“Türkiye bursları”ga hujjat topshirganlar soni

Bu ba’zi oʻlkalar miqyosidagi ko‘rsatkich xolos. Grandga 168 mamlakatdan ariza topshiriladi, har yili 5000 talaba burs orqali Turkiyaga o‘qishga keladi. Batafsil bu qo‘llanmada tanishishingiz mumkin.

O‘zbekistonda ham Türkiye Bursları yildan yilga ommalashib, ariza topshiruvchi nomzodlar soni oshib bormoqda. Bu raqobat yanayam kuchli bo‘ladi, degani.

Yaxshi niyat bilan hujjat topshirgan barchaga omad yor bo‘lsin, Xudo xayrli xushxabarlar bilan siylasin barchangizni. Ko‘p qatorida, bizni ham.

Ishoning, bu grand dasturi tavakkal qilishingizga, maza qilib ta’lim olishingizga ham moddiy, ham ma’naviy tarafdan yuz foiz arziydi. Qo‘rqmasangiz bo‘lgani...

@Ijoddardi

Burs hujjatlari bilan bo‘lib, e’tiborsizlik qilibmiz, Mahdining Turkiyada yashash ruxsatnomasi 2-mart kuni bitarkan...

Maygacha vaqti bor deb yurgandik, u qizil pasportining amal qilish muddati ekan. Endi bursni tugatib yengil tortgandik, bu masala chiqib keldiku.

Hafta og‘ir boshlandi. Dushanba kuni oyog‘imizni qo‘lga olib, elchixonaga yugurdik. Pasportni yangilamasak, ayni vaziyatimizda Mahdiga kimlik uchun “Başvuru” qilolmaymiz...

Tong sahar uydan chiqib, elchixonaga 9 bo‘lmasdan yetib bordik, oxiri bizmiz, qani, navbatga o‘tinglar, deya o‘zbek opalar kutib oldi.

Ish vaqti soat 10 dan boshlanarkan, bizgacha 4-5 kishi navbatda. Havo sovuq, yomg‘ir sevalaydi, Safina kolyaskada, Mahdi qo‘limda...

Navbatim keldi, qabulda yoshroq yigit, “zagslaring bormi o‘zi?” deb so‘radi. Vaziyatni tushuntirsam, 2-mart kuni peshinlarga kelmabsizlarda, deb yana kinoya qildi, tishimni tishimga bosdim, o‘zimda ham ayb bor edi chunki.

Bir qog‘ozcha uzatdi, qarasam o‘tgan safar Mahdiga birinchi marta pasport olganimizda beminnat yordam qilgan tarjimon Vohid akaning vizitkasi. Hujjatlarni shu kishi orqali taxlab kelasiz dedi.

Ishga xabar berdim-da, yugurib akaning yoniga ketdik. O‘tgan safar ishim oson bitgandi, bugun ozgina sarson bo‘lyapmiz desam, elchixona tarkibi yangilangan, avval sizlarga konsul yordamchisi Oybek aka qarashib yuborgandi, hozir u kishi yo‘q, desa bo‘ladimi...

Omadimdan aylanay, birinchi marta kelganimizda hamma ishlarni bir kunda oppa oson bitirib ketgandik, elchixonada otamizning uyiday yurganimiz, bir xonada Mahdini bemalol ovqatlantirganimizni esladim, ich-ichimdan duo qildim akani...

Hujjatlarni taxlab, soat 15:00 dan o‘tganida elchixonaga qaytdik, ish vaqti 16:30 gacha edi chunki. Qo‘ng‘iroqni 15 daqiqacha bosib turdik ham eshikni ochishmadi...

Bolalar uyga qaytishdi, men ishga jo‘nadim. Seshanba kuni hujjatdagi chalalarni bitirib, kamchiliklarni to‘ldirib, chorshanba kuni ertalab yana bordik elchixonaga.

Qabulxonadagi yigit bankka 55$ to‘lov qilib kelasizlar, navbat beramiz, taxminan 1-2 haftadan so‘ng bolani rasm tushirishga olib kelasiz, dedi.

Jon aka, 2-martgacha pasport olmasam, bolamning kimligi tugaydi, jarima to‘lashim kerak keyin, yana chaqalog‘imiz ham bor, hadeb kelib ketolmaymiz, dedim. Ichkariga kirib ketdi.

Qarasam, Fotihxon aka chiqdi, men taniydigan eski elchixona xodimlaridan faqat shu kishi qolibdi chamamda. Oybek aka shu yigitga aytgandi Mahdini rasmga ol deb birinchi kelganimizda.

Bugun navbat ko‘p, pasport tizimi faqat chorshanba kuni ishlaydi, to‘lovini qilib, soat 15:30 da kelsanglar rasm tushirib yubora olaman, deb tushuntirdi.

Bankni qidirib ketdik, havo sovuq. Navbatim kelib, to‘lov uchun plastik bersam, faqat naqd olamiz, dollar qilib kel, deyishdi.

“Döviz” qidirdim. Ularam naqd olisharkan, bankomat izladim, amallab 55$ oldim-da, bankka qaytdim.

To‘lov qilib, elchixonaga bordik. Havo sovuqligi uchun bolalarni ichkariga kirgizib, keyin ishga ketmoqchi bo‘ldim-da. Chunki hali soat 11 edi, 3 yarimgacha 4-5 soat bor, ko‘chada kuta olishmasdi...

Mumkinmas, tashqarida kuting dedi qabulxonadagi yigit. Taksi chaqirib, Sitorani Qiziloy savdo markaziga qoldirdim va ishga yugurdim. Chunki u joy ham issiq, ham oshxonalar bor, “bebek bakım” xonalari mavjud edi.

Sitora 3 larda elchixonaga boribdi, 16:00 larda Fotihxon aka Mahdini rasmga tushiribdi, baraka topsin, keyin uyga qaytishgan. Endi pasportni kutyapmiz...

1-mart hammaga bahorning ilk kuni sifatida quvonch ulashsa, bizni Mahdining kimligi tugashiga bir kun qolishi bilan xavotirga solyapti. Ulgurmasak, jarima to‘laymiz...

Demoqchimanki, oila bilan chetda qonuniy yashasangiz, hujjat masalalariga diqqatli bo‘ling, hatto muhim kunlarni kalendardan aniq belgilab qo‘ying...

Oybek akani Xudo qaysidir yaxshi amalimiz uchun yo‘liqtirgan ekan o‘shanda. Xuddi farzandiday kutib olgandilar bizni.

Pasport tayyor bo‘lib, olishga borganimizda Mahdi uchun hadya berib, elchixonani aylantirib, xodimlarga “Bu yigit jurnalist, dadam bilan intervyu qilgan!” deganlari qayta-qayta ko‘z oldimdan o‘tardi...

@Ijoddardi

FAOL BO‘LAMAN
ozgina nafas rostlab olay...

Kanalga umuman qarolmay qoldim, Mahdining pasporti tayyor bo‘lmadi, kutyapmiz, Turkiyada yashash ruxsatnomasi allaqachon tugagan, endi qancha jarima chiqaradi bilmaymiz...

Yangi Wi-fi o‘rnatgandik, bursga hujjat topshirish uchun internet o‘ta zarur bo‘lib shoshilganmiz, eski uyimizdagini ko‘chirsak bo‘larkan aslida, kompaniya ko‘proq modem aparatini sotish maqsadida bizni chet ellik, tushunmaydi deb shartta yangi wi-fi sotishibdi, endi eski manzilimizda yashamasak ham wi-figa to‘lov qilyapmiz iyun oyigacha...

O‘zimizning adres qaydimizni Varlikdan yangi yerimizga ko‘chirishimiz kerak. Lekin bizdan oldingi ijarachilar hali qaydini o‘chirmagan ekan, bizni kiritib bo‘lmadi. Endi ularning chiqishini kutyapmiz...

Orada shunchalik charchadimki, hammasiga qo‘l siltab ketvorishimga oz qoldi, yo havo almashtirib kelamiz, yoki butunlay qaytamiz dedim. Yaxshiyamki Toshkentda uyimiz yo‘q, ijara uy masalasi qiyinligini bilaman, yana bu yerdagi muammolar hatto ortig‘i bilan qaytalanishini o‘ylab Sitoraga bu haqda indamadim...

Umuman, ko‘pi ketib ozi qoldi. To‘xtashga, yengilishga yo ortga qaytishga haqqimiz yo‘q. Yo‘qsa vaqtida aql o‘rgatgan ayrim qarindosh, qo‘ni-qo‘shni, tanish-notanishlar haq bo‘lib chiqishadi, chiranib bo‘lsa ham maqsadga yetamiz, Xudo xohlasa!

@Ijoddardi

Dunyo notinch, taloto‘p, bir soniyadan so‘ng nima bo‘lishini bilmayapmiz...

Bir qarasang bomba uchyapti, dron, raketalar, minglar insonlar nobud bo‘lyapti...

Bu vaziyatda sayohat ko‘ngilga sig‘adimi? Bayram tatiydimi?! 8-martga balo bormi?! Sovg‘a olishgayam qo‘lim bormayapti, ko‘nglim dosh bermayapti...

Dindoshlarimiz Vatan uchun kurashayotgan nozik va og‘ir pallada men bayram qilmaslikni tanlayman. Siz-chi?! :)

@Ijoddardi

Nasib, sayohatgayam boramiz, eson-omon o‘qishni tugatib, diplomni olib, yorug‘ yuz bilan ortgayam qaytamiz, ayfon ham olamiz...

Kim o‘ylabdi, ikki yil o‘tib Anqarada baliqchi usta bo‘laman, o‘zimiz xohlaganday uyda yashaymiz, farzandlarimizning hech qanday kamchiligi bo‘lmaydi, deb.

Axir, ilk kelganimizda hojatxona tozalashdan ish boshlagandim, ijara uy topolmasdan bir xonalik otelda yashagandik bir oy. Bugun esa...

Alhamdulillah, niyat qilishda haddingizdan oshavering, ko‘p-ko‘p so‘rang, tinimsiz so‘rang. Shunda haddan ortiq natijalarga erisharkansiz. Amallar niyatlarga bog‘liqdir...

@Ijoddardi

“O dil çağırdı beni...”

Turkiyaga ilk marta Sitoradan 10 kun oldin, bir o‘zim kelganman. Rejamiz bo‘yicha, ish va yotoq joy topishim kerak edi u kelgunicha.

Lug‘atimda faqat “Evet” va “Merhaba” bo‘lgan. Atrofimdagilar “Turkcha o‘zbekchaga yaqin”, “O‘zbekcha gapirsang tushunadi” deyishganiga ishonganman, ko‘nglim to‘q bo‘lgan. Lekin unday emas ekan...

Sitora telefonimga asosiy muloqot savollarini yozib bergan, “Izbranniy”imda haligacha saqlanib turadi: “Otobüs durağı nerede?” “Lavabo nerede?” “Telefonunuzdan yararlanabilir miyim?” va hokazo birlamchi ehtiyoj “soru”lari...

Haqiqatan ham, Turk tili chaqirdi meni, tasodifan hayotimga kirib keldi, o‘zining beqiyos jozibalari bilan hayratlantirdi va lol qoldirishda davom etmoqda.

Hayotimning eng unutilmas sahnalarini aynan shu mamlakatda yashadim. Har tomonlama ulg‘aydim, farzandlarim kindik qoni shu yerda to‘kildi. Ikkinchi vatanimizga aylanishga ulgurding, Turkiya...

@Ijoddardi

O‘zbekistonni qaysi davlat boshqaradi, deb savol berishadi siyosatdan gaplashayotgan ustalar birdan menga yuzlanib

“Prezident, Shavkat Mirziyoyev” deyman savolini tushunmasdan. Post yozib o‘tirganim uchun ularning suhbatiga e’tibor bermabman, xayolim boshqa joyda edi...

Iroqlik baliqchi yigit “yo‘o‘o‘o‘q” deydi. Masalan, bizni Amerika boshqaradi, sog‘likni saqlash, mudofaa, ta’lim va shu kabi muhim davlat organlarining hammasida kamida bitta ingliz bor, amerikalik!

Bizda unday emas, Rossiyaning ta’siri bo‘lgan, ammo hozir emas. Xitoy bilan vizasiz rejim bo‘ldi yaqinda, Amerika bilan aloqalar yanayam yaxshilandi, deb Trampning Mirziyoyevni alqagan videosini qo‘yib beraman.

Turkman akalar yozg‘irib boshlashadi keyin: “Biz ko‘p O‘zbekistonda tug‘ilsaydik” deb havas qilamiz. Davlatimizda oyliklar 100-150$, bularda ancha baland. Zo‘r ketishyapti, deyarli hamma davlatlar bilan aloqalari yaxshi...

Shu payt O‘zbekiston va Qozog‘iston Yaqin Sharqdagi barcha fuqarolarini o‘z vataniga evakuatsiya qildi, Dubay aeroporti faqat shu ikki mamlakat yo‘lovchilariga xizmat ko‘rsatyapti, degan xabarlar chiqib keladi.

Ustalar “...davlat vazifasini bajaribdi, bundan ortiq nima qilsin, “helal olsun yaaa” deyishadi. Men esa faxrlanib qo‘yaman :)

P.s. O‘zgarishlar katta, chetdan qarasangiz yanayam yaxshi seziladi bu. Bardavom bo‘lsin!

@Ijoddardi

Insonning osmonga tikilib o‘tirishga vaqti bo‘lishi kerak, ozgina xotirjamlik va bir chimdim umid uchun...

Insonning osmonga tikila oladigan yorug‘ yuzi bo‘lishi kerak, toki amallari go‘zal, vijdoni toza bo‘lsin!

Insonning osmonga birgalikda tikilib o‘tirishga yo‘ldoshi bo‘lishi kerak. Orzular qilishga, ko‘k sarhadlarida chek-chegarasiz sayr etishga...

Insonning osmonga qaragandagina uyg‘onadigan shirin xotiralari, bulutlardek oppoq, musaffo tuyg‘ulari bo‘lishi kerak. Va... bir tomchi bo‘lsa ham ko‘z yoshi, to‘kilmoq, yengil tortmoq uchun!

Vaqt o‘tmayapti. Soatga termulib o‘tiribman. 1 yarim soatdan so‘ng ishim tugaydi. Osmonni sog‘indim...

@Ijoddardi

Haqiqatparvar jurnalist edim bir paytlar, sohamda inqilob qilish orzum bor edi...

Balandparvoz gaplar yozolmadim, faqat tanqidiy nigoh bilan biror muammoning iziga tushganimda, yechim qidirganimda ilhom kelardi, maza qilardim. “Kovlamasdim”, yaxshi tomonga o‘zgarishini xohlardim xolos...

“Hurriyat”da ancha o‘sdim, qalamim o‘tkirlandi. Qator chiqishlarim bilan tanila boshladim, Sa’dullayev bilan intervyum ozmi-ko‘pmi shuhrat ham keltirdi...

“Zamonaviy ustoz” gazetasi olayotganimdan 3 baravar baland oylik bilan ishga taklif qilishdi. O‘tdim, sobiq xalq ta’limi vaziri Sherzod Shermatovni tanqid qilishda davom etdim, aslida o‘sha paytdagi tizimdagi muammolarni, oyligini ololmayotgan, haqsizlikka uchrayotgan, e’tibor ko‘rmayotgan o‘qituvchilar dardini nishonga olardim har sonda...

Bir necha marta ogohlantirildim. Aniq-noaniq yerlardan qo‘ng‘iroqlar bo‘ldi, ijtimoiy tarmoqlardan yozib ogohlantirishdi, qaytmadim. Gazetani yopishdi. Hech qanday ogohlantirishsiz, ishlab turgan joyimizda boshliq kelib uyga ketishingiz mumkin, faoliyatimiz to‘xtadi, degandi.

Sohadan soviy boshladim. Nashriyotga SMMchi bo‘lib ishga kirdim. Bir yildan oshiq xususiy sektorda yurdim, so‘ng bu yerda ham vaziyat tang bo‘ldi, “Yoshlar ovozi” ishga chaqirdi. Biroz oldin Maktabgacha ta’lim vazirligidan ham qo‘shimcha ish olgandim...

Matbuotga e’tibor susaydimi yo faqat menga kelgan sinovmidi bu, bilmadim, har ikki tarafdan oylik kechikishni boshladi, to‘yim yaqin, xarajat ustida edim, banklardan mikroqarz olishga odatlandim.

Uylanib ishga qaytsam, vaziyat hamon o‘sha-o‘sha. Endi rosmana ko‘nglim qoldi, charchagandim. To‘satdan Sitora grand yutdi, birinchi imkoniyatdayoq Turkiyaga keldik, yangi kelin-kuyov hayotimizni shu yerda qurishni boshladik. Bu yechim emasdi, ammo hech bo‘lmasa o‘zimni qutqarishga bundan boshqa chora ko‘rmasdim..

O‘ylaganimdek hayot kutib turmagandi bu yerda ham. Yashadiklarimiz faqat bizga va O‘ziga ayon. Lekin shukr, sabrimiz, mehnatimiz va yelkama-yelka harakatimiz bilan uddalab keldik shu kungacha...

Tayyor ishini tashlab xotinining orqasidan ketdi, jurnalist odam baliqchi bo‘lib yuribdi, bu ishga ham diplom kerakmikan... degan dashnomlar, “g‘idi-bidi”larga qoldik. To‘xtamadik, quloq solmadik, chunki qarzga botgan holda nomi ulug‘, suprasi quruq bo‘lib yurgandan ko‘ra, shu yo‘l qulay ko‘ringandi.

Insonning qarorlari o‘z-o‘zidan paydo bo‘lmasligi, hammasi sharoit tufayligina qabul qilinishini tushundim. Odamlarni yanayam yaqindan tanib, ko‘p narsalarni anglay boshladim. Harakatdan esa to‘xtamadim, to‘xtamadik...

Ishsiz, pulsiz, hatto uysiz qolib, mehmonxonada qo‘nim topgan Anqaradagi ilk kezlarim hammasi tugadi deb o‘ylagandim. Ammo u yakun emas boshlang‘ich nuqta bo‘lgan ekan. Bugungi chiroyli kunlarimizning debochasi ekan o‘sha yer...

To‘g‘ri, to‘rt yil o‘qib, karyera qilib, endi ishlayman degan paytim bu yo‘lni tanlaganimni ko‘pchilik qabul qilolmaydi. Lekin bu mening hikoyam, bizning hayotimiz. Ular qabul qiladigan “yo‘l xaritasi” asosida yashashga, kimgadir hisob berishga majbur emasmiz...

Boshimizga kelgan ne borki, hammasi ishqdan. Orzularim, maqsadlarimni xayrli tarafga o‘zgartirgan, boshimni yangi hayot va makonlarga boshlab kelgan ham aynan muhabbat bo‘ladi. Yonimdagilar bo‘lmasaydi, birinchi zarbadayoq sarlavhadagi orzumni eslab, orqaga qaytib ketgan bo‘lardim. Angladimki, Sevgi eng buyuk inqilobdir!

@Ijoddardi

Qarzga botganman...

Aslida qarzlar boshqaradi insonni. Harakatga undaydi, motivatsiya bo‘ladi, o‘yga toldiradi, kerak bo‘lsa, ilhom beradi...

Odamlardan, banklardan olinadigan moddiy ehtiyojlarni qoplovchi qog‘oz pullarni aytmayapman, uni to‘lasa, ma’lum bir vaqtda yopsa bo‘ladi. Lekin men aytayotgan qarzlardan qutulish qiyin...

Ota-onamga berolmagan farzandlik qarzlarim bor, ukam singillarim yonidagi akalik vazifamdan orttirgan qarzlarim bisyor.

Bu orada yaqinlarim olamdan o‘tganida janozaga qatnashish qarzlarim yig‘ilyapti bo‘ynimda.

Pul topish ilinjida farzandlarimga ajrata olmagan vaqtlar qarz bo‘lib yozilyapti. Ayolimdan esa e’tibor qarzim bor...

Ayam har non yopganida, tandirxonaga keltirolmagan bir quchoq o‘tin qarzim bor, dadam mollarga qarab yurganida, bozorda yuk yelkalab yurganida tirgak bo‘lolmagan yordam, ko‘mak qarzim bor...

Bayram, to‘y-hasham va marakalarda qatnasholmaganimda menga ko‘z tikkanlardan umid; uyga eltuvchi yo‘llardan esa shartta bilet olib ketolmaganim uchun bir jasorat qarzdorman...

Bunday qarzlarim ko‘p, xayolimga kelmagani qancha. Xudo oldidagi qarzlarim, ehhe... Aynan shularni to‘lashga qodir bo‘lish, ko‘ngil xotirjamligiga erishish uchun yashayapman aslida. Menimcha, hammamiz shundaymiz...

@Ijoddardi