“Yoshlar ovozi” gazetasida media bo‘limi muharriri edim, maoshim 6 million so‘m atrofida...

Bir paytning o‘zida Maktabgacha ta’lim vazirligining “Ilk qadam” jurnalida ishlardim, 3-4 million so‘m orasi oylik chiqardi...

“Registon” o‘quv markazida avval kopirayter bo‘lganman, har bir postga yozgan matnimni 25-30 ming so‘mdan sotardim, oyda ikki million so‘mgacha naqd olardim u yerdan...

Keyin o‘quv markazning SMM jamoasi o‘zgardi va men rgn.uz sayti uchun katta maqolalar yoza boshladim, donasi 250 ming so‘mdan edi. Matnlarimni ko‘proq odam o‘qib, e’tibor torta olsa, haqimga qo‘shib berishardi.

Bundan tashqari, 2-3 ta SMM jamoalarda kopirayter edim, reklama postlarga matn yozib berardim donasi 30-50 ming orasida. Oyda 600-700 ming so‘m tashlab berishardi ular...

Kitob tahrirlardim, Yoshlar ishlari agentligining turli loyihalarida qatnashardim, 1-2 million so‘m u yerdan olardim onda-sonda. Rasmiy ishda bayramlarda “Premiya” bo‘lardi. Turli mahsulotlarning reklamasi uchun 400-500 ming so‘mdan (video hajmiga qarab) ssenariy yozib berardim va hokazo...

Oyda bo‘lmadi deganda 1000-1200$ daromadim bor edi, hozir qanday bilmadim, bundan 3 yil oldin bu yaxshigina summa edi. Lekin...

“Anorbank”, “NBU”, “Kapitalbank”... kabi 4-5 ta bankdan mikroqarzim bor edi oxirgi paytlar. Turkiyaga vaqtida to‘lanmasdan penya tug‘ishni boshlagan 15 million so‘m kredit bilan chiqib kelganman...

Uyga suddan qog‘oz kela-kela oxiri chetga chiqish taqiqi qo‘yishdi, lekin men allaqachon xorijda edim... :)

Hozir qora ishda yurganimga 3 yil bo‘ldi, oyligim 1000$ ga yo yetdi yo yetmaydi. Qo‘shimcha ishlarning hammasini to‘xtatganman, chunki 12 soat jismoniy mehnatdan keyin miya majburlasangiz ham ishlamay qolarkan.

Ammo qandaydir halovat topgandekman, mikroqarzlarim yo‘q, oilam yonimda, dam olish kunlari hech kim bezovta qilmaydi, xotirjamman.

Komfort zonamdan chiqib, hammasini tashlab, hayotimni noldan boshlaganimga afsuslanmayman, migratsiya uchun Turkiyani tanlaganimga shukr qilaman.

To‘g‘ri, qiyin, bu yerni jannat demayapman, lekin oson hayot qayerda bor?! Muhimi sabr va harakat, O‘ziga tavakkal qilganlarni hech qayerda yolg‘izlatib qo‘ymas ekan...

Lug‘atimda faqat “Evet” va “Merhaba” bilan kelib, bugun bemalol turkcha gaplashayotganim, bu tilda kitob o‘qib tushuna olayotganimga hamd aytaman. Zehnimni va yo‘limni ochganingga shukr, osuda tun...

@Ijoddardi

Turkiyada oyog‘im tortmaydigan, qachon o‘ylasam stressga tushadigan, yomon ko‘radigan joyim bor, GÖÇ idaresi!

Chunki doim navbat katta, odam ko‘p, boshog‘riq, hujjat ishlari, jarimalar... hech bir o‘ynab kulib borib kelmaganmiz...

@Ijoddardi

Bu esa hujjat ishlaridan umuman bexabar Mahdi va o‘g‘lining Öturma iznini hal qilgan dadasi

Shundoq orqamizda polislar bor, o‘tgan-ketganni to‘xtatib, “kimlik kontrol” qilishyapti. Qochoq migrantlarni ushlab ketishyapti deport markaziga...

Rasmda chet elda yashash kartinasi bor. Polisdan qo‘rqmasdan, deport bo‘lmasdan yashash uchun hujjatlaringizni joy-joyiga qo‘yishingiz kerak. Bu esa yaxshigina xarajat talab qiladi.

Bir xayol Mahdi va Safinaga kimlik olmasamchi deyman, birov so‘ramaydi yosh bolaligi uchun, ayasi ikkalamizda hujjat bo‘lsa bo‘ldi-da.

Lekin issiq jon, kasalxonaga borishimiz bor, ertaga bog‘cha, maktab deb qolishimiz mumkin. Muammo bo‘ladi. O‘zbekistonga qaytayotganda esa jarima bilan deport bosib yuborishadi farzandlarimizga, qachondir Turkiyaga kelamiz deyishsa, to‘siq bo‘ladi, garchi shu yerda tug‘ilgan bo‘lsa ham...

Shularni o‘ylab, yana fikrimdan qaytdim. Kelajagi uchun tuzuk sharoit yaratolmayotganim yetmagandek bo‘yniga jarimayu deport ilib ulg‘aytirmay dedim...

@Ijoddardi

Bozorda nonning orasiga tovuq go‘sht va baliq solib beradigan joy bor, kokorech ham pishirishadi, xo‘randalar navbatda, bir necha chaqirimdan o‘rlagan tutuni va hidi keladi dimog‘ingizga...

E’tiborlisi, puli yo‘q bolalar, talabalar, nogiron va umuman barcha qorni ochlar aytsin, deb yozib qo‘yishibdi. Bepulga ovqat berishadi.

Turkiyaga kelganimizdan beri bunday yozuvlarni ko‘p uchratdim. Baqqol do‘koni, novvoyxona, restoranlar...da ko‘rganman masalan. Boshqacha ta’sir qiladi odamga!

Gohida o‘zbekligim tutib, tekin ovqat so‘rasammi deyman. Bizda ko‘p hollarda shundayku, “Captiva”mga benzin ololmayapman deb temir daftarga kiramiz, go‘sht hazm qiladigan dori ololmayapman deb kam ta’minlangan ro‘yxatida turamiz, qayerda tekin narsa ko‘rsak, urra-ur bosamiz... :)


@Ijoddardi

#türkiyebursları

O‘zbekiston fuqarolariga suhbatga chaqiruv xati hali kelmadi, kutyapmiz...

Shaxsiydan kelgan savollarga bu yerda ham javob berib qo‘ysam zarar qilmasa kerak

Grand chiqish ehtimoli juda past, ijtimoiy faolligingiz, yo‘nalishingiz, yutuqlar, GPA baholar, mahalliy va xalqaro ilmiy jurnallardagi chiqishlaringiz... kabi ko‘plab mezonlar hisobga olinadi.

Lekin bu ham aniq qoida emas. Burs hay’ati yillardir yopiq ishlashadi va kimni qaysi ishni qoyillatgani uchun suhbatga chaqirishi/chaqirmasligi noma’lum.

Bundan tashqari, tanlagan yo‘nalishingizda qanchalik raqobat bo‘lishiga ham bog‘liq. Eng kuchlilarning grand yutish ehtimoli shuncha yuqori bo‘ladi. Albatta, hujjatlarni to‘g‘ri shaklda topshirgan bo‘lsangiz...

Bu yil har qachongidan ko‘p, 200 mingdan ziyod nomzod bursga hujjat topshirgani aytilmoqda. Saralash bosqichi uzoqroq davom etishi tabiiy, sabr bilan duo qilib kutishingiz kerak...

Suhbatga o‘tolmaganingiz haqida xabar kelmaydi pochtangizga, faqat hujjatlari ijobiy baholanganlarga suhbat kuni va manzili jo‘natiladi. Bu xabarni olmasangiz, granddan umidingizni uzavering...

Ma’lum to‘lov evaziga suhbatga tayyorlov kurslari tashkil etilganini ko‘rdim. Tushadigan savollarni ko‘rib chiqamiz, debdi. Sizda ham bormi bu kurs deb yozdi 2-3 kishi...

Bu o‘zimizdagidek DTM imtihoni emaski o‘tgan yillardagi variant savollarni ishlab, kamida 10 tasi aylanib keladi, desangiz.

Suhbat 199% individual bo‘ladi va tanlagan o‘qishingiz, shahar, yo‘nalishingiz, ilmiy va ijodiy faoliyatingiz, niyat maktubi, rejalaringiz haqida gaplashasiz. Tadqiqotingiz bo‘yicha olimlar ishlari, foydalanadigan adabiyotlaringiz haqida so‘rashi mumkin.

Aynan turk tilida gaplashishingiz shart emas. Bemalol o‘zbek tilida fikringiz bayon etolasiz. O‘rtadagi tarjimon ularga o‘girib beradi.

Menimcha, suhbatga chaqirilsangiz, 80-90% grand chiqdi degani. Chunki shu paytgacha suhbatga chaqirilgan biror tanishimiz grand ololmaganini eshitmadik. Dadil bo‘lib, aniq va lo‘nda javob bersangiz yetarli.

Savollaringizni izohlarga yozsangiz, javob berishga harakat qilamiz. Yanayam ko‘proq ma’lumotni kanaldagi #podcast lardan tinglashingiz mumkin!

@Ijoddardi

To‘g‘ri topdingiz, birinchi o‘rinda jamoat yonida nutq so‘zlash qo‘rquvi turarkan...

Insonlar ko‘pchilik yonida hayajonlanib, tutilib, gapimni yo‘qotib sharmanda bo‘lgandan ko‘ra o‘lganim ming marta yaxshi deb hisoblarkan. Ikkinchi o‘rinda, o‘lim qo‘rquvi turadi. :)

Buni yengish bo‘yicha podkast eshitdim, to‘rtta usulni bo‘lishyapman:

• Bir hafta davomida ko‘chadagi umuman tanimagan o‘tkinchilarning ko‘zlariga qarab salom berasiz. Kunda kamida 15-20 kishiga “Salom”, “Kuningiz xayrli bo‘lsin”, “Assalomu alaykum”ni yopishtirishingiz kerak.

• Bir hafta davomida bekatda, navbatda yo shunchaki skameykada xayol surib o‘tirgan kishilarni suhbatga tortasiz. Gapni o‘zingiz boshlashingiz kerak. G‘irt begona bo‘lsin. Kuniga 10-15 kishi!

• Bir hafta odam o‘ta gavjum joylar, park, metro, savdo markazlari, restoranlar...ga borib, biror ismni aytib baqirasiz. O‘sha ismli odam bo‘lmasin jamoatda, xavfsizligingiz uchun. Kunda kamida 4-5 yerda takrorlashingiz kerak.

• Bir hafta dorixonalardan sabzi so‘raysiz. Chunki ular ruhiy xastaligi bor insonlarni tushunishadi, sizga zarar bermaydi. Kunda kamida 4-5 manzilda amalga oshirasiz bu harakatni ham.

Maqsad, o‘z-o‘zingizni sharmanda qilish, begona nigohlarni jalb etish, qizarish, bo‘zarish, ichingizdagi qo‘rquvni o‘ldirish ekan.

Zero, jamoat qarshisida nutq so‘zlashdan qo‘rqadiganlar eng ko‘p sharmanda bo‘lishdan cho‘chiydi. Ruhingizni bu jarayonga ko‘niktirish kerakmish.

Ko‘pchilik bu metod ish berganini, ko‘ksida nimadir portlab, hozir yuzlab kishilar qarshisida soatlab gaplashayotganini yozibdi izohlarda. Qiziq, sizga ham bo‘lishib qo‘yyapman...

@Ijoddardi

Bu so‘z bilan bog‘liq bolalik “travmam” bor meni :(

Boshlang‘ich sinfda o‘qigan kezlarim har yozgi ta’tilni Navoiy shaharda, tog‘amning kafesida o‘tkazardim. “Angel's Food” edi nomi, kompyuterxona va bolalar maydonchasi, akkumlyatorli mashinalar va batut bor edi.

Men batut bilan moshinchalarga qarardim. Har kun ertalab yuvib tozalardim, xo‘randalarning bolalari o‘ynaganda qarab turardim, hisob-kitobini qilardim. Kunlik ming so‘m haq olardim va bibimning uyida yashab, sandiq tagida yig‘ib yurardim...

Kitob olardim, “betmen”, “cherepashki nindzya” multfilmining disklarini olardim, maktab ochilishida esa dadamning ham qo‘shgan puli bilan o‘zimga kiyim qilardim...

Dadam ish, til va muomala madaniyatini o‘rgansin deb jo‘natardi. Rus tilini oz-moz o‘sha yerda o‘rganganman. Ruslar ko‘p kelishardi chunki. Komyuter bilan ham ilk marta o‘sha restoranda tanishganman.

Bir kuni menga yordam berish uchun bir yosh katta Muhriddin degan yigitni ishga olishdi. Ancha yaqin bo‘lib, kelishib ketdik.

4-5 kundan so‘ng oramizda gap qochdi-da, tortishib qoldik. Keyin jahl ustida “xarami” chiqib ketdi og‘zimdan. Batut ichida yoqalashib, urishib ketdik.

Tog‘am kelib ajratdi va joyida u bolani ishdan quvdi. Kechqurun ishdan qaytayotsam, Muhriddin yo‘l chetida kutib turgan ekan. Ma’nosini bilasanmi u so‘zni dedi, tabiiki bilmasdim.

Dadam 5 yildir qamoqda, maktabga borgim kelmaydi, sinfdoshlarim xarami deb masxara qilishgani uchun qancha urishganman, eng yomon ko‘rgan so‘zim bu, degandi.

Ertasi kuni tog‘am bilan gaplashib, bolani qayta ishga olishini iltimos qilgandim. Keyin yanayam yaqin bo‘lib ketganmiz. Men esa ma’nosini bilib-bilmasdan aytayotgan so‘zimga e’tiborli bo‘lishni o‘rgangandim.

Kafe yopildi, tog‘am 10 yildan oshdi Amerikada, Muhriddin qayerda bilmayman, lekin o‘sha joy bir umrga tatigulik saboqlar bergandi...

@Ijoddardi