баҳром эса мазза қилиб ухлаб ётарди.
- Баҳром ака туринг.
- Ҳммм. Кел ёт ундан кўра.
Баҳром Ҳуснорани қайта қучоғига тортди.
- Туринг ойингиз чақирдилар.
- Энди етишдим ўзи сенга ётсангчи.
Баҳром қиздан бўса олди.
- Уффф, айнияпсиз. Мен кетдим .
Ҳуснора эрини қучоғидан аранг қочиб қутулди. Ҳовлига чиққанида уйдагилар аллақачон нонушта қилиб бўлишган экан. Овсини ҳамма ишни тиндириб қўйибди.
- Баҳром турмадими?
- Йўқ, уйғотолмадим.
Ҳуснора айбдордек ерга қаради.
- Овсинингиз билан боғга бориб келинглар. Аввал нонушта қилинг. Мева териб келасизлар.
- Хўп ойижон.
Ҳуснора нари бери нонушта қилди. Кейин овсинини олдига борди. Гулзода тайёрланиб турган экан.
- Гули боғга борамизми? Ойижон айтдилар.
- Ҳа борамиз. Тайёр бўлсангиз кетдик. Беҳи териб келамиз. Мураббо қилардим.

Давоми бор...

Реакциялар босиб мени хурсанд қилинг 😊👍😘

#РЎЁ

МУАЛЛИФ Шамсинур

133-қисм

#РЎЁ УНУТИЛГАН ТУН:
Улар ўша эски, ҳувиллаган уйдан узоқлашишга интилишар экан, Ҳуснора тўсатдан тўхтаб қолди. У кўзи тушган нарсадан қотиб қолганди.
— Келинойи, нима бўлди? — Гулзода хавотирланди.
Ҳуснора ҳеч нарса дея олмади. Унинг нигоҳи Ҳамро мулланинг уйига қараган эски, ёруғлик тушмайдиган деворга қадалган эди. Лой деворнинг тагида, чакалакзор ўсимликлар орасида ярим яширин ҳолатда... майда, оч пушти рангли тошлар тизилган эски, занглаган билагузук ётарди. Бу билагузук Ҳуснорага туни билан тинчлик бермаётган тушдаги билагузукли қўлнинг безаги эди. Айнан ўхшарди.
Ҳуснора нафас олишни унутгандек эди. Унинг боши оғриб, кўз олди қоронғулашди.
— Йўқ... бўлиши мумкин эмас, — деб пичирлади у.
— Нима? Нималарни кўрдингиз? — Гулзода Ҳусноранинг билагидан тутиб, у кўрсатган жойга қаради. Аммо ҳеч нарсани кўрмади.
- Ҳеч нима юринг.
Ҳуснора юриб борар экан, уни ортидан кимдир юраётган ҳис ҳеч тинч қўймасди. Бир икки марта орқасига ҳам қараб қўйди.
- Сиз негадир безовтасиз?
Гулзода овсинини баттар оқариб кетган юзига қараб ҳавотир билан деди.
- Мен... Ҳаммаси яхши.
Ҳуснора ўзини чалғитишга уринди.

Иккиси бирга мева теришди. Асосан Ҳуснорани ўзи терди. Гулзода унга қараб ўтирди. Бир челак бўлганда ортга қайтишди. Бу гал муллани уйи олдидан ўтаётганда ўша билагузукни кўрмади. Ҳайрон бўлди. Аммо тупроқ ўша ҳолда турар, уни кимдир босиб ўтганга ўхшамасди.
Уйга қайтиб киришганда дарғазаб Баҳромга дуч келишди.
- Баҳром ака турдингизми?
- Қаерда эдинг?
- Гули билан мевага кетдик.
- Гули билан? Қани унда келин?
Ҳуснора ёнига қаради. Гулзода йўқ.
- Ҳозир бирга кирдикку?
Қизни рангги буткул ўчди.
- Ҳуснора нимадандир безовтамисан?
- Йўқ, мен... Мен... У билан бордим.
- Келиииин.
Гулзода ошхонадан чиқиб келди.
- Лаббай муллака.
- Боғга нега бормадиз?
- Келинойим ўзлари мени кутмай кетганларини билмай қопман. Уйга кирганлар деб ўйлагандим.

Давоми бор...

Реакциялар босиб мени хурсанд қилинг 😘😊👍

#РЎЁ

МУАЛЛИФ ШАМСИНУР

134-қисм

Ҳуснора Гулзоданинг сўзларидан даҳшатга тушди. Унинг мияси ўзини алдаб, сўнгги дақиқаларни бошқача хотираларга алмаштирганми? У қандай қилиб Гулзода билан бирга келиб, у бирдан ғойиб бўлиши мумкин?
— Йўқ, Гулзода! Сиз мен билан эдингиз! Ҳатто ўша уйни кўрсатиб, Ҳамро мулла ҳақида гапирдингиз! — Ҳуснора қаттиқ туриб Баҳром ва Гулзодага қаради.
Гулзода ҳайрон бўлиб кўзларини пирпиратди:
— Келинойи, нималар деяпсиз? Мен ҳали ҳовлидан ташқарига чиққаним йўқ. Кеча ростдан ҳам яхши дам олмабсиз. Мен сизга фақат нонушта пайти, мева териб келишни ойижон айтганларини эслатдим, холос. Кейин мен ошхонага ўтдим. Сизни хонангизга кириб кетгансиз деб ўйлагандим.
Баҳром хотинининг елкасидан тутди. Унинг юзига хавотир билан қаради.
— Ҳуснора, тинчлан. Ўзингга кел. Жуда чарчагансан. Балки, кўчада ким биландир гаплашиб, уни Гулзода деб ўйладингми?
Ҳуснора боши билан “йўқ“ ишорасини қилди. Унинг ичида ғала-ғовур бўшланди. Агар у боғга ёлғиз борган бўлса, у билан йўлда гаплашган, мулла ҳақида айтган одам ким эди? Ёки буларнинг ҳаммаси яна бир даҳшатли тушнинг давоми эдими?
— Лекин... билагузук...
— Қандай билагузук? — сўради Баҳром.
Ҳуснора йўталиб олди. У Баҳромга тушини айтгиси келмади, чунки бу унинг ҳолатини янада ёмонлаштирарди.
— Шунчаки... бир нарса кўргандек бўлдим. Ҳаммаси яхши, Баҳром ака. Мен бироз дам олишим керак.
— Ҳа, шундай қил.
Баҳромнинг кўзлари Ҳусноранинг ваҳимасини сезди. Ҳуснора хонасига кетгач уни ортидан борди.
- Ҳуснора аввал ҳам шундай бўлганми?
- Баҳром ака аввалги ҳолатим қайталаниши эҳтимоли бор дейишган. Соҳиб акани олдига борайлик. Бу ердан кетайлик.
Қизнинг кўзлари ёшланди .
- Бўлди, эртагаёқ кетамиз. Сен хонадан чиқма.
- Сиз... Сиз қаерга кетяпсиз? Мени ёлғиз қолдирманг. Мен қўряпман. Жудаям.

Давоми бор...

Реакциялар босиб мени хурсанд қилинг 😘😊👍

✿•┈┈┈┈┈••ৡ🌸🌸🌸ৡ•┈┈┈┈┈•✿
🧕 Muslimalar kundaligi 👇
https://t.me/+47zmpAgeAI81NWVi

Янги ҳафта, янги тонг муборак!

Душанба куни амаллар Оламлар Роббисига кўтарилади. Келинг, бу кунни фақат яхшилик билан безайлик:
• Бир ширин сўз;
• Бир табассум;
• Ва озгина бўлса-да садақа...
Роббимиз сиздан рози бўладиган амалларни қилишга муваффақ айласин!

✅Яқинларингизга улашинг!

❤️ bosib qoʻying

👇👇👇
https://t.me/+NEjEmiDPYX8wYzIy

Менинг ўғригина болам (ҳикоя)

Отамизнинг ўлганига анчагина йил ўтиб кетди. Бу йил — ўн еттинчи йилнинг кўкламида онамиздан ҳам ажралиб, шум етим бўлиб қолдик. Биз тўрт етимдан хабар олиб туришга катта онам — онамнинг оналари Роқиябиби келиб турибдилар. Бу кишини биз эркалаб «қора буви» деб атаймиз.
Оқшомлари бувим бошлиқ ҳаммамиз олди очиқ айвонда увунтўда  кўрпа-ёстиқларга ўралиб, биттагина Ўратепанинг кир ип шолчаси устида ухлаймиз.
Сентабр ойларининг охири, илк куз оқшомларидан бири эди. Ҳаво анчагина салқин. Биз етимлар бир-биримизнинг пинжимизга тиқилиб, бир-биримизни иситиб уйқуга кетганмиз. Қаторда энг сўнгги бўлиб, она чумчуқдай қора бувим ётардилар, у киши саксондан ошиб кетган, носкаш кампир эдилар.
Бу оқшом уч хўроз ўтгандан кейин, етти қароқчи юлдузи тик келганда ғўнғир-ғўнғир овоздан уйғониб кетдим. Бувим ким биландир анчагина баланд овоз билан суҳбатлашмоқда эдилар. Ҳовлимиз, ота-бувадан қолган, анчагина катта бўлиб, тўртбурчак таноби ҳовлилардан эди. Гир атрофи иморат, шимол томонда амакиваччаларимиз туришарди. Лекин улар ёзда боғга кўчиб кетардилар. Ҳозир улар томон бўш.
Буни қаранг-а, бизнинг уйимизга ўғри кепти. Бизни ҳам одам деб йўқлайдиган кишилар бор экан-да, дунёда? Эртага ўртоқларимга тоза мақтанадиган бўлдим-да: «Бизнинг уйга ўғри келди». Ғурур билан айтилса бўлади. Лекин ишонишармикан?
Ўғри ўша амакиваччаларнинг томидан секин юра келиб, бувимнинг тўғриларига келганда акса уриб юборибди. Бувим эса ёстиқни кўкракларига қўйиб, тил тагидаги нос билан ўйлаб ётар эканлар. Бувим «туф» деб носни туфлаб, томга қараб:
— Ўғригина болам, ҳой ўғригина болам, ҳойнаҳой бирор тирикликнинг кўйида томга чиққан кўринасан, ахир касбинг нозик, тумов-пумовингни ёзиб чиқсанг бўлмайдими, — дебдилар.
Ўғри томдан туриб:
— Ахир, бувижон, сиз ҳам бироргина кеча тинчингизни олиб ухласангиз бўлмайдими, бизнинг тирикчилигимизнинг йўлини тўсаверасизми? — дебди.
Мен гап шу ерларга келганда уйғониб кетган бўлсам керак. Қолган гапларни эшитганимча қилиб ёзаман.
— Ҳой, айланай, ўғригина болам, бошимда шундай мусибат турганда кўзимга уйқу келадими? Мана: олти ой бўлди, бирор соат мижжа қоқиб ухлаганим йўқ. Кундуз кунлар гарангдай довдираб юраман. Бирор ерга ўтиб мизғигандай қуш уйқуси қиламан. Кечалари хаёл олиб қочиб кетади.
— Нималарни хаёл сурасиз, бувижон? — бу гапдан кейин устидаги тўнини турмучлаб  бўғотнинг устига ёстиқ қилиб қўйиб, ўғри ҳам ёнбошлаб олди.
— Нималарнинг хаёлини сурардим. Шу тўртта етимнинг эртасини ўйлайман-да, болам. Замонни ўзинг кўриб турибсан, тириклик тошдан қаттиқ, туянинг кўзидай нон анқога шапиғ. Ҳали буларнинг қўлидан иш келмайди. Сўққабошгина аравакаш тоғаларининг топгани ўзининг рўзғоридан ортиб, буларга қут-лоямут  бўлиши қийин. Рўзғорда бўлса, кўз кўриб, қўл тутгудай арзигулик буюм қолгани йўқ. Бир чеккадан сотиб еб турибмиз. «Туриб еганга турумтоғ чидамас», деганлар. Эҳ-ҳа, бу болалар қачон улғаяди-ю, қачон ўзининг нонини топиб ейдиган бўлади! Чор-ночор хаёл сурасан, киши. Тағин бу етимларнинг биттагинаси ўғил, учтаси қиз. Энди ўн тўртдан ўн бешга ўтди. Қизлари қурғур қачон бир ерга элашиб кетади-ю. Ўзи ўраб, ўзи чирмаб оладиган жой чиқмаса, буларга кимнинг ҳам кўзи учиб турибди дейсан. Замон қаттиқ, ўғригина болам, замон қаттиқ!
— Тўғри айтасиз, бувижон, — деди ўғри, — менинг ҳам икки болам, хотиним, битта кампир онам бор, бир товуққа ҳам дон керак, ҳам сув керак, деганларидек, шуларни боқишим керак. Тўртта чавати нон  топиш учун ўзимни ўтга, чўғга, Алининг қиличига ураман. Бўлмаса, ишлай десам билагимда қувват бор, ақл-у ҳушим жойида. Менга ҳозир шу қилиб турган ўғрилик касби ёқади, дейсизми. Туппа-тузук аёлманд косибнинг боласи эдим. Замон чаппасига кетди. Керинска пошшо  бўлгандан кейин уруш тўхтайди, деган эдилар. Ҳали-бери тўхтайдиган кўринмайди. Ҳали ҳам замон-замон ўша илиги тўқларники.
— Бирор бошқа касб қилсанг бўлмайдими, болам, — деди кампир.

— Нима касб қилай? Ҳамма касбларнинг ҳам бозори касод. Ота касбим кавушдўзликни қилайми? Аввало шуки, кавуш тикишга на чарм бор, на сирач, на мих, на лок. Масаллиғининг ўзи битиб чиққан кавушдан уч баравар қиммат. Ҳаммоллик қилай десам, аввалгидек қоплаб ғалла, қоплаб сабзи-шолғом оладиган бадавлатнинг тухуми қуриган. Тунов куни шу маҳалланинг девкор этикдўзларидан Бувамат ота бутун қолип-у шон-у сўзан, бигизларини улгуржисига икки пуд жўхори унга мовоза қилди. Яхши қилди. Унинг этигини киядиган ўзбек, қозоқ, қирғиз деҳқонлари қаёқда дейсиз, қолган эмас. Фақат уларнинг етимларигина шаҳримизни тўлдириб юрибди. Қайси бурчакка, қайси чордеворга бош суқманг, ўн бешта етим ювуқсиз қўлини чўзиб: «Амаки, нон беринг», дейди. Нон-а, ўзимникига тополмайман-у! Битта ман эмас, буви, маҳалладаги ҳамма косибларнинг аҳволи шунақа. Пичоқчилар ҳам, бўзчилар ҳам, кўнчилар ҳам, борингки, мактаб домлалари ҳам, муллаваччаларнинг ҳам ранги пано. Бир қошиқ оби ёвғонга зор. Санқиб юрибди.
— Ҳув, худоё уруши бошига етсин, қиёмат-қойим дегани шудир-да, а, ўғригина болам-а. Ҳа, майли, шу етимларнинг ҳам пешанасига ёзгани бордир. Хўш, энди ўзингдан сўрай. Ахир, ноиложликдан-ку, шу ҳаром йўлга қадам босибсан, ўзига тўқроқ, бадавлатроқ одамларникига борсанг бўлмайдими? Мана шу маҳаллада Карим қори деган читфуруш бор, Одилхўжабой деган пудратчи бор. Матёқуббой деган кўнчи бор. Буларнинг давлати-ку мил-мил. Бешикдаги боласи ҳам четига байт ёзилган чинни косада ош ичади. Шуларнинг томини тешсанг бўлмайдими?
— Эй, бувим тушмагур, соддасиз-да, содда, — деди ўғри. — Бойларнинг уйига тушиб бўладими, уларнинг пахсаси саккиз қават, эшиклари темирдан, ҳар биттасининг қўрасида эшакдай-ешакдай иккита, учтадан итлари бор. Бу итлар ҳовли саҳнидан битта капалак ўтса, бир ҳафта вовуллайди. Одилхўжабойнинг ғуломгардишида-чи , милтиқ ушлаган городовой туради. Жонимдан кечибманми, ўлдирмаганда ҳам сибир қилиб юборади.
— Бу гапинг ҳам тўғри, ўғригина болам. Аммо-лекин эҳтиёт бўл. Эл-юртнинг олдида тағин бадном бўлиб қолмагин, — деди бизнинг кампир.
— Гапингиз тўғри, буви, тунов куни Ориф сассиқнинг отхонасидан тўртта товуқ, битта хўроз ўмарган эдим.
— Товуқ, хўроз дедингми? Ҳа, бу махлуқлари қурғур қақақлаб сени шарманда қилмадими?
— Ҳамма ишнинг ҳам ўз мароми бўлар экан, буви, товуқ олгани борганда чўнтагимга бир шишага сув солиб оламан. Кейин қўндоқнинг тагига бориб, оғзимни сувга тўлдириб товуқларга пуркайман. Товуқдай аҳмоқ жонивор оламда йўқ. Ёмғир ёғяпти, шекилли, деб ўйлаб, бошини ичига тиқиб, ҳап ётаверади, кейин битта-битта ҳиқилдоғидан тутиб халтага соламан.
— Шунақа дегин, вой тавба-ей. Ҳамма ҳунарнинг ҳам ўзининг мурт гардони  бўлар экан-да.
— Шундай қилиб десангиз, бувижон, сиримнинг хашаги очилишига оз қолди. Йўқ, элликбошимиз Раҳмонхўжага хўрозни олиб бориб берган эдим, ишни босди-босди қилиб юборди. Раҳмонхўжа мен билан тузук, яхши одам. Бултур уни-буни сотиб, саксон уч сўм пул жамғариб: «Топганимиз шу, элликбоши ота», деб пора берган эдим, рабочийга кетишдан олиб қолди.
— Ҳа, ишқилиб, бола-чақасининг эгилигини  кўрсин. Энди буёққа қара, ўғри болам, ҳадемай тонг ҳам ёришиб қолар. Ана, ёруғ юлдуз ҳам тиккага келиб қолди. Ошхонанинг ёнидаги тутдан сирғалиб пастга туш, ўтинимиз йўқ. Ошхонада бир замонлар боғдан келган бир-иккита ёнғоқ тўнка бор, болтани олиб, шунинг бир чеккасидан озгина учириб бер, қумғон қўяман. Кеча тоғанг бериб кетган зоғорадан иккитасини олиб қўйганман, биргалашиб чой ичамиз.
— Йўғ-е, буви, — деди ўғри, — тўнка ёриб-ку берарман, аммо чой ичолмайман, чунки кун ёришиб қолса, мени таниб қоласиз. Жуда ҳам юзимни сидириб ташлаганим йўқ, андишам бор, уяламан.
— Вой ўлай, қутлуғ уйдан қуруқ кетасанми, болам? Бир нима олиб кет. Тўхта, нима олиб кетсанг экан, ҳа, дарвоқе, ошхонада битта ярим пудлик қозон бор. Аллазамонлар уйимизда одамлар кўп эди, катта қозонда ош ичардик. Худонинг ғашига тегдик шекилли, шундоқ катта, гуркираган хонадондан мана шу тўрттагина етим қолиб турибди. Эҳ-ҳа, булар қачон катта қозонни қайнатар эди-ю… Шуни олиб кета қол. Сотиб бир кунингга яратарсан, ўғригина болам.

— Йўқ, йўғ-е, буви, ёмон ният қилманг. Ҳа-ҳув дегунча бу кунлар ҳам унут бўлиб кетади. Яна катта оилалар жам бўлади. Ҳатто бу қозон ҳам кичиклик қилиб қолади. Ўша етимларнинг ўзига буюрсин. Тўйларида ўйнаб-кулиб хизмат қилайлик. Хайр энди, буви, мен кетаман, тоғ томон ҳам ёришиб қолди.
— Хайр, ўғригина болам, келиб тур.
— Хўп, она, хўп…
Мен ўша ўғри кишини танир эдим. Ҳалигача ҳеч кимга кимлигини айтган эмасман.

Ғафур Ғулом.

✿•┈┈┈┈┈••ৡ🌸🌸🌸ৡ•┈┈┈┈┈•✿
🧕 Muslimalar kundaligi 👇
https://t.me/+47zmpAgeAI81NWVi