خاک مشک بیز
شاعر: بانو هما ارژنگی
ای خاکِ مشک بیز، سِتَروَن* نبینمت
وین اشکِ غم، چکیده به دامن نبینمت
ای آتشِ نهفته به خاکستر و غبار،
جز از شرارِ تفته به آهن نبینمت !
***
ای جان پناهِ هستی ام ای گاهوارِ مهر،
بختِ سپید و فَرَّه یزدان سزای تو ست
تا بود و هست،نامِ تو ما را سروشِ جان
بر سنگواره های جهان جای پای تو ست
***
هرگز مباد ننگِ شکستت به روزگار
ای مامِ مهر پرورِ من، ای کهن دیار
ای سرزمینِ ژَنده یلان و سخنوران
ای یکه تازِ مانده ز دوران به یادگار
***
در جانِ آن چَکادِ* نهان در پرندِ ابر،
سوزان شرارِ آتشِ جاوید زنده است
وان خونِ گرم عشق به رگهای رهروان،
در بستر امید- روان و تپنده است
***
آنجا- به بامِ قافِ کهن- مرغِ وارغَن*
دانای هوشمند و توانای بی گزند
مهرِ گیاش در پَر و تریاقِ چاره گر،
آگه ز درد و رنجِ تو سیمرغِ رازمند
***
اینجا منم که دردِ تو را می خرم به جان
ناموس و نام و جا و نشانم برای توست
اینجا نه من! که لشکرِ خوبانِ روزگار،
با صد هزار جانِ گرامی فدای توست
***
ققنوسِ* آتشین پَرَم ای مرغِ بی زوال،
بار دگر از آتشِ سوزنده سر برآر
گردِ ملال از رخِ خورشیدی ات بشوی
وان فَرَّهِ نهفته به زنگار زنده دار !
نگاهی به واژگان:
۱-سترون = بی حاصل، نازا، عقیم
۲- "چَکاد نهان در پرند ابر،" اشاره به کوه آتشفشان دماوند است که آتش جاویدش هماره جوشان است.
۳- وارغَن نامی دیگر برای سیمرغ است و سیمرغ پرنده ای ست اسطوره ای،خردمند و دانا و یاری رسان که گویند بر کوه افسانه ای قاف آشیان دارد.
۴-ققنوس (قُقنُس)، مرغِ آتشزاد، پرنده اساطیری بی جفت که هر هزار سال، آواز خوانان، آتشی می افروزد در آن می‌سوزد و خاکستر می شود. آنگاه از دلِ خاکستر، ققنوسی تازه سربر می آورد و زاده می شود.
استاد اسلامی ندوشن #ایران را همانندِ #ققنوس دانسته اند.
هما ارژنگی
۱۳ شهریور ۱۴۰۲
@iranboom_ir
شاعر: بانو هما ارژنگی
ای خاکِ مشک بیز، سِتَروَن* نبینمت
وین اشکِ غم، چکیده به دامن نبینمت
ای آتشِ نهفته به خاکستر و غبار،
جز از شرارِ تفته به آهن نبینمت !
***
ای جان پناهِ هستی ام ای گاهوارِ مهر،
بختِ سپید و فَرَّه یزدان سزای تو ست
تا بود و هست،نامِ تو ما را سروشِ جان
بر سنگواره های جهان جای پای تو ست
***
هرگز مباد ننگِ شکستت به روزگار
ای مامِ مهر پرورِ من، ای کهن دیار
ای سرزمینِ ژَنده یلان و سخنوران
ای یکه تازِ مانده ز دوران به یادگار
***
در جانِ آن چَکادِ* نهان در پرندِ ابر،
سوزان شرارِ آتشِ جاوید زنده است
وان خونِ گرم عشق به رگهای رهروان،
در بستر امید- روان و تپنده است
***
آنجا- به بامِ قافِ کهن- مرغِ وارغَن*
دانای هوشمند و توانای بی گزند
مهرِ گیاش در پَر و تریاقِ چاره گر،
آگه ز درد و رنجِ تو سیمرغِ رازمند
***
اینجا منم که دردِ تو را می خرم به جان
ناموس و نام و جا و نشانم برای توست
اینجا نه من! که لشکرِ خوبانِ روزگار،
با صد هزار جانِ گرامی فدای توست
***
ققنوسِ* آتشین پَرَم ای مرغِ بی زوال،
بار دگر از آتشِ سوزنده سر برآر
گردِ ملال از رخِ خورشیدی ات بشوی
وان فَرَّهِ نهفته به زنگار زنده دار !
نگاهی به واژگان:
۱-سترون = بی حاصل، نازا، عقیم
۲- "چَکاد نهان در پرند ابر،" اشاره به کوه آتشفشان دماوند است که آتش جاویدش هماره جوشان است.
۳- وارغَن نامی دیگر برای سیمرغ است و سیمرغ پرنده ای ست اسطوره ای،خردمند و دانا و یاری رسان که گویند بر کوه افسانه ای قاف آشیان دارد.
۴-ققنوس (قُقنُس)، مرغِ آتشزاد، پرنده اساطیری بی جفت که هر هزار سال، آواز خوانان، آتشی می افروزد در آن می‌سوزد و خاکستر می شود. آنگاه از دلِ خاکستر، ققنوسی تازه سربر می آورد و زاده می شود.
استاد اسلامی ندوشن #ایران را همانندِ #ققنوس دانسته اند.
هما ارژنگی
۱۳ شهریور ۱۴۰۲
@iranboom_ir
نسب‌سازی وزیر امورخارجه امپریالیسم - تروریسم آمریکا
دکتر هوشنگ طالع
برخی کشورهای اروپایی که از راهِ برده فروشی به ثروت رسیده بودند و با این ثروت در پناه کشتی‌های توپدار صاحب مستعمرات شده بودند ، در پی نسب‌تراشی برای خود برآمدند و یونان ، یا در حقیقت " آتن " برده‌دار را برگزیدند و تمدنِ نداشته‌ی خود را امتدادِ تمدنِ یونان قلمداد کردند . در حالی‌که میان آتن باستان و اروپایی که ملت‌هایش زاده‌ی قرن هژدهم میلادی است ، هیچ ارتباطی نمی‌تواند وجود داشته باشد !
در غرب حیات ملت ، پدیده‌ای است نو که عمری کمتر از سیصد سال دارد ، در حالی‌که دیرینگی ملت ایران ، کمابیش ۱۳ هزار سال است .
و چنان که گفته شد ، ملت در اروپا پدیده‌ی نوی است که به سده‌ی هژدهم میلادی بر می‌گردد .
اما در باره‌ی خشایارشا شاهنشاه ایران و لشکرکشی به یونان :
خشایارشا ، برای تنبیه یونانیان برای آفند نظامی به شهر " تروآ " که بخشی از شاهنشاهی ایران بود و مردمانش شهروند شاهنشاهی ایران به شمار می‌رفتند ، به این خطه لشکرکشی کرد . یونانیان ، شهرِ تروآ را ویران کرده بودند و مردمانش را به بردگی کشاندند .
خشایارشا ، می‌توانست نیروی دریایی کوچکی را برای تنبیه آنان گسیل دارد ؛ اما او افزون بر نیروی دریایی ، خود در راس نیروی زمینی پرشماری ، راهی یونان شد . زیرا می‌خواست کاری کند ، کارستان که ثبت تاریج جهان شود و توان علمی و شگردشناسی ( تکنوژی ) ایران را به نمایش گذارد و ثبتِ تاریخ جهان کند .
به فرمان خشایارشا ، بر روی تنگه‌ی بسفر پلی به درازای ۱۱۵۰ متر ساختند تا نیروی زمینی ایران ، از آن گذر کند . برای این که اسبان از دیدن دریا و موج‌های آن رم نکنند ، حصاری به بلندای اسبان در دو سوی پل ایجاد کردند . روزهای بسیاری ، سربازان و اسبان و بار و بنه از روی این پل گذر کردند و پس از تنبیه یونانیان ، ارتش ایران از روی همین پل باز گشت و سال‌ها پل بر سر پا بود .
۲۴۶۳ سال پس از ساخت پل از سوی خشایارشا بر بسفر ، کارخانه‌ی کروپ آلمان به سفارش دولت ترکیه ، پلی بر روی بسفر ساخت که کار ساخت آن سه سال به درازا کشید .
در آن روزگار از کل جمعیت آتن ، تنها ۲۴۰ خاندان آزاد ( شهروند ) بودند و بیشینه‌ی ساکنان آتن برده بودند و گروه اندکی ، خارجی . افزون بر آن ، مردمان آتن بت‌پرست بودند .
باید گفت : برده داری ، بزرگترین ستمِ به انسان از سوی انسان است . ارستو به اصطلاح فیلسوف یونانی می‌گوید : " انسان ، ابزار زنده است " .
و بت‌پرستی ، بزرگترین ستمِ انسان ، به خود است . زیرا انسان‌ها ، بتی را که با دست خود از سنگ و چوب و گِل ساخته‌اند ، پرستش می‌کنند و حتا از آن ، طلب نیاز و مراد می‌نمایند .
در آتن ، خشایارشا دستور داد تا بت‌ها بشکنند . اما به آنان دانش و فلسفه آموخت .
خشایارشا، به رسم شاهنشاهان ایران ، شماری از دانشمندان ایران‌زمین را به ریاست " زو " ، همراه خود به یونان برده بود .
پس از گشودن آتن ، خشایارشا دستور داد که هزاران هزار رج از دانش و فلسفه‌ی ایران به یونانی ترجمه کرده و در اختیار آنان گذارند . با این رویداد ، دانش و فلسفه در آتن پدیدارشد و فیلسوفان یونان مانند افلاتون و ارستو و ... همه مربوط به دوران پس از لشکرکشی خشایارشا به یونان اند . البته باید دانست که سقراط ، ساخته‌ی ذهن افلاتون است ، برای شاهدِ درستی سخنانش یا هر کجا کم آورد ، نقلی از سقراط به میان آورد . هیچ نوشته‌ای از استاد خیالی افلاتون در دست نیست ؟!
علم و فلسفه در یونان مانند چراغی است که مخزن آن را با سوخت پر کرده باشند و با تمام شدن سوخت ، چراغ هم برای همیشه نور خود را از دست داد و دیگر ما نشانی از دانش و فلسفه‌ی یونان در تاریخ نداریم .
حکومت امپریالیست - تروریست آمریکا که با قتل‌عام سرخ‌پوستان یا صاحبان اصلی این سرزمین و با برده‌داری و بهره‌کشی از انسان‌ها و سپس جنگ و تجاوز‌های پیاپی ، همراه با قتل و غارت مردم جهان ، حیاتی دویست و چند ساله دارد و اکنون که برای نخستین بار ، در نبرد با ایران که پایه‌های تمدنی چندین و چند هزارساله دارد ، شکست تحقیر‌آمیزی خورده است ، گمان می‌کند با نسب‌سازی و پیوند‌سازی با یونان برده‌دار و بت‌پرست ، می‌تواند برای خود عقبه‌ی فرهنگی بسازد که سخت در اشتباه است . اینان ، باید بدانند که فرهنگ ، تمدن و دیرینگیِ تاریخی خریدنی نیست .
فرهنگ ایران ، روانِ ملت ایران است ، چیزی که در کالبدِ بی‌جان ملقمه‌ی انسان‌هایی که در ایالات متحده آمریکا گردِ هم آمده اند ، وجود ندارد و با نسب‌سازی نیز به وجود نخواهد آمد .
یک‌شنبه ۱۹ مهرماه ۱۴۰۵
https://t.me/iranboom_ir
دکتر هوشنگ طالع
برخی کشورهای اروپایی که از راهِ برده فروشی به ثروت رسیده بودند و با این ثروت در پناه کشتی‌های توپدار صاحب مستعمرات شده بودند ، در پی نسب‌تراشی برای خود برآمدند و یونان ، یا در حقیقت " آتن " برده‌دار را برگزیدند و تمدنِ نداشته‌ی خود را امتدادِ تمدنِ یونان قلمداد کردند . در حالی‌که میان آتن باستان و اروپایی که ملت‌هایش زاده‌ی قرن هژدهم میلادی است ، هیچ ارتباطی نمی‌تواند وجود داشته باشد !
در غرب حیات ملت ، پدیده‌ای است نو که عمری کمتر از سیصد سال دارد ، در حالی‌که دیرینگی ملت ایران ، کمابیش ۱۳ هزار سال است .
و چنان که گفته شد ، ملت در اروپا پدیده‌ی نوی است که به سده‌ی هژدهم میلادی بر می‌گردد .
اما در باره‌ی خشایارشا شاهنشاه ایران و لشکرکشی به یونان :
خشایارشا ، برای تنبیه یونانیان برای آفند نظامی به شهر " تروآ " که بخشی از شاهنشاهی ایران بود و مردمانش شهروند شاهنشاهی ایران به شمار می‌رفتند ، به این خطه لشکرکشی کرد . یونانیان ، شهرِ تروآ را ویران کرده بودند و مردمانش را به بردگی کشاندند .
خشایارشا ، می‌توانست نیروی دریایی کوچکی را برای تنبیه آنان گسیل دارد ؛ اما او افزون بر نیروی دریایی ، خود در راس نیروی زمینی پرشماری ، راهی یونان شد . زیرا می‌خواست کاری کند ، کارستان که ثبت تاریج جهان شود و توان علمی و شگردشناسی ( تکنوژی ) ایران را به نمایش گذارد و ثبتِ تاریخ جهان کند .
به فرمان خشایارشا ، بر روی تنگه‌ی بسفر پلی به درازای ۱۱۵۰ متر ساختند تا نیروی زمینی ایران ، از آن گذر کند . برای این که اسبان از دیدن دریا و موج‌های آن رم نکنند ، حصاری به بلندای اسبان در دو سوی پل ایجاد کردند . روزهای بسیاری ، سربازان و اسبان و بار و بنه از روی این پل گذر کردند و پس از تنبیه یونانیان ، ارتش ایران از روی همین پل باز گشت و سال‌ها پل بر سر پا بود .
۲۴۶۳ سال پس از ساخت پل از سوی خشایارشا بر بسفر ، کارخانه‌ی کروپ آلمان به سفارش دولت ترکیه ، پلی بر روی بسفر ساخت که کار ساخت آن سه سال به درازا کشید .
در آن روزگار از کل جمعیت آتن ، تنها ۲۴۰ خاندان آزاد ( شهروند ) بودند و بیشینه‌ی ساکنان آتن برده بودند و گروه اندکی ، خارجی . افزون بر آن ، مردمان آتن بت‌پرست بودند .
باید گفت : برده داری ، بزرگترین ستمِ به انسان از سوی انسان است . ارستو به اصطلاح فیلسوف یونانی می‌گوید : " انسان ، ابزار زنده است " .
و بت‌پرستی ، بزرگترین ستمِ انسان ، به خود است . زیرا انسان‌ها ، بتی را که با دست خود از سنگ و چوب و گِل ساخته‌اند ، پرستش می‌کنند و حتا از آن ، طلب نیاز و مراد می‌نمایند .
در آتن ، خشایارشا دستور داد تا بت‌ها بشکنند . اما به آنان دانش و فلسفه آموخت .
خشایارشا، به رسم شاهنشاهان ایران ، شماری از دانشمندان ایران‌زمین را به ریاست " زو " ، همراه خود به یونان برده بود .
پس از گشودن آتن ، خشایارشا دستور داد که هزاران هزار رج از دانش و فلسفه‌ی ایران به یونانی ترجمه کرده و در اختیار آنان گذارند . با این رویداد ، دانش و فلسفه در آتن پدیدارشد و فیلسوفان یونان مانند افلاتون و ارستو و ... همه مربوط به دوران پس از لشکرکشی خشایارشا به یونان اند . البته باید دانست که سقراط ، ساخته‌ی ذهن افلاتون است ، برای شاهدِ درستی سخنانش یا هر کجا کم آورد ، نقلی از سقراط به میان آورد . هیچ نوشته‌ای از استاد خیالی افلاتون در دست نیست ؟!
علم و فلسفه در یونان مانند چراغی است که مخزن آن را با سوخت پر کرده باشند و با تمام شدن سوخت ، چراغ هم برای همیشه نور خود را از دست داد و دیگر ما نشانی از دانش و فلسفه‌ی یونان در تاریخ نداریم .
حکومت امپریالیست - تروریست آمریکا که با قتل‌عام سرخ‌پوستان یا صاحبان اصلی این سرزمین و با برده‌داری و بهره‌کشی از انسان‌ها و سپس جنگ و تجاوز‌های پیاپی ، همراه با قتل و غارت مردم جهان ، حیاتی دویست و چند ساله دارد و اکنون که برای نخستین بار ، در نبرد با ایران که پایه‌های تمدنی چندین و چند هزارساله دارد ، شکست تحقیر‌آمیزی خورده است ، گمان می‌کند با نسب‌سازی و پیوند‌سازی با یونان برده‌دار و بت‌پرست ، می‌تواند برای خود عقبه‌ی فرهنگی بسازد که سخت در اشتباه است . اینان ، باید بدانند که فرهنگ ، تمدن و دیرینگیِ تاریخی خریدنی نیست .
فرهنگ ایران ، روانِ ملت ایران است ، چیزی که در کالبدِ بی‌جان ملقمه‌ی انسان‌هایی که در ایالات متحده آمریکا گردِ هم آمده اند ، وجود ندارد و با نسب‌سازی نیز به وجود نخواهد آمد .
یک‌شنبه ۱۹ مهرماه ۱۴۰۵
https://t.me/iranboom_ir
عهدنامهٔ ترکمنچای
ماخذ: تزارها و تزارها ـ دکتر هـ. خشایار ـ انتشارات آرمان‌خواه ـ تهران اسفند 1359
چون اعلیحضرت شاهنشاه ایران و اعلیحضرت قوی شوکت معظم نامدار و صاحب اختیار کل ممالک روسیه بالسویه و از صمیم قلب مایل هستند که بر صدمات محاربه که مخالف میل طرفین است نهایتی داده و مجدداً روابط قدیمی حسن همجواری و مودت را مابین مملکتین به وسیله صلحی که فی حد ذاته متضمن‌اساس امتداد و دافع مبانی اختلافات و برودت آتیه بوده باشد بر پایه و بنائی محکم استوار دارند لهذا وزرای‌مختار خود را که برای این امر سودمند مأمور هستند از این قرار معین داشتند:
از طرف اعلیحضرت امپراطور کل روسیه ژان پسکوویچ آجودان جنرال و سرتیپ پیاده نظام، فرمانده‌اردوی قفقازیه، کفیل امور غیرنظامی گرجستان و حاجی ترخان و قفقازیه رییس قوه بحریه دریای خزر، دارای‌نشان الکساندر نوسکی مکلل بالماس و نشان سنت آن از درجه اول مکلل بالماس و سنت ولادیمیر از درجه‌اول و سنت ژرژ از درجه دوم و دو شمشیر مرصع و دیگری طلا که روی آن این طور نوشته شده (برای شجاعت) و دارای نشان عقاب قرمز از درجه اول و نشان هلال عثمانی و غیره و الکساندر ابروسکف کنسیه دتا وپیشخدمت اعلیحضرت امپراتور دارای نشان سن‌ولادیمیر از درجه سوم و سن‌استانیسلاس از درجه دوم وسن‌ژان بیت‌المقدس
از طرف اعلیحضرت شاهنشاه ایران حضرت اشرف شاهزاده عباس‌میرزا.
وزرای مختار طرفین پس از آنکه در ترکمان‌چای اجلاس کرده و اختیارنامه‌های خود را مبادله و آنرا موافق‌قاعده و مرتب به ترتیبات شایسته یافتند فصول ذیل را منعقد و برقرار داشتند:
فصل اول ـ از امروز به بعد مابین اعلیحضرت شاهنشاه ایران و اعلیحضرت امپراطور روسیه و نیز مابین‌ممالک و وراث و اخلاف و اتباع اعلیحضرتین صلح و وداد و مودت کامله علی‌الدوام برقرار خواهد بود.
فصل دوم ـ چون مخاصمه طرفین معظمین که به سعادت امروز به اختتام رسید تعهدات عهدنامه گلستان را باطل می‌دارد لهذا اعلیحضرت شاهنشاه ایران و اعلیحضرت امپراطور کل روسیه چنین صلاح دیدند که به‌جای عهدنامه مزبور مواد و شرایط ذیل را که مبنی بر ازدیاد و استحکام روابط آتیه مودت و صلح مابین روسیه‌و ایران است برقرار نمایند.
فصل سوم ـ اعلیحضرت شاهنشاه ایران از طرف خود و اخلاف و وراث خود خانات ایروان را که در دوطرف رود ارس واقع است و نیز خانات نخجوان را به ملکیت مطلقه به دولت روس واگذار می‌کند علیهذااعلیحضرت شاهنشاه ایران متعهد می‌شوند که دفاتر و اسنادی که راجع به حکومت و اداره خانات فوق‌الذکراست منتها شش ماه از امضای این عهدنامه به مأمورین روس تسلیم نمایند.
فصل چهارم ـ دولتین معظمتین متعاهدتین قبول نمودند که خط سرحدی مابین دولتین از این قرارترسیم شود :
این خط از نقطه سرحد دولت عثمانی که به خط مستقیم نزدیکترین راه به قله کوه آغری کوچک است‌شروع شده به قله مزبوره رسیده و از آنجا به سرچشمهٔ رود قراسوی سفلی که از دامنه جنوبی آغری کوچک‌جاری است فرود می‌آیند پس از آن خط سرحدی طول مجرای این رود را الی محل التقای آن با رود ارس که‌محاذی شرور است طی نموده و از اینجا مجرای رود ارس را متابعت کرده و به قلعه عباس‌آباد می‌رسد ازاستحکامات خارجی این قلعه که در ساحل راست ارس است خطی که طول آن نیم آقاچ یعنی سه ورست و نیم‌روسی بوده باشد به تمام جهات کشیده خواهد شد و تمام اراضی که در حدود این خط واقع می‌شود منحصر به‌دولت روس بوده و در ظرف دو ماه از تاریخ امروز به طور دقیق تخطیط خواهد شد از محلی که طرف شرقی این‌خط متصل به رود ارس می‌شود خط سرحدی مجرای رود مزبور را الی گداریدی بلوک متابعت می‌کند و خاک‌ایران از این نقطه اخیر الی سه آقاچ یعنی بیست و یک ورست در طول مجرای ارس امتداد می‌یابد بعد ازوصول به این محل خط سرحدی جلگه مغان را به طور مستقیم گذشته به محلی از مجرای بالها رود خواهدآمد که در سه آقاچی یعنی بیست و یک ورست پایین‌تر از ملتقای دو رود آدینه بازار و ساری قمیش واقع است‌پس از آن خط سرحدی از ساحل چپ بالها رود الی ملتقای دو رود مزبور آدینه بازار و ساری قمیش صعودکرده و از آنجا در ساحل راست رودخانه آدینه بازار شرقی الی سرچشمه آن ممتد و از سرچشمه مزبور الی قله‌تپه‌های جگیر می‌رسد
دنباله نوشتار:
http://www.iranboom.ir/tarikh/tarikh-tajzie/2449-ahdname-torkamanchai.html
@iranboom_ir
ماخذ: تزارها و تزارها ـ دکتر هـ. خشایار ـ انتشارات آرمان‌خواه ـ تهران اسفند 1359
چون اعلیحضرت شاهنشاه ایران و اعلیحضرت قوی شوکت معظم نامدار و صاحب اختیار کل ممالک روسیه بالسویه و از صمیم قلب مایل هستند که بر صدمات محاربه که مخالف میل طرفین است نهایتی داده و مجدداً روابط قدیمی حسن همجواری و مودت را مابین مملکتین به وسیله صلحی که فی حد ذاته متضمن‌اساس امتداد و دافع مبانی اختلافات و برودت آتیه بوده باشد بر پایه و بنائی محکم استوار دارند لهذا وزرای‌مختار خود را که برای این امر سودمند مأمور هستند از این قرار معین داشتند:
از طرف اعلیحضرت امپراطور کل روسیه ژان پسکوویچ آجودان جنرال و سرتیپ پیاده نظام، فرمانده‌اردوی قفقازیه، کفیل امور غیرنظامی گرجستان و حاجی ترخان و قفقازیه رییس قوه بحریه دریای خزر، دارای‌نشان الکساندر نوسکی مکلل بالماس و نشان سنت آن از درجه اول مکلل بالماس و سنت ولادیمیر از درجه‌اول و سنت ژرژ از درجه دوم و دو شمشیر مرصع و دیگری طلا که روی آن این طور نوشته شده (برای شجاعت) و دارای نشان عقاب قرمز از درجه اول و نشان هلال عثمانی و غیره و الکساندر ابروسکف کنسیه دتا وپیشخدمت اعلیحضرت امپراتور دارای نشان سن‌ولادیمیر از درجه سوم و سن‌استانیسلاس از درجه دوم وسن‌ژان بیت‌المقدس
از طرف اعلیحضرت شاهنشاه ایران حضرت اشرف شاهزاده عباس‌میرزا.
وزرای مختار طرفین پس از آنکه در ترکمان‌چای اجلاس کرده و اختیارنامه‌های خود را مبادله و آنرا موافق‌قاعده و مرتب به ترتیبات شایسته یافتند فصول ذیل را منعقد و برقرار داشتند:
فصل اول ـ از امروز به بعد مابین اعلیحضرت شاهنشاه ایران و اعلیحضرت امپراطور روسیه و نیز مابین‌ممالک و وراث و اخلاف و اتباع اعلیحضرتین صلح و وداد و مودت کامله علی‌الدوام برقرار خواهد بود.
فصل دوم ـ چون مخاصمه طرفین معظمین که به سعادت امروز به اختتام رسید تعهدات عهدنامه گلستان را باطل می‌دارد لهذا اعلیحضرت شاهنشاه ایران و اعلیحضرت امپراطور کل روسیه چنین صلاح دیدند که به‌جای عهدنامه مزبور مواد و شرایط ذیل را که مبنی بر ازدیاد و استحکام روابط آتیه مودت و صلح مابین روسیه‌و ایران است برقرار نمایند.
فصل سوم ـ اعلیحضرت شاهنشاه ایران از طرف خود و اخلاف و وراث خود خانات ایروان را که در دوطرف رود ارس واقع است و نیز خانات نخجوان را به ملکیت مطلقه به دولت روس واگذار می‌کند علیهذااعلیحضرت شاهنشاه ایران متعهد می‌شوند که دفاتر و اسنادی که راجع به حکومت و اداره خانات فوق‌الذکراست منتها شش ماه از امضای این عهدنامه به مأمورین روس تسلیم نمایند.
فصل چهارم ـ دولتین معظمتین متعاهدتین قبول نمودند که خط سرحدی مابین دولتین از این قرارترسیم شود :
این خط از نقطه سرحد دولت عثمانی که به خط مستقیم نزدیکترین راه به قله کوه آغری کوچک است‌شروع شده به قله مزبوره رسیده و از آنجا به سرچشمهٔ رود قراسوی سفلی که از دامنه جنوبی آغری کوچک‌جاری است فرود می‌آیند پس از آن خط سرحدی طول مجرای این رود را الی محل التقای آن با رود ارس که‌محاذی شرور است طی نموده و از اینجا مجرای رود ارس را متابعت کرده و به قلعه عباس‌آباد می‌رسد ازاستحکامات خارجی این قلعه که در ساحل راست ارس است خطی که طول آن نیم آقاچ یعنی سه ورست و نیم‌روسی بوده باشد به تمام جهات کشیده خواهد شد و تمام اراضی که در حدود این خط واقع می‌شود منحصر به‌دولت روس بوده و در ظرف دو ماه از تاریخ امروز به طور دقیق تخطیط خواهد شد از محلی که طرف شرقی این‌خط متصل به رود ارس می‌شود خط سرحدی مجرای رود مزبور را الی گداریدی بلوک متابعت می‌کند و خاک‌ایران از این نقطه اخیر الی سه آقاچ یعنی بیست و یک ورست در طول مجرای ارس امتداد می‌یابد بعد ازوصول به این محل خط سرحدی جلگه مغان را به طور مستقیم گذشته به محلی از مجرای بالها رود خواهدآمد که در سه آقاچی یعنی بیست و یک ورست پایین‌تر از ملتقای دو رود آدینه بازار و ساری قمیش واقع است‌پس از آن خط سرحدی از ساحل چپ بالها رود الی ملتقای دو رود مزبور آدینه بازار و ساری قمیش صعودکرده و از آنجا در ساحل راست رودخانه آدینه بازار شرقی الی سرچشمه آن ممتد و از سرچشمه مزبور الی قله‌تپه‌های جگیر می‌رسد
دنباله نوشتار:
http://www.iranboom.ir/tarikh/tarikh-tajzie/2449-ahdname-torkamanchai.html
@iranboom_ir
www.iranboom.ir
عهدنامهٔ ترکمنچای
ویژه نامه حافظ - ۲۰ مهر روز بزرگداشت حافظ (لسان الغیب)
http://www.iranboom.ir/nam-avaran/49-bozorgan/15559-bozorgan12-lesanolgheib-hafez-shiraz-94.html
@iranboom_ir
http://www.iranboom.ir/nam-avaran/49-bozorgan/15559-bozorgan12-lesanolgheib-hafez-shiraz-94.html
@iranboom_ir
ویژه نامه حافظ - ۲۰ مهر روز بزرگداشت حافظ (لسان الغیب)
درودی چو نور دل پارسایان
بدان شمع خلوتگه پارسایی (لسان الغیب)
پیوند ویژه نامه حافظ:
http://www.iranboom.ir/nam-avaran/49-bozorgan/15559-bozorgan12-lesanolgheib-hafez-shiraz-94.html
۲۰ مهر روز بزرگداشت لسان الغیب؛ حافظ شیراز است. به قول دکتر ندوشن: حافظ، سخنگوی ضمیر ناآگاه ایرانی است. حرف حافظ تمام نشدنی است، برای اینکه حرف این مردم است. حرف گذشته ی دور و دراز یک کشور. حافظ فشرده ی کل تاریخ ایران را در این مجموعه نسبتا کم حجم جای داده، که یکی از عجایب است. بدینگونه می توان گفت که حافظ یک شاهنامهٔ کوچک را در دیوانش جای داده، یک مولانا فشرده شده، و سعدی بیشتر از همه، برای اینکه در بیان و کلام و سبک و روش او دنباله رو سعدی است. تفکر خیامی نیز بر آنها اضافه می شود. یعنی می توان گفت که او خلاصه این چهار تن است البته از همه کتابهای ارزشمند دیگر بهره برده.به قول خود حافظ "قدسیان گویی که شعر حافظ از بر می کنند".
شکر شکن شوند همه طوطیان هند
زین قند پارسی که به بنگاله می رود(حافظ)
سال‌ها دل طلب جام جم از ما می‌کرد
وانچه خود داشت ز بیگانه تمنا می‌کرد
گوهری کز صدف کون و مکان بیرون است
طلب از گمشدگان لب دریا می‌کرد
https://t.me/iranboom_ir/24856
_
کانال تلگرامی ایرانبوم
https://telegram.me/iranboom_ir
درودی چو نور دل پارسایان
بدان شمع خلوتگه پارسایی (لسان الغیب)
پیوند ویژه نامه حافظ:
http://www.iranboom.ir/nam-avaran/49-bozorgan/15559-bozorgan12-lesanolgheib-hafez-shiraz-94.html
۲۰ مهر روز بزرگداشت لسان الغیب؛ حافظ شیراز است. به قول دکتر ندوشن: حافظ، سخنگوی ضمیر ناآگاه ایرانی است. حرف حافظ تمام نشدنی است، برای اینکه حرف این مردم است. حرف گذشته ی دور و دراز یک کشور. حافظ فشرده ی کل تاریخ ایران را در این مجموعه نسبتا کم حجم جای داده، که یکی از عجایب است. بدینگونه می توان گفت که حافظ یک شاهنامهٔ کوچک را در دیوانش جای داده، یک مولانا فشرده شده، و سعدی بیشتر از همه، برای اینکه در بیان و کلام و سبک و روش او دنباله رو سعدی است. تفکر خیامی نیز بر آنها اضافه می شود. یعنی می توان گفت که او خلاصه این چهار تن است البته از همه کتابهای ارزشمند دیگر بهره برده.به قول خود حافظ "قدسیان گویی که شعر حافظ از بر می کنند".
شکر شکن شوند همه طوطیان هند
زین قند پارسی که به بنگاله می رود(حافظ)
سال‌ها دل طلب جام جم از ما می‌کرد
وانچه خود داشت ز بیگانه تمنا می‌کرد
گوهری کز صدف کون و مکان بیرون است
طلب از گمشدگان لب دریا می‌کرد
https://t.me/iranboom_ir/24856
_
کانال تلگرامی ایرانبوم
https://telegram.me/iranboom_ir
پیشگفتار روز بزرگداشت کوروش بزرگ
دکتر آزاده احسانی چمبلی
به یاری یزدان
ایران بزرگ، سرزمین میانه‌ی جهان، دل شکیبای گیتی، در درازای تاریخ پر فراز و نشیبش فراوان شادکامی و تلخ‌روزی چشیده و آبادانی‌ها و ویرانی‌ها دیده است. اما همواره سرافراز است بدین که در اوج نیرومندی نیز خود آغازگر ویرانگری در هیچ گوشه‌ی گیتی نبوده است، و بسیارفرزانگان و بزرگانی را پرورانده است که پشتیبان و نگاهبان صلح، آبادی و آزادی بوده‌اند. بزرگان و اندیشمندانی که فرّ و فرهنگ ایران همواره در گوششان زمزمه می‌نمود : "فروهر مردان همه‌ی سرزمینها را می‌ستاییم"، "فروهر زنان همه‌ی سرزمینها را می‌ستاییم" (اوستا، فروردین یشت، ۵ -۱۴۳)
در دامن این پهنه پر شکوه دانش و فرهنگ، بزرگانی پرورش یافتند که به راستی روانشان ستودنی و نام و یادشان جاودانی است. بزرگانی که بر فرازترین پله نیرومندی و شکوه، خِرد خویش را نباختند و به زندگی و امید دیگران دست نیاختند.
بزرگانی چون منوچهر و کیخسرو ناموران شاهنامه‌ی خداوندگار تاریخ، حکیم ابوالقاسم فردوسی، و نیز فرزندانی چون فرزند نامبردار مادر ایران؛ کوروش بزرگ.
اگر چه امروز سخن از به هم رسانیدن "اعلامیه حقوق بشر" از سوی کوروش بزرگ بر سر زبانهاست، اما آنچه دلاور اندیشمند و مهر پیمان ایران‌زمین کوروش، در آن هنگامه ویژه و آن دوره‌ی تاریخی انجام داد، بسیار فراتر از مفهوم امروزین گرامیداشت "حقوق بشر" است.
فراهم آوردن آنچه بند بند "اعلامیه حقوق بشر" امروزین در جهان است، پشتوانه‌ای دارد به درازای همه‌ی جنگها، ویرانگریها، ستمکاریها و پایمال شدنها و ... و در پی آنها، دادخواهیها، داوریها و هیاهوی اندیشمندان و قلم به دستان و داد خواهان.
اما پشتوانه‌ی مردم دوستی و آزاد اندیشی بزرگان تاریخ ایران، که نام نیکشان به یادگار مانده است و کوروش بزرگ، نماد بی‌همتای آنان می‌باشد، چه بوده است؟ بزرگانی که هیچ داور و وکیل و روزنامه نگار و خبرنگاری ،دیده بان(=مراقبِ) کردار و گفتارشان نبود. بزرگانی که در هنگامه‌ی قدرت، خدای گونه مردمانی بودند که پروای رسوا شدن به دست بهمان خبرنگار و فلان سازمان دیده بان "حقوق بشر" و ... دست و پا گیرشان نبود!
آری کوروش بزرگ و همچون کوروش تاریخ ایران زمین پشتوانه‌ای داشتند به بلندای فرّ و فرهنگ سرزمین نیاکانشان. نیاکانی که در زمزمه های سپندشان(مقدسشان) فروهر زنان و مردان همه‌ی گیتی را میستودند و باور به آبادانی گیتی داشتند نه فقط آبادانی مرز خویش به بهای ویرانی آن دیگران.
نیاکانی که سرزمینشان در تاریخ دور و درازش میزبان رانده‌شدگان و غریبان بیشماری بود. نیاکانی که به فرزندانشان خِرد و فرهنگ می‌آموختند نه خود برتربینی و دروغ.
" آز(=زیاده خواهی) را با خرسندی (=قناعت ) و خشم را با سروش (=الهام مقدس) و رشک را با نیک چشمی و نیاز را با قناعت و دشمنی را با آشتی و دروغ را با راستی بزنید (=نابود کنید)... به فرهنگ خواستاری(=فرهنگ جویی) کوشا باشید چه(=زیرا) فرهنگ تخم دانش است و میوه آن خِرد ، و خِرد را راهبری هر دو جهانی است. "*
پس بر ما فرزندان این بوم و بر است که بکوشیم تا نامِ نامیِ نیاکانمان را در گوش آیندگان زمزمه کنیم، باشد که چراغ خِرد و فرهنگشان روشنگر راه ما و آیندگانمان باشد. و از آن روی است که باور داریم بزرگمردی بی همتا چون کوروش بزرگ که نماد آشتی و دوستی و نکوهنده دروغ و ناراستی بوده و خواهد بود، شایسته است در گاهشمارِ (تقویم) امروزِ ایران روزی ویژه قرار دهیم. هر چند روان نیاکان فرزانه‌ی کوروش و فرزندان راستین وی همواره او را بزرگ میدارند و جانشان سرای نام او و دیگر کوروش کرداران تاریخ ایران زمین است.
هفتم آبان ماه روز بزرگداشتِ نمادِ خرد، فرهنگ و وجدانِ ایرانیان ،کوروش بزرگ، خجسته باد.
*(اندرز پوریوتکیشان (=دارندگان کیش نخستین )، متون پهلوی، سعید عریان،۱۳۷۱)
http://www.iranboom.ir/nam-avaran/koroshe-bozorg/1524-pishgoftar-roz-bozorgdasht-korosh-bozorg.html
https://telegram.me/iranboom_ir
دکتر آزاده احسانی چمبلی
به یاری یزدان
ایران بزرگ، سرزمین میانه‌ی جهان، دل شکیبای گیتی، در درازای تاریخ پر فراز و نشیبش فراوان شادکامی و تلخ‌روزی چشیده و آبادانی‌ها و ویرانی‌ها دیده است. اما همواره سرافراز است بدین که در اوج نیرومندی نیز خود آغازگر ویرانگری در هیچ گوشه‌ی گیتی نبوده است، و بسیارفرزانگان و بزرگانی را پرورانده است که پشتیبان و نگاهبان صلح، آبادی و آزادی بوده‌اند. بزرگان و اندیشمندانی که فرّ و فرهنگ ایران همواره در گوششان زمزمه می‌نمود : "فروهر مردان همه‌ی سرزمینها را می‌ستاییم"، "فروهر زنان همه‌ی سرزمینها را می‌ستاییم" (اوستا، فروردین یشت، ۵ -۱۴۳)
در دامن این پهنه پر شکوه دانش و فرهنگ، بزرگانی پرورش یافتند که به راستی روانشان ستودنی و نام و یادشان جاودانی است. بزرگانی که بر فرازترین پله نیرومندی و شکوه، خِرد خویش را نباختند و به زندگی و امید دیگران دست نیاختند.
بزرگانی چون منوچهر و کیخسرو ناموران شاهنامه‌ی خداوندگار تاریخ، حکیم ابوالقاسم فردوسی، و نیز فرزندانی چون فرزند نامبردار مادر ایران؛ کوروش بزرگ.
اگر چه امروز سخن از به هم رسانیدن "اعلامیه حقوق بشر" از سوی کوروش بزرگ بر سر زبانهاست، اما آنچه دلاور اندیشمند و مهر پیمان ایران‌زمین کوروش، در آن هنگامه ویژه و آن دوره‌ی تاریخی انجام داد، بسیار فراتر از مفهوم امروزین گرامیداشت "حقوق بشر" است.
فراهم آوردن آنچه بند بند "اعلامیه حقوق بشر" امروزین در جهان است، پشتوانه‌ای دارد به درازای همه‌ی جنگها، ویرانگریها، ستمکاریها و پایمال شدنها و ... و در پی آنها، دادخواهیها، داوریها و هیاهوی اندیشمندان و قلم به دستان و داد خواهان.
اما پشتوانه‌ی مردم دوستی و آزاد اندیشی بزرگان تاریخ ایران، که نام نیکشان به یادگار مانده است و کوروش بزرگ، نماد بی‌همتای آنان می‌باشد، چه بوده است؟ بزرگانی که هیچ داور و وکیل و روزنامه نگار و خبرنگاری ،دیده بان(=مراقبِ) کردار و گفتارشان نبود. بزرگانی که در هنگامه‌ی قدرت، خدای گونه مردمانی بودند که پروای رسوا شدن به دست بهمان خبرنگار و فلان سازمان دیده بان "حقوق بشر" و ... دست و پا گیرشان نبود!
آری کوروش بزرگ و همچون کوروش تاریخ ایران زمین پشتوانه‌ای داشتند به بلندای فرّ و فرهنگ سرزمین نیاکانشان. نیاکانی که در زمزمه های سپندشان(مقدسشان) فروهر زنان و مردان همه‌ی گیتی را میستودند و باور به آبادانی گیتی داشتند نه فقط آبادانی مرز خویش به بهای ویرانی آن دیگران.
نیاکانی که سرزمینشان در تاریخ دور و درازش میزبان رانده‌شدگان و غریبان بیشماری بود. نیاکانی که به فرزندانشان خِرد و فرهنگ می‌آموختند نه خود برتربینی و دروغ.
" آز(=زیاده خواهی) را با خرسندی (=قناعت ) و خشم را با سروش (=الهام مقدس) و رشک را با نیک چشمی و نیاز را با قناعت و دشمنی را با آشتی و دروغ را با راستی بزنید (=نابود کنید)... به فرهنگ خواستاری(=فرهنگ جویی) کوشا باشید چه(=زیرا) فرهنگ تخم دانش است و میوه آن خِرد ، و خِرد را راهبری هر دو جهانی است. "*
پس بر ما فرزندان این بوم و بر است که بکوشیم تا نامِ نامیِ نیاکانمان را در گوش آیندگان زمزمه کنیم، باشد که چراغ خِرد و فرهنگشان روشنگر راه ما و آیندگانمان باشد. و از آن روی است که باور داریم بزرگمردی بی همتا چون کوروش بزرگ که نماد آشتی و دوستی و نکوهنده دروغ و ناراستی بوده و خواهد بود، شایسته است در گاهشمارِ (تقویم) امروزِ ایران روزی ویژه قرار دهیم. هر چند روان نیاکان فرزانه‌ی کوروش و فرزندان راستین وی همواره او را بزرگ میدارند و جانشان سرای نام او و دیگر کوروش کرداران تاریخ ایران زمین است.
هفتم آبان ماه روز بزرگداشتِ نمادِ خرد، فرهنگ و وجدانِ ایرانیان ،کوروش بزرگ، خجسته باد.
*(اندرز پوریوتکیشان (=دارندگان کیش نخستین )، متون پهلوی، سعید عریان،۱۳۷۱)
http://www.iranboom.ir/nam-avaran/koroshe-bozorg/1524-pishgoftar-roz-bozorgdasht-korosh-bozorg.html
https://telegram.me/iranboom_ir
www.iranboom.ir
پیشگفتار روز بزرگداشت کوروش بزرگ
ویژه‌نامه هفتم آبان‌ماه، به مناسبت روز بزرگداشت «کوروش بزرگ» در ایرانبوم
https://t.me/iranboom_ir/36881
به‌نام خداوند جان و خرد
زمین را منم تاج تارک نشین
ملرزان مرا تا نلرزد زمین
نظامی گنجوی شاعر پارسی گوی
ویژه‌نامه «کوروش بزرگ» با آثاری از دکتر پرویز ناتل خانلری، دکتر عبدالحسین زرین کوب، شادروان عنایت الله رضا، دکتر احمد جلالی، دکتر عبدالمجید ارفعی، دکتر جلال خالقی مطلق، استاد بهاء الدین خرمشاهی، شادروان محمد ابراهیم باستانی پاریزی، دکتر هوشنگ طالع، دکتر شیرین بیانی، دکتر روزبه زرینکوب، دکتر حکمت الله ملاصالحی، دکتر علی علی بابایی درمنی، دکتر آزاده احسانی چمبلی، رضا آقازاده، دکتر میر مهرداد میرسنجری، دکتر هوشنگ گنجه‌ای، محسن قاسمی شاد، عقاب علی احمدی، ناهید زندی، دکتر صدرالدّین طاهری، مجید خالقیان، ویورل باجاکو، دکتر تبریزی، سیدعلی صالحی، عبدالله مرادعلی بیگی، استاد عبدالعلی ادیب‌برومند، توران شهریاری (بهرامی)، منصور رهبری، هما ارژنگی، صادق علی حق پرست، کاوش ساعی، عباس مسلمی کفاش، ماندانا خرم، محمد جهان‌آبادی، محسن محمدحسینی، مهرداد ایرانمهر و... در ایرانبوم منتشر شد.
پیوند ویژه‌نامه «کوروش بزرگ»:
http://www.iranboom.ir/nam-avaran/koroshe-bozorg/15670-vijename-7-aban-1394-korosh-bozorg.html
فر ایران را می‌ستاییم.
ایران به مانند ققنوس، بار دیگر از خاکستر خویش بر خواهد خاست.
https://t.me/iranboom_ir/
https://t.me/iranboom_ir/36881
به‌نام خداوند جان و خرد
زمین را منم تاج تارک نشین
ملرزان مرا تا نلرزد زمین
نظامی گنجوی شاعر پارسی گوی
ویژه‌نامه «کوروش بزرگ» با آثاری از دکتر پرویز ناتل خانلری، دکتر عبدالحسین زرین کوب، شادروان عنایت الله رضا، دکتر احمد جلالی، دکتر عبدالمجید ارفعی، دکتر جلال خالقی مطلق، استاد بهاء الدین خرمشاهی، شادروان محمد ابراهیم باستانی پاریزی، دکتر هوشنگ طالع، دکتر شیرین بیانی، دکتر روزبه زرینکوب، دکتر حکمت الله ملاصالحی، دکتر علی علی بابایی درمنی، دکتر آزاده احسانی چمبلی، رضا آقازاده، دکتر میر مهرداد میرسنجری، دکتر هوشنگ گنجه‌ای، محسن قاسمی شاد، عقاب علی احمدی، ناهید زندی، دکتر صدرالدّین طاهری، مجید خالقیان، ویورل باجاکو، دکتر تبریزی، سیدعلی صالحی، عبدالله مرادعلی بیگی، استاد عبدالعلی ادیب‌برومند، توران شهریاری (بهرامی)، منصور رهبری، هما ارژنگی، صادق علی حق پرست، کاوش ساعی، عباس مسلمی کفاش، ماندانا خرم، محمد جهان‌آبادی، محسن محمدحسینی، مهرداد ایرانمهر و... در ایرانبوم منتشر شد.
پیوند ویژه‌نامه «کوروش بزرگ»:
http://www.iranboom.ir/nam-avaran/koroshe-bozorg/15670-vijename-7-aban-1394-korosh-bozorg.html
فر ایران را می‌ستاییم.
ایران به مانند ققنوس، بار دیگر از خاکستر خویش بر خواهد خاست.
https://t.me/iranboom_ir/
Telegram
ایران بوم
ویژه‌نامه هفتم آبان‌ماه،به مناسبت روز بزرگداشت «کوروش بزرگ» در ایرانبوم
طراح: میم. کُرد
http://iranboom.ir/nam-avaran/koroshe-bozorg/15670-vijename-7-aban-1394-korosh-bozorg.html
@iranboom_ir
طراح: میم. کُرد
http://iranboom.ir/nam-avaran/koroshe-bozorg/15670-vijename-7-aban-1394-korosh-bozorg.html
@iranboom_ir
ایران بوم
Photo
متن برگه‌ی شادباش کوروش بزرگ
به‌نام خداوند جان و خرد
زمین را منم تاج تارک نشین
ملرزان مرا تا نلرزد زمین
نظامی گنجوی شاعر پارسی گوی
کوروش بزرگ، بزرگمردی بی‌همتا که از برجسته‌ترین مردان همه روز گاران بوده و تا ایران، نامی در جهان دارد، به نام نامی او می‌بالد و هرگز فراموشش نخواهد کرد. این شهریار فرزانه کمک به مردمان را آرمان خویش ساخته و یاری ستمدیدگان از رفتارهای همیشگی او بود.
خوشرویی و بزرگواری نیز منش‌هایی بودند که این شاه بزرگ را از خود بزرگ بینی دور داشته و فروتن می‌نمود.
به همین روی ایرانیان او را "پدر"، یونانیان "دادگر" و یهودیان "مسیح" می‌خوانند. پس نگون بختی است اگر که اینکه مردم ایران بر هستی چنین بزرگمردی آگاه نبوده و آنانی نیز که نام بلندش را به گوش شنیده‌اند، از او بسیار اندک بدانند. این بخت نگون از آن روست که امروزه جهان یاد این جاودانه مرد را گرامی داشته و جهانیان بر بودنش به خود می بالند. اما هزار افسوس، ما که هستی‌مان وام‌دار اوست با او بیگانه‌ترینیم، افسوس.
و به کوتاه سخن آن که این شاه توانا، تواسنت تا برگی زرین بر برگه‌های کارنامه کهن روزگاران افزوده و آن را از روزگار پیش و پس از خود جدا سازد.
چرا که او همواره در تلاش بود به "اندیشه" دست اندازد تا شمشیر.
برگرفته از بندهای 7 – 8 – 9 گردونه خشتی کوروش بزرگ (نخستین منشور حقوق بشر جهان):
من کوروش شاه جهان، شاه بزرگ، شاه توانا...
شاه سرزمین‌های چهار گوشه جهان،
پسر "کبوجیه" شاه بزرگ شاه اَنشان، نوه‌ی کوروش و نواده‌ی چپش‌پِش،
از تبار جاودانه شاهی،
شاهی که ایزدان گرامی‌اش داشته‌اند...
بدان هنگام که در آرامش – و صلح – به شهر خداوند – بابل – گام نهادم، تخت شاهی‌ام را در میان سرور و شادی مردمان استوار گردانیدم...
بدانگه که سپاهیان بسیارم، بدون کارزار و جنگ بدان شهر گام نهادند...
یوغی که برگردن مردمان نهاده شده بود،
من آن را برانداختم و تندگستی‌شان را از میان بردم،
از کارهای نیک من "ایزد بزرگ" شاد گشت، و خواست نیک خواهانه‌اش را آشکار نمود،
بر من کوروش شاهی که او را گرامی می‌دارد و نیز کبوجیه پسری از تن من، و نیز بر همه‌ی سپاهیانم،
اکنون ما در برابر او، والاترین پایه خدایی‌اش را می‌ستاییم...
لازم به توضیح است که کارت شادباش به مناسبت روز بزرگداشت کوروش بزرگ به دست شماری از ایران دوستان به چاپ رسید و در روز 6 و 7 آبان ماه (سال 1387) در 10 تا از میدان‌های تهران و در شهرهای سنندج، ساری، کاشان، اراک، خرم‌آباد به همراه شیرینی پحش شد. امید است که در سال‌های آینده این مراسم توسط دیگر هم‌میهنان نیز پی‌گیری شود. و 7 آبان به یک جشن ملی تبدیل شود. فر ایران را می‌ستاییم.
ایران به مانند ققنوس، بار دیگر از خاکستر خویش بر خواهد خاست.
http://www.iranboom.ir/nam-avaran/koroshe-bozorg/1484-shadbash-korosh-boozrg.html
__
کانال تلگرامی ایرانبوم
https://telegram.me/iranboom_ir
به‌نام خداوند جان و خرد
زمین را منم تاج تارک نشین
ملرزان مرا تا نلرزد زمین
نظامی گنجوی شاعر پارسی گوی
کوروش بزرگ، بزرگمردی بی‌همتا که از برجسته‌ترین مردان همه روز گاران بوده و تا ایران، نامی در جهان دارد، به نام نامی او می‌بالد و هرگز فراموشش نخواهد کرد. این شهریار فرزانه کمک به مردمان را آرمان خویش ساخته و یاری ستمدیدگان از رفتارهای همیشگی او بود.
خوشرویی و بزرگواری نیز منش‌هایی بودند که این شاه بزرگ را از خود بزرگ بینی دور داشته و فروتن می‌نمود.
به همین روی ایرانیان او را "پدر"، یونانیان "دادگر" و یهودیان "مسیح" می‌خوانند. پس نگون بختی است اگر که اینکه مردم ایران بر هستی چنین بزرگمردی آگاه نبوده و آنانی نیز که نام بلندش را به گوش شنیده‌اند، از او بسیار اندک بدانند. این بخت نگون از آن روست که امروزه جهان یاد این جاودانه مرد را گرامی داشته و جهانیان بر بودنش به خود می بالند. اما هزار افسوس، ما که هستی‌مان وام‌دار اوست با او بیگانه‌ترینیم، افسوس.
و به کوتاه سخن آن که این شاه توانا، تواسنت تا برگی زرین بر برگه‌های کارنامه کهن روزگاران افزوده و آن را از روزگار پیش و پس از خود جدا سازد.
چرا که او همواره در تلاش بود به "اندیشه" دست اندازد تا شمشیر.
برگرفته از بندهای 7 – 8 – 9 گردونه خشتی کوروش بزرگ (نخستین منشور حقوق بشر جهان):
من کوروش شاه جهان، شاه بزرگ، شاه توانا...
شاه سرزمین‌های چهار گوشه جهان،
پسر "کبوجیه" شاه بزرگ شاه اَنشان، نوه‌ی کوروش و نواده‌ی چپش‌پِش،
از تبار جاودانه شاهی،
شاهی که ایزدان گرامی‌اش داشته‌اند...
بدان هنگام که در آرامش – و صلح – به شهر خداوند – بابل – گام نهادم، تخت شاهی‌ام را در میان سرور و شادی مردمان استوار گردانیدم...
بدانگه که سپاهیان بسیارم، بدون کارزار و جنگ بدان شهر گام نهادند...
یوغی که برگردن مردمان نهاده شده بود،
من آن را برانداختم و تندگستی‌شان را از میان بردم،
از کارهای نیک من "ایزد بزرگ" شاد گشت، و خواست نیک خواهانه‌اش را آشکار نمود،
بر من کوروش شاهی که او را گرامی می‌دارد و نیز کبوجیه پسری از تن من، و نیز بر همه‌ی سپاهیانم،
اکنون ما در برابر او، والاترین پایه خدایی‌اش را می‌ستاییم...
لازم به توضیح است که کارت شادباش به مناسبت روز بزرگداشت کوروش بزرگ به دست شماری از ایران دوستان به چاپ رسید و در روز 6 و 7 آبان ماه (سال 1387) در 10 تا از میدان‌های تهران و در شهرهای سنندج، ساری، کاشان، اراک، خرم‌آباد به همراه شیرینی پحش شد. امید است که در سال‌های آینده این مراسم توسط دیگر هم‌میهنان نیز پی‌گیری شود. و 7 آبان به یک جشن ملی تبدیل شود. فر ایران را می‌ستاییم.
ایران به مانند ققنوس، بار دیگر از خاکستر خویش بر خواهد خاست.
http://www.iranboom.ir/nam-avaran/koroshe-bozorg/1484-shadbash-korosh-boozrg.html
__
کانال تلگرامی ایرانبوم
https://telegram.me/iranboom_ir
www.iranboom.ir
متن برگه‌ی شادباش کوروش بزرگ
ریشه‌های آزاد اندیشی کورش بزرگ
دکتر علی علی بابایی درمنی
گذشته از تحولات عمدۀ سیاسی که با فرمانروایی کورش بزرگ، یعنی برپایی بزرگترین شاهنشاهی جهان باستان و گذر از عهد عتیق به دوران باستان، می‌بینیم، در دوران این شاهنشاه بزرگ شاهد تحولات اخلاقی نیز در جهان باستان می‌باشیم، که به ویژه از نگاه مردم میان رودان که تا آن روزگار تحت حکومت شاهان مستبد می‌زیستند، بدعتی شگفت انگیز بود. بازتاب رفتار انسان‌مدارانه کورش بزرگ با ملت‌های مغلوب را می‌توانیم در تورات ببینیم، جایی که از کورش بزرگ به مانند یک پیامبرتجلیل می‌شود: «خداوند به مسیح خویش، یعنی کورش که: دست راست او را گرفتم تا به حضور وی امت‌ها را مغلوب سازم و کمرهای پادشاهان را بگشایم، تا درها را به به حضور وی مفتوح نمایم و دروازه‌ها دیگر بسته نشود، چنین می گوید: که من پیش روی تو خواهم خرامید، و جای‌های ناهموار را هموار خواهم ساخت، و درهای برنجین را شکسته و پشت بندهای آهنین را خواهم برید و گنج های تاریکی و خزاین مخفی را به تو خواهم بخشید.» (اشعیا، باب 45، بند 3-1) و همچنین: « [خداوند] در باره کورش می گوید: او شبان من است و شادی مرا تکمیل خواهد کرد.» (اشعیا، باب 44، بند 28)
یکی از مهمترین آثار یافت شده که گویای رفتار نیک این شاهنشاه هخامنشی با ملت‌های مغلوب می باشد، استوانه کورش بزرگ است که در بابل یافت شده است، چنانچه شاهرخ رزمجو اشاره می کند: «این استوانه امروزه برای ایرانیان ارزشی نمادین پیدا کرده است که باورهای اصیل ایرانی و احترام به حقوق انسانی توسط نیاکانمان را به نسل امروز نشان می دهد.» (رزمجو، 1389، ص17) در این استوانه، کورش بزرگ در مورد سلوکش با ملت‌هایی که تحت حکومت هخامنشیان بودند، چنین می گوید: «خستگی هایشان را تسکین دادم، از بندها رهایشان کردم. مردوک سرور بزرگ، از رفتار [نیک من] شادمان گشت.» ( استوانه کورش بزرگ، بند 26، به نقل از: رزمجو، 1389، ص 65) و در جایی دیگر چنین می گوید:« من همۀ سرزمین ها در صلح قرار دادم.» ( همان، بند 36، ص 66) مردوک نیز گفته های کورش بزرگ را تصدیق می کند:« [کورش] به دادگری و راستی، شبانی کرد. مردوک سرور بزرگ، که پرورنده مردمانش است به کارهای نیک او و دل راستینش به نیکی نگریست.» ( همان، بند 14، ص 64)
یکی از مهمترین نمودهای منش انسانی کورش بزرگ، آزاد اندیشی آن مرد بزرگ است. تجلی این آزاداندیشی را هم می‌توانیم در رها کردن ملت‌های تحت ستم از قیود بندگی، و هم در آزاد نهادن ملت‌های تحت حاکمیت هخامنشیان در انجام آیین‌های دینی‌شان ببینیم. همانطور که کورش بزرگ خود در استوانۀ کورش به آن می گوید او «یوغ» بندگی را از روش ملل تحت ظلم و ستم برداشت و خستگی هایشان را تسکین داد و در سرزمین‌هایشان صلح برقرار کرد. یک منابع بابلی یعنی «روایت منظوم» اینچنین از آزادی بخشی کورش بزرگ تجلیل می کنند: « اکنون به ساکنان بابل قلبی شاد داده شد، آنان همچون زندانیانی هستند که درهای زندان بر رویشان گشوده شد است. به کسانی که گرفتار ستم بودند، بار دیگر آزادی عطا شده. همگان از دیدن او به عنوان پادشاه دلشادند.» ( همان، ص 71)
از دیگر سو کورش با رفتاری که بیانگر رواداری بی‌حد و حصر او می‌باشد، نه تنها آزادی‌های دینی را در بابل حمایت می‌کند، بلکه در بازسازی برخی از پرستشگاه های بابل خود پیشقدم شد: «جایگاه‌های مقدس آن سوی دجله که از دیرباز محراب هایشان ویران شده بود، خدایانی را که درون آنها ساکن بودند، به جایگاه هایشان بازگرداندم و آنها را در جایگاه های ابدی خودشان نهادم. همه ی آن خدایان را گرد آوردم و به سکونت گاه هایشان بازگرداندم.» ( همان، بند 32-31، ص 66)
دنباله نوشتار:
http://www.iranboom.ir/nam-avaran/koroshe-bozorg/15666-rishe-haye-azad-andishi-korosh-bozorg.html
https://telegram.me/iranboom_ir
دکتر علی علی بابایی درمنی
گذشته از تحولات عمدۀ سیاسی که با فرمانروایی کورش بزرگ، یعنی برپایی بزرگترین شاهنشاهی جهان باستان و گذر از عهد عتیق به دوران باستان، می‌بینیم، در دوران این شاهنشاه بزرگ شاهد تحولات اخلاقی نیز در جهان باستان می‌باشیم، که به ویژه از نگاه مردم میان رودان که تا آن روزگار تحت حکومت شاهان مستبد می‌زیستند، بدعتی شگفت انگیز بود. بازتاب رفتار انسان‌مدارانه کورش بزرگ با ملت‌های مغلوب را می‌توانیم در تورات ببینیم، جایی که از کورش بزرگ به مانند یک پیامبرتجلیل می‌شود: «خداوند به مسیح خویش، یعنی کورش که: دست راست او را گرفتم تا به حضور وی امت‌ها را مغلوب سازم و کمرهای پادشاهان را بگشایم، تا درها را به به حضور وی مفتوح نمایم و دروازه‌ها دیگر بسته نشود، چنین می گوید: که من پیش روی تو خواهم خرامید، و جای‌های ناهموار را هموار خواهم ساخت، و درهای برنجین را شکسته و پشت بندهای آهنین را خواهم برید و گنج های تاریکی و خزاین مخفی را به تو خواهم بخشید.» (اشعیا، باب 45، بند 3-1) و همچنین: « [خداوند] در باره کورش می گوید: او شبان من است و شادی مرا تکمیل خواهد کرد.» (اشعیا، باب 44، بند 28)
یکی از مهمترین آثار یافت شده که گویای رفتار نیک این شاهنشاه هخامنشی با ملت‌های مغلوب می باشد، استوانه کورش بزرگ است که در بابل یافت شده است، چنانچه شاهرخ رزمجو اشاره می کند: «این استوانه امروزه برای ایرانیان ارزشی نمادین پیدا کرده است که باورهای اصیل ایرانی و احترام به حقوق انسانی توسط نیاکانمان را به نسل امروز نشان می دهد.» (رزمجو، 1389، ص17) در این استوانه، کورش بزرگ در مورد سلوکش با ملت‌هایی که تحت حکومت هخامنشیان بودند، چنین می گوید: «خستگی هایشان را تسکین دادم، از بندها رهایشان کردم. مردوک سرور بزرگ، از رفتار [نیک من] شادمان گشت.» ( استوانه کورش بزرگ، بند 26، به نقل از: رزمجو، 1389، ص 65) و در جایی دیگر چنین می گوید:« من همۀ سرزمین ها در صلح قرار دادم.» ( همان، بند 36، ص 66) مردوک نیز گفته های کورش بزرگ را تصدیق می کند:« [کورش] به دادگری و راستی، شبانی کرد. مردوک سرور بزرگ، که پرورنده مردمانش است به کارهای نیک او و دل راستینش به نیکی نگریست.» ( همان، بند 14، ص 64)
یکی از مهمترین نمودهای منش انسانی کورش بزرگ، آزاد اندیشی آن مرد بزرگ است. تجلی این آزاداندیشی را هم می‌توانیم در رها کردن ملت‌های تحت ستم از قیود بندگی، و هم در آزاد نهادن ملت‌های تحت حاکمیت هخامنشیان در انجام آیین‌های دینی‌شان ببینیم. همانطور که کورش بزرگ خود در استوانۀ کورش به آن می گوید او «یوغ» بندگی را از روش ملل تحت ظلم و ستم برداشت و خستگی هایشان را تسکین داد و در سرزمین‌هایشان صلح برقرار کرد. یک منابع بابلی یعنی «روایت منظوم» اینچنین از آزادی بخشی کورش بزرگ تجلیل می کنند: « اکنون به ساکنان بابل قلبی شاد داده شد، آنان همچون زندانیانی هستند که درهای زندان بر رویشان گشوده شد است. به کسانی که گرفتار ستم بودند، بار دیگر آزادی عطا شده. همگان از دیدن او به عنوان پادشاه دلشادند.» ( همان، ص 71)
از دیگر سو کورش با رفتاری که بیانگر رواداری بی‌حد و حصر او می‌باشد، نه تنها آزادی‌های دینی را در بابل حمایت می‌کند، بلکه در بازسازی برخی از پرستشگاه های بابل خود پیشقدم شد: «جایگاه‌های مقدس آن سوی دجله که از دیرباز محراب هایشان ویران شده بود، خدایانی را که درون آنها ساکن بودند، به جایگاه هایشان بازگرداندم و آنها را در جایگاه های ابدی خودشان نهادم. همه ی آن خدایان را گرد آوردم و به سکونت گاه هایشان بازگرداندم.» ( همان، بند 32-31، ص 66)
دنباله نوشتار:
http://www.iranboom.ir/nam-avaran/koroshe-bozorg/15666-rishe-haye-azad-andishi-korosh-bozorg.html
https://telegram.me/iranboom_ir
www.iranboom.ir
ریشه‌های آزاد اندیشی کورش بزرگ
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
مهربانو ویدا صارمی نوری (۱۳۲۲ ـ ۲۲ مهر ۱۴۰۵)؛ صاحب‌امتیاز و مدیرمسؤول ماهنامه خواندنی درگذشت
با اندوه بسیار و درد جانسوز ، در گذشت سرور ارجمند و گرامی ، مهربانو ویدا صارمی نوری را به آگاهی هم‌اندیشان ، یاران و دوستان می‌رساند .
سرور ارجمند و گرامی ، مهربانو ویدا صارمی نوری در سال ۱۳۵۲ به نهضت پان‌ایرانیسم پیوست و در همه‌ی این سالیان دراز ، تا فرجامین لحظه‌ی زندگانی ، کوشید تا پرچم مقدس پان‌ایرانیسم یا پرچمِ یگانگی همه‌ی مردمان ایرانی‌تبار و همه‌ی سرزمین‌های ایرانی‌نشین ، هرچه برافراشته‌تر در اهتزاز باشد .
سرور ارجمند و گرامی ، مهربانو ویدا صارمی نوری ، سالیان سال ، ماهنامه خواندنی را که صاحب امتیاز و مدیر مسئول آن بودند ، در راستای ناسیونالیسم ایرانی و دفاع از منافع ملی ، منتشر نمودند که فرجامین شماره آن در امردادماه ۱۴۰۵ انتشار یافت .
یادشان همواره گرامی ، راهشان پر رهرو و روانشان به سپنتا مینو .
https://t.me/iranboom_ir
با اندوه بسیار و درد جانسوز ، در گذشت سرور ارجمند و گرامی ، مهربانو ویدا صارمی نوری را به آگاهی هم‌اندیشان ، یاران و دوستان می‌رساند .
سرور ارجمند و گرامی ، مهربانو ویدا صارمی نوری در سال ۱۳۵۲ به نهضت پان‌ایرانیسم پیوست و در همه‌ی این سالیان دراز ، تا فرجامین لحظه‌ی زندگانی ، کوشید تا پرچم مقدس پان‌ایرانیسم یا پرچمِ یگانگی همه‌ی مردمان ایرانی‌تبار و همه‌ی سرزمین‌های ایرانی‌نشین ، هرچه برافراشته‌تر در اهتزاز باشد .
سرور ارجمند و گرامی ، مهربانو ویدا صارمی نوری ، سالیان سال ، ماهنامه خواندنی را که صاحب امتیاز و مدیر مسئول آن بودند ، در راستای ناسیونالیسم ایرانی و دفاع از منافع ملی ، منتشر نمودند که فرجامین شماره آن در امردادماه ۱۴۰۵ انتشار یافت .
یادشان همواره گرامی ، راهشان پر رهرو و روانشان به سپنتا مینو .
https://t.me/iranboom_ir
من [ ما ملت ایران] برده‌داری را برافکندم [برافکندیم]
http://www.iranboom.ir/nam-avaran/koroshe-bozorg/1503-man-barde-dari-ra-bar-afkandam.html
برگرفته از مجله خواندنی شماره 63 - رویه 38 تا 40
دکتر هوشنگ گنجه‌ای
یک صد وسی یک سال پیش( 1879 میلادی). بر اثر کاوش در شهر باستانی بابل در میان رودان، استوانه‌ای از گل پخته به دست آمد.
پس از بررسی‌های باستان شناسی، آشکار شد که این استوانه، مربوط به سال 538 پیش از میلاد مسیح (1159 پیش از هجرت پیامبر(ص) از مکه به مدینه) است که از سوی کوروش بزرگ شاهنشاه ایران پس از گشودن بابل، نویسانده شده است.
از سوی دیگر، در سال‌های اخیر، آشکار شد که بخشی از یک لوحه‌ی استوانه‌ای که آن را متعلق به نبونید پادشاه بابل می دانستند، بخشی از استوانه‌ی کوروش بزرگ است که مربوط به سطرهای 36 تا43 آن می‌باشد. از این رو، این قطعه که در دانشگاه ییل(yail ) آمریکا نگاهداری می‌شد ، به موزه‌ی لندن گسیل گردید و به استوانه‌ی اصلی پیوست داده شد. این منشور که در تعلق آن به ایران، جای هیچ‌گونه دو دلی نیست ، در موزه‌ی بریتانیا نگاهداری می‌شود.
منشور کوروش بزرگ در سال 1350 در جریان جشن‌های 2500 ساله شاهنشاهی برای ده روز به تهران آورده شد و در موزه‌ی شهیاد (آزادی ) به نمایش گذارده شد.
پس از گذشت 39 سال از آن زمان، در بامداد روز آدینه 19 شهریور ماه 1389، دوباره این منشور به تهران آورده شده است و قرار است که در مدت 4 ماهی که در تهران خواهد بود، در موزه‌ی ایران باستان به تماشای همگان گذارده شود.
با وجود گذشت 2548 سال از صدور منشور کوروش بزرگ و 65 سال پس از صدور و امضای منشور ملل متحد، جهان با همان خشونت‌ها و جنایت‌هایی روبروست که نمونه‌های آن ثبت تاریخ جهان است.
در سده‌ی بیستم میلادی، جهان شاهد انسان کشی، نسل کشی و جنایت‌های بسیاری در سرتاسر جهان علیه« بشریت» بود که در این سده نیز ادامه دارد.
از سال 1933 تا سال 1945 ، میلیون‌ها انسان به دلیل تعلق به نژاد دیگر و دین دیگر، از سوی آلمان‌ها، با افتخار و توام با شادی و احساس غرور و رضایت، قتل عام شدند.
در برابر در 2480 سال پیش از این جنایت، ملت ایران، همان مردمان را که باز به دلیل تعلق به نژاد دیگر و دین دیگر، به اسارت در آمده بودند وبه بردگی کشانده شده بودند، آزاد کرد و به خانه‌هایشان باز گرداند و نیایش‌گا‌هایشان را باز سازی کرد.
اما از شگفت روزگار ، امروز همان مردمان، خانه‌های مردمان دیگر را ویران می‌کنند، زمین‌هایشان را اشغال می‌کنند و بر روی آنها خانه می‌سازند و نیز آنان را به اسارت و بردگی می‌کشانند.
از سال 1917 تا سال 1919 میلادی، میلیون‌ها ومیلیون‌ها انسان از سوی بلشویک‌ها به سرکردگی لنین، استالین و دیگران به جرم «دگراندیشی» قتل عام شدند و به تبعید گاه‌های بدون بازگشت سیبری گسیل گردیدند.
در سرتاسر سده‌ی بیستم، دولت بریتانیا میلیون انسان را به اسارت کشیده بود و میلیون‌ها انسان را به دلیل زادگاهی غیر از انگلستان، به قتل آورد. ملت‌های بسیاری را نابود کرد وبه خواست خود،« ملت تراشی» و « دولت سازی» نمود.
البته دیگر اروپایی‌ها نیز از سر مشق انگلیس‌ها پیروی می‌کردند. آنان نیز تا توانستند ملت‌های جهان را غارت کردند ومردمان جهان را به قتل آوردند و به بردگی کشاندند و مورد استثمار قرار دادند.
دولت ایالات متحده از لحظه‌ی شکل‌گیری ، داس مرگ را درسرتاسر جهان به حرکت درآورد و از هیچ جنایتی در حق کشورهای جهان فروگذار نکرد و با لشگر کشی و ستیزه جویی، میلیون‌ها انسان را به کام مرگ کشید و ...
و امروزه پس از گذشت بیش از دوهزار و پانصد سال از صدور منشور کوروش بزرگ و نیم قرن از امضای منشور ملل متحد، فرانسه که به دروغ و تزویر، خود را پرچم دار آزادی و حقوق بشر می داند، همان کاری را می‌کندکه کمابیش 50 سال پیش حکومت آلمان نازی انجام داد. فرانسویان، کولی‌ها را به دلیل دارا بودن نژاد دیگر، دستجمعی از سر زمین خود می‌رانند و برآنان ستم روا میدارند.
امروز، میلیون‌ها انسان به دلیل دارا بودن تبار دیگر و دین دیگر، در عراق و افغانستان و فلسطین و لبنان و ...، مورد یورش و کشتار قرار می‌گیرند.
و شگفتا ، جهانی که منشور ملل متحد را امضا کرده است و منشور کوروش بزرگ را زینت ساختمان خود کرده است، گویی این جنایت‌ها را نمی‌بینند و گوش آنان فریاد شادی انسان کشان و ناله و زاری مورد تجاوز قرار گرفتگان را، نمی‌شنوند !؟
اکنون ، برای این که فرق میان ملت بزرگ ایران و انسان کشان امروزین آشکار گردد ، متن کامل منشور کوروش بزرگ را از اینجا بخوانید.
http://www.iranboom.ir/nam-avaran/koroshe-bozorg/1476-manshor-korosh-bozorg.html
https://telegram.me/iranboom_ir
http://www.iranboom.ir/nam-avaran/koroshe-bozorg/1503-man-barde-dari-ra-bar-afkandam.html
برگرفته از مجله خواندنی شماره 63 - رویه 38 تا 40
دکتر هوشنگ گنجه‌ای
یک صد وسی یک سال پیش( 1879 میلادی). بر اثر کاوش در شهر باستانی بابل در میان رودان، استوانه‌ای از گل پخته به دست آمد.
پس از بررسی‌های باستان شناسی، آشکار شد که این استوانه، مربوط به سال 538 پیش از میلاد مسیح (1159 پیش از هجرت پیامبر(ص) از مکه به مدینه) است که از سوی کوروش بزرگ شاهنشاه ایران پس از گشودن بابل، نویسانده شده است.
از سوی دیگر، در سال‌های اخیر، آشکار شد که بخشی از یک لوحه‌ی استوانه‌ای که آن را متعلق به نبونید پادشاه بابل می دانستند، بخشی از استوانه‌ی کوروش بزرگ است که مربوط به سطرهای 36 تا43 آن می‌باشد. از این رو، این قطعه که در دانشگاه ییل(yail ) آمریکا نگاهداری می‌شد ، به موزه‌ی لندن گسیل گردید و به استوانه‌ی اصلی پیوست داده شد. این منشور که در تعلق آن به ایران، جای هیچ‌گونه دو دلی نیست ، در موزه‌ی بریتانیا نگاهداری می‌شود.
منشور کوروش بزرگ در سال 1350 در جریان جشن‌های 2500 ساله شاهنشاهی برای ده روز به تهران آورده شد و در موزه‌ی شهیاد (آزادی ) به نمایش گذارده شد.
پس از گذشت 39 سال از آن زمان، در بامداد روز آدینه 19 شهریور ماه 1389، دوباره این منشور به تهران آورده شده است و قرار است که در مدت 4 ماهی که در تهران خواهد بود، در موزه‌ی ایران باستان به تماشای همگان گذارده شود.
با وجود گذشت 2548 سال از صدور منشور کوروش بزرگ و 65 سال پس از صدور و امضای منشور ملل متحد، جهان با همان خشونت‌ها و جنایت‌هایی روبروست که نمونه‌های آن ثبت تاریخ جهان است.
در سده‌ی بیستم میلادی، جهان شاهد انسان کشی، نسل کشی و جنایت‌های بسیاری در سرتاسر جهان علیه« بشریت» بود که در این سده نیز ادامه دارد.
از سال 1933 تا سال 1945 ، میلیون‌ها انسان به دلیل تعلق به نژاد دیگر و دین دیگر، از سوی آلمان‌ها، با افتخار و توام با شادی و احساس غرور و رضایت، قتل عام شدند.
در برابر در 2480 سال پیش از این جنایت، ملت ایران، همان مردمان را که باز به دلیل تعلق به نژاد دیگر و دین دیگر، به اسارت در آمده بودند وبه بردگی کشانده شده بودند، آزاد کرد و به خانه‌هایشان باز گرداند و نیایش‌گا‌هایشان را باز سازی کرد.
اما از شگفت روزگار ، امروز همان مردمان، خانه‌های مردمان دیگر را ویران می‌کنند، زمین‌هایشان را اشغال می‌کنند و بر روی آنها خانه می‌سازند و نیز آنان را به اسارت و بردگی می‌کشانند.
از سال 1917 تا سال 1919 میلادی، میلیون‌ها ومیلیون‌ها انسان از سوی بلشویک‌ها به سرکردگی لنین، استالین و دیگران به جرم «دگراندیشی» قتل عام شدند و به تبعید گاه‌های بدون بازگشت سیبری گسیل گردیدند.
در سرتاسر سده‌ی بیستم، دولت بریتانیا میلیون انسان را به اسارت کشیده بود و میلیون‌ها انسان را به دلیل زادگاهی غیر از انگلستان، به قتل آورد. ملت‌های بسیاری را نابود کرد وبه خواست خود،« ملت تراشی» و « دولت سازی» نمود.
البته دیگر اروپایی‌ها نیز از سر مشق انگلیس‌ها پیروی می‌کردند. آنان نیز تا توانستند ملت‌های جهان را غارت کردند ومردمان جهان را به قتل آوردند و به بردگی کشاندند و مورد استثمار قرار دادند.
دولت ایالات متحده از لحظه‌ی شکل‌گیری ، داس مرگ را درسرتاسر جهان به حرکت درآورد و از هیچ جنایتی در حق کشورهای جهان فروگذار نکرد و با لشگر کشی و ستیزه جویی، میلیون‌ها انسان را به کام مرگ کشید و ...
و امروزه پس از گذشت بیش از دوهزار و پانصد سال از صدور منشور کوروش بزرگ و نیم قرن از امضای منشور ملل متحد، فرانسه که به دروغ و تزویر، خود را پرچم دار آزادی و حقوق بشر می داند، همان کاری را می‌کندکه کمابیش 50 سال پیش حکومت آلمان نازی انجام داد. فرانسویان، کولی‌ها را به دلیل دارا بودن نژاد دیگر، دستجمعی از سر زمین خود می‌رانند و برآنان ستم روا میدارند.
امروز، میلیون‌ها انسان به دلیل دارا بودن تبار دیگر و دین دیگر، در عراق و افغانستان و فلسطین و لبنان و ...، مورد یورش و کشتار قرار می‌گیرند.
و شگفتا ، جهانی که منشور ملل متحد را امضا کرده است و منشور کوروش بزرگ را زینت ساختمان خود کرده است، گویی این جنایت‌ها را نمی‌بینند و گوش آنان فریاد شادی انسان کشان و ناله و زاری مورد تجاوز قرار گرفتگان را، نمی‌شنوند !؟
اکنون ، برای این که فرق میان ملت بزرگ ایران و انسان کشان امروزین آشکار گردد ، متن کامل منشور کوروش بزرگ را از اینجا بخوانید.
http://www.iranboom.ir/nam-avaran/koroshe-bozorg/1476-manshor-korosh-bozorg.html
https://telegram.me/iranboom_ir
www.iranboom.ir
من [ ما ملت ایران] برده‌داری را برافکندم[برافکندیم]
به مناسبت سالگرد درگذشت شادروان فرانک دوانلو (۲۵ اردیبهشت ۱۳۵۰ - ۱۰ آبان ماه ۱۳۹۴) - کتاب‌شناسی بانو فرانک دوانلو
http://www.iranboom.ir/ketab-khaneh/ketab/13175-ketab-faranak-davanlo.html
پارسی نگاشته شاهنامه فردوسی، چاپ سوم ۱۳۸۷، پژوهش و نگارش
نویسنده: فرانک دوانلو
ناشر آهنگ قلم، بنیادفرانک با همکاری سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری خراسان
چاپ اول: ۱۳۸۶ - چاپ دوم: پاییز ۱۳۸۶
مشهد - ۷۹۲ صفحه
فرهنگ نام‌های ایرانی، چاپ سوم،هیرمند، ۱۳۸۲، پژوهش و نگارش
نویسنده: فرانک دوانلو
ناشر: انتشارات هیرمند
چاپ: ۱۳۸۲ - ۹۳ صفحه
راهنما و نمودار شاهنامه فردوسی ـ هم دوره‌ای کسان در دوره پیشدادیان و کیانیان، انتشارات آرتامیس،۱۳۸۸، پژوهش و نگارش
پژوهش: فرانک دوانلو
انتشارات آرتامیس - ۹۶ صفحه
سال چاپ ۱۳۸۸ - ۵۵۰۰ تومان
بانوان شاهنامه ۱ (ارنواز، شهرناز و فرانک)
گات‌های زرتشت، چاپ دوم،نوید شیراز، ۱۳۸۶، پژوهش و گردآوری
پژوهش و گردآوری: فرانک دوانلو
نشر: نوید شیراز
سال انتشار: ۱۳۸۶
رمان آن روزها رفتند، چاپ اول،ناشر مولف، 1378، نگارش.
نویسنده: فرانک دوانلو
ناشر: فرانک دوانلو - تهران
چاپ اول 1378 - 384 صفحه
بازشناخت کارهای نگارشی فرانک دوانلو:
فرهنگ‌نامهٔ عکس ایران (ده عنوان)، چاپ دوم، 1372، فهرست‌نویسی، نگارش
نقشه باستانی ایران، چاپ سوم، 1376، فهرست‌نویسی
نگاره‌های پیش از تاریخ، 1376، فهرست‌نویسی و گزینش
منشور کورش هخامنشی، چاپ چهارم، 1376، امور اجرایی
نبشته‌های فارسی باستان، 1377، امور اجرایی
رصدخانه خورشیدی نقش‌رستم، 1378، امور اجرایی
رصدخانه نیمروز، 1378، امور اجرایی
تخت جمشید، بنای میهنی ایرانیان و انجم همپرسگی ملی، چاپ دوم، 1379، امور اجرایی
افسانه‌های مردم فارسی زبان، 1380، تنظیم و امور اجرایی
کتیبه‌های هخامنشی، چاپ سوم، 1380، امور اجرایی
مجموعه مقاله‌های پژوهش‌های ایرانی (شماره 1)، 1380، امور اجرایی، نگارش
سرودهایی از اوستا، چاپ دوم، 1380، امور اجرایی
نظام گاهشماری در چارتاقی‌های ایران، 1380، ویراستار
نقش رستم و پاسارگاد، آرامگاه کورش هخامنشی، 1380، امور اجرایی
مجموعه مقاله‌های پژوهش‌های ایرانی (شماره 2)، ویراستار
اوستای کهن و فرضیاتی پیرامون نجوم‌شناسی بخش‌های کهن اوستا، 1382، ویراستار
بناهای تقویمی و نجومی ایران، 1383، ویراستار
غوغای باد، امور اجرایی، 1388 ، اموراجرایی
فرمان کورش هخامنشی، 1389، ویراستار
گفتاری چند پیرامون شاهنامه و آیین‌های ملی (چاپ شده در روزنامه و مجلات گوناگون)
زن در شاهنامه - فرانک دوانلو
http://www.iranboom.ir/hakime-tos/shahnameh/309-zan-dar-shahnameh.html
آیین نکوداشت شادروان فرانک دوانلو (شاهنامه‌پژوه و پژوهشگر فرهنگِ ایران) برگزار شد
http://www.iranboom.ir/tazeh-ha-sp-285929972/gozaresh/15807-nekodasht-shadravan-faranak-davanlo-9409.html
https://telegram.me/iranboom_ir
http://www.iranboom.ir/ketab-khaneh/ketab/13175-ketab-faranak-davanlo.html
پارسی نگاشته شاهنامه فردوسی، چاپ سوم ۱۳۸۷، پژوهش و نگارش
نویسنده: فرانک دوانلو
ناشر آهنگ قلم، بنیادفرانک با همکاری سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری خراسان
چاپ اول: ۱۳۸۶ - چاپ دوم: پاییز ۱۳۸۶
مشهد - ۷۹۲ صفحه
فرهنگ نام‌های ایرانی، چاپ سوم،هیرمند، ۱۳۸۲، پژوهش و نگارش
نویسنده: فرانک دوانلو
ناشر: انتشارات هیرمند
چاپ: ۱۳۸۲ - ۹۳ صفحه
راهنما و نمودار شاهنامه فردوسی ـ هم دوره‌ای کسان در دوره پیشدادیان و کیانیان، انتشارات آرتامیس،۱۳۸۸، پژوهش و نگارش
پژوهش: فرانک دوانلو
انتشارات آرتامیس - ۹۶ صفحه
سال چاپ ۱۳۸۸ - ۵۵۰۰ تومان
بانوان شاهنامه ۱ (ارنواز، شهرناز و فرانک)
گات‌های زرتشت، چاپ دوم،نوید شیراز، ۱۳۸۶، پژوهش و گردآوری
پژوهش و گردآوری: فرانک دوانلو
نشر: نوید شیراز
سال انتشار: ۱۳۸۶
رمان آن روزها رفتند، چاپ اول،ناشر مولف، 1378، نگارش.
نویسنده: فرانک دوانلو
ناشر: فرانک دوانلو - تهران
چاپ اول 1378 - 384 صفحه
بازشناخت کارهای نگارشی فرانک دوانلو:
فرهنگ‌نامهٔ عکس ایران (ده عنوان)، چاپ دوم، 1372، فهرست‌نویسی، نگارش
نقشه باستانی ایران، چاپ سوم، 1376، فهرست‌نویسی
نگاره‌های پیش از تاریخ، 1376، فهرست‌نویسی و گزینش
منشور کورش هخامنشی، چاپ چهارم، 1376، امور اجرایی
نبشته‌های فارسی باستان، 1377، امور اجرایی
رصدخانه خورشیدی نقش‌رستم، 1378، امور اجرایی
رصدخانه نیمروز، 1378، امور اجرایی
تخت جمشید، بنای میهنی ایرانیان و انجم همپرسگی ملی، چاپ دوم، 1379، امور اجرایی
افسانه‌های مردم فارسی زبان، 1380، تنظیم و امور اجرایی
کتیبه‌های هخامنشی، چاپ سوم، 1380، امور اجرایی
مجموعه مقاله‌های پژوهش‌های ایرانی (شماره 1)، 1380، امور اجرایی، نگارش
سرودهایی از اوستا، چاپ دوم، 1380، امور اجرایی
نظام گاهشماری در چارتاقی‌های ایران، 1380، ویراستار
نقش رستم و پاسارگاد، آرامگاه کورش هخامنشی، 1380، امور اجرایی
مجموعه مقاله‌های پژوهش‌های ایرانی (شماره 2)، ویراستار
اوستای کهن و فرضیاتی پیرامون نجوم‌شناسی بخش‌های کهن اوستا، 1382، ویراستار
بناهای تقویمی و نجومی ایران، 1383، ویراستار
غوغای باد، امور اجرایی، 1388 ، اموراجرایی
فرمان کورش هخامنشی، 1389، ویراستار
گفتاری چند پیرامون شاهنامه و آیین‌های ملی (چاپ شده در روزنامه و مجلات گوناگون)
زن در شاهنامه - فرانک دوانلو
http://www.iranboom.ir/hakime-tos/shahnameh/309-zan-dar-shahnameh.html
آیین نکوداشت شادروان فرانک دوانلو (شاهنامه‌پژوه و پژوهشگر فرهنگِ ایران) برگزار شد
http://www.iranboom.ir/tazeh-ha-sp-285929972/gozaresh/15807-nekodasht-shadravan-faranak-davanlo-9409.html
https://telegram.me/iranboom_ir
www.iranboom.ir
کتاب‌شناسی بانو فرانک دوانلو
Forwarded from نگرانِ ایران
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
گفته شده این سکوی تماشاگران مسابقه فوتبال میان تیراختوور و خیبر خرم آباد است که ظاهراً به کوروش بزرگ دشنام می دهند.
یکی نیست بپرسد برد و باخت در فوتبال چه ربطی به زمامدار ۲۵۰۰ سال پیش ایران دارد؟
دانسته نیست این ماجرا از کجا پیدا شد و برای کجا کار می کند؟
سکوت عجیب حاکمیت در برابر این تنش‌های بی دلیل این فرضیه را دامن زده که این ماجرا کار خودشونه!
بر اساس این فرض عجیب، قوم گرایی و تشنج زایی ها در واکنش به ایران گرایی مردم ابداع شده. چرا که حاکمیت ایران گرایی را به زیان هویت انقلابی خود ارزیابی و پادر زهر آن را در جعل قومگرایی یافته!
این تفسیر عجیب در ادامه می گوید همه چیز خوب پیش می رفت و فوتبال محل تخلیه هیجانات جوانان بود تا اینکه یک نهاد نظامی تصمیم گرفت برای مقابله با موج ایران خواهی مردم ایران، یک تیم محلی را به لیگ برتر بیاورد و با یک تیر دو نشان خورده شود.
هم همبستگی ایرانیان زیر پرچم ایران دچار گسست گردد و هم فوتبال به یک پدیده زشت و آزاردهنده تبدیل شود.
ای کاش نهاد نظامی این تفسیر ناصواب را صریحا تکذیب کند و ای کاش بخش عقیدتی آن نهاد نشان دهد که ایران را دشمن خود به شمار نمی آورد!
۱۷ آبان ۱۴۰۵
یکی نیست بپرسد برد و باخت در فوتبال چه ربطی به زمامدار ۲۵۰۰ سال پیش ایران دارد؟
دانسته نیست این ماجرا از کجا پیدا شد و برای کجا کار می کند؟
سکوت عجیب حاکمیت در برابر این تنش‌های بی دلیل این فرضیه را دامن زده که این ماجرا کار خودشونه!
بر اساس این فرض عجیب، قوم گرایی و تشنج زایی ها در واکنش به ایران گرایی مردم ابداع شده. چرا که حاکمیت ایران گرایی را به زیان هویت انقلابی خود ارزیابی و پادر زهر آن را در جعل قومگرایی یافته!
این تفسیر عجیب در ادامه می گوید همه چیز خوب پیش می رفت و فوتبال محل تخلیه هیجانات جوانان بود تا اینکه یک نهاد نظامی تصمیم گرفت برای مقابله با موج ایران خواهی مردم ایران، یک تیم محلی را به لیگ برتر بیاورد و با یک تیر دو نشان خورده شود.
هم همبستگی ایرانیان زیر پرچم ایران دچار گسست گردد و هم فوتبال به یک پدیده زشت و آزاردهنده تبدیل شود.
ای کاش نهاد نظامی این تفسیر ناصواب را صریحا تکذیب کند و ای کاش بخش عقیدتی آن نهاد نشان دهد که ایران را دشمن خود به شمار نمی آورد!
۱۷ آبان ۱۴۰۵
گفته های پریروز پزشکیان به نقل از خبرگزاری فارس؛
«پول و کارخانه در خوزستان است، اما پول آن در تهران تخصیص داده می‌شود؛ چرا باید این‌گونه باشد و در عین حال مردم آن مناطق محروم بمانند؟
وی با اشاره به وضعیت مشابه در شهرهایی نظیر ماهشهر، بندرعباس و آذربایجان افزود: حتی بخشی از درآمد و پول خودِ این مناطق هم به خودشان داده نمی‌شود.»
آقای پزشکیان، رئیس جمهور محترم، دیگر با هیچ شن کشی نمی توان حرفهایت را جمع و جور کرد. جنس صحبت‌های شما به مرحله ملکوتی وراجی رسیده. در هر جمعی چشمت به تریبون می افتد مسلسل وار لاطائلات است که از دهانت بیرون می ریزد. نه نظمی در بیان داری نه منطقی نه انسجامی نه حرف جدیدی نه جمله بندی درستی نه ایده ای و نه هدفی از بیان در گفته های تکراری ات قابل بازیافت است.
آخه شما اپوزسیون مملکتی؟ چریک فدایی خلقی؟ راننده تاکسی هستی؟ خسرو گلسرخی هستی؟ چگورایی؟ کی هستی و این حرفهای بی سر و ته چیست که پول از خوزستان و ماهشهر و آذربایجان می آید می رود تهران؟
تا حالا کلمه حاکمیت ملی به گوشت رسیده؟
تا حالا شنیدی که ایران یک کشور به هم پیوسته است و منابع طبیعی آن ملی است و استانی نیست و به همین دلیل نفت و گاز جنوب به استان شما می رود برای گرم کردن خانه هایتان و منابع آبی استان کردستان آب شرب تبریز را تامین می کند و همه اینها طبیعی است؟
تا حالا درباره تخصیص بودجه و اعتبار چیزی شنیدی؟
تا حالا به مفاهیم پولی برخورد داشتی؟
تا حالا مسافرت رفتی؟
تا حالا از هزاران پروژه محرومیت زدا در سراسر کشور که با سرمایه ملی مملکت ساخته شده و یا در حال ساخت است چیزی دیدی یا شنیدی؟
چرا مثل جن زده ها از موهامات می گویی که پول خوزستان می آید تهران و خوزستان فقیر است؟
کجا پول کارخانه خوزستان به تهران تخصیص داده شده؟
این حرفهای کلی و نسنجیده از یک ذهن مغشوش نشانی می آورد که نمی تواند بین حرفهایی که شنیده رابطه منطقی برقرار کند. از جنس همان حرفهایی که عامه مردم دوست دارند بشنوند که ما ثروت داریم اما پول ما را بردند یک جای دیگر.
از جنس همان حرفهایی که در زمان خشکسالی به خوزیها می گفتند که شما تشنه لبید اما آب شما را بردند یزد و اصفهان برای فولاد. بدون ارجاع به عدد و رقم و مقیاس.
بیایید چند عدد را با هم بررسی کنیم؛
جمعیت تهران ۱۳.۲ میلیون نفر
خوزستان ۴.۷ میلیون نفر
آذربایجان شرقی ۳.۵ میلیون نفر
(بر اساس آمار سال ۱۳۹۶)
آمار تولید ناخالص ملی به تفکیک استانی؛
۲۲.۱ درصد متعلق به تهران
۱۴.۸ درصد خوزستان
آذربایجان شرقی ۳.۵ درصد
مالیات پرداخت شده در سال ۱۴۰۰؛
تهران ۱۴۹۷ هزار میلیارد
خوزستان ۱۵۶ هزار میلیارد
آذربایجان شرفی ۷۷ هزار میلیارد
سهم هر استان از بودجه کشور؛
تهران ۳.۸ درصد
خوزستان ۷.۳ درصد
آذربایجان شرقی۳.۹ درصد
درباره تخصیص ارز از صندوق ملی توسعه در ده سال گذشته به ترتیب استانهای بوشهر و خوزستان و هرمزگان و ایلام بالاترین مقدار تخصیص را داشته اند. از سال ۱۳۹۰ تا ۱۴۰۰.
پس تهران سه برابر آذربایجان شرقی جمعیت دارد اما ۶ برابر آنجا تولید ملی دارد و بیست برابرش مالیات می دهد و سهم تهران از بودجه عمومی از استان آذربایجان شرقی کمتر است و سهمی هم در صندوق توسعه ملی بدو نداده اند.
حالا بگو ببینیم آذربایجان چه چیزی داشته که به تهران داده و خودش فقیر مانده؟ آیا محصولات باغی آن استان به رایگان به تهران آمده که مردم هم استانی تو فقیر شده اند؟
چرا حرف زدن بلد نیستی؟
۱۶ آبان ۱۴۰۵
تاربرگ نگران ایران
«پول و کارخانه در خوزستان است، اما پول آن در تهران تخصیص داده می‌شود؛ چرا باید این‌گونه باشد و در عین حال مردم آن مناطق محروم بمانند؟
وی با اشاره به وضعیت مشابه در شهرهایی نظیر ماهشهر، بندرعباس و آذربایجان افزود: حتی بخشی از درآمد و پول خودِ این مناطق هم به خودشان داده نمی‌شود.»
آقای پزشکیان، رئیس جمهور محترم، دیگر با هیچ شن کشی نمی توان حرفهایت را جمع و جور کرد. جنس صحبت‌های شما به مرحله ملکوتی وراجی رسیده. در هر جمعی چشمت به تریبون می افتد مسلسل وار لاطائلات است که از دهانت بیرون می ریزد. نه نظمی در بیان داری نه منطقی نه انسجامی نه حرف جدیدی نه جمله بندی درستی نه ایده ای و نه هدفی از بیان در گفته های تکراری ات قابل بازیافت است.
آخه شما اپوزسیون مملکتی؟ چریک فدایی خلقی؟ راننده تاکسی هستی؟ خسرو گلسرخی هستی؟ چگورایی؟ کی هستی و این حرفهای بی سر و ته چیست که پول از خوزستان و ماهشهر و آذربایجان می آید می رود تهران؟
تا حالا کلمه حاکمیت ملی به گوشت رسیده؟
تا حالا شنیدی که ایران یک کشور به هم پیوسته است و منابع طبیعی آن ملی است و استانی نیست و به همین دلیل نفت و گاز جنوب به استان شما می رود برای گرم کردن خانه هایتان و منابع آبی استان کردستان آب شرب تبریز را تامین می کند و همه اینها طبیعی است؟
تا حالا درباره تخصیص بودجه و اعتبار چیزی شنیدی؟
تا حالا به مفاهیم پولی برخورد داشتی؟
تا حالا مسافرت رفتی؟
تا حالا از هزاران پروژه محرومیت زدا در سراسر کشور که با سرمایه ملی مملکت ساخته شده و یا در حال ساخت است چیزی دیدی یا شنیدی؟
چرا مثل جن زده ها از موهامات می گویی که پول خوزستان می آید تهران و خوزستان فقیر است؟
کجا پول کارخانه خوزستان به تهران تخصیص داده شده؟
این حرفهای کلی و نسنجیده از یک ذهن مغشوش نشانی می آورد که نمی تواند بین حرفهایی که شنیده رابطه منطقی برقرار کند. از جنس همان حرفهایی که عامه مردم دوست دارند بشنوند که ما ثروت داریم اما پول ما را بردند یک جای دیگر.
از جنس همان حرفهایی که در زمان خشکسالی به خوزیها می گفتند که شما تشنه لبید اما آب شما را بردند یزد و اصفهان برای فولاد. بدون ارجاع به عدد و رقم و مقیاس.
بیایید چند عدد را با هم بررسی کنیم؛
جمعیت تهران ۱۳.۲ میلیون نفر
خوزستان ۴.۷ میلیون نفر
آذربایجان شرقی ۳.۵ میلیون نفر
(بر اساس آمار سال ۱۳۹۶)
آمار تولید ناخالص ملی به تفکیک استانی؛
۲۲.۱ درصد متعلق به تهران
۱۴.۸ درصد خوزستان
آذربایجان شرقی ۳.۵ درصد
مالیات پرداخت شده در سال ۱۴۰۰؛
تهران ۱۴۹۷ هزار میلیارد
خوزستان ۱۵۶ هزار میلیارد
آذربایجان شرفی ۷۷ هزار میلیارد
سهم هر استان از بودجه کشور؛
تهران ۳.۸ درصد
خوزستان ۷.۳ درصد
آذربایجان شرقی۳.۹ درصد
درباره تخصیص ارز از صندوق ملی توسعه در ده سال گذشته به ترتیب استانهای بوشهر و خوزستان و هرمزگان و ایلام بالاترین مقدار تخصیص را داشته اند. از سال ۱۳۹۰ تا ۱۴۰۰.
پس تهران سه برابر آذربایجان شرقی جمعیت دارد اما ۶ برابر آنجا تولید ملی دارد و بیست برابرش مالیات می دهد و سهم تهران از بودجه عمومی از استان آذربایجان شرقی کمتر است و سهمی هم در صندوق توسعه ملی بدو نداده اند.
حالا بگو ببینیم آذربایجان چه چیزی داشته که به تهران داده و خودش فقیر مانده؟ آیا محصولات باغی آن استان به رایگان به تهران آمده که مردم هم استانی تو فقیر شده اند؟
چرا حرف زدن بلد نیستی؟
۱۶ آبان ۱۴۰۵
تاربرگ نگران ایران
۱۷ آبان سالروز درگذشت پدر داستان نویسی نوین ایران
محمد علی جمالزاده با انتشار اولین مجموعه داستان کوتاهش، یعنی《یکی بود یکی نبود》به شهرت رسید
@iranboom_ir
محمد علی جمالزاده با انتشار اولین مجموعه داستان کوتاهش، یعنی《یکی بود یکی نبود》به شهرت رسید
@iranboom_ir
روز پر غرور
انوشیروان کیهانی زاده
اگر به تاریخ ایران علاقه مند باشید قطعا این سنگ نگاره بزرگ و مشهور را میشناسید. نقش برجسته زانو زدن والرین ، امپراتور روم در برابر شاپور ساسانی ، شهریار ایران. جالب است بدانید امروز سالروز این واقعه است. در سال 260 ميلادي در شهر تيسفون شاپور يكم، رئيس وقت كشور ايران از دودمان ساساني، در مراسمي در برابر والرين امپراتور روم و ژنرالهايش كه بر دست و پايشان زنجير بود ، ايران را تنها ابر قدرت جهان اعلام كرد. والرين و ژنرالهايش درجنگ به اسارت ايران در آمده بودند و اين روز نه تنها يكي از روزهاي درخشان تاريخ ميهن گرامي ما، بلكه همه مشرق زمين است. براي اين كه ايرانيان اين پيروزي خود را فراموش نكنند و جهانيان براي هميشه عظمت ايران را در نظر داشته باشند و مشرق زميني ها خود را مديون توان ارتش ايران بدانند، به خواست شاپور يكم منظره به زانو نشستن والرين مغرور در برابرش را در چند نقطه در ايران بر سنگ تصوير كردند كه تا ابد باقي بماند، و مانده است. در پي مراسم هفتم نوامبر، شاپور يكم هزاران اسير رومي را به خوزستان فرستاد تا در ساخت سد شادروان و پل شوشتر بكار گمارده شوند.
شرح اين پيروزي نظامي درخشان ايرانيان را «مارسليوس» كه خود ناظر صحنه هاي آن بوده برنگاشته است. به نوشته ادوارد گيبون، اين شكست شيرازه امپراتوري روم را از هم گسيخت و آغاز پايان اين امپراتوري و تجزيه آن قرارگرفت.شاپور يكم قبلا نيز «گرديانوس سوم» امپراتور روم را كه به ايران لشكر كشيده بود در جنگ سال 246 ميلادي شكست داده بود. اين شكست چنان بر افسران رومي گران آمده بود كه در حال عقب نشيني بر سر «گرديانوس سوم» ريختند و اورا كشتند و فيليپ را بر جاي او نشاندند كه فيليپ با پرداخت پانصد هزار سكه طلا به ايران، موافقت شاپور را به ترك مخاصمه جلب كرد و نيروهاي رومي را به اروپا باز گردانيد. گرديانوس به منظور جبران شكست نيروهاي رومي از اردشير پاپكان (پدر شاپور يكم) در جنگ سال 238 ميلادي با شاپور كه بر جاي پدر نشسته بود وارد جنگ شده بود. سناي روم اصرار به خفه كردن ناسيوناليسم ايراني كه بار ديگر با بپاخيزي اردشير ساساني ظاهر شده بود در نطفه داشت كه موفق نشد و اين ناسيوناليسم تا اواخر دوران ساسانيان دوام داشت. مورخان تاريخ قرون قديم متفق القول نوشته اند كه «ناسيوناليسم ايراني» جنگهاي دوران ساسانيان را برنده شد، و هنر بزرگ شاهان ساساني اين بود كه نگذارند «ناسيوناليسم ايراني و نيروي خيره كننده آن» ضعيف شود.
برگرفته از تاربرگ امروز در تاریخ
https://t.me/iranboom_ir/33622
انوشیروان کیهانی زاده
اگر به تاریخ ایران علاقه مند باشید قطعا این سنگ نگاره بزرگ و مشهور را میشناسید. نقش برجسته زانو زدن والرین ، امپراتور روم در برابر شاپور ساسانی ، شهریار ایران. جالب است بدانید امروز سالروز این واقعه است. در سال 260 ميلادي در شهر تيسفون شاپور يكم، رئيس وقت كشور ايران از دودمان ساساني، در مراسمي در برابر والرين امپراتور روم و ژنرالهايش كه بر دست و پايشان زنجير بود ، ايران را تنها ابر قدرت جهان اعلام كرد. والرين و ژنرالهايش درجنگ به اسارت ايران در آمده بودند و اين روز نه تنها يكي از روزهاي درخشان تاريخ ميهن گرامي ما، بلكه همه مشرق زمين است. براي اين كه ايرانيان اين پيروزي خود را فراموش نكنند و جهانيان براي هميشه عظمت ايران را در نظر داشته باشند و مشرق زميني ها خود را مديون توان ارتش ايران بدانند، به خواست شاپور يكم منظره به زانو نشستن والرين مغرور در برابرش را در چند نقطه در ايران بر سنگ تصوير كردند كه تا ابد باقي بماند، و مانده است. در پي مراسم هفتم نوامبر، شاپور يكم هزاران اسير رومي را به خوزستان فرستاد تا در ساخت سد شادروان و پل شوشتر بكار گمارده شوند.
شرح اين پيروزي نظامي درخشان ايرانيان را «مارسليوس» كه خود ناظر صحنه هاي آن بوده برنگاشته است. به نوشته ادوارد گيبون، اين شكست شيرازه امپراتوري روم را از هم گسيخت و آغاز پايان اين امپراتوري و تجزيه آن قرارگرفت.شاپور يكم قبلا نيز «گرديانوس سوم» امپراتور روم را كه به ايران لشكر كشيده بود در جنگ سال 246 ميلادي شكست داده بود. اين شكست چنان بر افسران رومي گران آمده بود كه در حال عقب نشيني بر سر «گرديانوس سوم» ريختند و اورا كشتند و فيليپ را بر جاي او نشاندند كه فيليپ با پرداخت پانصد هزار سكه طلا به ايران، موافقت شاپور را به ترك مخاصمه جلب كرد و نيروهاي رومي را به اروپا باز گردانيد. گرديانوس به منظور جبران شكست نيروهاي رومي از اردشير پاپكان (پدر شاپور يكم) در جنگ سال 238 ميلادي با شاپور كه بر جاي پدر نشسته بود وارد جنگ شده بود. سناي روم اصرار به خفه كردن ناسيوناليسم ايراني كه بار ديگر با بپاخيزي اردشير ساساني ظاهر شده بود در نطفه داشت كه موفق نشد و اين ناسيوناليسم تا اواخر دوران ساسانيان دوام داشت. مورخان تاريخ قرون قديم متفق القول نوشته اند كه «ناسيوناليسم ايراني» جنگهاي دوران ساسانيان را برنده شد، و هنر بزرگ شاهان ساساني اين بود كه نگذارند «ناسيوناليسم ايراني و نيروي خيره كننده آن» ضعيف شود.
برگرفته از تاربرگ امروز در تاریخ
https://t.me/iranboom_ir/33622
Telegram
ایران بوم
@iranboom_ir
سالروز درگذشت مادر محیط زیست ایران
مه‌لقا ملاح معروف به مادر محیط زیست ایران در روز هفدهم آبان سال ۱۴۰۰ در ۱۰۴ سالگی درگذشت.
مه‌لقا ملاح در سال ۱۳۷۳ با مشارکت همسرش و چند استاد دانشگاه علاقه‌مند به محیط زیست سازمان غیر دولتی زیست‌محیطی «جمعیت زنان مبارز با آلودگی محیط زیست» را بنیان گذاشت.
وی ۲ دهه اخیر عمرش را در جمعیت زنان مبارزه با آلودگی محیط زیست صرف آموزش زنان خانه دار و معلمان مدارس برای آشنایی با محیط زیست و ضرورت حفظ سرزمین کرد.
@iranboom_ir
مه‌لقا ملاح معروف به مادر محیط زیست ایران در روز هفدهم آبان سال ۱۴۰۰ در ۱۰۴ سالگی درگذشت.
مه‌لقا ملاح در سال ۱۳۷۳ با مشارکت همسرش و چند استاد دانشگاه علاقه‌مند به محیط زیست سازمان غیر دولتی زیست‌محیطی «جمعیت زنان مبارز با آلودگی محیط زیست» را بنیان گذاشت.
وی ۲ دهه اخیر عمرش را در جمعیت زنان مبارزه با آلودگی محیط زیست صرف آموزش زنان خانه دار و معلمان مدارس برای آشنایی با محیط زیست و ضرورت حفظ سرزمین کرد.
@iranboom_ir
فارسی شکر است - محمدعلی جمالزاده
در تمام این مدت آقای فرنگی‌مآب در بالای همان طاقچه نشسته و با اخم و تخم تمام توی نخ خواندن رومان شیرین خود بود و ابدا اعتنایی به اطرافی‌های خویش نداشت و فقط گاهی لب و لوچه‌ای تکانده و تُک یکی از دو سبیلش را که چون دو عقرب جراره بر کنار لانه‌ی دهان قرار گرفته بود به زیر دندان گرفته و مشغول جویدن می‌شد و گاهی هم ساعتش را درآورده نگاهی می‌کرد و مثل این بود که می‌خواهد ببیند ساعت شیر و قهوه رسیده است یا نه.
رمضان فلک زده که دلش پر و محتاج به درد دل و از شیخ خیری ندیده بود چاره را منحصر به فرد دیده و دل به دریا زده مثل طفل گرسنه‌ای که برای طلب نان به نامادری نزدیک شود به طرف فرنگی‌مآب رفته و با صدایی نرم و لرزان سلامی کرده و گفت: «آقا شما را به خدا ببخشید! ما یخه چرکین‌ها چیزی سرمان نمی‌شود، آقا شیخ هم که معلوم است جنی و غشی است و اصلا زبان ما هم سرش نمی‌شود عرب است. شما را به خدا آیا می‌توانید به من بفرمایید برای چه ما را تو این زندان مرگ انداخته‌اند؟»
به شنیدن این کلمات آقای فرنگی‌مآب از طاقچه پایین پریده و کتاب را دولا کرده و در جیب گشاد پالتو چپانده و با لب خندان به طرف رمضان رفته و «برادر، برادر» گویان دست دراز کرد که به رمضان دست بدهد. رمضان ملتفت مسئله نشد و خود را کمی عقب کشید و جناب خان هم مجبور شدند دست خود را بی‌خود به سبیل خود ببرند و محض خالی نبودن عریضه دست دیگر را هم به میدان آورده و سپس هر دو را روی سینه گذاشته و دو انگشت ابهام را در سوراخ آستین جلیقه جا داده و با هشت رأس انگشت دیگر روی پیش سینه‌ی آهاردار بنای تنبک زدن را گذاشته و با لهجه‌ای نمکین گفت: «ای دوست و هموطن عزیز! چرا ما را اینجا گذاشته‌اند؟ من هم ساعت‌های طولانی هر چه کله‌ی خود را حفر می‌کنم آبسولومان چیزی نمی‌یابم نه چیز پوزیتیف نه چیز نگاتیف. آبسولومان آیا خیلی کومیک نیست که من جوان دیپلمه از بهترین فامیل را برای یک... یک کریمینل بگیرند و با من رفتار بکنند مثل با آخرین آمده؟ ولی از دسپوتیسم هزار ساله و بی قانانی و آربیترر که میوه‌جات آن است هیج تعجب‌آورنده نیست. یک مملکت که خود را افتخار می‌کند که خودش را کنستیتوسیونل اسم بدهد باید تریبونال‌های قانانی داشته باشد که هیچ کس رعیت به ظلم نشود. برادر من در بدبختی! آیا شما اینجور پیدا نمی‌کنید؟»
رمضان بیچاره از کجا ادراک این خیالات عالی برایش ممکن بود و کلمات فرنگی به جای خود دیگر از کجا مثلا می‌توانست بفهمد که «حفر کردن کله» ترجمه‌ی تحت‌اللفظی اصطلاحی است فرانسوی و به معنی فکر و خیال کردن است و به جای آن در فارسی می‌گویند «هرچه خودم را می‌کشم...» یا «هرچه سرم را به دیوار می‌زنم...» و یا آن که «رعیت به ظلم» ترجمه‌ی اصطلاح دیگر فرانسوی است و مقصود از آن طرف ظلم واقع شدن است. رمضان از شنیدن کلمه‌ی رعیت و ظلم پیش عقل نافص خود خیال کرد که فرنگی‌مآب او را رعیت و مورد ظلم و اجحاف ارباب ملک تصور نموده و گفت: «نه آقا، خانه زاد شما رعیت نیست. همین بیست قدمی گمرک خانه شاگرد قهوه‌چی هستم!»
جناب موسیو شانه‌ای بالا انداخته و با هشت انگشت به روی سینه قایم ضربش را گرفته و سوت زنان بنای قدم زدن را گذاشته و بدون آن که اعتنایی به رمضان بکند دنباله‌ی خیالات خود را گرفته و می‌گفت: «رولوسیون بدون اولوسیون یک چیزی است که خیال آن هم نمی‌تواند در کله داخل شود! ما جوان‌ها باید برای خود یک تکلیفی بکنیم در آنچه نگاه می‌کند راهنمایی به ملت. برای آنچه مرا نگاه می‌کند در روی این سوژه یک آرتیکل درازی نوشته‌ام و با روشنی کور کننده‌ای ثابت نموده‌ام که هیچ کس جرأت نمی‌کند روی دیگران حساب کند و هر کس به اندازه‌ی... به اندازه‌ی پوسیبیلیته‌اش باید خدمت بکند وطن را که هر کس بکند تکلیفش را! این است راه ترقی! والا دکادانس ما را تهدید می‌کند. ولی بدبختانه حرفهای ما به مردم اثر نمی‌کند. لامارتین در این خصوص خوب می‌گوید...» و آقای فیلسوف بنا کرد به خواندن یک مبلغی شعر فرانسه که از قضا من هم سابق یکبار شنیده و می‌دانستم مال شاعر فرانسوی ویکتور هوگو است و دخلی به لامارتین ندارد.
رمضان از شنیدن این حرفهای بی سر و ته و غریب و عجیب دیگر به کلی خود را باخته و دوان دوان خود را به پشت در محبس رسانده و بنای ناله و فریاد و گریه را گذاشت و به زودی جمعی در پشت در آمده و ...
دنباله نوشتار:
http://www.iranboom.ir/shekar-shekan/dastan/5964-farsi-shekasr-ast.html
https://telegram.me/iranboom_ir
در تمام این مدت آقای فرنگی‌مآب در بالای همان طاقچه نشسته و با اخم و تخم تمام توی نخ خواندن رومان شیرین خود بود و ابدا اعتنایی به اطرافی‌های خویش نداشت و فقط گاهی لب و لوچه‌ای تکانده و تُک یکی از دو سبیلش را که چون دو عقرب جراره بر کنار لانه‌ی دهان قرار گرفته بود به زیر دندان گرفته و مشغول جویدن می‌شد و گاهی هم ساعتش را درآورده نگاهی می‌کرد و مثل این بود که می‌خواهد ببیند ساعت شیر و قهوه رسیده است یا نه.
رمضان فلک زده که دلش پر و محتاج به درد دل و از شیخ خیری ندیده بود چاره را منحصر به فرد دیده و دل به دریا زده مثل طفل گرسنه‌ای که برای طلب نان به نامادری نزدیک شود به طرف فرنگی‌مآب رفته و با صدایی نرم و لرزان سلامی کرده و گفت: «آقا شما را به خدا ببخشید! ما یخه چرکین‌ها چیزی سرمان نمی‌شود، آقا شیخ هم که معلوم است جنی و غشی است و اصلا زبان ما هم سرش نمی‌شود عرب است. شما را به خدا آیا می‌توانید به من بفرمایید برای چه ما را تو این زندان مرگ انداخته‌اند؟»
به شنیدن این کلمات آقای فرنگی‌مآب از طاقچه پایین پریده و کتاب را دولا کرده و در جیب گشاد پالتو چپانده و با لب خندان به طرف رمضان رفته و «برادر، برادر» گویان دست دراز کرد که به رمضان دست بدهد. رمضان ملتفت مسئله نشد و خود را کمی عقب کشید و جناب خان هم مجبور شدند دست خود را بی‌خود به سبیل خود ببرند و محض خالی نبودن عریضه دست دیگر را هم به میدان آورده و سپس هر دو را روی سینه گذاشته و دو انگشت ابهام را در سوراخ آستین جلیقه جا داده و با هشت رأس انگشت دیگر روی پیش سینه‌ی آهاردار بنای تنبک زدن را گذاشته و با لهجه‌ای نمکین گفت: «ای دوست و هموطن عزیز! چرا ما را اینجا گذاشته‌اند؟ من هم ساعت‌های طولانی هر چه کله‌ی خود را حفر می‌کنم آبسولومان چیزی نمی‌یابم نه چیز پوزیتیف نه چیز نگاتیف. آبسولومان آیا خیلی کومیک نیست که من جوان دیپلمه از بهترین فامیل را برای یک... یک کریمینل بگیرند و با من رفتار بکنند مثل با آخرین آمده؟ ولی از دسپوتیسم هزار ساله و بی قانانی و آربیترر که میوه‌جات آن است هیج تعجب‌آورنده نیست. یک مملکت که خود را افتخار می‌کند که خودش را کنستیتوسیونل اسم بدهد باید تریبونال‌های قانانی داشته باشد که هیچ کس رعیت به ظلم نشود. برادر من در بدبختی! آیا شما اینجور پیدا نمی‌کنید؟»
رمضان بیچاره از کجا ادراک این خیالات عالی برایش ممکن بود و کلمات فرنگی به جای خود دیگر از کجا مثلا می‌توانست بفهمد که «حفر کردن کله» ترجمه‌ی تحت‌اللفظی اصطلاحی است فرانسوی و به معنی فکر و خیال کردن است و به جای آن در فارسی می‌گویند «هرچه خودم را می‌کشم...» یا «هرچه سرم را به دیوار می‌زنم...» و یا آن که «رعیت به ظلم» ترجمه‌ی اصطلاح دیگر فرانسوی است و مقصود از آن طرف ظلم واقع شدن است. رمضان از شنیدن کلمه‌ی رعیت و ظلم پیش عقل نافص خود خیال کرد که فرنگی‌مآب او را رعیت و مورد ظلم و اجحاف ارباب ملک تصور نموده و گفت: «نه آقا، خانه زاد شما رعیت نیست. همین بیست قدمی گمرک خانه شاگرد قهوه‌چی هستم!»
جناب موسیو شانه‌ای بالا انداخته و با هشت انگشت به روی سینه قایم ضربش را گرفته و سوت زنان بنای قدم زدن را گذاشته و بدون آن که اعتنایی به رمضان بکند دنباله‌ی خیالات خود را گرفته و می‌گفت: «رولوسیون بدون اولوسیون یک چیزی است که خیال آن هم نمی‌تواند در کله داخل شود! ما جوان‌ها باید برای خود یک تکلیفی بکنیم در آنچه نگاه می‌کند راهنمایی به ملت. برای آنچه مرا نگاه می‌کند در روی این سوژه یک آرتیکل درازی نوشته‌ام و با روشنی کور کننده‌ای ثابت نموده‌ام که هیچ کس جرأت نمی‌کند روی دیگران حساب کند و هر کس به اندازه‌ی... به اندازه‌ی پوسیبیلیته‌اش باید خدمت بکند وطن را که هر کس بکند تکلیفش را! این است راه ترقی! والا دکادانس ما را تهدید می‌کند. ولی بدبختانه حرفهای ما به مردم اثر نمی‌کند. لامارتین در این خصوص خوب می‌گوید...» و آقای فیلسوف بنا کرد به خواندن یک مبلغی شعر فرانسه که از قضا من هم سابق یکبار شنیده و می‌دانستم مال شاعر فرانسوی ویکتور هوگو است و دخلی به لامارتین ندارد.
رمضان از شنیدن این حرفهای بی سر و ته و غریب و عجیب دیگر به کلی خود را باخته و دوان دوان خود را به پشت در محبس رسانده و بنای ناله و فریاد و گریه را گذاشت و به زودی جمعی در پشت در آمده و ...
دنباله نوشتار:
http://www.iranboom.ir/shekar-shekan/dastan/5964-farsi-shekasr-ast.html
https://telegram.me/iranboom_ir
www.iranboom.ir
فارسی شکر است
۱۸ آبان ماه، زادروز اقبال لاهوری، متفکر، فیلسوف، نویسنده و شاعر پارسی گوی پاکستان است. وی به مولوی سخت عشق می ورزید، و تاثیر شعر مولوی بر اشعارش کاملا نمایان است. یادش گرامی باد.
@iranboom_ir
@iranboom_ir
۱۸ آبان ۱۳۹۵، توران میرهادی ـ نویسنده در حوزه‌ی ادبیات کودک و از مفاخر فرهنگی ایران ـ درگذشت.
یادش گرامی باد.
@iranboom_ir
یادش گرامی باد.
@iranboom_ir