پاسخ به احمد فعال بخش سوم
جناب فعال عزیزپاسخ شما طولانی بود و طبیعتاً پاسخ به تمام جزئیات آن هم متن را بسیار طولانی میکند. بنابراین سعی میکنم به ترتیب به محورهای اصلی متن شما پاسخ بدهم.
در مورد بحث کارکردگرایی و تشبیه جامعه به بدن، به نظرم اینجا کمی موضوع را از آنچه هست پیچیدهتر کردهاید. من این تشبیه را بهعنوان یک مدل فلسفی یا جامعهشناختی برای توضیح تمام سازوکارهای جامعه مطرح نکردم که حالا با رد کارکردگرایی، کل استدلال من فرو بریزد. تشبیه من ناظر به یک نکته مشخص بود: وقتی یک جامعه در وضعیت بحرانی قرار دارد و سازوکارهای درونی اصلاح و تغییر آن بارها امتحان شده و به نتیجه مطلوب نرسیده، این احتمال که راهحل از بیرون آن سیستم بیاید را نمیتوان صرفاً به دلیل «بیرونی بودن» رد کرد.
اما در خصوص مشروعیت رهبری رضا پهلوی، خب، این محصول یک فرایند تاریخی انباشتی است، نه اینکه از خلأ و یکشبه ظاهر شده باشد. خود شما هم در پشتوانه اجتماعی ایشان تردید ندارید.
اما این پشتوانه از کجا آمده و آیا میشود فراخوان دیماه و استقبال میلیونی از آن را بهعنوان مشروعیت رهبری ایشان برای دوران گذار برداشت کرد؟
به زعم من، اگر این فرایند انباشت تاریخی را بررسی کنیم، پاسخ مثبت است.
گفتمان جامعه مدنی سیال است و رهبری این گفتمانها نیز با تغییر گفتمان تغییر میکند.
در دوم خرداد ۷۶، گفتمان غالب، اصلاحات بود و مشخصاً رهبری این گفتمان با محمد خاتمی بود. در آن کانتکست، گفتمان براندازی در حاشیهایترین حالت ممکن قرار داشت و در کلیت جامعه مدنی، بهجز معدود افرادی، کسی در پی براندازی نبود.
بله، در آن کانتکست، آقای پهلوی جایگاه خاصی در گفتمانهای جامعه نداشتند و صرفاً بهعنوان ولیعهد نظام سابق شناخته میشدند.
در جنبش عظیم ۸۸ هم گفتمان غالب، اصلاحات بود؛ ولی این گفتمان بسیار رادیکالتر از گفتمان دوم خرداد بود و مشخصاً رهبری این گفتمان با میرحسین موسوی بود؛ کسی که توانست آن جمعیت عظیم را نزدیک به چند ماه در صحنه حاضر نگه دارد.
در آن سال هم گفتمان براندازی محلی از اعراب نداشت و جالب اینجاست که خود رضا پهلوی هم مچبند سبز بست و با گفتمان غالب همراهی کرد.
تا سال ۹۶ کماکان گفتمان غالب، اصلاحات بود؛ تا دیماه ۹۶ که میشود آن را آغاز نقشآفرینی گفتمان براندازی و خروج آن از حاشیه دانست؛ با شعارهایی مثل «اصلاحطلب، اصولگرا، دیگه تمومه ماجرا» یا «رضاشاه، روحت شاد».
این گفتمان ابراز وجود کرد و ستیز و تخریب پهلوی که بیش از ۴۰ سال ذیل پروپاگاندای نظام بود، ناگهان نتیجه عکس داد. شعار «رضاشاه، روحت شاد» به طغیان علیه وضع موجود تبدیل شد و نماد گفتمان براندازی شد؛ اما کماکان گفتمان براندازی یک گفتمان رقیب بود، نه گفتمان غالب.
با اینکه شعار «رضاشاه، روحت شاد» نماد گفتمان براندازی بود، درون خود این گفتمان هنوز وفاق و وحدت رویه شکل نگرفته بود که البته نقش جمهوری اسلامی در اپوزیسیونسازی و تفرقهاندازی در این عدم وفاق آشکار بود.
۱۴۰۱ نقطه عطفی در گفتمان براندازی بود. بعد از آن، راه چپها، مجاهدین و صادراتیهای رژیم از آن جمعیت برانداز ملیگرا جدا شد و در یک فرایند تاریخی، این تسویه صورت گرفت. در طی این فرایند تاریخی، سرمایه اجتماعی برای شخص رضا پهلوی بهعنوان نماد جریان برانداز ملیگرا انباشته شد.
و بله، تا قبل از این تغییر گفتمان، شاید آقای پهلوی توان بسیج مردمی را نداشت و این موضوع به کنایه چپها و صادراتیهایی مثل حسین رزاق تبدیل شده بود که میگفتند اگر پهلوی بتواند ۱۰۰۰ نفر را به خیابان بیاورد، رهبری او را تأیید میکنند.
پس اگر پیشنهاد یا کنش پیشینی جناب پهلوی پاسخ مناسبی از جامعه دریافت نکرده بود، به خاطر گفتمانهای حاکم بر جامعه مدنی بوده است.
وقتی در دیماه ۴۰۴ گفتمان براندازی با اکثریت ملیگرا به گفتمان غالب تبدیل شد، شخص رضا پهلوی بهعنوان نماد این گفتمان، تنها رهبر مشروع این جریان است.
البته این بههیچعنوان به معنی غالب بودن سلطنتطلبی نیست. بسیاری از این اکثریت ملیگرا جمهوریخواه هستند، بسیاری مشروطهخواه و برخی هم مثل من مینارشیست هستند که برایشان جمهوری و پادشاهی علیالسویه است.
ولی همه این جریانات در دو نقطه اتفاقنظر دارند: اول، ملیگرایی و دوم، گذار از جمهوری اسلامی.
شخص رضا پهلوی نماد و رهبر مشروع این گفتمان است و وزن و سرمایه اجتماعی ایشان ناشی از همین گفتمان است که امروز به گفتمان غالب تبدیل شده است.
حتی پیمایش گمان (با توجه به اینکه عمار ملکی خودش چپگراست و با پهلوی ضدیت دارد) در سال ۲۰۲۴، با وجود تمام محدودیتهایی که هر پیمایش اینترنتی دارد، نشان میداد رضا پهلوی در میان چهرههای مخالف جمهوری اسلامی ۳۱ درصد حمایت اظهارشده داشته است؛ در همان پیمایش، حدود ۷۰ درصد با ادامه جمهوری اسلامی مخالفت کرده بودند.
جناب فعال عزیزپاسخ شما طولانی بود و طبیعتاً پاسخ به تمام جزئیات آن هم متن را بسیار طولانی میکند. بنابراین سعی میکنم به ترتیب به محورهای اصلی متن شما پاسخ بدهم.
در مورد بحث کارکردگرایی و تشبیه جامعه به بدن، به نظرم اینجا کمی موضوع را از آنچه هست پیچیدهتر کردهاید. من این تشبیه را بهعنوان یک مدل فلسفی یا جامعهشناختی برای توضیح تمام سازوکارهای جامعه مطرح نکردم که حالا با رد کارکردگرایی، کل استدلال من فرو بریزد. تشبیه من ناظر به یک نکته مشخص بود: وقتی یک جامعه در وضعیت بحرانی قرار دارد و سازوکارهای درونی اصلاح و تغییر آن بارها امتحان شده و به نتیجه مطلوب نرسیده، این احتمال که راهحل از بیرون آن سیستم بیاید را نمیتوان صرفاً به دلیل «بیرونی بودن» رد کرد.
اما در خصوص مشروعیت رهبری رضا پهلوی، خب، این محصول یک فرایند تاریخی انباشتی است، نه اینکه از خلأ و یکشبه ظاهر شده باشد. خود شما هم در پشتوانه اجتماعی ایشان تردید ندارید.
اما این پشتوانه از کجا آمده و آیا میشود فراخوان دیماه و استقبال میلیونی از آن را بهعنوان مشروعیت رهبری ایشان برای دوران گذار برداشت کرد؟
به زعم من، اگر این فرایند انباشت تاریخی را بررسی کنیم، پاسخ مثبت است.
گفتمان جامعه مدنی سیال است و رهبری این گفتمانها نیز با تغییر گفتمان تغییر میکند.
در دوم خرداد ۷۶، گفتمان غالب، اصلاحات بود و مشخصاً رهبری این گفتمان با محمد خاتمی بود. در آن کانتکست، گفتمان براندازی در حاشیهایترین حالت ممکن قرار داشت و در کلیت جامعه مدنی، بهجز معدود افرادی، کسی در پی براندازی نبود.
بله، در آن کانتکست، آقای پهلوی جایگاه خاصی در گفتمانهای جامعه نداشتند و صرفاً بهعنوان ولیعهد نظام سابق شناخته میشدند.
در جنبش عظیم ۸۸ هم گفتمان غالب، اصلاحات بود؛ ولی این گفتمان بسیار رادیکالتر از گفتمان دوم خرداد بود و مشخصاً رهبری این گفتمان با میرحسین موسوی بود؛ کسی که توانست آن جمعیت عظیم را نزدیک به چند ماه در صحنه حاضر نگه دارد.
در آن سال هم گفتمان براندازی محلی از اعراب نداشت و جالب اینجاست که خود رضا پهلوی هم مچبند سبز بست و با گفتمان غالب همراهی کرد.
تا سال ۹۶ کماکان گفتمان غالب، اصلاحات بود؛ تا دیماه ۹۶ که میشود آن را آغاز نقشآفرینی گفتمان براندازی و خروج آن از حاشیه دانست؛ با شعارهایی مثل «اصلاحطلب، اصولگرا، دیگه تمومه ماجرا» یا «رضاشاه، روحت شاد».
این گفتمان ابراز وجود کرد و ستیز و تخریب پهلوی که بیش از ۴۰ سال ذیل پروپاگاندای نظام بود، ناگهان نتیجه عکس داد. شعار «رضاشاه، روحت شاد» به طغیان علیه وضع موجود تبدیل شد و نماد گفتمان براندازی شد؛ اما کماکان گفتمان براندازی یک گفتمان رقیب بود، نه گفتمان غالب.
با اینکه شعار «رضاشاه، روحت شاد» نماد گفتمان براندازی بود، درون خود این گفتمان هنوز وفاق و وحدت رویه شکل نگرفته بود که البته نقش جمهوری اسلامی در اپوزیسیونسازی و تفرقهاندازی در این عدم وفاق آشکار بود.
۱۴۰۱ نقطه عطفی در گفتمان براندازی بود. بعد از آن، راه چپها، مجاهدین و صادراتیهای رژیم از آن جمعیت برانداز ملیگرا جدا شد و در یک فرایند تاریخی، این تسویه صورت گرفت. در طی این فرایند تاریخی، سرمایه اجتماعی برای شخص رضا پهلوی بهعنوان نماد جریان برانداز ملیگرا انباشته شد.
و بله، تا قبل از این تغییر گفتمان، شاید آقای پهلوی توان بسیج مردمی را نداشت و این موضوع به کنایه چپها و صادراتیهایی مثل حسین رزاق تبدیل شده بود که میگفتند اگر پهلوی بتواند ۱۰۰۰ نفر را به خیابان بیاورد، رهبری او را تأیید میکنند.
پس اگر پیشنهاد یا کنش پیشینی جناب پهلوی پاسخ مناسبی از جامعه دریافت نکرده بود، به خاطر گفتمانهای حاکم بر جامعه مدنی بوده است.
وقتی در دیماه ۴۰۴ گفتمان براندازی با اکثریت ملیگرا به گفتمان غالب تبدیل شد، شخص رضا پهلوی بهعنوان نماد این گفتمان، تنها رهبر مشروع این جریان است.
البته این بههیچعنوان به معنی غالب بودن سلطنتطلبی نیست. بسیاری از این اکثریت ملیگرا جمهوریخواه هستند، بسیاری مشروطهخواه و برخی هم مثل من مینارشیست هستند که برایشان جمهوری و پادشاهی علیالسویه است.
ولی همه این جریانات در دو نقطه اتفاقنظر دارند: اول، ملیگرایی و دوم، گذار از جمهوری اسلامی.
شخص رضا پهلوی نماد و رهبر مشروع این گفتمان است و وزن و سرمایه اجتماعی ایشان ناشی از همین گفتمان است که امروز به گفتمان غالب تبدیل شده است.
حتی پیمایش گمان (با توجه به اینکه عمار ملکی خودش چپگراست و با پهلوی ضدیت دارد) در سال ۲۰۲۴، با وجود تمام محدودیتهایی که هر پیمایش اینترنتی دارد، نشان میداد رضا پهلوی در میان چهرههای مخالف جمهوری اسلامی ۳۱ درصد حمایت اظهارشده داشته است؛ در همان پیمایش، حدود ۷۰ درصد با ادامه جمهوری اسلامی مخالفت کرده بودند.
Telegram
بیان آزادی
پاسخ به یادداشت انتقادی هادس درباره
پیامدهای جنگ، صلاحیتهای رهبری رضا پهلوی
و نقد نگاههای قیممابانه (1)
احمد فعال
رویه کانال بیان آزادی این است که اگر انتقادی و نقدی به یک یادداشت و یا یک مقاله و یا یک اظهارنظر دارد، ابتدا قبل از آن، متن آن یادداشت…
پیامدهای جنگ، صلاحیتهای رهبری رضا پهلوی
و نقد نگاههای قیممابانه (1)
احمد فعال
رویه کانال بیان آزادی این است که اگر انتقادی و نقدی به یک یادداشت و یا یک مقاله و یا یک اظهارنظر دارد، ابتدا قبل از آن، متن آن یادداشت…
❤18👍9👎1
نکته جالبتر اینکه حمایت از پهلوی فقط محدود به کسانی نبود که خود را سلطنتطلب میدانند؛ در میان جمهوریخواهان و کسانی که شکل نظام مشخصی را ترجیح نمیدادند نیز بخشی از پاسخدهندگان از او حمایت کرده بودند.
در جای دیگری فرمودید بخشی از این استقبال از فراخوان واکنشی بوده و برخی به فلان علت و برخی به فلان علت در آن شرکت کردهاند.
خب، مگر در سایر موارد چنین نبوده است؟ مگر انتخاب یک گزینه همیشه تکعاملی بوده است؟
مگر ۲۰ میلیون رأی سال ۷۶ خاتمی، همگی اصلاحطلب بودند؟ بخش عمدهای از این آرا از بغض ناطق نوری بود، نه حب خاتمی؛ این دیگر تجربه زیسته ماست.
یا در انتخابات ۹۶، آن بیستوچند میلیونی که به روحانی رأی دادند، عاشق سینهچاک روباه بنفش بودند؟ یا از بغض رئیسی به روحانی رأی دادند؟ یا در دوگانه پزشکیان و جلیلی؟
انتخاب، چه آگاهانه باشد، چه از روی ایدئولوژی و چه واکنشی، در نهایت انتخاب است.
و یک جمعیت اکثریتی از جامعه، در دوگانه پهلوی و جمهوری اسلامی، پهلوی را انتخاب کردند.
این انتخاب، هر عاملی داشته باشد، در نهایت انتخاب است.
آیا همه مردم ایران ایشان را انتخاب کردند؟ مسلماً خیر؛ همانطور که در دوگانه رئیسی و روحانی، ۱۰ میلیون نفر رئیسی را انتخاب کردند.
ولی چیزی که انکارناپذیر است، این نکته است که یک اکثریت از جامعه مدنی، پهلوی را بهعنوان رهبر دوران گذار پذیرفتند.
اما اصل بحث ما چیز دیگری است.
رضا پهلوی موضوع اصلی بحث نیست. ایشان یک چهره سیاسی است که سرمایه اجتماعی و وزن سیاسی بالایی دارد و میتواند از یک راهحل مشخص دفاع کند. بحث اصلی من «مشروعیت و عقلانیت مداخله خارجی» است، نه اینکه چون جناب پهلوی این پیشنهاد را مطرح کرده، پس مشروع است یا غیرمشروع.
رضا پهلوی رئیسجمهور آمریکا نیست. نخستوزیر اسرائیل هم نیست. نه میتواند به ترامپ دستور بدهد و نه به دولت اسرائیل. او میتواند از یک سیاست حمایت کند یا برای آن لابی کند؛ اما تصمیم نهایی را دولتهای مستقل، بر اساس منافع و محاسبات خودشان، میگیرند.
پس سؤال واقعی این نیست که «آیا رضا پهلوی حق دارد برای مردم ایران تصمیم بگیرد؟» چون پیشنهاد دادن با تصمیم گرفتن یکی نیست.
پیشنهاد سیاسی برابر با تصمیم سیاسی نیست.
من میتونم بگم مداخله خارجی را راهحل میدانم؛ این به این معنا نیست که اختیار اجرای آن را دارم.
همانطور که شما میفرمایید مقاومت مدنی را راهحل میدانید، بدون اینکه به این معنا باشد که تمام جامعه ایران موظف است از آن پیروی کند.
در نهایت، شکل نظام آینده، قانون اساسی آینده و سازوکار حکومت آینده باید از طریق سازوکاری که مردم در آن امکان انتخاب داشته باشند، تعیین شود؛ انتخابات، همهپرسی، مجلس مؤسسان یا هر سازوکار معتبر دیگری که در فرایند گذار شکل بگیرد.
اما این موضوع با بحث مرحله گذار یکی نیست.
نقش در گذار برابر با نمایندگی کل ملت یا تعیین شکل نظام آینده نیست.
در مورد تشبیه پزشک هم ظاهراً منظور من را بهگونه دیگری برداشت کردهاید. وقتی گفتم پزشک، منظورم «پزشک خیرخواهی که آمده جامعه را نجات بدهد» نبود. پزشک در این تشبیه صرفاً نماد یک عامل بیرونی برای مداخله در یک وضعیت بحرانی بود. همانطور که پزشک ممکن است درمان را با وجود ریسک انتخاب کند، در سیاست هم ممکن است یک جامعه یا نیروهای سیاسی به این نتیجه برسند که یک گزینه پرریسک، در مقایسه با ادامه وضعیت موجود، قابل بررسی است.
اینکه مداخله خارجی میتواند پیامدهای بسیار سنگینی داشته باشد را من اصلاً انکار نمیکنم. اتفاقاً بحث من دقیقاً همین است: باید هزینه و ریسک مداخله را با هزینه و ریسک عدم مداخله مقایسه کرد.
چون «عدم مداخله» هم خودش یک انتخاب است؛ انتخاب ادامه وضع موجود.
اگر شما میفرمایید مداخله خارجی ناموجه است، سؤال من این است: دقیقاً به چه دلیل؟
اگر استدلال شما بر اساس پیامدهاست، آیا پیامدهای عدم مداخله و ادامه جمهوری اسلامی را هم باید در محاسبه وارد کرد یا نه؟
فساد ساختاری و عدم پاسخگویی، فرسایش اقتصادی، بحران آب و انرژی، ماجراجوییهای منطقهای، ایدئولوژی اسلامگرایی، هلال شیعی، محور مقاومت، آرمان کذایی فلسطین، امتگرایی، قربانی کردن منافع ملی برای سیاستهای ایدئولوژیک، غربستیزی، آمریکاستیزی و اسرائیلستیزی احمقانه، سیاست خارجی پرهزینه و وابستگی فزاینده به روسیه و چین، همگی بخشی از هزینه ادامه وضع موجود هستند.
وقتی وزیر خارجه وقت جمهوری اسلامی در یک تریبون رسمی میگوید در توافق ایران با غرب باید منافع روسیه نیز لحاظ شود، خب، شما خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل.
اگر بحث انتخاب میان جنگ و صلح بود، میشد مواضع شما را درک کرد؛ ولی در خصوص شرایط فعلی جمهوری اسلامی، جنگ آمریکا با نظام یک وضعیت است، اما عدم وقوع این جنگ مساوی با صلح نیست؛ بلکه وضعیت دیگر، جنگ نظام جمهوری اسلامی با مردم ایران است.
در جای دیگری فرمودید بخشی از این استقبال از فراخوان واکنشی بوده و برخی به فلان علت و برخی به فلان علت در آن شرکت کردهاند.
خب، مگر در سایر موارد چنین نبوده است؟ مگر انتخاب یک گزینه همیشه تکعاملی بوده است؟
مگر ۲۰ میلیون رأی سال ۷۶ خاتمی، همگی اصلاحطلب بودند؟ بخش عمدهای از این آرا از بغض ناطق نوری بود، نه حب خاتمی؛ این دیگر تجربه زیسته ماست.
یا در انتخابات ۹۶، آن بیستوچند میلیونی که به روحانی رأی دادند، عاشق سینهچاک روباه بنفش بودند؟ یا از بغض رئیسی به روحانی رأی دادند؟ یا در دوگانه پزشکیان و جلیلی؟
انتخاب، چه آگاهانه باشد، چه از روی ایدئولوژی و چه واکنشی، در نهایت انتخاب است.
و یک جمعیت اکثریتی از جامعه، در دوگانه پهلوی و جمهوری اسلامی، پهلوی را انتخاب کردند.
این انتخاب، هر عاملی داشته باشد، در نهایت انتخاب است.
آیا همه مردم ایران ایشان را انتخاب کردند؟ مسلماً خیر؛ همانطور که در دوگانه رئیسی و روحانی، ۱۰ میلیون نفر رئیسی را انتخاب کردند.
ولی چیزی که انکارناپذیر است، این نکته است که یک اکثریت از جامعه مدنی، پهلوی را بهعنوان رهبر دوران گذار پذیرفتند.
اما اصل بحث ما چیز دیگری است.
رضا پهلوی موضوع اصلی بحث نیست. ایشان یک چهره سیاسی است که سرمایه اجتماعی و وزن سیاسی بالایی دارد و میتواند از یک راهحل مشخص دفاع کند. بحث اصلی من «مشروعیت و عقلانیت مداخله خارجی» است، نه اینکه چون جناب پهلوی این پیشنهاد را مطرح کرده، پس مشروع است یا غیرمشروع.
رضا پهلوی رئیسجمهور آمریکا نیست. نخستوزیر اسرائیل هم نیست. نه میتواند به ترامپ دستور بدهد و نه به دولت اسرائیل. او میتواند از یک سیاست حمایت کند یا برای آن لابی کند؛ اما تصمیم نهایی را دولتهای مستقل، بر اساس منافع و محاسبات خودشان، میگیرند.
پس سؤال واقعی این نیست که «آیا رضا پهلوی حق دارد برای مردم ایران تصمیم بگیرد؟» چون پیشنهاد دادن با تصمیم گرفتن یکی نیست.
پیشنهاد سیاسی برابر با تصمیم سیاسی نیست.
من میتونم بگم مداخله خارجی را راهحل میدانم؛ این به این معنا نیست که اختیار اجرای آن را دارم.
همانطور که شما میفرمایید مقاومت مدنی را راهحل میدانید، بدون اینکه به این معنا باشد که تمام جامعه ایران موظف است از آن پیروی کند.
در نهایت، شکل نظام آینده، قانون اساسی آینده و سازوکار حکومت آینده باید از طریق سازوکاری که مردم در آن امکان انتخاب داشته باشند، تعیین شود؛ انتخابات، همهپرسی، مجلس مؤسسان یا هر سازوکار معتبر دیگری که در فرایند گذار شکل بگیرد.
اما این موضوع با بحث مرحله گذار یکی نیست.
نقش در گذار برابر با نمایندگی کل ملت یا تعیین شکل نظام آینده نیست.
در مورد تشبیه پزشک هم ظاهراً منظور من را بهگونه دیگری برداشت کردهاید. وقتی گفتم پزشک، منظورم «پزشک خیرخواهی که آمده جامعه را نجات بدهد» نبود. پزشک در این تشبیه صرفاً نماد یک عامل بیرونی برای مداخله در یک وضعیت بحرانی بود. همانطور که پزشک ممکن است درمان را با وجود ریسک انتخاب کند، در سیاست هم ممکن است یک جامعه یا نیروهای سیاسی به این نتیجه برسند که یک گزینه پرریسک، در مقایسه با ادامه وضعیت موجود، قابل بررسی است.
اینکه مداخله خارجی میتواند پیامدهای بسیار سنگینی داشته باشد را من اصلاً انکار نمیکنم. اتفاقاً بحث من دقیقاً همین است: باید هزینه و ریسک مداخله را با هزینه و ریسک عدم مداخله مقایسه کرد.
چون «عدم مداخله» هم خودش یک انتخاب است؛ انتخاب ادامه وضع موجود.
اگر شما میفرمایید مداخله خارجی ناموجه است، سؤال من این است: دقیقاً به چه دلیل؟
اگر استدلال شما بر اساس پیامدهاست، آیا پیامدهای عدم مداخله و ادامه جمهوری اسلامی را هم باید در محاسبه وارد کرد یا نه؟
فساد ساختاری و عدم پاسخگویی، فرسایش اقتصادی، بحران آب و انرژی، ماجراجوییهای منطقهای، ایدئولوژی اسلامگرایی، هلال شیعی، محور مقاومت، آرمان کذایی فلسطین، امتگرایی، قربانی کردن منافع ملی برای سیاستهای ایدئولوژیک، غربستیزی، آمریکاستیزی و اسرائیلستیزی احمقانه، سیاست خارجی پرهزینه و وابستگی فزاینده به روسیه و چین، همگی بخشی از هزینه ادامه وضع موجود هستند.
وقتی وزیر خارجه وقت جمهوری اسلامی در یک تریبون رسمی میگوید در توافق ایران با غرب باید منافع روسیه نیز لحاظ شود، خب، شما خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل.
اگر بحث انتخاب میان جنگ و صلح بود، میشد مواضع شما را درک کرد؛ ولی در خصوص شرایط فعلی جمهوری اسلامی، جنگ آمریکا با نظام یک وضعیت است، اما عدم وقوع این جنگ مساوی با صلح نیست؛ بلکه وضعیت دیگر، جنگ نظام جمهوری اسلامی با مردم ایران است.
❤19👍8👎1
پس در مقایسه مداخله نظامی یا عدم مداخله، دو طرف ترازو جنگ است: یک طرف جنگ آمریکا با نظام و طرف دیگر، جنگ نظام با ملت ایران.
اصل صحبت ما این است که وقتی مردم ایران توان جنگ با نظام را ندارند، جنگ خارجی با نظام، هرچند هزینه سنگینی داشته باشد و هرچند ریسک شکست داشته باشد، باز در ترازوی سود و زیان، سودش بیش از زیانش است.
کمترین سود این مداخله تا امروز، مجازات دیکتاتور تهران و سران و آمران و قاتلان ملت ایران است.
همانطور که وقتی قاتلی مجازات میشود، مقتول به حیات برنمیگردد، نابودی خامنهای هم جانهای عزیز ازدسترفته را برنمیگرداند؛ ولی شیخ اجل میفرماید:
«دمی آب خوردن پس از بدسگال
به از عمر و هفتاد و هشتاد سال»
نکته جالب بعدی، احتجاج شما به قرآن بود. همانطور که از نام کانال من مشخص است، من منتقد اسلام هستم و اسلام و قرآن برای من حجیت ندارند.
ولی اگر برای شما احتجاج به قرآن حجیت دارد، از امام اول شیعیان نقل است:
«انظر الی ما قال و لا تنظر الی من قال»
شما به اسم مستعار من کنایه میزنید؛ درحالیکه در نظامی زندگی میکنیم که با کوچکترین اتهامی، احکام سنگین و اعدام صادر میشود. پس استفاده از اسم مستعار برای حفظ امنیت و حکم عقل است.
شما هم طبق حدیث، از منهج خودتان به موضوع نگاه نکنید که چه کسی میگوید؛ ببینید چه میگوید.
اما در مورد مقاومت مدنی:
ما طی چند دهه انواع اعتراض، اعتصاب، جنبش اجتماعی و مقاومت مدنی را تجربه کردهایم. نتیجه چه بوده است؟
اعتراض شکل گرفته، سرکوب شده، عدهای کشته و زندانی شدهاند، مدتی جامعه به سکوت رفته و چند سال بعد دوباره همان چرخه تکرار شده است.
اگر ابزاری در یک شرایط مشخص بارها استفاده شده و نتوانسته هدف اصلی، یعنی تغییر ساختار قدرت، را محقق کند، حق داریم بپرسیم آیا باید همچنان همان ابزار را بدون تغییر اساسی تکرار کنیم یا نه؟
به نظر من، دیماه ۱۴۰۴ دقیقاً از این جهت نقطه مهمی بود. نمیشه هر بار مردم را به خیابان فرستاد، سرکوب و کشته و زندانی شدنشان را دید، چند سال بعد دوباره همان مسیر را از نقطه صفر شروع کرد و اسم این چرخه را همچنان «راهحل» گذاشت.
سؤال من از شما این است:
اگر مداخله خارجی را رد میکنید و مقاومت مدنی را راهحل میدانید، دقیقاً چه چیزی قرار است این بار متفاوت باشد؟
چه مکانیزمی قرار است مقاومت مدنی را از اعتراض به انتقال قدرت برساند؟
صرفاً گفتن اینکه «مقاومت مدنی مؤثرتر است» پاسخ این سؤال نیست. باید توضیح داد چگونه.
چون اگر گزینه مداخله خارجی هزینه دارد، گزینه عدم مداخله هم هزینه بیشتری دارد.
اگر یک طرف ترازو هزینه و ریسک جنگ است، طرف دیگر ترازو جنگ جمهوری اسلامی با ملت ایران و ادامه همین ساختار سیاسی با تمام هزینههایی است که طی این سالها بر جامعه تحمیل شده است.
بنابراین اختلاف اصلی من با شما این نیست که من مداخله خارجی را بدون هزینه یا بدون خطر میدانم و شما خطر آن را میبینید. اختلاف اصلی این است که من معتقدم هزینه عدم مداخله هم باید روی همان ترازو قرار بگیرد.
در نهایت، درباره جمله شما که فرمودید اگر هدفمان این نباشد که خودمان را خالی کنیم، یک نکته را باید روشن کنم.
من این جمله را تلویحاً اینطور فهمیدم که تمام استدلالهای من را ذیل عنوان عقدهگشایی قرار میدهید و این نهایت بیانصافی است.
اما بعد از کشتار دیماه، سؤال من همچنان پابرجاست:
شما و همفکرانتان که مخالف مداخله خارجی و حالا مخالف رهبری یا نقشآفرینی آقای پهلوی در فرایند گذار هستید، برای گذار از جمهوری اسلامی و نجات جامعه از این وضعیت چه راهحل عملی و مشخصی پیشنهاد میکنید؟
آیا اساساً به گذار از جمهوری اسلامی باور دارید؟
اگر بله، سازوکار این گذار چیست؟
و اگر نه، آیا بخشی از طیف استمرارطلب هستید که ابقا و استمرار جمهوری اسلامی را به گذار از آن، با نقشآفرینی پهلوی، ترجیح میدهد و کماکان درگیر همان آرمان پهلویستیزی ۵۷ی است؟
اینها به نظرم پرسشهای اصلی است و بهتر است بهجای فرعی کردن بحث با موضوعاتی مثل اینکه چه کسی خودش را رهبر معرفی کرده یا چه کسی پزشک را انتخاب میکند، دقیقاً درباره همین پرسشها صحبت کنیم.
لینک پست سوم جناب فعال
https://t.me/bayane_azadi/5146
لینک پست دوم جناب فعال
https://t.me/bayane_azadi/5134
لینک پست اول جناب فعال
https://t.me/bayane_azadi/5123
🖋هادس
@Islie_Group
https://t.me/khod2
اصل صحبت ما این است که وقتی مردم ایران توان جنگ با نظام را ندارند، جنگ خارجی با نظام، هرچند هزینه سنگینی داشته باشد و هرچند ریسک شکست داشته باشد، باز در ترازوی سود و زیان، سودش بیش از زیانش است.
کمترین سود این مداخله تا امروز، مجازات دیکتاتور تهران و سران و آمران و قاتلان ملت ایران است.
همانطور که وقتی قاتلی مجازات میشود، مقتول به حیات برنمیگردد، نابودی خامنهای هم جانهای عزیز ازدسترفته را برنمیگرداند؛ ولی شیخ اجل میفرماید:
«دمی آب خوردن پس از بدسگال
به از عمر و هفتاد و هشتاد سال»
نکته جالب بعدی، احتجاج شما به قرآن بود. همانطور که از نام کانال من مشخص است، من منتقد اسلام هستم و اسلام و قرآن برای من حجیت ندارند.
ولی اگر برای شما احتجاج به قرآن حجیت دارد، از امام اول شیعیان نقل است:
«انظر الی ما قال و لا تنظر الی من قال»
شما به اسم مستعار من کنایه میزنید؛ درحالیکه در نظامی زندگی میکنیم که با کوچکترین اتهامی، احکام سنگین و اعدام صادر میشود. پس استفاده از اسم مستعار برای حفظ امنیت و حکم عقل است.
شما هم طبق حدیث، از منهج خودتان به موضوع نگاه نکنید که چه کسی میگوید؛ ببینید چه میگوید.
اما در مورد مقاومت مدنی:
ما طی چند دهه انواع اعتراض، اعتصاب، جنبش اجتماعی و مقاومت مدنی را تجربه کردهایم. نتیجه چه بوده است؟
اعتراض شکل گرفته، سرکوب شده، عدهای کشته و زندانی شدهاند، مدتی جامعه به سکوت رفته و چند سال بعد دوباره همان چرخه تکرار شده است.
اگر ابزاری در یک شرایط مشخص بارها استفاده شده و نتوانسته هدف اصلی، یعنی تغییر ساختار قدرت، را محقق کند، حق داریم بپرسیم آیا باید همچنان همان ابزار را بدون تغییر اساسی تکرار کنیم یا نه؟
به نظر من، دیماه ۱۴۰۴ دقیقاً از این جهت نقطه مهمی بود. نمیشه هر بار مردم را به خیابان فرستاد، سرکوب و کشته و زندانی شدنشان را دید، چند سال بعد دوباره همان مسیر را از نقطه صفر شروع کرد و اسم این چرخه را همچنان «راهحل» گذاشت.
سؤال من از شما این است:
اگر مداخله خارجی را رد میکنید و مقاومت مدنی را راهحل میدانید، دقیقاً چه چیزی قرار است این بار متفاوت باشد؟
چه مکانیزمی قرار است مقاومت مدنی را از اعتراض به انتقال قدرت برساند؟
صرفاً گفتن اینکه «مقاومت مدنی مؤثرتر است» پاسخ این سؤال نیست. باید توضیح داد چگونه.
چون اگر گزینه مداخله خارجی هزینه دارد، گزینه عدم مداخله هم هزینه بیشتری دارد.
اگر یک طرف ترازو هزینه و ریسک جنگ است، طرف دیگر ترازو جنگ جمهوری اسلامی با ملت ایران و ادامه همین ساختار سیاسی با تمام هزینههایی است که طی این سالها بر جامعه تحمیل شده است.
بنابراین اختلاف اصلی من با شما این نیست که من مداخله خارجی را بدون هزینه یا بدون خطر میدانم و شما خطر آن را میبینید. اختلاف اصلی این است که من معتقدم هزینه عدم مداخله هم باید روی همان ترازو قرار بگیرد.
در نهایت، درباره جمله شما که فرمودید اگر هدفمان این نباشد که خودمان را خالی کنیم، یک نکته را باید روشن کنم.
من این جمله را تلویحاً اینطور فهمیدم که تمام استدلالهای من را ذیل عنوان عقدهگشایی قرار میدهید و این نهایت بیانصافی است.
اما بعد از کشتار دیماه، سؤال من همچنان پابرجاست:
شما و همفکرانتان که مخالف مداخله خارجی و حالا مخالف رهبری یا نقشآفرینی آقای پهلوی در فرایند گذار هستید، برای گذار از جمهوری اسلامی و نجات جامعه از این وضعیت چه راهحل عملی و مشخصی پیشنهاد میکنید؟
آیا اساساً به گذار از جمهوری اسلامی باور دارید؟
اگر بله، سازوکار این گذار چیست؟
و اگر نه، آیا بخشی از طیف استمرارطلب هستید که ابقا و استمرار جمهوری اسلامی را به گذار از آن، با نقشآفرینی پهلوی، ترجیح میدهد و کماکان درگیر همان آرمان پهلویستیزی ۵۷ی است؟
اینها به نظرم پرسشهای اصلی است و بهتر است بهجای فرعی کردن بحث با موضوعاتی مثل اینکه چه کسی خودش را رهبر معرفی کرده یا چه کسی پزشک را انتخاب میکند، دقیقاً درباره همین پرسشها صحبت کنیم.
لینک پست سوم جناب فعال
https://t.me/bayane_azadi/5146
لینک پست دوم جناب فعال
https://t.me/bayane_azadi/5134
لینک پست اول جناب فعال
https://t.me/bayane_azadi/5123
🖋هادس
@Islie_Group
https://t.me/khod2
Telegram
بیان آزادی
پاسخ به یادداشت انتقادی هادس درباره
پیامدهای جنگ، صلاحیتهای رهبری رضا پهلوی
و نقد نگاههای قیممابانه (1)
احمد فعال
رویه کانال بیان آزادی این است که اگر انتقادی و نقدی به یک یادداشت و یا یک مقاله و یا یک اظهارنظر دارد، ابتدا قبل از آن، متن آن یادداشت…
پیامدهای جنگ، صلاحیتهای رهبری رضا پهلوی
و نقد نگاههای قیممابانه (1)
احمد فعال
رویه کانال بیان آزادی این است که اگر انتقادی و نقدی به یک یادداشت و یا یک مقاله و یا یک اظهارنظر دارد، ابتدا قبل از آن، متن آن یادداشت…
❤26👍8👎2
💢 پسرفت اخلاقی علمای شیعه
در حالی که نواندیشان دینی (مالهکشان دینی) در ایران با انواع توجیه و ماستمالی تلاش میکنند اسلام را با ارزشهای دنیای مدرن سازگار نشان دهند، علمای سنتگرای شیعه در جهت عکس حرکت میکنند؛ تا جایی که حتی فتاوی (فتواها) قرونوسطایی و داعشیتری از فقیهان قرنهای گذشته صادر میکنند.
💥 آیتالله سید صادق روحانی، از مراجع تقلید معاصر شیعه رابطهٔ جنسی غیر دخولی با کودک را جایز میداند؛ حتی اگر کودک شیرخوار باشد. این در حالی است که شهید ثانی، فقیه شیعهٔ قرن دهم هجری، همین نوع رابطه با دختر خردسال را حرام میدانست. ↓↓↓
#متن_عربی: وهل يجوز الاستمتاع بما عدا الوطء، من النظر واللمس بشهوة، والضم والتفخيذ؟ الظاهر ذلك ولو في الرضيعة، للأصل السالم عن المعارض. وعليه، فما عن «الروضة» من استجواد تحريم الاستمتاع بغير الوطء أيضاً، في غير محله.
#ترجمه: آیا رابطهٔ جنسی غیر دخولی، مانند نگاه کردن، لمس کردن با شهوت، در آغوش گرفتن و تفخیذ (لاپایی)، جایز است؟ ظاهر حکم، جواز چنین رابطهای حتی با کودک شیرخوار است؛ به دلیل اصل برائتی که سالم از معارض است. بنابراین، دیدگاه مطرحشده در «الروضة» (شرح لمعه شهید ثانی) مبنی بر اینکه رابطهٔ جنسی غیر دخولی نیز حرام است، صحيح نیست.
📚 منبع: فقه الصادق ٫ تألیف آیتالله سید صادق روحانی ٫ جلد ۳۱ ٫ صفحه ۱۲۰
🔜 @ISLIE 🔘
⋆مجموعه دروغ ها و خرافات⋆↜
در حالی که نواندیشان دینی (مالهکشان دینی) در ایران با انواع توجیه و ماستمالی تلاش میکنند اسلام را با ارزشهای دنیای مدرن سازگار نشان دهند، علمای سنتگرای شیعه در جهت عکس حرکت میکنند؛ تا جایی که حتی فتاوی (فتواها) قرونوسطایی و داعشیتری از فقیهان قرنهای گذشته صادر میکنند.
💥 آیتالله سید صادق روحانی، از مراجع تقلید معاصر شیعه رابطهٔ جنسی غیر دخولی با کودک را جایز میداند؛ حتی اگر کودک شیرخوار باشد. این در حالی است که شهید ثانی، فقیه شیعهٔ قرن دهم هجری، همین نوع رابطه با دختر خردسال را حرام میدانست. ↓↓↓
#متن_عربی: وهل يجوز الاستمتاع بما عدا الوطء، من النظر واللمس بشهوة، والضم والتفخيذ؟ الظاهر ذلك ولو في الرضيعة، للأصل السالم عن المعارض. وعليه، فما عن «الروضة» من استجواد تحريم الاستمتاع بغير الوطء أيضاً، في غير محله.
#ترجمه: آیا رابطهٔ جنسی غیر دخولی، مانند نگاه کردن، لمس کردن با شهوت، در آغوش گرفتن و تفخیذ (لاپایی)، جایز است؟ ظاهر حکم، جواز چنین رابطهای حتی با کودک شیرخوار است؛ به دلیل اصل برائتی که سالم از معارض است. بنابراین، دیدگاه مطرحشده در «الروضة» (شرح لمعه شهید ثانی) مبنی بر اینکه رابطهٔ جنسی غیر دخولی نیز حرام است، صحيح نیست.
📚 منبع: فقه الصادق ٫ تألیف آیتالله سید صادق روحانی ٫ جلد ۳۱ ٫ صفحه ۱۲۰
🔜 @ISLIE 🔘
⋆مجموعه دروغ ها و خرافات⋆↜
😡46👎9❤3👍2
💢 ماکیاولیسم اسلامی: هر روش و ابزار جنگی برای پیروزی بر کفار مجاز است!
💥 اسلام دین شمشیر است، اما صرفاً دین شمشیر نیست. اسلام دین تمام سلاحهای جنگی، حتی سلاحهای کشتار جمعی است. در جهاد فیسبیلالله، هر روش یا ابزار جنگی، حتی اگر جنایت جنگی محسوب شود، چنانچه به پیروزی مسلمانان بر کفار منجر شود، مجاز است. در نتیجه، در اسلام، مقدس بودن هدف میتواند به توجیه غیراخلاقیترین روشها و ابزارها منجر شود؛ آن هم برای رسیدن به هدفی که خود غیراخلاقی و برای بشریت شری بزرگ است. ↓↓↓
⚔️ سپاه اسلام در جهاد فیسبیلالله به دستور امام میتواند شهرهای کفار را محاصره کند؛ سپس با منجنیق و عراده و حتی سلاحهای کشتار جمعی مدرنتر، شهر را درهم بکوبد. همچنین میتواند به آنان در حالی که غافلاند شبیخون بزند، خانهها را بر سر ساکنانشان ویران کند و آنان را، با زنان و فرزندانشان، قتلعام کند؛ باغها و درختانشان را قطع کند و بسوزاند، خانهها و محل سکونتشان را به آتش بکشد، با روانهکردن سیلاب به داخل شهر، ساکنان آن را غرق کند یا آب آشامیدنی را بر آنان ببندد تا از تشنگی بمیرند؛ حتی مارهای کشنده، عقربها و دیگر حیوانات زیانبار را بهسویشان پرتاب کند؛ و خلاصه، هر وسیلهای را که بتواند به شکست دشمن و پیروزی سپاه اسلام بینجامد، به کار گیرد. لازم به تأکید است که وجود غیرنظامیان در میان آنان مانع انجام این اقدامات نیست، حتی اگر به هلاکت زنان و کودکان منجر شود.
#منبع: جواهرالکلام ج۲۱ ص۶۵ / المبسوط ج۲ ص۱۱ / الحاوي الكبير ج۱۴ ص۱۸۳ / الأم شافعی ج۴ ص۲۵۷
💥 اینها صرفاً احکام فقهی روی کاغذ نیستند؛ ردپای این روشها در گزارشهای جنگهای صدر اسلام هم دیده میشود. ↓↓↓
⚔️ سپاه اسلام در محاصرهٔ طائف، به دستور پیامبر اسلام، منجنیق نصب کرد و مردم طائف را هدف حملات خود قرار داد. در جنگ خیبر نیز منجنیق برای حمله به دژهای یهودیان نصب شد، اما پیش از آنکه به کار گرفته شود، دژ موردنظر به تصرف سپاه اسلام درآمد.
#منبع: السيرة النبوية ج۲ ص۴۸۳ / المغازي ج۲ ص۶۴۸
⚔️ در جریان جنگ با بنینضیر، پیامبر اسلام برای به تسلیم دراوردن یهودیان، دستور داد نخلهای آنان را قطع و به آتش بکشند؛ در خیبر نیز نخلهای یهودیان قطع شد و در محاصرهٔ طائف، نخلها و تاکستانهای انگور ثقیف را از بین بردند. همچنین، پیامبر اسلام دستور داد باغ مردی از ثقیف را که از تسلیمشدن خودداری کرده بود، به آتش بکشند.
#منبع: السيرة النبوية ج۲ ص۱۹۱ / الأم شافعی ج۴ ص۲۷۳ / المغازي ج۳ ص۹۲۸ / المغازي ج۳ ص۹۲۵
⚔️ در محاصرهٔ طائف، پیامبر اسلام دستور داد قصر مالک بن عوف را به آتش بکشند. افزون بر این، در لشکرکشی به تبوک، خانهٔ سویلم یهودی را که منافقان در آن گرد آمده بودند، به دستور او آتش زدند. همچنین، پیامبر اسلام اسامه بن زید را مأمور کرد به آبادی أُبنى در فلسطین یورش ببرد و آن را به آتش بکشد.
#منبع: المغازي ج۳ ص۹۲۵ / السيرة النبوية ج۲ ص۵۱۷ / المغازي ج۳ ص۱۱۱۷ / الأم شافعی ج۴ ص۲۷۳
⚔️ در محاصرهٔ خیبر، پیامبر اسلام دستور داد مجاری آب زیرزمینی قلعهٔ زبیر را قطع کنند تا یهودیان ناچار به خروج از دژ شوند. همچنین، در جنگ بدر، به دستور او، چاههای دیگر را کور کردند تا سپاه قریش از آب محروم بماند.
#منبع: المغازي ج۲ ص۶۶۷ / السيرة النبوية ج۱ ص۶۲۰
📎مطالب مرتبط:
- ردی بر مظلومنمایی مسلمین در مورد قطع آب و برق و محاصره کامل غزه
- اسلام و جواز کشتار زنان و کودکان بیگناه در جهاد
- جواز کودک کشی در اسلام،آموزه ای بر گرفته از قرآن و مکتب اهل بیت معصوم و مظلوم!
🔜 @ISLIE 🔘
⋆مجموعه دروغ ها و خرافات⋆↜
💥 اسلام دین شمشیر است، اما صرفاً دین شمشیر نیست. اسلام دین تمام سلاحهای جنگی، حتی سلاحهای کشتار جمعی است. در جهاد فیسبیلالله، هر روش یا ابزار جنگی، حتی اگر جنایت جنگی محسوب شود، چنانچه به پیروزی مسلمانان بر کفار منجر شود، مجاز است. در نتیجه، در اسلام، مقدس بودن هدف میتواند به توجیه غیراخلاقیترین روشها و ابزارها منجر شود؛ آن هم برای رسیدن به هدفی که خود غیراخلاقی و برای بشریت شری بزرگ است. ↓↓↓
⚔️ سپاه اسلام در جهاد فیسبیلالله به دستور امام میتواند شهرهای کفار را محاصره کند؛ سپس با منجنیق و عراده و حتی سلاحهای کشتار جمعی مدرنتر، شهر را درهم بکوبد. همچنین میتواند به آنان در حالی که غافلاند شبیخون بزند، خانهها را بر سر ساکنانشان ویران کند و آنان را، با زنان و فرزندانشان، قتلعام کند؛ باغها و درختانشان را قطع کند و بسوزاند، خانهها و محل سکونتشان را به آتش بکشد، با روانهکردن سیلاب به داخل شهر، ساکنان آن را غرق کند یا آب آشامیدنی را بر آنان ببندد تا از تشنگی بمیرند؛ حتی مارهای کشنده، عقربها و دیگر حیوانات زیانبار را بهسویشان پرتاب کند؛ و خلاصه، هر وسیلهای را که بتواند به شکست دشمن و پیروزی سپاه اسلام بینجامد، به کار گیرد. لازم به تأکید است که وجود غیرنظامیان در میان آنان مانع انجام این اقدامات نیست، حتی اگر به هلاکت زنان و کودکان منجر شود.
#منبع: جواهرالکلام ج۲۱ ص۶۵ / المبسوط ج۲ ص۱۱ / الحاوي الكبير ج۱۴ ص۱۸۳ / الأم شافعی ج۴ ص۲۵۷
💥 اینها صرفاً احکام فقهی روی کاغذ نیستند؛ ردپای این روشها در گزارشهای جنگهای صدر اسلام هم دیده میشود. ↓↓↓
⚔️ سپاه اسلام در محاصرهٔ طائف، به دستور پیامبر اسلام، منجنیق نصب کرد و مردم طائف را هدف حملات خود قرار داد. در جنگ خیبر نیز منجنیق برای حمله به دژهای یهودیان نصب شد، اما پیش از آنکه به کار گرفته شود، دژ موردنظر به تصرف سپاه اسلام درآمد.
#منبع: السيرة النبوية ج۲ ص۴۸۳ / المغازي ج۲ ص۶۴۸
⚔️ در جریان جنگ با بنینضیر، پیامبر اسلام برای به تسلیم دراوردن یهودیان، دستور داد نخلهای آنان را قطع و به آتش بکشند؛ در خیبر نیز نخلهای یهودیان قطع شد و در محاصرهٔ طائف، نخلها و تاکستانهای انگور ثقیف را از بین بردند. همچنین، پیامبر اسلام دستور داد باغ مردی از ثقیف را که از تسلیمشدن خودداری کرده بود، به آتش بکشند.
#منبع: السيرة النبوية ج۲ ص۱۹۱ / الأم شافعی ج۴ ص۲۷۳ / المغازي ج۳ ص۹۲۸ / المغازي ج۳ ص۹۲۵
⚔️ در محاصرهٔ طائف، پیامبر اسلام دستور داد قصر مالک بن عوف را به آتش بکشند. افزون بر این، در لشکرکشی به تبوک، خانهٔ سویلم یهودی را که منافقان در آن گرد آمده بودند، به دستور او آتش زدند. همچنین، پیامبر اسلام اسامه بن زید را مأمور کرد به آبادی أُبنى در فلسطین یورش ببرد و آن را به آتش بکشد.
#منبع: المغازي ج۳ ص۹۲۵ / السيرة النبوية ج۲ ص۵۱۷ / المغازي ج۳ ص۱۱۱۷ / الأم شافعی ج۴ ص۲۷۳
⚔️ در محاصرهٔ خیبر، پیامبر اسلام دستور داد مجاری آب زیرزمینی قلعهٔ زبیر را قطع کنند تا یهودیان ناچار به خروج از دژ شوند. همچنین، در جنگ بدر، به دستور او، چاههای دیگر را کور کردند تا سپاه قریش از آب محروم بماند.
#منبع: المغازي ج۲ ص۶۶۷ / السيرة النبوية ج۱ ص۶۲۰
📎مطالب مرتبط:
- ردی بر مظلومنمایی مسلمین در مورد قطع آب و برق و محاصره کامل غزه
- اسلام و جواز کشتار زنان و کودکان بیگناه در جهاد
- جواز کودک کشی در اسلام،آموزه ای بر گرفته از قرآن و مکتب اهل بیت معصوم و مظلوم!
🔜 @ISLIE 🔘
⋆مجموعه دروغ ها و خرافات⋆↜
👍34❤17👌6👎4
💢 ابوعلی سینا، شاگرد خلف مکتب علی در زنستیزی:
💥 مرد میتواند بدون رضایت همسرش زن دیگری بگیرد، اما اعتراض زن، حسادت و پیروی از شیطان است! در مقابل، زن باید خانهنشین باشد و از مردان نامحرم دور بماند و مرد در برابر تأمین نفقه، مالک او میشود! ↓↓↓
#متن_عربی: الاشتراك فيها يوقع أنفة و عارا عظيما، و هى من المضار المشهورة، و الاشتراك فى الرجل لا يوقع عارا بل حسدا، و الحسد غير ملتفت إليه، فإنه طاعة للشيطان. فبالحرى ان يسن عليها فى بابها التستر و التخدر، فلذلك ينبغى أن لا تكون المرأة من اهل الكسب كون الرجل؛ فلذلك يجب أن يسن لها أن تكفى من جهة الرجل، فيلزم الرجل تفقتها؛ لكن الرجل يجب أن يعوّض من ذلك عوضا، و هو أنه يملكها و هى لا تملكه، فلا يكون لها أن تنكح غيره.
#ترجمه: اشتراک در زن (یعنی ازدواج یک زن با چند مرد) موجب ننگ و عار عظیمی میشود؛ در حالی که اشتراک در مرد (یعنی ازدواج یک مرد با چند زن) ننگی به بار نمیآورد، بلکه صرفاً حسادت زنان را برمیانگیزد؛ و به این حسادت اعتنایی نمیشود، زیرا چیزی جز پیروی از شیطان نیست. لازم است قانونی وضع شود که زن را به خانهنشینی وادارد و او را از مردان نامحرم دور نگه دارد. ازاینرو، زن نباید مانند مرد به کسبوکار (خارج از خانه) بپردازد، بلکه باید هزینههای زندگی زن از سوی مرد تأمین شود؛ بنابراین، پرداخت نفقه او بر عهده مرد است. در مقابل، مرد باید امتیازی در برابر این مسئولیت داشته باشد؛ و آن اینکه مرد مالک زن باشد، اما زن مالک مرد نباشد. بنابراین، زن نباید با مرد دیگری ازدواج کند.
📚منبع: ابن سینا ٫ الإلهيات من كتاب الشفاء ٫ تصحیح حسنزاده آملی ٫ ص۵۰۰
🔜 @ISLIE 🔘
⋆مجموعه دروغ ها و خرافات⋆↜
💥 مرد میتواند بدون رضایت همسرش زن دیگری بگیرد، اما اعتراض زن، حسادت و پیروی از شیطان است! در مقابل، زن باید خانهنشین باشد و از مردان نامحرم دور بماند و مرد در برابر تأمین نفقه، مالک او میشود! ↓↓↓
#متن_عربی: الاشتراك فيها يوقع أنفة و عارا عظيما، و هى من المضار المشهورة، و الاشتراك فى الرجل لا يوقع عارا بل حسدا، و الحسد غير ملتفت إليه، فإنه طاعة للشيطان. فبالحرى ان يسن عليها فى بابها التستر و التخدر، فلذلك ينبغى أن لا تكون المرأة من اهل الكسب كون الرجل؛ فلذلك يجب أن يسن لها أن تكفى من جهة الرجل، فيلزم الرجل تفقتها؛ لكن الرجل يجب أن يعوّض من ذلك عوضا، و هو أنه يملكها و هى لا تملكه، فلا يكون لها أن تنكح غيره.
#ترجمه: اشتراک در زن (یعنی ازدواج یک زن با چند مرد) موجب ننگ و عار عظیمی میشود؛ در حالی که اشتراک در مرد (یعنی ازدواج یک مرد با چند زن) ننگی به بار نمیآورد، بلکه صرفاً حسادت زنان را برمیانگیزد؛ و به این حسادت اعتنایی نمیشود، زیرا چیزی جز پیروی از شیطان نیست. لازم است قانونی وضع شود که زن را به خانهنشینی وادارد و او را از مردان نامحرم دور نگه دارد. ازاینرو، زن نباید مانند مرد به کسبوکار (خارج از خانه) بپردازد، بلکه باید هزینههای زندگی زن از سوی مرد تأمین شود؛ بنابراین، پرداخت نفقه او بر عهده مرد است. در مقابل، مرد باید امتیازی در برابر این مسئولیت داشته باشد؛ و آن اینکه مرد مالک زن باشد، اما زن مالک مرد نباشد. بنابراین، زن نباید با مرد دیگری ازدواج کند.
📚منبع: ابن سینا ٫ الإلهيات من كتاب الشفاء ٫ تصحیح حسنزاده آملی ٫ ص۵۰۰
🔜 @ISLIE 🔘
⋆مجموعه دروغ ها و خرافات⋆↜
👍25😡18❤7🔥4
تاریخ اندیشه اسلامی
مترجم و نویسنده: آرش
مقدمه
هدف این مقاله ارائه مروری مختصر بر چهرهها و جریانهای اصلی در تاریخ اندیشه و فلسفه اسلامی است؛ از نخستین دورههای شکلگیری آن تا گرایشهای معاصر امروز.
بخش عمده مقاله خلاصهای از کتاب تاریخ مختصر اندیشه اسلامی، نوشته فیتزروی موریسی (Fitzroy Morrissey)، مورخ و پژوهشگر تاریخ فکری اسلام است که در سال ۲۰۲۲ منتشر شد. در این مقاله، شکلگیری مکاتب فقهی و کلامی، کاوشهای فلسفی و گسترش عرفان صوفیانه در سدههای نخستین دوران اسلامی بررسی میشود.
فلسفه اسلامی اصطلاحی عام برای مجموعه آثار اندیشمندان جهان اسلام است که کوشیدند سنت فلسفی جهان باستان، بهویژه اندیشههای ارسطو و افلاطون، را با تعالیم اسلام سازگار کنند. این اصطلاح به پیدایش و تحول اندیشه فلسفی در جهان اسلام، از اندلس تا هند، از سده نهم میلادی تا روزگار معاصر اشاره دارد.
از سده نوزدهم میلادی به بعد، در واکنش به برتری سیاسی و فکری غرب، جنبشهای گوناگونی پدید آمدند. این جنبشها میکوشیدند علت افول نسبی جهان اسلام را توضیح دهند و راهحلهای اصلاحی متفاوتی پیشنهاد کنند.
بخش پایانی این مقاله به این جنبشها و جریانهای احیاگر پیشین اختصاص دارد؛ از جمله سلفیگری و اسلامگرایی که در پایان این دوره شکل گرفتند و امروزه توجه فراوانی در سراسر جهان به خود جلب کردهاند. بااینحال، این جریانها، برخلاف آنچه ممکن است تصور شود، همواره بخشی ثابت و دائمی از اندیشه و جامعه مسلمانان نبودهاند.
۱. تحولات نخستین
۱.۱. مکاتب فقهی
در سده دوم هجری، نیاز به دانش فقهی و تدوین نظام حقوقی اهمیت فزایندهای پیدا کرد؛ زیرا قرآن بهتنهایی برای ارائه تصویری جامع از احکام و نظام حقوقی کافی نبود.
در این دوره، چهار مکتب اصلی فقهی، تحت رهبری چهرههای برجسته تاریخ فقه اسلامی، شکل گرفتند.
در مدینه، مالک بن انس بر عمل و رویههای رایج، یا سنت مردم این شهر، بهعنوان منبع اقتدار دینی تأکید داشت. در مقابل، ابوحنیفه در کوفه، یکی دیگر از مراکز مهم دانش اسلامی، نقش عقل و استدلال را در تدوین احکام برجسته میکرد و در کنار آن، به رویههای مردم شهر خود و سخنان محمد نیز توجه داشت.
پس از این دو، شافعی ظهور کرد که نقش مهمتری در تحول فقه اسلامی ایفا کرد. او سخنان محمد را پس از قرآن، معتبرترین منبع حقوقی میدانست و اتکا به اعمال و رسوم مردم را، که درباره آنها نیز اختلاف نظر وجود داشت، بهعنوان مبنایی مستقل برای استنباط احکام رد میکرد. بااینحال، او استفاده محتاطانه از استدلال فقهی، بهویژه قیاس، را مجاز میدانست.
این تحول زمینه را برای افزایش جایگاه محدثان فراهم کرد؛ کسانی که وظیفه داشتند با گردآوری و بررسی احادیث، مردم را در پیروی از سنت پیامبر راهنمایی کنند.
آخرین مکتب بزرگ فقهی اهل سنت به دست احمد بن حنبل شکل گرفت. او در سده نهم میلادی از گردآورندگان برجسته حدیث بود و در مناقشه معروف به «مِحنه» نیز نقشی مهم در مخالفت با سیاستهای حکومت ایفا کرد.
به این ترتیب، چهار مکتب فقهی اهل سنت شکل گرفتند. این مکاتب، با وجود اختلافات خود، یکدیگر را بهعنوان جریانهای اصلی اهل سنت به رسمیت شناختند.
آنها در چارچوب نوعی سازش و اعتدال، بر چهار منبع اصلی استنباط احکام توافق کردند:
۱. قرآن؛
۲. حدیث و سنت پیامبر، بهویژه مجموعههای معتبر حدیثی؛
۳. اجماع؛
۴. قیاس.
۱.۲. تصوف
جنبش مهم دیگری نیز در سده هشتم میلادی ریشه گرفت که بعدها به تصوف شهرت یافت.
صوفیان بیش از هر چیز به تقوای فردی، رابطه مؤمن با پروردگار و دستیابی به معنویت از طریق تجربه مستقیم امر الهی علاقهمند بودند. این جریان بهتدریج به نوعی عرفان تبدیل شد که تجربه درونی و شهودی خداوند را در مرکز توجه قرار میداد.
صوفیان نخستین از الگوی راهبان زاهد مسیحی پیروی میکردند و برای انزوا و عبادت به بیابانها یا غارها میرفتند. آنان با فروتنی و کنارهگیری از دنیا و نیز با جستوجوی معنای باطنی قرآن، بهتدریج بهعنوان جریانی تهدیدکننده تلقی شدند؛ زیرا منبعی متفاوت از دانش و معرفت را در برابر اقتدار علمای دینی مطرح میکردند.
احمد بن حنبل دستور بازداشت شماری از رهبران صوفی را صادر کرد. بااینحال، یکی از آنان، جنید بغدادی، که در سال ۹۱۰ میلادی درگذشت، نوعی تصوف عقلانیتر و پذیرفتنیتر ارائه داد. بهتدریج، عرفان صوفیانه برای علمای دینی قابلقبولتر شد و سرانجام به یکی از اجزای مهم اندیشه اسلامی تبدیل گردید.
درحالیکه فقه و کلام عمدتاً به احکام ظاهری و باورهای اعتقادی میپرداختند، صوفیان میکوشیدند بهعنوان دانشی معتبر در میان اهل سنت پذیرفته شوند که همزمان ابعاد بیرونی دین و معانی درونی آن را در بر میگیرد.
@ISLIE
مترجم و نویسنده: آرش
مقدمه
هدف این مقاله ارائه مروری مختصر بر چهرهها و جریانهای اصلی در تاریخ اندیشه و فلسفه اسلامی است؛ از نخستین دورههای شکلگیری آن تا گرایشهای معاصر امروز.
بخش عمده مقاله خلاصهای از کتاب تاریخ مختصر اندیشه اسلامی، نوشته فیتزروی موریسی (Fitzroy Morrissey)، مورخ و پژوهشگر تاریخ فکری اسلام است که در سال ۲۰۲۲ منتشر شد. در این مقاله، شکلگیری مکاتب فقهی و کلامی، کاوشهای فلسفی و گسترش عرفان صوفیانه در سدههای نخستین دوران اسلامی بررسی میشود.
فلسفه اسلامی اصطلاحی عام برای مجموعه آثار اندیشمندان جهان اسلام است که کوشیدند سنت فلسفی جهان باستان، بهویژه اندیشههای ارسطو و افلاطون، را با تعالیم اسلام سازگار کنند. این اصطلاح به پیدایش و تحول اندیشه فلسفی در جهان اسلام، از اندلس تا هند، از سده نهم میلادی تا روزگار معاصر اشاره دارد.
از سده نوزدهم میلادی به بعد، در واکنش به برتری سیاسی و فکری غرب، جنبشهای گوناگونی پدید آمدند. این جنبشها میکوشیدند علت افول نسبی جهان اسلام را توضیح دهند و راهحلهای اصلاحی متفاوتی پیشنهاد کنند.
بخش پایانی این مقاله به این جنبشها و جریانهای احیاگر پیشین اختصاص دارد؛ از جمله سلفیگری و اسلامگرایی که در پایان این دوره شکل گرفتند و امروزه توجه فراوانی در سراسر جهان به خود جلب کردهاند. بااینحال، این جریانها، برخلاف آنچه ممکن است تصور شود، همواره بخشی ثابت و دائمی از اندیشه و جامعه مسلمانان نبودهاند.
۱. تحولات نخستین
۱.۱. مکاتب فقهی
در سده دوم هجری، نیاز به دانش فقهی و تدوین نظام حقوقی اهمیت فزایندهای پیدا کرد؛ زیرا قرآن بهتنهایی برای ارائه تصویری جامع از احکام و نظام حقوقی کافی نبود.
در این دوره، چهار مکتب اصلی فقهی، تحت رهبری چهرههای برجسته تاریخ فقه اسلامی، شکل گرفتند.
در مدینه، مالک بن انس بر عمل و رویههای رایج، یا سنت مردم این شهر، بهعنوان منبع اقتدار دینی تأکید داشت. در مقابل، ابوحنیفه در کوفه، یکی دیگر از مراکز مهم دانش اسلامی، نقش عقل و استدلال را در تدوین احکام برجسته میکرد و در کنار آن، به رویههای مردم شهر خود و سخنان محمد نیز توجه داشت.
پس از این دو، شافعی ظهور کرد که نقش مهمتری در تحول فقه اسلامی ایفا کرد. او سخنان محمد را پس از قرآن، معتبرترین منبع حقوقی میدانست و اتکا به اعمال و رسوم مردم را، که درباره آنها نیز اختلاف نظر وجود داشت، بهعنوان مبنایی مستقل برای استنباط احکام رد میکرد. بااینحال، او استفاده محتاطانه از استدلال فقهی، بهویژه قیاس، را مجاز میدانست.
این تحول زمینه را برای افزایش جایگاه محدثان فراهم کرد؛ کسانی که وظیفه داشتند با گردآوری و بررسی احادیث، مردم را در پیروی از سنت پیامبر راهنمایی کنند.
آخرین مکتب بزرگ فقهی اهل سنت به دست احمد بن حنبل شکل گرفت. او در سده نهم میلادی از گردآورندگان برجسته حدیث بود و در مناقشه معروف به «مِحنه» نیز نقشی مهم در مخالفت با سیاستهای حکومت ایفا کرد.
به این ترتیب، چهار مکتب فقهی اهل سنت شکل گرفتند. این مکاتب، با وجود اختلافات خود، یکدیگر را بهعنوان جریانهای اصلی اهل سنت به رسمیت شناختند.
آنها در چارچوب نوعی سازش و اعتدال، بر چهار منبع اصلی استنباط احکام توافق کردند:
۱. قرآن؛
۲. حدیث و سنت پیامبر، بهویژه مجموعههای معتبر حدیثی؛
۳. اجماع؛
۴. قیاس.
۱.۲. تصوف
جنبش مهم دیگری نیز در سده هشتم میلادی ریشه گرفت که بعدها به تصوف شهرت یافت.
صوفیان بیش از هر چیز به تقوای فردی، رابطه مؤمن با پروردگار و دستیابی به معنویت از طریق تجربه مستقیم امر الهی علاقهمند بودند. این جریان بهتدریج به نوعی عرفان تبدیل شد که تجربه درونی و شهودی خداوند را در مرکز توجه قرار میداد.
صوفیان نخستین از الگوی راهبان زاهد مسیحی پیروی میکردند و برای انزوا و عبادت به بیابانها یا غارها میرفتند. آنان با فروتنی و کنارهگیری از دنیا و نیز با جستوجوی معنای باطنی قرآن، بهتدریج بهعنوان جریانی تهدیدکننده تلقی شدند؛ زیرا منبعی متفاوت از دانش و معرفت را در برابر اقتدار علمای دینی مطرح میکردند.
احمد بن حنبل دستور بازداشت شماری از رهبران صوفی را صادر کرد. بااینحال، یکی از آنان، جنید بغدادی، که در سال ۹۱۰ میلادی درگذشت، نوعی تصوف عقلانیتر و پذیرفتنیتر ارائه داد. بهتدریج، عرفان صوفیانه برای علمای دینی قابلقبولتر شد و سرانجام به یکی از اجزای مهم اندیشه اسلامی تبدیل گردید.
درحالیکه فقه و کلام عمدتاً به احکام ظاهری و باورهای اعتقادی میپرداختند، صوفیان میکوشیدند بهعنوان دانشی معتبر در میان اهل سنت پذیرفته شوند که همزمان ابعاد بیرونی دین و معانی درونی آن را در بر میگیرد.
@ISLIE
❤22👍5😁2👏1
💢 رابطهٔ پنهانی امام صادق با کنیزی در سفر حج که به کتک خوردن کنیز به دست همسر امام ختم شد:
💥 قابل توجه مالهکشان اسلامی که مدعیاند هیچ یک از معصومین هرگز رابطهای پنهانی با کنیزی نداشتند ↓↓↓
#متن_عربی_حدیث: محمد بن مسلم قال دخلت على أبي عبد الله عليهالسلام فسطاطه وهو يكلم امرأة فابطأت عليه فقال ادنه هذه ام اسماعيل جاءت وانا ازعم ان هذا المكان الذي أحبط الله فيه حجها عام اول ، كنت اردت الاحرام فقلت ضعوا لي الماء في الخباء فذهبت الجارية بالماء فوضعته فاستخففتها فأصبت منها فقلت اغسلي رأسك وامسحيه مسحا شديدا لا تعلم به مولاتك فإذا أردت الاحرام فاغسلي جسدك ولا تغسلي رأسك فتستريب مولاتك فدخلت فسطاط مولاتها فذهبت تتناول شيئا فمست مولاتها رأسها فإذا لزوجة الماء فحلقت رأسها وضربتها ، فقلت لها هذا المكان الذي أحبط الله فيه حجك.
#ترجمه: محمد بن مسلم گفت خواستم وارد خيمه حضرت صادق شوم ديدم با زنى صحبت ميكند. لحظهاى صبر كردم. فرمود: وارد شو اين همسرم، مادر اسماعيل است كه آمده. من گمان ميكنم اينجا همان مکانی است که خدا حج اول او را تباه کرد. من تصميم داشتم احرام ببندم گفتم آب داخل خيمه بگذاريد. كنيز رفت تا آب را داخل خيمه ببرد من كه وارد شدم به او میل پیدا کردم و با او همبستر شدم. گفتم سرت را غسل بده ولى خوب خشک كن كه بانویت (ام اسماعيل) نفهمد. وقتى خواستى احرام ببندى بدنت را غسل بده ديگر سرت را غسل نده مبادا همسرم متوجه شود. كنيز وارد خيمه همسرم شد رفت تا چيزى بر دارد بانویش دست بر سر او كشيد و متوجه شد كه تر است پس سر او را تراشيد و كتکش زد. اكنون به ام اسماعيل گفتم: اينجا همان محلى است كه خداوند حج تو را نپذيرفت.
📚منبع: تهذيب الأحكام - الشيخ الطوسي - ج۱ - ص۱۳۴
#حکم_حدیث: صحيح
📚منبع: ملاذ الاخیار - محمد تقی المجلسي - ج۱ - ص۴۸۶
🔜 @ISLIE 🔘
⋆مجموعه دروغ ها و خرافات⋆↜
💥 قابل توجه مالهکشان اسلامی که مدعیاند هیچ یک از معصومین هرگز رابطهای پنهانی با کنیزی نداشتند ↓↓↓
#متن_عربی_حدیث: محمد بن مسلم قال دخلت على أبي عبد الله عليهالسلام فسطاطه وهو يكلم امرأة فابطأت عليه فقال ادنه هذه ام اسماعيل جاءت وانا ازعم ان هذا المكان الذي أحبط الله فيه حجها عام اول ، كنت اردت الاحرام فقلت ضعوا لي الماء في الخباء فذهبت الجارية بالماء فوضعته فاستخففتها فأصبت منها فقلت اغسلي رأسك وامسحيه مسحا شديدا لا تعلم به مولاتك فإذا أردت الاحرام فاغسلي جسدك ولا تغسلي رأسك فتستريب مولاتك فدخلت فسطاط مولاتها فذهبت تتناول شيئا فمست مولاتها رأسها فإذا لزوجة الماء فحلقت رأسها وضربتها ، فقلت لها هذا المكان الذي أحبط الله فيه حجك.
#ترجمه: محمد بن مسلم گفت خواستم وارد خيمه حضرت صادق شوم ديدم با زنى صحبت ميكند. لحظهاى صبر كردم. فرمود: وارد شو اين همسرم، مادر اسماعيل است كه آمده. من گمان ميكنم اينجا همان مکانی است که خدا حج اول او را تباه کرد. من تصميم داشتم احرام ببندم گفتم آب داخل خيمه بگذاريد. كنيز رفت تا آب را داخل خيمه ببرد من كه وارد شدم به او میل پیدا کردم و با او همبستر شدم. گفتم سرت را غسل بده ولى خوب خشک كن كه بانویت (ام اسماعيل) نفهمد. وقتى خواستى احرام ببندى بدنت را غسل بده ديگر سرت را غسل نده مبادا همسرم متوجه شود. كنيز وارد خيمه همسرم شد رفت تا چيزى بر دارد بانویش دست بر سر او كشيد و متوجه شد كه تر است پس سر او را تراشيد و كتکش زد. اكنون به ام اسماعيل گفتم: اينجا همان محلى است كه خداوند حج تو را نپذيرفت.
📚منبع: تهذيب الأحكام - الشيخ الطوسي - ج۱ - ص۱۳۴
#حکم_حدیث: صحيح
📚منبع: ملاذ الاخیار - محمد تقی المجلسي - ج۱ - ص۴۸۶
🔜 @ISLIE 🔘
⋆مجموعه دروغ ها و خرافات⋆↜
😁57❤10👍3👌2
آقای کلینتون، اگر قرار است درباره تحقیر انسانها صحبت کنیم، چرا فقط به آیهای استناد میکنید که به نفع استدلال شماست؟
در سوره اعراف، آیه ۱۷۹، درباره گروهی از انسانها گفته میشود: «أُولَٰئِكَ كَالْأَنْعَامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ»؛ یعنی «آنان همچون چهارپایاناند، بلکه گمراهترند».
این تشبیه انسانها به حیوانات و حتی پستتر دانستن آنهاست.
نمیتوان از متنی برای محکوم کردن تحقیر انسانها استفاده کرد که خودش در بخشهایی از همان متن، انسانهای دیگر را تحقیر میکند.
اگر تحقیر انسانها به دلیل باورهایشان محکوم است، این اصل باید بدون استثنا اعمال شود؛ نمیتوان از یک سو توهین به مسلمانان را محکوم کرد و از سوی دیگر، تعابیر تحقیرآمیز یک متن مقدس درباره دیگران را نادیده گرفت، صرفاً به این دلیل که آن متن مقدس تلقی میشود. هیچ کتابی نباید صرفاً به خاطر جایگاه مذهبیاش از نقد عقلانی و اخلاقی مصون بماند.
@islie
در سوره اعراف، آیه ۱۷۹، درباره گروهی از انسانها گفته میشود: «أُولَٰئِكَ كَالْأَنْعَامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ»؛ یعنی «آنان همچون چهارپایاناند، بلکه گمراهترند».
این تشبیه انسانها به حیوانات و حتی پستتر دانستن آنهاست.
نمیتوان از متنی برای محکوم کردن تحقیر انسانها استفاده کرد که خودش در بخشهایی از همان متن، انسانهای دیگر را تحقیر میکند.
اگر تحقیر انسانها به دلیل باورهایشان محکوم است، این اصل باید بدون استثنا اعمال شود؛ نمیتوان از یک سو توهین به مسلمانان را محکوم کرد و از سوی دیگر، تعابیر تحقیرآمیز یک متن مقدس درباره دیگران را نادیده گرفت، صرفاً به این دلیل که آن متن مقدس تلقی میشود. هیچ کتابی نباید صرفاً به خاطر جایگاه مذهبیاش از نقد عقلانی و اخلاقی مصون بماند.
@islie
👏56👍32👎14❤3
🔘روششناسی مدافعان اعجاز علمی قرآن
#بخش_اول
نویسنده:آرش✍️
💢تاکنون هیچ آیهای از قرآن به کشف یک واقعیت علمی جدید منجر نشده است. حتی پژوهشگران مسلمان معاصر نیز عموماً ادعا نمیکنند که دانشمندان با اتکا به آیات قرآن توانستهاند پیش از علم مدرن به کشفیات علمی دست یابند.
در واقع، تقریباً تمام مواردی که امروزه بهعنوان پیشگوییهای علمی قرآن معرفی میشوند، پس از کشف آن پدیدهها توسط علم مدرن شناسایی و مطرح شدهاند.
این مسئله یکی از ضعفهای اساسی نظریه اعجاز علمیست و در بسیاری از موارد، ابتدا یک کشف علمی صورت گرفته و سپس تلاش شده است معنایی متناسب با آن از آیات قرآن استخراج شود.
💢به بیان دیگر، بهجای آنکه متن مقدس از پیش یک کشف علمی مشخص را پیشبینی کرده باشد، پس از وقوع کشف، تفسیری جدید از متن ارائه شده است تا چنین به نظر برسد که قرآن از ابتدا به آن موضوع اشاره داشته است.
نکته دیگری که مطرح است این است که حتی در دورههایی که تمدنهای اسلامی در برخی شاخههای علم پیشرو بودند، مفسران و دانشمندان مسلمان، با وجود آشنایی با پدیدههای طبیعی، از این آیات بهعنوان نشانهای از پیشگویی علمی قرآن یاد نکردهاند.
در مقابل، در مواردی قرآن برای تأیید برخی تصورات علمی نادرست رایج در آن دوران مورد استناد قرار گرفته و حتی از آن برای مخالفت با دیدگاههای منجمان و دانشمندان استفاده شده است.
برخی از این آیات همچنان برای انکار یافتههای علمی تثبیتشده به کار گرفته میشوند.
💢یک عبارت دینی تنها زمانی میتواند واقعاً حاوی اعجاز علمی باشد که سه شرط اساسی را همزمان برآورده کند:
1_صراحت و روشنی: عبارت باید بهطور مشخص و بدون ابهام به یک واقعیت علمی معین اشاره کرده باشد، نه اینکه بتوان آن را به چندین شکل متفاوت تفسیر کرد.
2_دسترسناپذیری دانش در زمان نزول: واقعیت موردنظر نباید در زمان و مکان ظهور متن برای انسانها شناختهشده یا قابلدستیابی بوده باشد.
3_صحت علمی: ادعای مطرحشده باید از نظر علم مدرن صحیح باشد.
استدلال این است که اگر یک عبارت مبهم یا ناخواسته با یک واقعیت علمی مطابقت داشته باشد، ممکن است این تطابق صرفاً تصادفی باشد. همچنین، اگر آن دانش در زمان نزول در دسترس انسانها بوده باشد، دیگر نمیتوان آن را پیشگویی خارقالعاده دانست.
افزون بر این، اثبات قطعی هر سه شرط غیر ممکن است
زیرا زبان ذاتاً ظرفیت ابهام دارد، اثبات اینکه یک تطابق هرگز تصادفی نبوده تقریباً ناممکن است و بازسازی کامل شرایط تاریخی گذشته نیز با محدودیتهای جدی روبهروست.
@islie
#بخش_اول
نویسنده:آرش✍️
💢تاکنون هیچ آیهای از قرآن به کشف یک واقعیت علمی جدید منجر نشده است. حتی پژوهشگران مسلمان معاصر نیز عموماً ادعا نمیکنند که دانشمندان با اتکا به آیات قرآن توانستهاند پیش از علم مدرن به کشفیات علمی دست یابند.
در واقع، تقریباً تمام مواردی که امروزه بهعنوان پیشگوییهای علمی قرآن معرفی میشوند، پس از کشف آن پدیدهها توسط علم مدرن شناسایی و مطرح شدهاند.
این مسئله یکی از ضعفهای اساسی نظریه اعجاز علمیست و در بسیاری از موارد، ابتدا یک کشف علمی صورت گرفته و سپس تلاش شده است معنایی متناسب با آن از آیات قرآن استخراج شود.
💢به بیان دیگر، بهجای آنکه متن مقدس از پیش یک کشف علمی مشخص را پیشبینی کرده باشد، پس از وقوع کشف، تفسیری جدید از متن ارائه شده است تا چنین به نظر برسد که قرآن از ابتدا به آن موضوع اشاره داشته است.
نکته دیگری که مطرح است این است که حتی در دورههایی که تمدنهای اسلامی در برخی شاخههای علم پیشرو بودند، مفسران و دانشمندان مسلمان، با وجود آشنایی با پدیدههای طبیعی، از این آیات بهعنوان نشانهای از پیشگویی علمی قرآن یاد نکردهاند.
در مقابل، در مواردی قرآن برای تأیید برخی تصورات علمی نادرست رایج در آن دوران مورد استناد قرار گرفته و حتی از آن برای مخالفت با دیدگاههای منجمان و دانشمندان استفاده شده است.
برخی از این آیات همچنان برای انکار یافتههای علمی تثبیتشده به کار گرفته میشوند.
💢یک عبارت دینی تنها زمانی میتواند واقعاً حاوی اعجاز علمی باشد که سه شرط اساسی را همزمان برآورده کند:
1_صراحت و روشنی: عبارت باید بهطور مشخص و بدون ابهام به یک واقعیت علمی معین اشاره کرده باشد، نه اینکه بتوان آن را به چندین شکل متفاوت تفسیر کرد.
2_دسترسناپذیری دانش در زمان نزول: واقعیت موردنظر نباید در زمان و مکان ظهور متن برای انسانها شناختهشده یا قابلدستیابی بوده باشد.
3_صحت علمی: ادعای مطرحشده باید از نظر علم مدرن صحیح باشد.
استدلال این است که اگر یک عبارت مبهم یا ناخواسته با یک واقعیت علمی مطابقت داشته باشد، ممکن است این تطابق صرفاً تصادفی باشد. همچنین، اگر آن دانش در زمان نزول در دسترس انسانها بوده باشد، دیگر نمیتوان آن را پیشگویی خارقالعاده دانست.
افزون بر این، اثبات قطعی هر سه شرط غیر ممکن است
زیرا زبان ذاتاً ظرفیت ابهام دارد، اثبات اینکه یک تطابق هرگز تصادفی نبوده تقریباً ناممکن است و بازسازی کامل شرایط تاریخی گذشته نیز با محدودیتهای جدی روبهروست.
@islie
👍28❤25👎2
Forwarded from Amin
بنظر شما کدام جنس سوءاستفادهگرتر، سودجوتر، غیر قابل اعتمادتر و حیلهگرتر است؟
Anonymous Poll
4%
زنان (زن هستم)
27%
زنان (مرد هستم)
9%
مردان (زن هستم)
15%
مردان (مرد هستم)
45%
هیچکدام یا هر دو به یک اندازه
❤5
Forwarded from Amin
زندگی در جامعه ایران صرف نظر از نظام حاکم و قوانین آن، برای کدام جنس سختتر و غیرقابل تحملتر است؟ به کدام جنس فشار جسمی، روانی و اجتماعی بیشتری وارد میشود؟
Anonymous Poll
14%
زنان (زن هستم)
35%
زنان (مرد هستم)
3%
مردان (زن هستم)
26%
مردان (مرد هستم)
23%
هیچکدام یا هر دو به یک اندازه
❤5
Forwarded from Amin
کدام جنس از دیگری بینیازتر است؟ کدام جنس وابستگی بیشتری دارد؟
Anonymous Poll
6%
زن وابستهتر است (زن هستم)
7%
مرد وابستهتر است (زن هستم)
36%
زن وابستهتر است (مرد هستم)
14%
مرد وابستهتر است (مرد هستم)
37%
هیچکدام به دیگری وابستگی ندارد یا دقیقاً به یک اندازه به هم وابستهاند و کسی وابستهتر نیست
❤5
Forwarded from Amin
بطور کلی و میانگین، کدام جنس استحقاق و برتری بیشتری دارد؟
Anonymous Poll
2%
بطور کلی زن برتری دارد (زن هستم)
2%
بطور کلی مرد برتری دارد (زن هستم)
2%
بطور کلی زن برتری دارد (مرد هستم)
12%
بطور کلی مرد برتری دارد (مرد هستم)
81%
هیچکدام بر دیگری برتری ندارد
❤4
Forwarded from Amin
آیا با تبعیض قانونی و رسمی علیه یک جنس موافقید؟ این تبعیض را یک ضرورت سیاسی - اقتصادی - اجتماعی میدانید که باید حتماً باشد؟
Anonymous Poll
4%
بله، این تبعیض باید به نفع مرد باشد (مرد هستم)
1%
بله، به نفع مرد (زن هستم)
2%
بله، به نفع زن (مرد هستم)
2%
بله، به نفع زن (زن هستم)
91%
هیچ تبعیض قانونی ضرورت ندارد و باید حذف شود
❤8
Forwarded from Amin
بنظر من، جامعه ایران صرف نظر از نظام سیاسی حاکم:
Anonymous Poll
45%
مردسالار است (مرد هستم)
13%
مردسالار است (زن هستم)
12%
زنسالار است (مرد هستم)
2%
زنسالار است (زن هستم)
28%
نه مردسالار است و نه زنسالار
❤7
دروغها و خرافات اسلام
آیا با تبعیض قانونی و رسمی علیه یک جنس موافقید؟ این تبعیض را یک ضرورت سیاسی - اقتصادی - اجتماعی میدانید که باید حتماً باشد؟
روز جهانی مرد را به همه آن مردانی که منصفانه رأی دادند و این انصاف اثباتی است بر مردانگی آنها، تبریک عرض میکنیم.
❤26
میگویند حکومت و اقتصاد خراب، جامعه را خرابتر میکند، این درست است و اقتصاد و سیاست جامعه ما را تخریب کرده اما همین خراب ما از سالم خیلی دیگر از جوامع هنوز سلامت بیشتری دارد. به مردم ایران افتخار باید کرد که در دل این همه سیاهی و زشتی هر چند کدرتر شدند اما هنوز در روشنی میدرخشد. به فرانسه نگاه کنید کشوری توسعهیافته و غنی که در قلب اروپا واقع شده، کافی است خیابان کمی شلوغ شود، همان فرانسویها که کیف و کفش و عطر و ادکلنشان در جهان بیرقیب است و در تیپ و ظاهر حریفی ندارند، مانند گرسنگان سومالی به فروشگاههای خودشان حمله میکنند کیف و کفش و خوراک میدزدند و میبرند. حالا به ایران برگردیم، به آبدانان، به جایی که مردم گرسنهاش در شلوغترین وضعیت خیابان، کیسههای برنج را برداشتند، اما با خود نبردند، پاره کردند به هوا ریختند و صدقه دادند. این ذات ایرانی است که ولو اسلام و حکومتش آن را بسیار کدر کردند اما در همین تکدر هنوز به روشنی میدرخشد.
@islie
@islie
❤44👍1