16-ҚИСМ
Бунинг учун ўша ондаёқ жазолашди. Мени “Губба”га юборишди. “Губба” хатога йўл қўйган аскарларни қайта тарбиялайдиган жой. Аввалига эндигина ўса бошлаган сочим ва соқолимни қириб олишди. Бу аскарнинг жазоланганини билдириш учун қилинаркан. Сўнг “Губба”га киритишди. Тор, кичкина бу хонадан шу қадар хлор ҳиди анқийдики... Ўтирадиган ҳеч нарса йўқ. Ётадиган кароватлари поездлардаги йиғма кароватни эслатади. Аммо “Губба”ники автоматик тарзда ишлайди. Яъни, ташқаридан бошқаришади. Ухлаш вақти бўлганда ўзи тўғирланади. Тонгда эса яна ўзи йиғилади. Агар ўрнингиздан туришга улгурмай қолсангиз, сиз ҳам унга қўшилиб “йиғиласиз”. Мен ҳам “йиғилиб” қолдим. Каравот ва девор орасида қисилиб туриш шунақа ёқимсизки, бақира-бақира ўша ердагиларнинг ёрдами билан пастга тушдим. Уч сутка ётдим, бу ерда. Кейин мени яна қайтаришди. Мен асқарлар ёнига борганимда байрам авжида экан. Асқарларга шунақа зўр байрам қилиб беришаркан, ойи. Дастурхон безатилган, мусиқа янграган. Кимдир қўшиқ айтган, бошқаси рақс тушган. Мени кўриб Ўроз хурсанд бўлди. “Ошна, мен ўн еттига кириб, ўз уйимда ҳам бунақа чиройли дастурхон устида ўтирмаганман. Сени кўрмадинг, деб зиқ бўлаётгандим. Энди димоғим чоғ”, деди у. Кўнглим кўтарилди. Лекин ўша хатимни тортиб олган “черпак” еб қўйгудек қаради, менга. Ҳали у мени жазолагани йўқ. Командирим берган жазодан қутилдим. Аммо уники...
Ойижон, мен ҳеч нарсадан қўрқмайман. Қўрққаним — ёлғизлик ва умидсизлик. Наҳот, менинг ҳаётим энди мазмунсиз, ойи...
Бунинг учун ўша ондаёқ жазолашди. Мени “Губба”га юборишди. “Губба” хатога йўл қўйган аскарларни қайта тарбиялайдиган жой. Аввалига эндигина ўса бошлаган сочим ва соқолимни қириб олишди. Бу аскарнинг жазоланганини билдириш учун қилинаркан. Сўнг “Губба”га киритишди. Тор, кичкина бу хонадан шу қадар хлор ҳиди анқийдики... Ўтирадиган ҳеч нарса йўқ. Ётадиган кароватлари поездлардаги йиғма кароватни эслатади. Аммо “Губба”ники автоматик тарзда ишлайди. Яъни, ташқаридан бошқаришади. Ухлаш вақти бўлганда ўзи тўғирланади. Тонгда эса яна ўзи йиғилади. Агар ўрнингиздан туришга улгурмай қолсангиз, сиз ҳам унга қўшилиб “йиғиласиз”. Мен ҳам “йиғилиб” қолдим. Каравот ва девор орасида қисилиб туриш шунақа ёқимсизки, бақира-бақира ўша ердагиларнинг ёрдами билан пастга тушдим. Уч сутка ётдим, бу ерда. Кейин мени яна қайтаришди. Мен асқарлар ёнига борганимда байрам авжида экан. Асқарларга шунақа зўр байрам қилиб беришаркан, ойи. Дастурхон безатилган, мусиқа янграган. Кимдир қўшиқ айтган, бошқаси рақс тушган. Мени кўриб Ўроз хурсанд бўлди. “Ошна, мен ўн еттига кириб, ўз уйимда ҳам бунақа чиройли дастурхон устида ўтирмаганман. Сени кўрмадинг, деб зиқ бўлаётгандим. Энди димоғим чоғ”, деди у. Кўнглим кўтарилди. Лекин ўша хатимни тортиб олган “черпак” еб қўйгудек қаради, менга. Ҳали у мени жазолагани йўқ. Командирим берган жазодан қутилдим. Аммо уники...
Ойижон, мен ҳеч нарсадан қўрқмайман. Қўрққаним — ёлғизлик ва умидсизлик. Наҳот, менинг ҳаётим энди мазмунсиз, ойи...
👍20
17-ҚИСМ
— Вой, Моҳгул опа келди, — деди Матлуба хаёлимни бўлиб менга пешвоз чиқаркан.
— Моҳгул опа келибди, — ичкаридан овоз эшитилди. Улар чиққунича Матлубадан сўраб қолишга улгурай дея оҳиста гапирдим:
— Ҳеч ким келмадими?
Шу пайт бирваракайига чиқиб келган қизлар мен билан кўришиш ўрнига тек қотиб Матлубанинг оғзини пойлашди.
— Сиз келдингиз, бошқа кишига ҳожат йўқ! — бағримга отилди Матлуба.
Сўнг бирин-кетин бошқалар билан кўришдим. Матлубанинг гапи дилим чироғини ўчирди. Қанақадир умид билан келган эканман. Ўша умид сўниб, қалбим зулматда қолгандек бўлди. Эртага факультетга бораман. Кўпи билан бир ҳафтада ишим якунланади. Кейин... кейин уйга қайтаман. Бир умрга! Уни унутишимга, эсга олмаслигимга тўғри келади. Бироқ ёдимдан чиқара олармиканман? Чиқса шу пайтгача чиқарди. Балки, хатларни ташлаб юборсам, ҳамма дардим арир... Ташлаб юбора оламанми? Бир йил олдин шундай қилдим. Тонгда дарсга кетаётиб, мактубларни елим халтага ўрадим-да, ахлат қутисига авайлабгина солиб, йўлимда давом этдим. Ўша куни қандай дарс ўтганим эсимда йўқ. Ўзимни беҳол, кайфиятсиз, бечора, ночор ҳис қилдим. Охирги дарсни талабаларнинг ихтиёрига қолдириб ахлатхонага чопдим. Борсам, ахлатлар турибди, аммо мактублар солинган халта... Дод дейишимга оз қолди. Халтасини йўқотган гадой ҳолига тушдим. “Қаерда? Ким олди? Нега олади? Энди улар кимники бўлди?” Миямга ғужғон ўйнаётган бу саволлар асаб толаларимга ўралашиб қолиб, ҳар томонга тортаётгандек жонсарак эдим. Бирдан юрагимга рашк ҳам бош кўтарди: “Мактубларни бирорта қиз олган бўлса-чи? Ўқиб, уни севиб қолса-чи? Худди мен каби девонага айланса-чи?” Бошимни ачиштираётган дард юрагимга санчиқ бўлиб ўрмалади. Ўзимни қўярга жой тополмай, ахлат қутисини титкилай бошладим.
— Моҳгул, нима қидиряпсиз? — учинчи қаватда турадиган келинчак ахлат челагини бўшата туриб мени таниб қолди.
Ҳолатимдан уялиб кетдим. Аммо ўзимни йўқотмадим:
— Ҳужжатлар... Университетга оид ҳужжатларни билмай эрталаб кераксиз қоғозлар билан ташлаб юборибман.
— Қоғоз бўлса, кўча бошидаги “макулатура” қабул қиладиган жойга боринг. “Бомж”лар ўша ерга олиб боришгандир?
— Раҳмат! — шундай дея у айтган томонга югурдим.
Бир бобо ўтирган экан. Салом берсам эшитмаганга олди. Қарагиси ҳам келмади. Катта кўзойнак билан нимадир ўқиб ўтирарди.
— Амаки, мен билмай “ҳужжат”ларимни ахлатга ташлаб юборибман. Мабодо, бирор ким олиб келмадими? Агар олиб келган бўлса, пулини бериб, қайтариб олмоқчи эдим.
— Бугун уч киши қоғоз олиб келди. Ана, анув бурчакни қара, — бобо ҳамон ўз иши билан банд.
“Шунисига ҳам шукр, рухсат берди-ку”, дея қоғозларни титкилай бошладим. Ахлатнинг қўланса ҳиди қоғозларга ўрнашиб қолган экан. Кўнглим кўтарилди. Боя ахлатни титганимда сезмагандим. Энди зўрға чидаяпман. Эътибор қилмабман, қўлларим ҳам расво. Бирига ширинлик, бирига ёғ, бошқасига алламбалолар теккан, чапланган турли қоғозларни эринмай бирма-бир кўрардим. Афсус, менга таниш халта ҳам, номалар ҳам йўқ. Йиғлаб юборай дедим.
— Бу ерда йўқ, қаердан топсам бўлади? — йиғлагудек бўлиб бобога қарадим.
У елка қисди. Менинг кўзим эса унинг қўлидаги қоғозга, “МАН” ёзувига тушди.
— Амаки-и-и! Жон амаки-и-и! — ўрнимдан туришга ҳам улгурмай эмаклагудек унинг ёнига бордим. — Беринг...
Чол кўзойнаги устидан менга мўраларкан, қувлик билан деди:
— Хат демайсанми, дарров берардим. “Ҳужжат”миш...
Уялиб ерга қарадим. Кўзимдан бир томчи ёш думалади. Билмадим, нега йиғлаганимни билмайман. Балки хатларим топилганидан қувонгандирман? Ким билсин, дардларим билан баробар эскираётган мактублар аламимни келтиргандир?
— Вой, Моҳгул опа келди, — деди Матлуба хаёлимни бўлиб менга пешвоз чиқаркан.
— Моҳгул опа келибди, — ичкаридан овоз эшитилди. Улар чиққунича Матлубадан сўраб қолишга улгурай дея оҳиста гапирдим:
— Ҳеч ким келмадими?
Шу пайт бирваракайига чиқиб келган қизлар мен билан кўришиш ўрнига тек қотиб Матлубанинг оғзини пойлашди.
— Сиз келдингиз, бошқа кишига ҳожат йўқ! — бағримга отилди Матлуба.
Сўнг бирин-кетин бошқалар билан кўришдим. Матлубанинг гапи дилим чироғини ўчирди. Қанақадир умид билан келган эканман. Ўша умид сўниб, қалбим зулматда қолгандек бўлди. Эртага факультетга бораман. Кўпи билан бир ҳафтада ишим якунланади. Кейин... кейин уйга қайтаман. Бир умрга! Уни унутишимга, эсга олмаслигимга тўғри келади. Бироқ ёдимдан чиқара олармиканман? Чиқса шу пайтгача чиқарди. Балки, хатларни ташлаб юборсам, ҳамма дардим арир... Ташлаб юбора оламанми? Бир йил олдин шундай қилдим. Тонгда дарсга кетаётиб, мактубларни елим халтага ўрадим-да, ахлат қутисига авайлабгина солиб, йўлимда давом этдим. Ўша куни қандай дарс ўтганим эсимда йўқ. Ўзимни беҳол, кайфиятсиз, бечора, ночор ҳис қилдим. Охирги дарсни талабаларнинг ихтиёрига қолдириб ахлатхонага чопдим. Борсам, ахлатлар турибди, аммо мактублар солинган халта... Дод дейишимга оз қолди. Халтасини йўқотган гадой ҳолига тушдим. “Қаерда? Ким олди? Нега олади? Энди улар кимники бўлди?” Миямга ғужғон ўйнаётган бу саволлар асаб толаларимга ўралашиб қолиб, ҳар томонга тортаётгандек жонсарак эдим. Бирдан юрагимга рашк ҳам бош кўтарди: “Мактубларни бирорта қиз олган бўлса-чи? Ўқиб, уни севиб қолса-чи? Худди мен каби девонага айланса-чи?” Бошимни ачиштираётган дард юрагимга санчиқ бўлиб ўрмалади. Ўзимни қўярга жой тополмай, ахлат қутисини титкилай бошладим.
— Моҳгул, нима қидиряпсиз? — учинчи қаватда турадиган келинчак ахлат челагини бўшата туриб мени таниб қолди.
Ҳолатимдан уялиб кетдим. Аммо ўзимни йўқотмадим:
— Ҳужжатлар... Университетга оид ҳужжатларни билмай эрталаб кераксиз қоғозлар билан ташлаб юборибман.
— Қоғоз бўлса, кўча бошидаги “макулатура” қабул қиладиган жойга боринг. “Бомж”лар ўша ерга олиб боришгандир?
— Раҳмат! — шундай дея у айтган томонга югурдим.
Бир бобо ўтирган экан. Салом берсам эшитмаганга олди. Қарагиси ҳам келмади. Катта кўзойнак билан нимадир ўқиб ўтирарди.
— Амаки, мен билмай “ҳужжат”ларимни ахлатга ташлаб юборибман. Мабодо, бирор ким олиб келмадими? Агар олиб келган бўлса, пулини бериб, қайтариб олмоқчи эдим.
— Бугун уч киши қоғоз олиб келди. Ана, анув бурчакни қара, — бобо ҳамон ўз иши билан банд.
“Шунисига ҳам шукр, рухсат берди-ку”, дея қоғозларни титкилай бошладим. Ахлатнинг қўланса ҳиди қоғозларга ўрнашиб қолган экан. Кўнглим кўтарилди. Боя ахлатни титганимда сезмагандим. Энди зўрға чидаяпман. Эътибор қилмабман, қўлларим ҳам расво. Бирига ширинлик, бирига ёғ, бошқасига алламбалолар теккан, чапланган турли қоғозларни эринмай бирма-бир кўрардим. Афсус, менга таниш халта ҳам, номалар ҳам йўқ. Йиғлаб юборай дедим.
— Бу ерда йўқ, қаердан топсам бўлади? — йиғлагудек бўлиб бобога қарадим.
У елка қисди. Менинг кўзим эса унинг қўлидаги қоғозга, “МАН” ёзувига тушди.
— Амаки-и-и! Жон амаки-и-и! — ўрнимдан туришга ҳам улгурмай эмаклагудек унинг ёнига бордим. — Беринг...
Чол кўзойнаги устидан менга мўраларкан, қувлик билан деди:
— Хат демайсанми, дарров берардим. “Ҳужжат”миш...
Уялиб ерга қарадим. Кўзимдан бир томчи ёш думалади. Билмадим, нега йиғлаганимни билмайман. Балки хатларим топилганидан қувонгандирман? Ким билсин, дардларим билан баробар эскираётган мактублар аламимни келтиргандир?
👍30😭3
18-ҚИСМ
— Мана ҳаммаси ёнимда турибди, йиғиштириб олақол. Мен шуни ўқиб тугатай... — қўлидаги мактубни беришни истамай деди чол.
Мен сониялар ичида кўз югуртириб, бобо менга ёд бўлиб кетган мактубнинг қайсини ўқиётганини билиб қизардим...
* * *
“Севгилим ўқимас нома!
Моҳим, сенинг бу қадар тез ўзгарганингга ишонгим келмайди. Наҳот, икки ойда одам шунчалик... Менга ҳам ўзгаришни ўргат, Моҳим! Мен азоб чекяпман, қийналяпман. Нима қийнамоқда юрагимни? Аламми, нафратми, ҳижронми ё муҳаббат? Муҳаббатим наҳот ўчмаган? Сени бир сония ҳам ўйламасдан тура олмайман. Сен ўйларимга, тушларимга киришга лойиқмисан? Нега чиқиб кетмайсан? Ҳаётимдан чиқиб кетдинг, аммо хаёлимдан...
Кўп ўйлайман. Нега бунақа қилди экан, деб роса ўйлайман. Асли сен менга бевафо эмасдек туюласан. Гўёки, Камол сени йўлдан ургандек. Аммо ўнта Камол йўлда урганида ҳам сен мени севардинг-ку! Хизматга келаётганимда “хат ёзсанг Жасурдан оламан”, деган сен эмасмидинг? Бир синфда ўқиганимиз учун мени “сен”лардинг. “Хизматдан қайтгунингизча “сиз”лашни ўрганаман”, дегандинг. Ўша куни ухлай олмай чиққанман. Сенинг “сиз”лаб гапиришингни тасаввуримга сиғдира олмагандим-да...
Мен шўрлик ўшанда муҳаббатим бунақа якун топишини қаёқдан ҳам билибман. Бу муҳаббатми, ўзи? Сен учун ҳавас, мен учун эса...
Ўйлаб қолдим, айни дам қалбимдаги ҳис нима? Сени ҳамон севаманми, Моҳим?
МАН. 3.01.2000”
* * *
Мен шундай бедаво эдим. Тош шаҳарга темир занжир билан боғлангандекман. Кетмайман, ўзим истасам ҳам кета олмайман. Мени бу ерга “кишанлаган” туйғу ўн йилдирки, чекинмади. Энди ҳам чекинмайди.
“Уни изласаммикан? Топганим билан нима дейман? Гапиришга журъат эта оламанми?”
Бу сўроқли гапларни ҳам ўзимга юзлаб марта айтган бўлсам керак. Қани, бирор йўлини топа олсам? Мен кўз, ҳатто қулоқлари ҳам бекилган ҳолда кимсасиз саҳрога ташлаб кетилган маҳбусга ўхшайман. Йўлимда бирорта тўсиқ йўқ, ҳамма томоним йўл. Аммо борар манзилим номаълум. Баъзан худди ўша қумдан бошқа нарсаси бўлмаган чўлда турган киши каби юрагимда умид уйғониб, ҳаммаси осондек туюлади. Бир томонни, мақсадни белгилаб олсам тамом. Сўнг бу охири йўқдек туюлган йўлни забт этаман, дейман. Гоҳида эса, саноқсиз кўчалар бошида турган каби гангийман.
Не ажабки, дардим ҳам ҳали ташхис қўйилмаган беморнинг хасталиги каби ноаниқ. Оғриқ бор, хуруж бор, титроқ бор, дармон ва шифо йўқ.
Айрим пайтлар ўз ҳолимга кулгим келади. Уни кутиб, уни деб...
— Моҳи, агар сенга ошиқ бўлган йигитлар менга гапирганида борми, ўйлаб ҳам ўтирмасдим, — дерди дугонам Зебо. — Айниқса Зариф. У каби ҳеч ким ортингдан юрмади. Охирги кунгача, уйига кетгунига қадар умидини узмади.
— Фарғона қайдаю, менинг уйим қайда? Уйдагилар бермасди, барибир, — ўзимни оқлайман.
— Имкон ҳам бермадинг. Балки берарди.
— Мен имкон бермадимми? Ота-онаси уйга борса, йўлини тўсармидим? Менга бир оғиз айтдими, ўзи? Ҳаммага жар солиб, менга лом-мим демагани нимаси? Шу севгими?
— Аммо сен мен орқали сўратганида ота-онасини борсин, ҳам демадинг!
— Қайси қиз борсин, дейди? Мен у билан севишиб юрганмидимки, ота-онангиз уйга борсин, десам. Нияти жиддий йигит совчини юбориб кўради. Ана ундан кейин тақдирга тан беради.
Давоми бор
✿•┈┈┈┈┈••ৡ🌸🌸🌸ৡ•┈┈┈┈┈•✿
🧕 Muslimalar kundaligi 👇
https://t.me/+47zmpAgeAI81NWVi
— Мана ҳаммаси ёнимда турибди, йиғиштириб олақол. Мен шуни ўқиб тугатай... — қўлидаги мактубни беришни истамай деди чол.
Мен сониялар ичида кўз югуртириб, бобо менга ёд бўлиб кетган мактубнинг қайсини ўқиётганини билиб қизардим...
* * *
“Севгилим ўқимас нома!
Моҳим, сенинг бу қадар тез ўзгарганингга ишонгим келмайди. Наҳот, икки ойда одам шунчалик... Менга ҳам ўзгаришни ўргат, Моҳим! Мен азоб чекяпман, қийналяпман. Нима қийнамоқда юрагимни? Аламми, нафратми, ҳижронми ё муҳаббат? Муҳаббатим наҳот ўчмаган? Сени бир сония ҳам ўйламасдан тура олмайман. Сен ўйларимга, тушларимга киришга лойиқмисан? Нега чиқиб кетмайсан? Ҳаётимдан чиқиб кетдинг, аммо хаёлимдан...
Кўп ўйлайман. Нега бунақа қилди экан, деб роса ўйлайман. Асли сен менга бевафо эмасдек туюласан. Гўёки, Камол сени йўлдан ургандек. Аммо ўнта Камол йўлда урганида ҳам сен мени севардинг-ку! Хизматга келаётганимда “хат ёзсанг Жасурдан оламан”, деган сен эмасмидинг? Бир синфда ўқиганимиз учун мени “сен”лардинг. “Хизматдан қайтгунингизча “сиз”лашни ўрганаман”, дегандинг. Ўша куни ухлай олмай чиққанман. Сенинг “сиз”лаб гапиришингни тасаввуримга сиғдира олмагандим-да...
Мен шўрлик ўшанда муҳаббатим бунақа якун топишини қаёқдан ҳам билибман. Бу муҳаббатми, ўзи? Сен учун ҳавас, мен учун эса...
Ўйлаб қолдим, айни дам қалбимдаги ҳис нима? Сени ҳамон севаманми, Моҳим?
МАН. 3.01.2000”
* * *
Мен шундай бедаво эдим. Тош шаҳарга темир занжир билан боғлангандекман. Кетмайман, ўзим истасам ҳам кета олмайман. Мени бу ерга “кишанлаган” туйғу ўн йилдирки, чекинмади. Энди ҳам чекинмайди.
“Уни изласаммикан? Топганим билан нима дейман? Гапиришга журъат эта оламанми?”
Бу сўроқли гапларни ҳам ўзимга юзлаб марта айтган бўлсам керак. Қани, бирор йўлини топа олсам? Мен кўз, ҳатто қулоқлари ҳам бекилган ҳолда кимсасиз саҳрога ташлаб кетилган маҳбусга ўхшайман. Йўлимда бирорта тўсиқ йўқ, ҳамма томоним йўл. Аммо борар манзилим номаълум. Баъзан худди ўша қумдан бошқа нарсаси бўлмаган чўлда турган киши каби юрагимда умид уйғониб, ҳаммаси осондек туюлади. Бир томонни, мақсадни белгилаб олсам тамом. Сўнг бу охири йўқдек туюлган йўлни забт этаман, дейман. Гоҳида эса, саноқсиз кўчалар бошида турган каби гангийман.
Не ажабки, дардим ҳам ҳали ташхис қўйилмаган беморнинг хасталиги каби ноаниқ. Оғриқ бор, хуруж бор, титроқ бор, дармон ва шифо йўқ.
Айрим пайтлар ўз ҳолимга кулгим келади. Уни кутиб, уни деб...
— Моҳи, агар сенга ошиқ бўлган йигитлар менга гапирганида борми, ўйлаб ҳам ўтирмасдим, — дерди дугонам Зебо. — Айниқса Зариф. У каби ҳеч ким ортингдан юрмади. Охирги кунгача, уйига кетгунига қадар умидини узмади.
— Фарғона қайдаю, менинг уйим қайда? Уйдагилар бермасди, барибир, — ўзимни оқлайман.
— Имкон ҳам бермадинг. Балки берарди.
— Мен имкон бермадимми? Ота-онаси уйга борса, йўлини тўсармидим? Менга бир оғиз айтдими, ўзи? Ҳаммага жар солиб, менга лом-мим демагани нимаси? Шу севгими?
— Аммо сен мен орқали сўратганида ота-онасини борсин, ҳам демадинг!
— Қайси қиз борсин, дейди? Мен у билан севишиб юрганмидимки, ота-онангиз уйга борсин, десам. Нияти жиддий йигит совчини юбориб кўради. Ана ундан кейин тақдирга тан беради.
Давоми бор
✿•┈┈┈┈┈••ৡ🌸🌸🌸ৡ•┈┈┈┈┈•✿
🧕 Muslimalar kundaligi 👇
https://t.me/+47zmpAgeAI81NWVi
👍25❤5
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
Аллоҳим, ҳаммамизга
хайрли тун ҳадя қилгин...
Ўзингдан бошқага муҳтож этма, Қалбимизни ва қабримизни мунаввар қил! Аллохим барча ёмонликлардан паноҳ бергувчи ёлғиз Ўзингсан. Ҳаётимизни фақат яхшиликларни зиёда қилишликка сарф қилишимизни, ҳаёт ва мамотимиз барча ёмонликларидан фориғ бўлишини насиб қил, Аллохим...
Аллоҳга омонатсиз, қадрдон!
Яхши дам олинг!
✿•┈┈┈┈┈••ৡ🌸🌸🌸ৡ•┈┈┈┈┈•✿
🧕 Muslimalar kundaligi 👇
https://t.me/+47zmpAgeAI81NWVi
хайрли тун ҳадя қилгин...
Ўзингдан бошқага муҳтож этма, Қалбимизни ва қабримизни мунаввар қил! Аллохим барча ёмонликлардан паноҳ бергувчи ёлғиз Ўзингсан. Ҳаётимизни фақат яхшиликларни зиёда қилишликка сарф қилишимизни, ҳаёт ва мамотимиз барча ёмонликларидан фориғ бўлишини насиб қил, Аллохим...
Аллоҳга омонатсиз, қадрдон!
Яхши дам олинг!
✿•┈┈┈┈┈••ৡ🌸🌸🌸ৡ•┈┈┈┈┈•✿
🧕 Muslimalar kundaligi 👇
https://t.me/+47zmpAgeAI81NWVi
👍7❤3
Ассалому алайкум ва роҳматуллоҳи ва барокатуҳ.
Тонг муборак бўлсин, қадрдон! Аллоҳ бугунги ризқингизни барокатли қилсин.
Яхши кўриш ҳам ризқ, хурсандчилик ҳам ризқ, дўстингиз ҳам, яқинларингиз ҳам ризқ.
Яна қанча ризқлар бор.
Аллоҳ Сизга ҳар ризқнинг хайрлисини берсин. Яхши кўрганларингиз, яқинларингиз меҳр-оқибатли бўлсин! Аллоҳ сизни яхшилар ичра яшнатсин! Хайрли дўстлар ардоғида қилсин!
Кетганларга, ёнингизда турмаганларга, эшикни сиз учун ёпганларга ачинманг, демак улар хайрлиси эмас. Аллоҳ сизга албатта хайрлисини ато қилади, Сиз хайрлисини сўрашда бардавом бўлинг.
Роббим Сизни ҳар дам, ҳар вақт хайру барокати билан сийласин!
✿•┈┈┈┈┈••ৡ🌸🌸🌸ৡ•┈┈┈┈┈•✿
🧕 Muslimalar kundaligi 👇
https://t.me/+47zmpAgeAI81NWVi
Тонг муборак бўлсин, қадрдон! Аллоҳ бугунги ризқингизни барокатли қилсин.
Яхши кўриш ҳам ризқ, хурсандчилик ҳам ризқ, дўстингиз ҳам, яқинларингиз ҳам ризқ.
Яна қанча ризқлар бор.
Аллоҳ Сизга ҳар ризқнинг хайрлисини берсин. Яхши кўрганларингиз, яқинларингиз меҳр-оқибатли бўлсин! Аллоҳ сизни яхшилар ичра яшнатсин! Хайрли дўстлар ардоғида қилсин!
Кетганларга, ёнингизда турмаганларга, эшикни сиз учун ёпганларга ачинманг, демак улар хайрлиси эмас. Аллоҳ сизга албатта хайрлисини ато қилади, Сиз хайрлисини сўрашда бардавом бўлинг.
Роббим Сизни ҳар дам, ҳар вақт хайру барокати билан сийласин!
✿•┈┈┈┈┈••ৡ🌸🌸🌸ৡ•┈┈┈┈┈•✿
🧕 Muslimalar kundaligi 👇
https://t.me/+47zmpAgeAI81NWVi
👍6
Японияда ишлаб юрган кезларим бир куни ҳамкасбим — ўқитувчи Ямамотодан сўрадим:
— Японияда ўқитувчилар куни қачон? Сизларда уни қандай нишонлашади?
У менинг саволимга ҳайрон бўлди ва шундай жавоб берди:
— Бизда ўқитувчилар учун махсус байрам куни йўқ.
Унинг жавобини эшитиб, бунга ишониш-ишонмасликни билмай қолдим. Хаёлимдан бир фикр ўтди: Иқтисодиёти, фан-техникаси ривожланган мамлакат бўлса, ўқитувчини, унинг меҳнатини қадрлашмайди?
Кунларнинг бирида ишдан сўнг Ямамото мени уйига таклиф қилди. У мактабдан узоқда яшагани сабабли биз метрога тушдик. Кечқурун, "тиғиз вақт" бўлгани учун метро поездлари йўловчилар билан тўлган. Тиқилинчда бироз қийналиб, тутқични маҳкам ушлаб туришга тўғри келди. Тўсатдан ёнимда ўтирган бобо ўрнидан туриб менга жой бўшатди. Кекса одамнинг менга бундай муносабатини тушунмай, унинг таклифини қабул қила олмаслигимни айтдим. Аммо, у қарорида қатъий эди, мен ўтиришга мажбур бўлдим.
Метродан чиққандан кейин Ямамотодан оқсоқолнинг ҳаракатини тушунтиришини сўрадим. Ямамота табассум билан костюмимга қадалган ўқитувчи нишонига ишора қилиб деди:
— Бу чол сенинг ўқитувчи эканингни кўрди ва айнан шу мақоминг ҳурмати, сенга жой бўшатди.
Ямамотонинг уйига илк марта ташриф буюраётганим учун бўш қўл билан бориш ноқулай эди. Мен бирор-бир совға олишга қарор қилдим. Ўз фикримни унга айтдим. У рози бўлди ва шу атрофда ўқитувчилар учун махсус дўкон борлигини, у ерда чегирма нархларда истаган нарсани сотиб олиш мумкинлигини айтди. Ҳайратимни яшира олмай:
— Имтиёзлар фақат ўқитувчиларга бериладими, — дедим.
Ямамото тасдиқ ишорасида бошини қимирлатди:
— Японияда ўқитувчи энг ҳурматли касб эгаси, энг ҳурматли инсон. Агар ўз дўконига ўқитувчи кирганини кўрса, япониялик тадбиркорлар жуда хурсанд бўлади, буни ўзлари учун катта шараф деб билади.
Япон ўқитувчиларининг ҳар куни байрамдек экан...
Рустам Бисенев
✿•┈┈┈┈┈••ৡ🌸🌸🌸ৡ•┈┈┈┈┈•✿
🧕 Muslimalar kundaligi 👇
https://t.me/+47zmpAgeAI81NWVi
— Японияда ўқитувчилар куни қачон? Сизларда уни қандай нишонлашади?
У менинг саволимга ҳайрон бўлди ва шундай жавоб берди:
— Бизда ўқитувчилар учун махсус байрам куни йўқ.
Унинг жавобини эшитиб, бунга ишониш-ишонмасликни билмай қолдим. Хаёлимдан бир фикр ўтди: Иқтисодиёти, фан-техникаси ривожланган мамлакат бўлса, ўқитувчини, унинг меҳнатини қадрлашмайди?
Кунларнинг бирида ишдан сўнг Ямамото мени уйига таклиф қилди. У мактабдан узоқда яшагани сабабли биз метрога тушдик. Кечқурун, "тиғиз вақт" бўлгани учун метро поездлари йўловчилар билан тўлган. Тиқилинчда бироз қийналиб, тутқични маҳкам ушлаб туришга тўғри келди. Тўсатдан ёнимда ўтирган бобо ўрнидан туриб менга жой бўшатди. Кекса одамнинг менга бундай муносабатини тушунмай, унинг таклифини қабул қила олмаслигимни айтдим. Аммо, у қарорида қатъий эди, мен ўтиришга мажбур бўлдим.
Метродан чиққандан кейин Ямамотодан оқсоқолнинг ҳаракатини тушунтиришини сўрадим. Ямамота табассум билан костюмимга қадалган ўқитувчи нишонига ишора қилиб деди:
— Бу чол сенинг ўқитувчи эканингни кўрди ва айнан шу мақоминг ҳурмати, сенга жой бўшатди.
Ямамотонинг уйига илк марта ташриф буюраётганим учун бўш қўл билан бориш ноқулай эди. Мен бирор-бир совға олишга қарор қилдим. Ўз фикримни унга айтдим. У рози бўлди ва шу атрофда ўқитувчилар учун махсус дўкон борлигини, у ерда чегирма нархларда истаган нарсани сотиб олиш мумкинлигини айтди. Ҳайратимни яшира олмай:
— Имтиёзлар фақат ўқитувчиларга бериладими, — дедим.
Ямамото тасдиқ ишорасида бошини қимирлатди:
— Японияда ўқитувчи энг ҳурматли касб эгаси, энг ҳурматли инсон. Агар ўз дўконига ўқитувчи кирганини кўрса, япониялик тадбиркорлар жуда хурсанд бўлади, буни ўзлари учун катта шараф деб билади.
Япон ўқитувчиларининг ҳар куни байрамдек экан...
Рустам Бисенев
✿•┈┈┈┈┈••ৡ🌸🌸🌸ৡ•┈┈┈┈┈•✿
🧕 Muslimalar kundaligi 👇
https://t.me/+47zmpAgeAI81NWVi
👍24
👍7🥰2
"ЭСТАФЕТА"
Ўзингиздан бошқага етказинг! 🔹Астағфируллоҳ
🔹Субхааналлоҳ
🔹Алхамдулиллаҳ Ва лаа илаҳа иллаллоҳу ва Aллоҳу Акбар
🔹Лаа илааҳа иллаллоҳ
🔹Астағфируллаҳа ва атубу илайҳ🔹Аллаҳумма солли ъалаа Мухаммадив-ва ъалаа али Мухаммад
🔹Субхааналлаҳи ва биҳамдиҳи адада холқиҳи ва ридо нафсиҳи ва зийната ъаршиҳи ва мидада калимаатиҳи
🔹Лаа хавла валаа қуввата илла биллаҳи
🔹Субханаллоҳи ва бихамдиҳи, субхааналлоҳил азийм
🔹Лаа илааҳа иллаллаҳу вахдаҳу лаа шарийка лаҳу, лаҳул мулку ва лаҳул хамду ва ҳува ъала кулли шай-ин қодиир🔹
🍃СИЗ БУ ЗИКРЛАРНИ ҚАНЧА ОДАМЛАРГА ЖЎНАТСАНГИЗ, ЎҚИГАН САРИ СИЗГА САВОБ ЁЗИЛАДИ!
Ин Шаа Аллаҳ🤲
✿•┈┈┈┈┈••ৡ🌸🌸🌸ৡ•┈┈┈┈┈•✿
🧕 Muslimalar kundaligi 👇
https://t.me/+47zmpAgeAI81NWVi
Ўзингиздан бошқага етказинг! 🔹Астағфируллоҳ
🔹Субхааналлоҳ
🔹Алхамдулиллаҳ Ва лаа илаҳа иллаллоҳу ва Aллоҳу Акбар
🔹Лаа илааҳа иллаллоҳ
🔹Астағфируллаҳа ва атубу илайҳ🔹Аллаҳумма солли ъалаа Мухаммадив-ва ъалаа али Мухаммад
🔹Субхааналлаҳи ва биҳамдиҳи адада холқиҳи ва ридо нафсиҳи ва зийната ъаршиҳи ва мидада калимаатиҳи
🔹Лаа хавла валаа қуввата илла биллаҳи
🔹Субханаллоҳи ва бихамдиҳи, субхааналлоҳил азийм
🔹Лаа илааҳа иллаллаҳу вахдаҳу лаа шарийка лаҳу, лаҳул мулку ва лаҳул хамду ва ҳува ъала кулли шай-ин қодиир🔹
🍃СИЗ БУ ЗИКРЛАРНИ ҚАНЧА ОДАМЛАРГА ЖЎНАТСАНГИЗ, ЎҚИГАН САРИ СИЗГА САВОБ ЁЗИЛАДИ!
Ин Шаа Аллаҳ🤲
✿•┈┈┈┈┈••ৡ🌸🌸🌸ৡ•┈┈┈┈┈•✿
🧕 Muslimalar kundaligi 👇
https://t.me/+47zmpAgeAI81NWVi
👍9❤1
Қўк чойдан ванна қилишни фойдасини билармидингиз?
Циститни шу орқали даволаймиз
🫙 Бунинг учун бир литр қайнаган сувга бир чой қошиқ кўк чой солинади.
⏰ Тоғорага тўпиққача етадиган миқдорда илиқ сув қуйилади ва унга дамланган чой қўшилиб (илиқ ҳолда), оёқлар 20 дақиқа ботириб ўтирилади.
✅ Муолажа кунига 3-4 марта 2 кун бажарилади.
🌟Яқинларга Ҳам Улашинг
✿•┈┈┈┈┈••ৡ🌸🌸🌸ৡ•┈┈┈┈┈•✿
🧕 Muslimalar kundaligi 👇
https://t.me/+47zmpAgeAI81NWVi
Циститни шу орқали даволаймиз
🫙 Бунинг учун бир литр қайнаган сувга бир чой қошиқ кўк чой солинади.
⏰ Тоғорага тўпиққача етадиган миқдорда илиқ сув қуйилади ва унга дамланган чой қўшилиб (илиқ ҳолда), оёқлар 20 дақиқа ботириб ўтирилади.
✅ Муолажа кунига 3-4 марта 2 кун бажарилади.
🌟Яқинларга Ҳам Улашинг
✿•┈┈┈┈┈••ৡ🌸🌸🌸ৡ•┈┈┈┈┈•✿
🧕 Muslimalar kundaligi 👇
https://t.me/+47zmpAgeAI81NWVi
👍7
Tabassumni mashq qilib turing..☺️
✿•┈┈┈┈┈••ৡ🌸🌸🌸ৡ•┈┈┈┈┈•✿
🧕 Muslimalar kundaligi 👇
https://t.me/+47zmpAgeAI81NWVi
✿•┈┈┈┈┈••ৡ🌸🌸🌸ৡ•┈┈┈┈┈•✿
🧕 Muslimalar kundaligi 👇
https://t.me/+47zmpAgeAI81NWVi
👍6
19-ҚИСМ
— Зарифнинг нияти жиддий эди. Керак бўлса ҳалиям уйлангани йўқ. Мендан сени сўраб туради. Агар шу гапларингни айтсам, ўша заҳоти совчилари билан уйларингга кириб боради. Айтайми?
— Жиннимисан?
— Оила қуриш жинниликми? Билсанг, биз магистратурани ҳам битиряпмиз. Ёшимиз йигирма тўртга қараб кетди. Қизларни ўн етти-йигирма ёшида кўпроқ сўрашади. Кейин... Ўзи сен қариқиз бўлиб қолганимизни биласанми? — куюнчаклик билан гапираётган Зебо бирдан қиқирлаб кула бошлайди. — Бизни энди кам сўрашади. Дугон, ўқиймиз деб «ўтириб» қолдик.
Унинг гаплари мени ҳам кулишга мажбур қилади. Мана, “қариқиз”ликдан энг кўп хавотирга тушадиган шу дугонамнинг ҳам тўйи бўлганига бир ярим йил бўлибди. Пойтахтдан кетди-ю, бахтини топди. Ширингина чақалоғини бағрига босиб ўтирибди. Мен эса... Ўша Зарифга ҳам уни деб рўйхушлик бермадим.
— Моҳ, менга ростини айт. Сенинг севган, ваъда берган йигитинг бор, а? — дерди Зебо бор вужуди билан қизиқиб.
Айтсам дилим, айтмасам... Айтмасдим унга. Зебо сезарди. Ўша ҳаётимнинг бир бўлагига айланган мактублар мени ким биландир боғлаб туришини биларди. Мендан гўзал, бетакрор, ҳижрон ва дардга тўла ишқ қиссасини тинглашни истарди. Айтгим бор эди менинг ҳам. Жуда-жуда айтгим келарди. Бироқ...
— Моҳ, мабодо... Кўнглингга оғир олма-ю, йигитингга бирор нима бўлмаганми? — жавобсиз саволларини тахлай бошларди у. — Ташлаб кетганми ё сен...
— Йўқ, ҳеч нарса бўлмаган. Соппа-соғ... — дердим жилмайиб.
— Кулма, Моҳ. Хаёл суришинг севиб қолган қизларникига ўхшайди. Лекин шу пайтгача бирорта йигит билан гаплашганингни билмайман. Орқангдан соядек эргашган бошқа йигитларга умуман бефарқсан. Яна, нималарнидир яшириб ўқийсан. Ора-сира шайтон кўтаради: “шу қизнинг бор қоғозини яширинча тортиб ол, ҳамма сиридан воқиф бўл”, дейди. Ўзимни босаман-да...
— Шайтонингга айт, кўтармасин. Ўзингни янада бос. Бир куни биласан, ҳаммасини...
Аммо Зебо ҳеч нарсани билмади. Билдирмадим.
— Моҳ опа, дарс ўтадиган вақтингиз бўлди, — хаёлимни қишлоқдош қиз бўлди.
— “Балкон”га чиқинглар. Ҳаммага айт, тайёр бўлиб турсин. Бирдан савол-жавоб қиламан, — дедим худди кимдир ортимдан қувлаётгандек шошиб.
Менинг дарс услубим шундай: ўқишга иштиёқи бор абитуриентларга мактаб дарсликларини қайта тушунтириб, такрорлатаман. Тест синови куни уларнинг ўзи шу ўрганганлари асосида ечишади. Шукрки, ҳали панд емадим. Айни дамда дарсга ҳам хушим йўқ. Ахир ҳафта-ўн кун ичида ҳаммасига қўл силтаб уйга кетишим керак.
“Қиз бола учун энг тўғри йўл — турмушга чиқиш, бола-чақа орттириш”, дерди онам. “Обрў-эътибор, бойлик, лавозим ҳаёт давомида топиладиган, кечикмайдиган эҳтиёжлар агар билсанг”, деганди яна.
Онамни ҳам тушунса бўлади. Катта қизиман. Тенгини топиб, узатсам дейди. Аслида, Тошкентга ўқишга келишимга ҳам қаршилик қилганди: “Ўқиб шаҳар олиб берармиди? Нега мунча жон койитасиз?” норози бўлган отамдан. Лекин отам ҳаммамиз илмли, зиёли, касб-ҳунарли бўлишимизни истаган. Мени отам Тошкентга эргаштириб олиб келганида ўн беш ёшда эдим. Лицей имтиҳонидан муваффақиятли ўтиб, шу ерда қолдим. Аввалига ётоқхонада яшадим. Сўнг ётоқхонамизда навбатчилик қиладиган Марям опа янги уй олганини, кучим етганча пул тўлаб, яшаб туришим мумкинлиги айтди. Учта қиз дарров рози бўлдик. Ана ўшанда ҳаётим мактублар билан боғланган...
* * *
“Онамга бормас мактуб!
Ойи, хизмат жуда қизиқ. Қанақадир, ғалатими-ей! Буларни нега ёзгим келганини билмайман. Лекин ичимдагиларни сизга айтсам, енгил тортаман. Аламларим, ғамим чиқиб кетгандек бўлади. Шунинг учун доим сизга ва Моҳига мактуб ёзиб турмоқчиман. Бошқа дардимни айтадиган одам бўлмаса нима қилай?
Сизга ҳалиги “черпак” мени қандай жазоланини айтимми, йўқми? Менимча ундан буён ҳеч кимга хат ёзмадим. Сизга эса айтаман. Ўша “черпак” эртасигаёқ кечки пайт мен “йўқлади”.
— Зарифнинг нияти жиддий эди. Керак бўлса ҳалиям уйлангани йўқ. Мендан сени сўраб туради. Агар шу гапларингни айтсам, ўша заҳоти совчилари билан уйларингга кириб боради. Айтайми?
— Жиннимисан?
— Оила қуриш жинниликми? Билсанг, биз магистратурани ҳам битиряпмиз. Ёшимиз йигирма тўртга қараб кетди. Қизларни ўн етти-йигирма ёшида кўпроқ сўрашади. Кейин... Ўзи сен қариқиз бўлиб қолганимизни биласанми? — куюнчаклик билан гапираётган Зебо бирдан қиқирлаб кула бошлайди. — Бизни энди кам сўрашади. Дугон, ўқиймиз деб «ўтириб» қолдик.
Унинг гаплари мени ҳам кулишга мажбур қилади. Мана, “қариқиз”ликдан энг кўп хавотирга тушадиган шу дугонамнинг ҳам тўйи бўлганига бир ярим йил бўлибди. Пойтахтдан кетди-ю, бахтини топди. Ширингина чақалоғини бағрига босиб ўтирибди. Мен эса... Ўша Зарифга ҳам уни деб рўйхушлик бермадим.
— Моҳ, менга ростини айт. Сенинг севган, ваъда берган йигитинг бор, а? — дерди Зебо бор вужуди билан қизиқиб.
Айтсам дилим, айтмасам... Айтмасдим унга. Зебо сезарди. Ўша ҳаётимнинг бир бўлагига айланган мактублар мени ким биландир боғлаб туришини биларди. Мендан гўзал, бетакрор, ҳижрон ва дардга тўла ишқ қиссасини тинглашни истарди. Айтгим бор эди менинг ҳам. Жуда-жуда айтгим келарди. Бироқ...
— Моҳ, мабодо... Кўнглингга оғир олма-ю, йигитингга бирор нима бўлмаганми? — жавобсиз саволларини тахлай бошларди у. — Ташлаб кетганми ё сен...
— Йўқ, ҳеч нарса бўлмаган. Соппа-соғ... — дердим жилмайиб.
— Кулма, Моҳ. Хаёл суришинг севиб қолган қизларникига ўхшайди. Лекин шу пайтгача бирорта йигит билан гаплашганингни билмайман. Орқангдан соядек эргашган бошқа йигитларга умуман бефарқсан. Яна, нималарнидир яшириб ўқийсан. Ора-сира шайтон кўтаради: “шу қизнинг бор қоғозини яширинча тортиб ол, ҳамма сиридан воқиф бўл”, дейди. Ўзимни босаман-да...
— Шайтонингга айт, кўтармасин. Ўзингни янада бос. Бир куни биласан, ҳаммасини...
Аммо Зебо ҳеч нарсани билмади. Билдирмадим.
— Моҳ опа, дарс ўтадиган вақтингиз бўлди, — хаёлимни қишлоқдош қиз бўлди.
— “Балкон”га чиқинглар. Ҳаммага айт, тайёр бўлиб турсин. Бирдан савол-жавоб қиламан, — дедим худди кимдир ортимдан қувлаётгандек шошиб.
Менинг дарс услубим шундай: ўқишга иштиёқи бор абитуриентларга мактаб дарсликларини қайта тушунтириб, такрорлатаман. Тест синови куни уларнинг ўзи шу ўрганганлари асосида ечишади. Шукрки, ҳали панд емадим. Айни дамда дарсга ҳам хушим йўқ. Ахир ҳафта-ўн кун ичида ҳаммасига қўл силтаб уйга кетишим керак.
“Қиз бола учун энг тўғри йўл — турмушга чиқиш, бола-чақа орттириш”, дерди онам. “Обрў-эътибор, бойлик, лавозим ҳаёт давомида топиладиган, кечикмайдиган эҳтиёжлар агар билсанг”, деганди яна.
Онамни ҳам тушунса бўлади. Катта қизиман. Тенгини топиб, узатсам дейди. Аслида, Тошкентга ўқишга келишимга ҳам қаршилик қилганди: “Ўқиб шаҳар олиб берармиди? Нега мунча жон койитасиз?” норози бўлган отамдан. Лекин отам ҳаммамиз илмли, зиёли, касб-ҳунарли бўлишимизни истаган. Мени отам Тошкентга эргаштириб олиб келганида ўн беш ёшда эдим. Лицей имтиҳонидан муваффақиятли ўтиб, шу ерда қолдим. Аввалига ётоқхонада яшадим. Сўнг ётоқхонамизда навбатчилик қиладиган Марям опа янги уй олганини, кучим етганча пул тўлаб, яшаб туришим мумкинлиги айтди. Учта қиз дарров рози бўлдик. Ана ўшанда ҳаётим мактублар билан боғланган...
* * *
“Онамга бормас мактуб!
Ойи, хизмат жуда қизиқ. Қанақадир, ғалатими-ей! Буларни нега ёзгим келганини билмайман. Лекин ичимдагиларни сизга айтсам, енгил тортаман. Аламларим, ғамим чиқиб кетгандек бўлади. Шунинг учун доим сизга ва Моҳига мактуб ёзиб турмоқчиман. Бошқа дардимни айтадиган одам бўлмаса нима қилай?
Сизга ҳалиги “черпак” мени қандай жазоланини айтимми, йўқми? Менимча ундан буён ҳеч кимга хат ёзмадим. Сизга эса айтаман. Ўша “черпак” эртасигаёқ кечки пайт мен “йўқлади”.
👍23💔2❤1
20-ҚИСМ
Ҳайрон қоламан, ойи. Бир юртнинг, бир миллатнинг болаларимиз. Нега бунча ўзимизни қийнаймиз? Бу шафқатсиз одат қаердан пайдо бўлган? Тўғри, аскарлар орасидаги бу муносабатни йўқотиш учун офицерлар бор имкониятни қилишяпти. Яқин орада бундай иллатлар йўқолиб ҳам кетар. Аммо ҳозир... ҳар қалай йигитларга бу одат ёқади, шекилли.
Хуллас, ўша “черпак” мендан “крокодил” туришимни талаб қилди. “Крокодил” бу — жазо усули. Яъни, темир кароватнинг оёқ учидаги тиргагига оёғингизни тирайсиз, бош томонидагисини қўлингиз билан маҳкам тутасиз-да, ана шу ҳолда муаллақ турасиз.
Кароватга чўзилиб ётиб, сигарета чекаётган “черпак” менга буйруқ берди: “Мана шу мен ётган кароватда “крокодил” тур. Агар устимга тушиб кетсанг...”
Айтганини қилдим. Бу ернинг ёзилмаган қонуни шундай, ойи. “Дух” буйруққа сўзсиз бўйсуниши шарт. Қанча турганимни билмайман. Қўлим ҳам, оёғим ҳам толиқа бошлади. Томирларим таранг тортилиб, ичимга симиллаган қалтироқ кирди. Тишимни тишимга босдим. Куч кета бошлагач, танам титрашга тушди. Пастда менга иржайиб қараб ётган “черпак”нинг маза қилаётганини кўрсангиз эди, ойи. Сигаретнинг тутунини оҳиста, ўпкасидаги бор ҳаво йўллари тўлгунча тортади. Кейин юзида беписандлик акс эттириб, менинг қизарган, тер чиқа бошлаган бетимга пуфлайди. Дам-бадам таъкидлайди: “Агар устимга тушиб кетсанг...”
Мен ўзимни босишга, бор кучимни йиғишга уринаман. Танамни забтига олган титроқ кароватни ҳам “шақиллата” бошлайди. “Ўзинг сабр ва куч бер...” дейман ичимда. Бир пайт “командир” деган ҳитоб эшитилди. Бизнинг “томошабин”ларимиз ҳам ини бузилган чумолидек сассиз югургилаб қолишди…
Командирларимиз вазиятни яхши билгани учун тез-тез хабар олиб туради. Қадам товушлари ҳаммани янада шоширди. Мен “крокодил” турган кароватдаги аскар ҳам туришга уриндими, сал ҳаракат қилганди тарақлаган овоз дунёни бузгандек бўлди. Нима бўлганини англамай қолдим. Қарасам, ҳалиги “черпак” тагимда зўрға нафас оляпти. Кароватнинг бош ва оёқ томондаги тиргаги икки ёнга айрилиб кетган, биз ерда ётибмиз. Бошимизда эса жаҳлдан пишқириб нафас олаётган командиримиз...
“Иккаланг билан эрталаб гаплашаман”, деди у чиқиб кетаётганида. Эртасига эса ҳаммамизга роса “лекция” ўқиди. Ойи, у тўғри гапни айтди. “Сенлар Ватанни, бутун халқни қўриқлаяпсанлар, чегарада турибсанлар! Шуни ҳис қиляпсанларми, ўзи? Бутун Ўзбекистон сенларга ишониб хотиржам яшаяпти. Сенлар эса ўзингни ўзинг еяпсан? Нима етишмайди, сенларга? Бунақа шароитли армияни ота-бобонг кўрмаган! Сенларнинг вазифанг — шукр қилиб, сидқидилдан хизмат қилиш! Буни сенларга қандай тушунтириш керак, а?” дея у жуда кўп гапирди. Мен асл вазифамни англадим, ойи. Ўзимга ўзим кун келиб “черпак” бўлганимда ҳам, “дембль” бўлганимда ҳам ҳеч кимга қўл кўтармасликка сўз бердим. Ойи, сиз бўлганингизда ҳам шунга чақирган бўлардингиз. Сизни жуда соғиндим. Кўргим келяпти жуда. Бугун тушимга кирсангиз эди, дея ширин орзу билан ухлашга чоғланяпман. Тушимга киринг, ойижон!
МАН. 5.01.2000”
* * *
Ҳар доимгидек талабаларимни қийнаб, ёшимга ярашмаган қаттиққўллигимни қилиб ўтирмадим. Етарлича балл тўплай олганларига жавоб бердим-у, қолганларига икки кун тушдан кейин қайта ўзлаштиришга келишларини тайинладим. Энди ижара уйимга кетишга чоғланганимда деканатга чақиришаётгани айтишди.
— Тинчликми? — дедим кира солиб котибага.
— Билмасам, — елка қисди у. — Менимча, кетмоқчи эканлигингизни айтишган.
— Менимча ҳам шундай... — дедим-у, декан қабулига кирдим.
— Моҳгул, нима бўлди қизим? — ҳар доимгидек меҳрибонлик билан деди домла. — Қаёққа отландинг?
— Уйдагилар қайт, дейишяпти. Ўзи эртага ёнингизга ариза билан киришни режа қилиб юргандим, — доимгидек ер чиздим.
Ҳайрон қоламан, ойи. Бир юртнинг, бир миллатнинг болаларимиз. Нега бунча ўзимизни қийнаймиз? Бу шафқатсиз одат қаердан пайдо бўлган? Тўғри, аскарлар орасидаги бу муносабатни йўқотиш учун офицерлар бор имкониятни қилишяпти. Яқин орада бундай иллатлар йўқолиб ҳам кетар. Аммо ҳозир... ҳар қалай йигитларга бу одат ёқади, шекилли.
Хуллас, ўша “черпак” мендан “крокодил” туришимни талаб қилди. “Крокодил” бу — жазо усули. Яъни, темир кароватнинг оёқ учидаги тиргагига оёғингизни тирайсиз, бош томонидагисини қўлингиз билан маҳкам тутасиз-да, ана шу ҳолда муаллақ турасиз.
Кароватга чўзилиб ётиб, сигарета чекаётган “черпак” менга буйруқ берди: “Мана шу мен ётган кароватда “крокодил” тур. Агар устимга тушиб кетсанг...”
Айтганини қилдим. Бу ернинг ёзилмаган қонуни шундай, ойи. “Дух” буйруққа сўзсиз бўйсуниши шарт. Қанча турганимни билмайман. Қўлим ҳам, оёғим ҳам толиқа бошлади. Томирларим таранг тортилиб, ичимга симиллаган қалтироқ кирди. Тишимни тишимга босдим. Куч кета бошлагач, танам титрашга тушди. Пастда менга иржайиб қараб ётган “черпак”нинг маза қилаётганини кўрсангиз эди, ойи. Сигаретнинг тутунини оҳиста, ўпкасидаги бор ҳаво йўллари тўлгунча тортади. Кейин юзида беписандлик акс эттириб, менинг қизарган, тер чиқа бошлаган бетимга пуфлайди. Дам-бадам таъкидлайди: “Агар устимга тушиб кетсанг...”
Мен ўзимни босишга, бор кучимни йиғишга уринаман. Танамни забтига олган титроқ кароватни ҳам “шақиллата” бошлайди. “Ўзинг сабр ва куч бер...” дейман ичимда. Бир пайт “командир” деган ҳитоб эшитилди. Бизнинг “томошабин”ларимиз ҳам ини бузилган чумолидек сассиз югургилаб қолишди…
Командирларимиз вазиятни яхши билгани учун тез-тез хабар олиб туради. Қадам товушлари ҳаммани янада шоширди. Мен “крокодил” турган кароватдаги аскар ҳам туришга уриндими, сал ҳаракат қилганди тарақлаган овоз дунёни бузгандек бўлди. Нима бўлганини англамай қолдим. Қарасам, ҳалиги “черпак” тагимда зўрға нафас оляпти. Кароватнинг бош ва оёқ томондаги тиргаги икки ёнга айрилиб кетган, биз ерда ётибмиз. Бошимизда эса жаҳлдан пишқириб нафас олаётган командиримиз...
“Иккаланг билан эрталаб гаплашаман”, деди у чиқиб кетаётганида. Эртасига эса ҳаммамизга роса “лекция” ўқиди. Ойи, у тўғри гапни айтди. “Сенлар Ватанни, бутун халқни қўриқлаяпсанлар, чегарада турибсанлар! Шуни ҳис қиляпсанларми, ўзи? Бутун Ўзбекистон сенларга ишониб хотиржам яшаяпти. Сенлар эса ўзингни ўзинг еяпсан? Нима етишмайди, сенларга? Бунақа шароитли армияни ота-бобонг кўрмаган! Сенларнинг вазифанг — шукр қилиб, сидқидилдан хизмат қилиш! Буни сенларга қандай тушунтириш керак, а?” дея у жуда кўп гапирди. Мен асл вазифамни англадим, ойи. Ўзимга ўзим кун келиб “черпак” бўлганимда ҳам, “дембль” бўлганимда ҳам ҳеч кимга қўл кўтармасликка сўз бердим. Ойи, сиз бўлганингизда ҳам шунга чақирган бўлардингиз. Сизни жуда соғиндим. Кўргим келяпти жуда. Бугун тушимга кирсангиз эди, дея ширин орзу билан ухлашга чоғланяпман. Тушимга киринг, ойижон!
МАН. 5.01.2000”
* * *
Ҳар доимгидек талабаларимни қийнаб, ёшимга ярашмаган қаттиққўллигимни қилиб ўтирмадим. Етарлича балл тўплай олганларига жавоб бердим-у, қолганларига икки кун тушдан кейин қайта ўзлаштиришга келишларини тайинладим. Энди ижара уйимга кетишга чоғланганимда деканатга чақиришаётгани айтишди.
— Тинчликми? — дедим кира солиб котибага.
— Билмасам, — елка қисди у. — Менимча, кетмоқчи эканлигингизни айтишган.
— Менимча ҳам шундай... — дедим-у, декан қабулига кирдим.
— Моҳгул, нима бўлди қизим? — ҳар доимгидек меҳрибонлик билан деди домла. — Қаёққа отландинг?
— Уйдагилар қайт, дейишяпти. Ўзи эртага ёнингизга ариза билан киришни режа қилиб юргандим, — доимгидек ер чиздим.
👍22❤1💔1
21-ҚИСМ
Бу гапни ким билсин, деканимизга неча марта айтганман. Ҳар доим у киши бу ерда керак эканлигимни, энди ёш кадрлар қаторида мен ҳам ўзимни кўрсатишим лозимлиги тайинлайди. Мен эса ўзимнинг сабабларимни кўрасатаман.
— Онам хафа бўлади, бормасам...
— Қиз бола бировнинг ҳасми. Мен ҳам сени мажбурлаб ушлаб тура олмайман. Майли, онангнинг ҳам айтганини қил. Лекин илмни ташлаб қўйма. Албатта, ишла. Шунча ўқиганинг зое бўлмасин.
— Бўлмаса, ҳозир аризамни ёзиб бера қолай. Ҳужжатларим тайёр бўлгунича ҳам...
— Аслида мен сени бошқа нарсага чақиргандим, — гапимни бўлди декан.
— Тинчликми?
— Тинчлик қизим. Сени мана саккиз йилдирки биламан. Биринчи курслигингданоқ ҳулқинг, билиминг, одобинг билан ҳурмат қозондинг. Мен ўз қизимдек кўрдим. Шунга... айтиш ҳам ноқулайроқ. Бир жиянимиз бор. Уни шу ёз уйлантирмоқчимиз. Мен сени кўз остимга олиб юргандим.
Ерга киргудек бўлдим. Уятдан юзим лов-лов ёна бошлади. Бошимни кўтармадим.
— Шунга... — домла ҳам ноқулай вазиятда қолганидан гапини йўқотиб қўяётганди. — Ариза ёзишга шошилма. Балки, бир-бирингга маъқул келсанг... Ҳа, майли бор.
Охирги гап қулоғимга кириши билан эшикка ўзимни урдим. Шу аҳволда ташқарига қандай чиққанимни ҳам билмайман. Эшик ёнида кимгадир тўқнашиб кетдим.
— Моҳгул! — таниш овоз шундоқ ҳам ҳаяжондан тез ураётган юрагимни қинидан чиқаргудек бўлди.
— Сизга нима бўлди? — ҳалиги овоз дилимни ғашлади. Айни дамда уни кўришни истамасдим. Умуман курсдошларим билан негадир учрашгим келмасди. Айниқса Зариф билан.
— Салом Зариф, яхшимисиз? — дедим ноилож.
Ўрта бўйли, озғин ва ўйчан бу йигит негадир менга шоирларни эслатарди. Табиати ҳам шунга яқин. Балки шунинг учун ҳам бошқа йигитлар сингари муҳаббатига осонгина қўл силтаб кета олмас.
— Сизни шу ердан топишимга ишонганим учун келгандим. Ишларингиз яхшими? — энтиккандек овозини сал ютиб гапирди у.
— Ўзингиз яхшими? Фарғоналар тинчми?
— Яхши. Мактабда дарс беряпман. Бирор жойда ўтирайлик, — деди у одатга кўра тортинибгина.
Баъзан ҳайрон қоламан шу йигитга. Камгап, тортинчоқ, паришон. Мени севишини ҳам шу пайтгача бирор марта айтмаган. Курсдошларим — йигит ва қизлардан эшитганман. Эсимда кимнингдир туғилган кунида қизарибгина сўраганди: “Сизни уйдагиларингиз узоққа берадими?”
— Йўқ, узоққа беришганда бирорта йигит билан шартта севишардим-да, — дегандим шўхчан.
Шундан сўнг бошқа гап очмади. Зебога айтибди, менга уйланишни исташини. Кейин ўқиш тугаб, ҳамма тарқаб кетди. Катта шаҳарда мен, Зебо ва уч йигит қолдик магистратурада ўқиш учун. Зариф ўша пайтлар кетганди. Охирги марта уни Зебонинг тўйида кўрдим. Ўшанда ҳам менга жимгина термулганини сезгандим. Энди нима учун келди экан, Тошкентга?
— Мен шошиб тургандим, курсдош, — дедим гапни қисқа қилишга уриниб. — Уйга кетишим керак.
— Ҳалиги... ярим соат вақт ажратинг, — ялингандек деди у.
Шундоқ ҳам журъатсиз, бўшанг сабоқдошимни хафа қилгим келмади. Аслида у билан умуман гаплашгим йўқ.
— Юринг анув, ўриндиққа, — дедим ноилож.
Давоми бор
✿•┈┈┈┈┈••ৡ🌸🌸🌸ৡ•┈┈┈┈┈•✿
🧕 Muslimalar kundaligi 👇
https://t.me/+47zmpAgeAI81NWVi
Бу гапни ким билсин, деканимизга неча марта айтганман. Ҳар доим у киши бу ерда керак эканлигимни, энди ёш кадрлар қаторида мен ҳам ўзимни кўрсатишим лозимлиги тайинлайди. Мен эса ўзимнинг сабабларимни кўрасатаман.
— Онам хафа бўлади, бормасам...
— Қиз бола бировнинг ҳасми. Мен ҳам сени мажбурлаб ушлаб тура олмайман. Майли, онангнинг ҳам айтганини қил. Лекин илмни ташлаб қўйма. Албатта, ишла. Шунча ўқиганинг зое бўлмасин.
— Бўлмаса, ҳозир аризамни ёзиб бера қолай. Ҳужжатларим тайёр бўлгунича ҳам...
— Аслида мен сени бошқа нарсага чақиргандим, — гапимни бўлди декан.
— Тинчликми?
— Тинчлик қизим. Сени мана саккиз йилдирки биламан. Биринчи курслигингданоқ ҳулқинг, билиминг, одобинг билан ҳурмат қозондинг. Мен ўз қизимдек кўрдим. Шунга... айтиш ҳам ноқулайроқ. Бир жиянимиз бор. Уни шу ёз уйлантирмоқчимиз. Мен сени кўз остимга олиб юргандим.
Ерга киргудек бўлдим. Уятдан юзим лов-лов ёна бошлади. Бошимни кўтармадим.
— Шунга... — домла ҳам ноқулай вазиятда қолганидан гапини йўқотиб қўяётганди. — Ариза ёзишга шошилма. Балки, бир-бирингга маъқул келсанг... Ҳа, майли бор.
Охирги гап қулоғимга кириши билан эшикка ўзимни урдим. Шу аҳволда ташқарига қандай чиққанимни ҳам билмайман. Эшик ёнида кимгадир тўқнашиб кетдим.
— Моҳгул! — таниш овоз шундоқ ҳам ҳаяжондан тез ураётган юрагимни қинидан чиқаргудек бўлди.
— Сизга нима бўлди? — ҳалиги овоз дилимни ғашлади. Айни дамда уни кўришни истамасдим. Умуман курсдошларим билан негадир учрашгим келмасди. Айниқса Зариф билан.
— Салом Зариф, яхшимисиз? — дедим ноилож.
Ўрта бўйли, озғин ва ўйчан бу йигит негадир менга шоирларни эслатарди. Табиати ҳам шунга яқин. Балки шунинг учун ҳам бошқа йигитлар сингари муҳаббатига осонгина қўл силтаб кета олмас.
— Сизни шу ердан топишимга ишонганим учун келгандим. Ишларингиз яхшими? — энтиккандек овозини сал ютиб гапирди у.
— Ўзингиз яхшими? Фарғоналар тинчми?
— Яхши. Мактабда дарс беряпман. Бирор жойда ўтирайлик, — деди у одатга кўра тортинибгина.
Баъзан ҳайрон қоламан шу йигитга. Камгап, тортинчоқ, паришон. Мени севишини ҳам шу пайтгача бирор марта айтмаган. Курсдошларим — йигит ва қизлардан эшитганман. Эсимда кимнингдир туғилган кунида қизарибгина сўраганди: “Сизни уйдагиларингиз узоққа берадими?”
— Йўқ, узоққа беришганда бирорта йигит билан шартта севишардим-да, — дегандим шўхчан.
Шундан сўнг бошқа гап очмади. Зебога айтибди, менга уйланишни исташини. Кейин ўқиш тугаб, ҳамма тарқаб кетди. Катта шаҳарда мен, Зебо ва уч йигит қолдик магистратурада ўқиш учун. Зариф ўша пайтлар кетганди. Охирги марта уни Зебонинг тўйида кўрдим. Ўшанда ҳам менга жимгина термулганини сезгандим. Энди нима учун келди экан, Тошкентга?
— Мен шошиб тургандим, курсдош, — дедим гапни қисқа қилишга уриниб. — Уйга кетишим керак.
— Ҳалиги... ярим соат вақт ажратинг, — ялингандек деди у.
Шундоқ ҳам журъатсиз, бўшанг сабоқдошимни хафа қилгим келмади. Аслида у билан умуман гаплашгим йўқ.
— Юринг анув, ўриндиққа, — дедим ноилож.
Давоми бор
✿•┈┈┈┈┈••ৡ🌸🌸🌸ৡ•┈┈┈┈┈•✿
🧕 Muslimalar kundaligi 👇
https://t.me/+47zmpAgeAI81NWVi
👍21❤2
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
✨🌙 ХАЙРЛИ ТУН💫✨
✨Хайрли тун, Тунингиз сокин бўлсин!
✨Ширин тушлар ҳамрохингиз бўлсин!
✿•┈┈┈┈┈••ৡ🌸🌸🌸ৡ•┈┈┈┈┈•✿
🧕 Muslimalar kundaligi 👇
https://t.me/+47zmpAgeAI81NWVi
✨Хайрли тун, Тунингиз сокин бўлсин!
✨Ширин тушлар ҳамрохингиз бўлсин!
✿•┈┈┈┈┈••ৡ🌸🌸🌸ৡ•┈┈┈┈┈•✿
🧕 Muslimalar kundaligi 👇
https://t.me/+47zmpAgeAI81NWVi
👍1
ХАЙРЛИ ТУН АЗИЗЛАРИМ
Оқшомингиз файзли ва мафтункор бўлсин !
Бу оқшом сизларга гўзаллиги билан ажралиб турсин.
Бирор нимадан кўнглингиз хижилми?
Мумкин бўлганларни кечиринг, қолганларни эса унутиб юборинг. Унутиш - энг зўр жазо ва энг яхши доридир.
Ўзингизни севиб яшанг !
Хайрли Тун Узоқдаги Яқинларим.
✿•┈┈┈┈┈••ৡ🌸🌸🌸ৡ•┈┈┈┈┈•✿
🧕 Muslimalar kundaligi 👇
https://t.me/+47zmpAgeAI81NWVi
Оқшомингиз файзли ва мафтункор бўлсин !
Бу оқшом сизларга гўзаллиги билан ажралиб турсин.
Бирор нимадан кўнглингиз хижилми?
Мумкин бўлганларни кечиринг, қолганларни эса унутиб юборинг. Унутиш - энг зўр жазо ва энг яхши доридир.
Ўзингизни севиб яшанг !
Хайрли Тун Узоқдаги Яқинларим.
✿•┈┈┈┈┈••ৡ🌸🌸🌸ৡ•┈┈┈┈┈•✿
🧕 Muslimalar kundaligi 👇
https://t.me/+47zmpAgeAI81NWVi
👍7
Ассалому алайкум !
Бугунги кунингиз файзли ва барокатли бўлсин, Азизлар!
Аллох қалбингиздан қувонч ва меҳр-оқибатни аритмасин! Рўзғорингизга барака, халол ризқ, ўзингизга мустаҳкам соғлик ва иймон зиёдалигини насиб қилиб, Ўзи ҳамиша яхшиликлари устида қилсин!
Бахт қидирганларга бахт, фарзандсизларга фарзанд, ёлғизларга ҳамрох, дардманлар дардига даво, беморларга шифо берсин!
Ишингизда ривож, ўзингизга омад ёр бўлсин, фарзандлар камолини кўринг. Сиз ва яқинларингизни Аллоҳ ўзи доим паноҳида асрасин.
Бугуннинг яхшиликлари Сизга хамроҳ бўлсин, қадрдон.
✿•┈┈┈┈┈••ৡ🌸🌸🌸ৡ•┈┈┈┈┈•✿
🧕 Muslimalar kundaligi 👇
https://t.me/+47zmpAgeAI81NWVi
Бугунги кунингиз файзли ва барокатли бўлсин, Азизлар!
Аллох қалбингиздан қувонч ва меҳр-оқибатни аритмасин! Рўзғорингизга барака, халол ризқ, ўзингизга мустаҳкам соғлик ва иймон зиёдалигини насиб қилиб, Ўзи ҳамиша яхшиликлари устида қилсин!
Бахт қидирганларга бахт, фарзандсизларга фарзанд, ёлғизларга ҳамрох, дардманлар дардига даво, беморларга шифо берсин!
Ишингизда ривож, ўзингизга омад ёр бўлсин, фарзандлар камолини кўринг. Сиз ва яқинларингизни Аллоҳ ўзи доим паноҳида асрасин.
Бугуннинг яхшиликлари Сизга хамроҳ бўлсин, қадрдон.
✿•┈┈┈┈┈••ৡ🌸🌸🌸ৡ•┈┈┈┈┈•✿
🧕 Muslimalar kundaligi 👇
https://t.me/+47zmpAgeAI81NWVi
👍6
📝 Аёлининг айбига кўз юмган мард эркак..
🍃
Бир камбағал инсон бор эди.
Унинг топгани аранг рўзғорини тебратишга етар эди.
Олти ой деганда, бир тугун гўшт ейишарди. Топган-тутганини тўплаб, бир куни эр товуқ сотиб олиб, таом тайёрлаши учун аёлига келтириб берди.
Бечора анчадан бундай тансиқ таомни татиб кўрмагани учун, таом таёр бўлишини орзиқиб кутди.
Таом дастурхонга тортилди.
Таомдан татиб кўрса, жуда шўр бўлиб кетган экан. Бироқ, буни ҳеч кимга билдирмади, аёлига ҳам лом-лим демади.
Ўзига ўзи деди: «Эй Роббим, борди-ю, менинг қизим ҳам таомга шундай кўп
туз солиб юборса, куёвим уни кечиришини, унинг кўнглини оғритмай, бир сўз демаслигини истар эдим. Хотиним ҳам бировнинг қизи, унинг ҳам кўнгли оғришини истамайдиган ота-онаси бор.
У Сенинг банданг, мен уни сени розилигинг учун кечирдим», деди.
Орадан вақт ўтиб бу эркак оламдан ўтди.
Бир тақводор киши уни тушида кўрди.
Ундан: «Сенга қандай муомала қилишди», деб сўради.
Аллох менинг барча гуноҳларимни кечирди ва жаҳаннам азобидан озод этди. «Мен сени кечиришимнинг сабаби, менинг бир бандамни кечирганингдир.
Сен унинг айбига кўз юмдинг, умрингда бир емоқчи бўлган тансиқ таомингни шўр қилиб қўйса ҳам, аёлингга лом-лим демадинг, уни кечирдинг.
Мен ҳам сени кечирдим», деди.
🍃
Эркак эркакларнинг - ЁМОНЛИГИНИ билгани учун хотинини рашк қилади ! Хотин аёлларнинг ҳийла ва ~ МАКРИНИ билгани учун эрини рашк қилади !
Аёлларга зулм ўтказма, бўлма тошбағир,
Улар қийшиқ қовурғадан яралган ахир.
Нетсин Аллоҳ яратибди уларни шундоқ,
Синиб қолар тўғирлашга уринганинг чоқ.
Ўз холига қўйсанг баттар қийшаяди ул,
Одам ўғли ўзинг танла-қай бири маъқул.
Мурувват қил сенга қарши қилсаларда жанг,
Яхши эмас синиб қолса битта қовурғанг..!
✿•┈┈┈┈┈••ৡ🌸🌸🌸ৡ•┈┈┈┈┈•✿
🧕 Muslimalar kundaligi 👇
https://t.me/+47zmpAgeAI81NWVi
🍃
Бир камбағал инсон бор эди.
Унинг топгани аранг рўзғорини тебратишга етар эди.
Олти ой деганда, бир тугун гўшт ейишарди. Топган-тутганини тўплаб, бир куни эр товуқ сотиб олиб, таом тайёрлаши учун аёлига келтириб берди.
Бечора анчадан бундай тансиқ таомни татиб кўрмагани учун, таом таёр бўлишини орзиқиб кутди.
Таом дастурхонга тортилди.
Таомдан татиб кўрса, жуда шўр бўлиб кетган экан. Бироқ, буни ҳеч кимга билдирмади, аёлига ҳам лом-лим демади.
Ўзига ўзи деди: «Эй Роббим, борди-ю, менинг қизим ҳам таомга шундай кўп
туз солиб юборса, куёвим уни кечиришини, унинг кўнглини оғритмай, бир сўз демаслигини истар эдим. Хотиним ҳам бировнинг қизи, унинг ҳам кўнгли оғришини истамайдиган ота-онаси бор.
У Сенинг банданг, мен уни сени розилигинг учун кечирдим», деди.
Орадан вақт ўтиб бу эркак оламдан ўтди.
Бир тақводор киши уни тушида кўрди.
Ундан: «Сенга қандай муомала қилишди», деб сўради.
Аллох менинг барча гуноҳларимни кечирди ва жаҳаннам азобидан озод этди. «Мен сени кечиришимнинг сабаби, менинг бир бандамни кечирганингдир.
Сен унинг айбига кўз юмдинг, умрингда бир емоқчи бўлган тансиқ таомингни шўр қилиб қўйса ҳам, аёлингга лом-лим демадинг, уни кечирдинг.
Мен ҳам сени кечирдим», деди.
🍃
Эркак эркакларнинг - ЁМОНЛИГИНИ билгани учун хотинини рашк қилади ! Хотин аёлларнинг ҳийла ва ~ МАКРИНИ билгани учун эрини рашк қилади !
Аёлларга зулм ўтказма, бўлма тошбағир,
Улар қийшиқ қовурғадан яралган ахир.
Нетсин Аллоҳ яратибди уларни шундоқ,
Синиб қолар тўғирлашга уринганинг чоқ.
Ўз холига қўйсанг баттар қийшаяди ул,
Одам ўғли ўзинг танла-қай бири маъқул.
Мурувват қил сенга қарши қилсаларда жанг,
Яхши эмас синиб қолса битта қовурғанг..!
✿•┈┈┈┈┈••ৡ🌸🌸🌸ৡ•┈┈┈┈┈•✿
🧕 Muslimalar kundaligi 👇
https://t.me/+47zmpAgeAI81NWVi
👍15👏3