Gap ochilganda aytib beray, qiziq voqealarni eslab qoldim...

• Saraton o‘rtasi edi, gripp tegdi. Ishxonada muz yeyaverib, tomog‘im shishib, ovozim xirillab qolgandi.

Xolam kassada o‘tirardi, yoniga chaqirdida, tez uyga bor, bibing objo‘sh qilib kutyapti, maza qilib ichasanda, o‘ranib yotasan, dedi.

“Objo‘sh” xayolimda kompotmi yo qandaydir sehrli ichimlikmi bo‘lib tuyuldi endi. Kasal holimda yugurib ketdim uyga. Nima ekan u objo‘sh deganlari?!

Keldim, bibim bir stakan qaynoq suv berdi. Kutyapman, bunga yana nimadir qo‘shadi hozir deb o‘ylayman. Bibim esa nimani kutyapsan, issiq-issiq ichsangchi dediku.

Xolam objo‘sh berishingizni aytgandi, qani u deyman. Mana shu objo‘sh, kipitok, tomog‘ingni kuydirib ich dedi keyin.

Bir stakan qaynoq suv uchun shuncha yugurib keldimmi deb xafa bo‘lganman o‘zimcha :)

• Bir kuni “atravleniya” bo‘ldim. Tez yordam chaqirishdi, kasalxonaga ketdim. Ukol-dori qilishdi, zerikib ketdim, derazadan tashqariga qaraaab o‘tirardim.

Zo‘rg‘a tong ottirdim, ertalab bibim ko‘rgani keldi. Do‘xtirlar hali javob bermaymiz deyishdi. Olib keting dedim bibimga.

Ikkovlon do‘xtirxonadan qochdik. Palatadan hech narsa ko‘rmagandek talmovsirab chiqib ketganmiz, to‘g‘ri ishga bordim. Tog‘am javob berishdimi dedi, haaa, tuzalibman dedim-da ishni boshladim.

Bir soatlardan keyin telefon bo‘ldi tog‘amga, jiyaning qochibdi deyishdi, u yonimda deganidan keyin tinchidi. Bibim bilan qochdik deganman faxrlanib, rosa kulishgandi... :)

@Ijoddardi

Soat kechasi 23:30, avtobusim bekatigacha metroda kelaman, yer ostidan chiqsam, shu manzaraga duch keldim…

Galatasaray Turkiya chempioni boʻlibdi. Antalyasporga qarshi oʻyinda 4:2 hisobida gʻalaba qozonib, ketma-ket 4-marta, jami 26-marta chempionlikni qoʻlga kiritibdi bugun.

Bayroqlar, mashina signallari, mash’ala, baqir-chaqir, qiy-chuv, tirbandlik…

Soat 23:30 da metrodan chiqib, 00:30 gacha avtobus kutdim. Oxiri mahallamiz tarafga keladigan avtobus bilan sal yaqinroqqa kevolib, uygacha piyoda yurdim.

Yomgʻir yogʻyapti kamiga, havo yaxshigina sovugan, tezroq uyga boray deb shoshilganim sari koʻchada bayram qilayotganlarni koʻrib jahlim chiqadi.

Nima zaril ekan deyman, dam oleeeeb yotmaysanmi uyginangda, yarim kechasi pishirib qoʻyibdimi koʻchada, boshqa hunaring yoʻqmi senlarni deb asab boʻlaman…

Lekin vibe bor edi qandaydir. Futbolga qiziqmasam ham maza qilayotgan odamlarni koʻrib maza qildim. Galatasaray muxlislari boʻlsa, tabriklayman!

@Ijoddardi

Turkiyaga keladigan o‘zbeklar eng ko‘p qiladigan TOP 3 ta xato

• Ishlashga keladiganlar ko‘pincha “evet”, “merhaba” va “seni seviyorum”ni bilishadi. O‘zbekcha gapirsam tushunishadi, turk tili bizga yaqin deb o‘ylashadi. Bu eng birinchi xato, ishoning, tushunishmaydi!

O‘qishga keladiganlar esa borib til kurslarida o‘qiyman, deyishadi. Zaxardan qimmatga TÖMERga yozilishadi. Vaholanki, O‘zbekistonda onlayn/oflayn darslar bor, narxi ham hamyonbop. Avval tilni o‘rganib, keyin kelganingiz har taraflama foydali...

• Turklar gapga usta, o‘ta shirinso‘z bo‘lishadi. Sodda odamlarimiz esa tez ishonishadi, aldanib qolishadi. Shuning uchun yaxshi gapirgan har turkka, hatto o‘zbeklarga ham ishonib ketavermang, yetti o‘lchab bir kesishni tavsiya qilaman.

• Hujjat ishlarini oxirgi dedlayngacha qadab, keyin “dakument” qilish uchun ikki oyoqni bir etikka tiqish otameros, bobomeros bizga. Turkiya ming qardosh o‘lka bo‘lgani bilan hujjat masalasi juda og‘ir va byurokratiyasi ko‘p, harakatni qancha erta boshlasangiz, shuncha yaxshi...

@Ijoddardi

Shaxsiydan shunga o‘xshash savollar ko‘paygan

Bursdan esa darak yo‘q, na xabar jo‘natish to‘xtadi deyishadi, na qaysi yo‘nalishlar chaqirilib-chaqirilmaganini ochiqlashadi...

Turkiya burslari hay’ati aynan qaysi mezonlar asosida nomzodlarni saralashi bizga ham qiziq, afsuski, ma’lumot berilmagan hech qayerda.

Oilali nomzodlarga burs berilmaydi deyishadi, bu yilgi nomzodlarimiz orasida bor edi oilali, suhbatga chaqirildi.

Yutuqlarga qaraladi deyishadi, o‘tkan yili naq 3-5 til biladigan, sertifikatlari bor nomzodlarimizga burs chiqmadi, bu yil ham saralab, faqat eng kuchlilarni qabul qilganmiz mentorlikka. Lekin...

Audio egasi Azim ham Amerikaning TOP-300 universitetlariga mustaqil hujjat topshirib qabul qilingan, til sertifikati bor, sabablarni keltirgan, letter'larni zo‘r yozgan, kuchli profil egasi. Ammo...

O‘ynab, qiziqishga hujjat topshirgan, yutuqlari yo‘q, baholari past nomzodning suhbatga chaqirilganini ko‘ribdi Azim, alam qiladi to‘g‘risi. Omad shu bo‘lsa kerak. Kutaylikchi...

@Ijoddardi

Yosh o‘zbek ota-onasi obrazi

Milliy kino/seriallarimizda, dada yoki ona haqidagi kliplarda ota-ona obrazi hamisha 40 dan oshgan o‘rta yoshli insonlar timsolida tasvirlanadi. Lekin...

O‘zbekiston - yoshlar mamlakati. Bizda oila qurish yoshi ham nisbatan erta, shaxsan o‘zim Turkiya ko‘chalarida fotosessiya qilayotgan yosh kelin-kuyovlarni ko‘rmadim, kamida 28-30 yoshdan keyin uylanishadi bular.

Tanishlarim, qarindoshlar va o‘rtoqlarim 20-23 yoshida oila qurishgan, o‘zi “mushtday” bo‘lsa ham 1-2 nafar farzandi bor. Men ham o‘zim va ayolimni unday katta yoshli odam deb hisoblamayman, yosh bolamiz hali...

Menimcha, yosh o‘zbek ota-onasi qanday bo‘lishi, o‘zini qanday tutishi, hali o‘zi bola bo‘la turib farzand tarbiyalashi, oilani boshqarishi, turmushdagi muammolarni yelkama-yelka yengib o‘tishi bo‘yicha qahramonlar yaratilishi kerak.

Shaxsan menga qiziq bu. O‘rganadigan ilmlarimiz bisyor bu borada. Qachon ulg‘ayib, boshi devorga tekkanida anglagandan ko‘ra tirik misollar bilan xulosa qilishsa, oila yanayam mustahkam, ajrimlari soni kamaygan bo‘larmidi...

@Ijoddardi

Rus, turk multfilmlarining g‘oyalari, voqealar rivoji bilan o‘zimiznikilar tubdan farq qilishini ham angladim yaqinda...

Chol-u kampir farzandsiz bo‘ladi; qirolning merosxo‘ri bo‘lmaydi; bola baxtini izlab safarga ketadi; cho‘qqidagi oltin meva beradigan daraxtni topib, oilasini “qutqarish” uchun yo‘lga otlanadi...

Bu aksariyat o‘zbek multfilmlaridagi ssenariy. Xuddi seriallarimizdagi qaynona-kelin mavzusidek bir xil va zerikarli. 3-5, boringki 7-8 yoshli bola ulardan qanday xulosa oladi?

Ko‘p tanishlarim maktab paytidan qizil pasport olib, ishlash uchun Rossiya yo “qozoq”qa ketishni kutib, hatto orzu qilib yurardi. Hozir “Susambil” yo “oltin meva beradigan daraxt”ni qidirib chet ellarda ishlayapti. Bunda ham o‘sha bolalikdagi multfilmlarning oz bo‘lsa-da ta’siri bor deb o‘ylayman...

Atrofimdagi turk yoshlari bilan gaplashaman, imkoning bo‘lsa xorijga ishlagani ketasanmi desam, u yerda nima qilaman, tanishim yo‘q, til bilmayman, Turkiyadan qimirlamayman deyishadi.

Begona davlatda qora ishni qo‘ya turing, shunchaki ishlash bularning xayoligayam kelmagan, savol so‘rasam, miyasi zo‘riqib javob beradi. Hatto katta yoshli ustalar ham chetda ishlagani kam topiladi. Bizda-chi, “bir gap bo‘lar” deb til va ish bilmasdan har qanday ishga rozi bo‘lib chetga ketayotganlar qancha?!

Tabiat, hayvonlar, o‘rmon, baliqlar, qushlar mavzusidagi bolaning dunyoqarashini shakllantirib, rivojlantiruvchi ertak va multfilmlarimiz qo‘l bilan sanoqli. Chiroyli xulosa beradigan asarlar yetishmaydi bolalar kontentida.

Farzand tarbiyasi, uni to‘g‘ri g‘oyalar bilan ulg‘aytirish muhim masala. Bu boradagi bo‘shliqlarimiz bisyor...

@Ijoddardi

“Hurriyat”da ishlagan paytim Multiplikatsion filmlar studiyasi rahbari bilan bir sahifalik intervyu qilgandim

Multfilm sohasidagi muammolarga to‘xtalganmiz, ochiq-oydin javob bergandi Sevara opa. Keyin nima bo‘ldi?

Maqola e’lon qilindi, ertasi kuni esa opa ishdan olinib, o‘rniga yangi rahbar tayinlangandi :(

Xulosa o‘rnida demoqchimanki... hamayli, xulosa o‘zingizdan!

@Ijoddardi

Amerikaga “Green Card” o‘ynalardi bir paytlar, lotereye edi u, qabul qilingan odam minglab dollarlar xarajat qilib ketardi ISHLAGANI...

Green Card yutgan tanishim viza ishlamlariga pul topolmasdan ketolmagandi masalan. Boshog‘rig‘i ko‘p edi qabul qilinsa ham. Lekin hech kim g‘ing demasdi...

“Türkiye Bursları” ham shunga o‘xshash tizimda ishlaydi. Farqi, ishga emas o‘qishga olib keladi talabalarni. Viza xarajatlaridan tortib samolyot bileti, ta’lim kontrakti, yotoqxonasi, issiq ovqatigacha ta’minlaydi.

Evaziga esa, shuncha qarg‘ishga qolibdi, faqat o‘zlariga ma’lum bo‘lgan mezonlariga javob bermagan “kuchli nomzodlar”ning gap-so‘zlari urchibdi shu kunlarda...

Tushunmayman, katta avlodku mayli, yoshlarimizda bunchalik nafrat, g‘azab, pessimist kayfiyat qayerdan paydo bo‘ldi ekan?!

Zotan, nomzod hujjat topshirishdan oldin bilmasmidi burs chiqish ehtimoli kamligini, bilmagan bo‘lsa nega avval izlanib, o‘rganib ko‘rmagan? Har bir hujjat yuklagan odam yuz foiz grand yutadi deyilmaganku hech qayerda...

Turkiya kul bo‘lsin, YTB cho‘ksin, xodimlari o‘lsin, Xudodan topsin, bla-bla-bla... deb qarg‘ash uchun bilmadim insonning qalbida nima bo‘lishi kerak...

Bunaqa dunyoqarash bilan xorijda yashash, xalqaro darajada ta’lim olish, ILM qilish mumkinmi? Bunaqa fikrlar bilan faqatgina o‘zingizni bursga loyiq emasligingizni isbotlayapsiz, boshqa narsa emas...

Yaxshiyam hujjat topshirish tekin, konsalting firma yoki hujjat yuklab beruvchilar o‘z xizmati uchun haq olishadi, bemalol o‘zingiz mustaqil yuklay olasiz “dokument”laringizni. Agar buyam pullik bo‘lganida bilmadim nimalar yozishardi...

Men hech kim tarafda emasman va bu yozayotganlar ham tanishim emas, xusumatim ham yo‘q ularga. Shunchaki bilib-bilmay behuda vaqt yo‘qotishayotgani, asabini buzib miyasini zo‘riqtirayotgani uchun achinganimdan yozyapman bularni.

Befoyda, taqdiringizda yo‘q ekan, peshanada yozilmagan, nasibangiz qo‘shilmagan ekan, mag‘lubiyatni qabul qilishni ham o‘rganing. Agar bu mag‘lubiyat deb hisoblansa. Hayot har doim ham xohlaganingizni beravermaydi...

@Ijoddardi