Haqiqatparvar jurnalist edim bir paytlar, sohamda inqilob qilish orzum bor edi...

Balandparvoz gaplar yozolmadim, faqat tanqidiy nigoh bilan biror muammoning iziga tushganimda, yechim qidirganimda ilhom kelardi, maza qilardim. “Kovlamasdim”, yaxshi tomonga o‘zgarishini xohlardim xolos...

“Hurriyat”da ancha o‘sdim, qalamim o‘tkirlandi. Qator chiqishlarim bilan tanila boshladim, Sa’dullayev bilan intervyum ozmi-ko‘pmi shuhrat ham keltirdi...

“Zamonaviy ustoz” gazetasi olayotganimdan 3 baravar baland oylik bilan ishga taklif qilishdi. O‘tdim, sobiq xalq ta’limi vaziri Sherzod Shermatovni tanqid qilishda davom etdim, aslida o‘sha paytdagi tizimdagi muammolarni, oyligini ololmayotgan, haqsizlikka uchrayotgan, e’tibor ko‘rmayotgan o‘qituvchilar dardini nishonga olardim har sonda...

Bir necha marta ogohlantirildim. Aniq-noaniq yerlardan qo‘ng‘iroqlar bo‘ldi, ijtimoiy tarmoqlardan yozib ogohlantirishdi, qaytmadim. Gazetani yopishdi. Hech qanday ogohlantirishsiz, ishlab turgan joyimizda boshliq kelib uyga ketishingiz mumkin, faoliyatimiz to‘xtadi, degandi.

Sohadan soviy boshladim. Nashriyotga SMMchi bo‘lib ishga kirdim. Bir yildan oshiq xususiy sektorda yurdim, so‘ng bu yerda ham vaziyat tang bo‘ldi, “Yoshlar ovozi” ishga chaqirdi. Biroz oldin Maktabgacha ta’lim vazirligidan ham qo‘shimcha ish olgandim...

Matbuotga e’tibor susaydimi yo faqat menga kelgan sinovmidi bu, bilmadim, har ikki tarafdan oylik kechikishni boshladi, to‘yim yaqin, xarajat ustida edim, banklardan mikroqarz olishga odatlandim.

Uylanib ishga qaytsam, vaziyat hamon o‘sha-o‘sha. Endi rosmana ko‘nglim qoldi, charchagandim. To‘satdan Sitora grand yutdi, birinchi imkoniyatdayoq Turkiyaga keldik, yangi kelin-kuyov hayotimizni shu yerda qurishni boshladik. Bu yechim emasdi, ammo hech bo‘lmasa o‘zimni qutqarishga bundan boshqa chora ko‘rmasdim..

O‘ylaganimdek hayot kutib turmagandi bu yerda ham. Yashadiklarimiz faqat bizga va O‘ziga ayon. Lekin shukr, sabrimiz, mehnatimiz va yelkama-yelka harakatimiz bilan uddalab keldik shu kungacha...

Tayyor ishini tashlab xotinining orqasidan ketdi, jurnalist odam baliqchi bo‘lib yuribdi, bu ishga ham diplom kerakmikan... degan dashnomlar, “g‘idi-bidi”larga qoldik. To‘xtamadik, quloq solmadik, chunki qarzga botgan holda nomi ulug‘, suprasi quruq bo‘lib yurgandan ko‘ra, shu yo‘l qulay ko‘ringandi.

Insonning qarorlari o‘z-o‘zidan paydo bo‘lmasligi, hammasi sharoit tufayligina qabul qilinishini tushundim. Odamlarni yanayam yaqindan tanib, ko‘p narsalarni anglay boshladim. Harakatdan esa to‘xtamadim, to‘xtamadik...

Ishsiz, pulsiz, hatto uysiz qolib, mehmonxonada qo‘nim topgan Anqaradagi ilk kezlarim hammasi tugadi deb o‘ylagandim. Ammo u yakun emas boshlang‘ich nuqta bo‘lgan ekan. Bugungi chiroyli kunlarimizning debochasi ekan o‘sha yer...

To‘g‘ri, to‘rt yil o‘qib, karyera qilib, endi ishlayman degan paytim bu yo‘lni tanlaganimni ko‘pchilik qabul qilolmaydi. Lekin bu mening hikoyam, bizning hayotimiz. Ular qabul qiladigan “yo‘l xaritasi” asosida yashashga, kimgadir hisob berishga majbur emasmiz...

Boshimizga kelgan ne borki, hammasi ishqdan. Orzularim, maqsadlarimni xayrli tarafga o‘zgartirgan, boshimni yangi hayot va makonlarga boshlab kelgan ham aynan muhabbat bo‘ladi. Yonimdagilar bo‘lmasaydi, birinchi zarbadayoq sarlavhadagi orzumni eslab, orqaga qaytib ketgan bo‘lardim. Angladimki, Sevgi eng buyuk inqilobdir!

@Ijoddardi

Qarzga botganman...

Aslida qarzlar boshqaradi insonni. Harakatga undaydi, motivatsiya bo‘ladi, o‘yga toldiradi, kerak bo‘lsa, ilhom beradi...

Odamlardan, banklardan olinadigan moddiy ehtiyojlarni qoplovchi qog‘oz pullarni aytmayapman, uni to‘lasa, ma’lum bir vaqtda yopsa bo‘ladi. Lekin men aytayotgan qarzlardan qutulish qiyin...

Ota-onamga berolmagan farzandlik qarzlarim bor, ukam singillarim yonidagi akalik vazifamdan orttirgan qarzlarim bisyor.

Bu orada yaqinlarim olamdan o‘tganida janozaga qatnashish qarzlarim yig‘ilyapti bo‘ynimda.

Pul topish ilinjida farzandlarimga ajrata olmagan vaqtlar qarz bo‘lib yozilyapti. Ayolimdan esa e’tibor qarzim bor...

Ayam har non yopganida, tandirxonaga keltirolmagan bir quchoq o‘tin qarzim bor, dadam mollarga qarab yurganida, bozorda yuk yelkalab yurganida tirgak bo‘lolmagan yordam, ko‘mak qarzim bor...

Bayram, to‘y-hasham va marakalarda qatnasholmaganimda menga ko‘z tikkanlardan umid; uyga eltuvchi yo‘llardan esa shartta bilet olib ketolmaganim uchun bir jasorat qarzdorman...

Bunday qarzlarim ko‘p, xayolimga kelmagani qancha. Xudo oldidagi qarzlarim, ehhe... Aynan shularni to‘lashga qodir bo‘lish, ko‘ngil xotirjamligiga erishish uchun yashayapman aslida. Menimcha, hammamiz shundaymiz...

@Ijoddardi

Dam olishimning so‘nggi kuni, yana bir go‘zal xotira!

YTBning Anqaradagi Hamamönü ofisida “Türkiye Bursları” grandi asosida ta’lim oladigan oilali, yosh bolasi bor talabalar yig‘ilishdi.

E’tiborlisi, YTB başkanı' Abdulhadi Turusning shaxsan o‘zi kelib, Navro‘z va Ramazon hayiti bilan chin dildan qutladi. Bahonada biz ham u kishi bilan yaqindan suhbatlashdik.

Adashmasam, oilali o‘zbeklardan faqat biz edik. Qozoq bovurlarimiz ko‘pchilik, hatto birisi kelib, “O‘zbeklar ham o‘qiydimi, kamiga bola bilan, grand asosida?! Halol bo‘lsin, qoyil sizlarga” dedi. Faxrlandik!

Mahdi va Safina uchun alohida, yoshlariga mos sovg‘alar tayyorlashibdi, quvondik, qo‘shiq va o‘lanlarga ulanib ketgan bayram tadbiridan bir olam taassurotlar bilan uyga qaytdik...

@Ijoddardi

Hayit namozidan so‘ng “Kahvaltı”ga chaqirilgandik...

Ertalab qirg‘izistonlik o‘zbek Vohid akamiz tayyor turishimizni tayinladi, mashinasida keldi. Avtobus/metro yoki taksida boraveramiz desam, vaqtida meni ham ko‘pchilik mehmonga chaqirishgan, uyimdan o‘zlari olib ketganlarini boshqacha eslab qolganman deb hijolatimizni aritdi...

U kishining “Ak Büro” tarjimonlik ofisi bor, Zumrad yangamiz bilan yuritishadi, Mahdi va Safinaning pasport olishida juda katta yordam qilishgan, qilishyapti. Turkiyaga yo‘lingiz tushib, shu ishlarga duch kelsangiz, bu oila bilan, albatta, uchrashasiz...

Uylariga bordik, yangamiz dasturxonni to‘ldirib kutib turgan ekanlar, baraka topsin. Bunaqa hurmat-izzatni umuman kutmagandik, Sitora ikkimiz hayron, Mahdi esa... qornini to‘ydirib, yangam bergan o‘yinchoqlarni o‘ynab o‘tirdi :)

Maza qilib gaplashdik, tashqarida yomg‘ir, ichkarida biz “to‘kilardik”. Ilk marta 1998-yil kelishgan ekan, biz bu yo‘lning boshida turganimizni, hali hammasi ortda qolib, yaxshi kunlar kelishligini alohida ta’kidladilar.

Xonadon o‘ta shinam va fayzli edi. Kitob javoni e’tiborimni tortdi, diniy va dunyoviy adabiyotlar shunchalik ko‘p ediki, hayrati bir o‘zimga og‘irlik qilib, darrov Sitorani chaqirdim. 

Ayolim ham bir narsa ko‘rsataman deb farzandlarining xonasiga yetakladi. E’tibor berilgan, qiziqishlari bostirilmagan, hamisha qo‘llab-quvvatlangan yigitlar ulg‘ayishgani shundoq ko‘rinib turardi.

Yotoq yonida gitara, kompyuter, pianino turardi. Shkafda esa aka-ukalar bolaligidan yig‘ib-tergan qadrli o‘yinchoq mashinalar kolleksiyasi, devorda qaysidir ajnabiy musiqa guruhining suratlari ilingan...

Mahdi ham umuman zerikmadi. Yangamiz bir dunyo robotchayu mashinalarni to‘kib tashladilar yoniga. To‘yib-to‘yib, ko‘zlari yonib-yonib o‘ynadi...

Katta o‘g‘li Italiyada o‘qirkan, SAT imtihonidan 1500 ball olgan! Kichigi 15 yoshlarda, bizga shirinliklar pishiribdi oyisi bilan, u ham ingliz tilini zo‘r biladi, musiqaga qiziqarkan.

Bolalar Turkiyada tug‘ilib ulg‘ayishgan, o‘zbekchani tushunishadi, turkcha gaplashishadi. Lekin yuz-ko‘zidan tarbiyali, samimiy yigitlarligi shundoq sezilib turardi...

Chet elda farzand tarbiyasi, mustahkam oilaviy munosabatlar haqida ko‘p gaplashdik, tajribalari bilan bo‘lishishdi, jon qulog‘imiz bilan tingladik, xulosalar oldik o‘zimiz uchun.

Bugun begona odamni hammayam uyiga kiritib, mehmon qilavermaydi. Ayniqsa, musofirda. Bizni bunga munosib ko‘rishgani, to‘rdan joy berishgani turklar ta’biri bilan aytganda, “Çok duygulandırdı”. Oilaviy do‘stlarimiz soni bittaga ortishiga hissa qo‘shishgani uchun Alloh rozi bo‘lsin ulardan, ko‘p-ko‘p minnatdormiz!

P.s. Rasm tushmabmiz, nasib, biz uyga chaqirganimizda ko‘rasizlar bu insonlarni. Uylaridan yagona xotira shu surat bo‘libdi...

@Ijoddardi