خبر انتشار کتاب

اروپا شامل سه جستار از مجموعهٔ دفتریادداشت‌های روزانهٔ یک نویسنده است که مواجههٔ داستایفسکی را با اروپا در سه نقطهٔ زمانی مختلف نشان می‌دهد: «تأملاتی در خصوص اروپا»(مارس ۱۸۷۶)، «در اروپا استیریوتسکی هستم و بس»(ژانویه ۱۸۷۷) و «خطابهٔ پوشکین»(اوت ۱۸۸۸).
▪️اروپا | نوشتهٔ داستایفسکی | مهران صفوی | نشر چشمه | ۸۳ ص. | رقعی، شومیز | ۷۵,۰۰۰ تومان

این کتاب‌شناسی فهرست نسبتاً جامعی است از کتاب‌ها و مقاله‌های مندرج در مجموعه مقاله‌ها در شاخه‌های گوناگون علم زبان‌شناسی و نقد زبان‌شناسانهٔ ادبیات که تا ۱۴۰۲ به زبان فارسی منتشر شده‌اند.
▪️کتاب‌شناسی زبان‌شناسی و نقد زبان‌شناسانهٔ ادبیات | محمد غفاری | انتشارات کتاب بهار | ۲۶۰ ص. | رقعی، شومیز | ۱۹۵,۰۰۰ تومان

#خبر_انتشار_کتاب

@kaaghaz

‌
خواندن سرگرمی من است، تسلی‌بخش من است، خودکشی کوچک من است. اگر نتوانم دنیا را تحمل کنم با یک کتاب چنبر می‌زنم، مثل سفینهٔ کوچکی است که مرا از همه‌چیز دور می‌کند.

– سوزان سانتاگ، ترجمهٔ فرشیده میربغدادآبادی –

#نقل_قول

@kaaghaz

چگونه باید نوشت؟/ مجتبی مینوی

«کسی اگر در جعل لغات و جعل زبان و جعل قواعدِ تازه‌ای از برای نوشتن می‌خواهد آزاد باشد مانعی ندارد که در موقع مکاتبه با عمه و خالهٔ خود به این آزادی ترتیب اثر دهد، ولی در ممالک عقلا امثال این هوسناکان بی‌بندوبار را نمی‌برند استاد دانشگاه و نویسندهٔ کتب برای دانش‌آموزان و سخنگوی رادیو و قصه‌نویس از برای اطفال کنند تا هر روزی اغتشاش و هرج‌ومرج تازه‌ای در خط و زبان داخل کنند و کار شاگردان و مدارس را مشکل کنند.
خط و زبان یک ملت ملک شخصی افراد نیست، ملک مشترک فیه عموم است. مانند باغ ملی و زمین مجلس و جنگل مملکتی و ابنیهٔ دولتی.»
▪️از متن

سال ۱۳۳۸ که بحث بر سر خط فارسی بالا گرفته بود، مجلهٔ سخن دراین‌باره اقتراحاتی مطرح کرد و پاسخ صاحب‌نظران را به انتشار رساند. یکی از مستدل‌ترین و خواندنی‌ترین این نوشته‌ها مقاله‌ای است که مجتبی مینوی در پاسخ سؤالات سخن نوشته است. در فایلی که به این پست الصاق شده می‌توانید مقاله را بخوانید.

#آرشیو #نقل_قول #خط_و_زبان

@kaaghaz

جامعهٔ ما اینک باید از خود نه در برابر افراد که در برابر دولت دفاع کند. شاید سی سال دیگر این نسبت‌ها برعکس شوند. ولی در حال حاضر، هدف ما ابتدا به ساکن باید دفاع از خود در برابر دولت باشد. عدالت و تدبیر قانون را کنترل می‌کنند تا از فرد در برابر دولتی محافظت کنند که خود را تسلیم بلاهت تعصب و نخوت کرده است. «بگذارید دولت پا پیش بگذارد و مجازات مرگ را لغو کند» باید فریاد امروز ما باشد.

آلبر کامو، «تأملاتی دربارهٔ گیوتین»

▪️مقاومت، عصیان، مرگ | آلبر کامو | حیدر خسروی | نشر دمان

#بریده_کتاب

@kaaghaz

پیشنهاد کتاب تازه: تصویر دوریان گری

تصویر دوریان گری تنها رمان اسکار وایلد است. داستان آن کمابیش همان مضمون آشنای ادبیات اروپا –از فاوست تا مرشد و مارگریتا– را دارد؛ مردی روح خود را در ازای جاودانگی می‌فروشد. دوریان گری جوانی است با زیبایی خیره‌کننده. وقتی دوست نقاشش، بازیل هالوارد، پرتره‌ای از او می‌کشد، در پایان کار افسوس این را می‌خورد که این زیبایی در آخر تباه خواهد شد. این حقیقت او را سخت افسرده و منقلب می‌کند، اما سرانجام به‌طریقی جادوانه راه فراری برای این مسئله می‌یابد: به جوانی ماندگاری می‌رسد و به سبب شروری که مرتکب می‌شود تاوانی نمی‌دهد، حال اینکه تصویرش بر اثر گذر زمان پیر و فرتوت می‌گردد.

رمان در ۱۸۹۰ منتشر شد، اما طرح قصه چند سال پیش از آن به ذهن وایلد رسیده بود. این کتاب اثری تهورآمیز است علیه زهد ریایی انگلستان در عصر ویکتوریا. وقتی کتاب منتشر شد بسیاری آن را وقیحانه یافتند و بر آن تاختند. عصر ویکتوریا هنر را صرفاً در خدمت اخلاق، اخلاق مزورانۀ دوران، می‌پسندید. وایلد چنین قیدوبندهایی را برای هنر برنمی‌تافت. به نشریه‌ای که منتقدش گفته بود چرا شخصیت‌هایی چنین ناجنس را برای خلق اثرش انتخاب کرده نوشت: «مردمان خوب که از سنخ عادی و پیش‌پاافتاده هستند از دیدگاه هنر چیز جذابی ندارند.».

تصویر دوریان گری داستان سرراست و زیبایی دارد، اما پیچیدگی‌هایش بسیار است؛ نثرش به شعر پهلو می‌زند و مضمونش به فلسفه. شاید ترجمۀ حاضر علاقه‌مندان ادبیات را سیراب کند. مترجم علاوه بر حواشی متعدد، مقدمه‌ای نود صفحه‌ای و دو مقاله دربارهٔ اثر به کتاب افزوده است.

▪️ تصویر دریان گری | اسکار وایلد | سپاس ریوندی | نشر مَد | ۴۶۴ ص. رقعی | جلد سخت | ۴۲۰,۰۰۰ تومان

▪️ Original title:
The Picture of Dorian Gray (1890), Oscar Wilde

#معرفی_کتاب_تازه #پیشنهاد_کتاب

@kaaghaz

آنچه را مکر پنهان می‌دارد گذر زمان آشکار خواهد کرد؛ و آن کس که گناهانش را کتمان می‌کند عاقبت به مضحکهٔ شرم گرفتار خواهد شد.

از شکسپیر
▪️King Lear, Act I, Scene I

#نقل_قول

@kaaghaz

خبر انتشار کتاب

جنگ؛ مجموعه عکس جنگ ایران و عراق: یک مرثیه | آلفرد یعقوب‌زاده | نشر بایگانی | ۲۶۴ ص. | قطع رحلی، گالینگور | ۲,۸۹۹,۰۰۰ تومان

به انضمام سه روایت و چند یادداشت

#خبر_انتشار_کتاب

@kaaghaz

چند پیشنهاد

اخیراً چند نفر که از پیش آن‌ها را می‌شناسم کانال‌هایی تأسیس کرده‌اند که اگرنه صددرصد، تا حد زیادی به کتاب مربوطند. بد ندیدم اینجا هم با معرفی مختصری پیشنهادشان کنم:

▪️All that jazz / امیر خضرایی‌منش
امیر خضرایی‌منش را من اولین‌بار در گودریدز شناختم و بعد کم‌کم با او آشناتر شدم و جاهای دیگر هم دنبالش کردم. علائق اصلی خضرایی‌منش سینما و ادبیات است. او منتقدی صادق و نکته‌سنج است و قلم بسیار خوبی هم دارد. این چند سال ترجمهٔ آثار پیپین را جدی گرفته و دو کتابش را ترجمه کرده. پیشنهاد می‌کنم کانالش را دنبال کنید.

▪️برای کتابخانه‌های کوچک/ نفیسه میرایی
نفیسه میرایی از آن آدم‌های سلیم‌النفس کمیابی است که قلم بسیار خوبی هم دارد. او این چند سال به انحای مختلف مشغول کتابندگی بوده، مخصوصاً کتابندگی کتاب کودک و نوجوان. اوایل که دوست داشتم در کاغذ معرفی کتاب کودک و نوجوان هم داشته باشیم خواهش کردم لطفاً این کار را به عهده بگیرد، اما جز دو سه مطلب فرصت نکرد کمک کند. خوشبختانه حالا خودش کانالی برای یادداشت‌هاش احداث کرده (دربارهٔ مطالب کانال اینجا توضیح داده). مزیت کارش این است که یادداشت‌هاش را به‌صورت صوتی هم منتشر می‌کند، یک‌جور پادکست.

▪️عیش مدام
یکی از کتابندگان کهنه‌کار هم که نخواست نامش فاش بشود اخیراً کانالی درست کرده که ظاهراً قرار است به‌شیوه‌ای شخصی یادداشت‌هایی دربارهٔ ادبیات بنویسد و در آن منتشر کند. این دوست علاوه بر کتابندگی ترجمه‌هایی هم از زبان انگلیسی کرده و قرار است ترجمه‌های بیشتری هم بکند.

▪️سنگ و سخن/ آیدین رشیدی
آیدین رشیدی مترجم بسیار خوبی است. من هم به‌واسطهٔ ترجمه‌هایش با او آشنا شدم و کم‌کم در عالم همکاری دوست شدیم. آیدین اخیراً در کانالی که درست کرده دربارهٔ آثار جالبی می‌نویسد که به‌ندرت در جای دیگر درباره‌شان صحبت می‌شود (یا من ندیدم). از این گذشته، گاهی دربارهٔ مسائل ترجمه هم می‌نویسد یا به اقتضای شرایط، برش‌هایی از مقالاتی که ترجمه کرده را هم منتشر می‌کند.

#پیشنهاد

@kaaghaz

افسوس که در فریاد کشیدن علاج می‌جوییم، و چون قانعیم به این فریاد، چندان چیزی به دست نمی‌آریم.

– ابراهیم گلستان، نامه به سیمین –

#نقل_قول

@kaaghaz

تقویم نوگام: سلیمان حییم

👤 سلیمان حییم، پدر فرهنگ‌نویسی دوزبانه ایران، مترجم، پژوهشگر، فرهنگ‌نویس، زبان‌شناس، نویسنده، مشهور به «آقای لغت»، در سال ۱۲۶۶ در تهران، متولد شد. شغل پدرش لحاف‌دوزی بود اما با موسیقی و آواز ایرانی هم آشنا بود. سلیمان نیز چند ساز مختلف می‌نواخت و آواز می‌خواند و از همان سال‌ها تا همیشه تارش و کتاب‌هایش یگانه مونسش بودند...

@nogaambooks

خبر انتشار کتاب

مسئولیت و داوری مجموعه‌ای است از هشت نوشتارِ مستقل و پیشترمنتشرنشده از هانا آرنت (۱۹۷۵-۱۹۰۶) که متعلق‌اند به دههٔ پایانیِ عمر او. آرنت در آیشمان در اورشلیم این پرسشِ مهیب را پیش کشید که چطور می‌شود مردی که نه شیطان است نه هیولا عاملِ اصلیِ یکی از وحشتناک‌ترین جنایات تاریخ بشر باشد. مسئولیت و داوری کوششِ او است در واپسین سال‌های عمر برای درکِ معنا و مفهومِ این جنبه از ذاتِ بشر./ از وبسایت نشر نو

صفحاتی از کتاب

▪️ مسئولیت و داوری | هانا آرنت | میثم محمدامینی | نشر نو | ۴۸+۳۱۸ صفحه | ۳۰۰,۰۰۰ تومان

#خبر_انتشار_کتاب

@kaaghaz

معرفی و پیشنهاد کتاب تازه: هنر تصویری در ایران


کتاب تازهٔ رویین پاکباز، هنر تصویری در ایران، در نشر فنجان منتشر شد.

کتابی که رویین پاکباز به‌عنوان درس‌گفتار تألیف و منتشر کرده درواقع طرح جامعی است برای تألیف تاریخ چندهزار سالهٔ هنر تصویری در نجد ایران.

پاکباز در این کتاب تاریخ هنر تصویری را ذیل تاریخ سیاسی بررسی نمی‌کند، بلکه مرحله‌بندی متفاوتی را برای آن در پیش می‌گیرد. البته، او در تمام کتاب با اشاره به وقایع تاریخی و اجتماعی، تأثیر و تأثرات آن‌ها را بر هنر نشان داده است. از این گذشته، خواننده می‌تواند تأثیر دوران‌ها، تمدن‌ها، گذارها و شیوه‌های مختلف هنری را بر هنر تصویری در ایران ببیند و سیر دگرگونی آن را دریابد.

ده درس‌گفتارِ کتاب در چهار بخش کلی تنظیم شده: دوران کهن، دوران میانه، دوران جدید و دوران معاصر. بدین ترتیب، خواننده تاریخ هنر تصویری را از حدود ۳۵۰۰ سال پیش از میلاد تا امروز از نظر می‌گذراند؛ البته سهم سال‌های پس از انقلاب ۵۷ دو سه پاراگراف مختصر بیش‌تر نیست.

موضوع کتاب صرفاً نگارگری‌های موجود در نسخ خطی یا مرقعات نیست، بلکه از همهٔ انواع هنرهای تصویری در کتاب بحث می‌شود. در آخر هر درس‌گفتار، تصویر باکیفیتی از آثار مورد بحث ارائه شده است.

▪️فهرست و صفحاتی از کتاب

▪️هنر تصویری در ایران (ده درس‌گفتار) | نوشتهٔ رویین پاکباز | نشر فنجان | ۴۰۰ص. مصور رنگی | وزیری، شومیز | ۴۵۰,۰۰۰ تومان

#معرفی_کتاب_تازه #پیشنهاد_کتاب

@kaaghaz

بهترین کتاب سال، به نظر شما

جز صراحی و کتابم نبود یار و ندیم

چند روزی بیشتر به پایان سال نمانده. بهترین کتابی که امسال خواندید چه بود؟

اگر دوست داشتید، عنوان کتاب محبوبتان را با سه‌چهار سطر در توصیف آن در کامنت‌ها بنویسید.

@kaaghaz

نقدی بر کتاب وزن شعر عروضی فارسی، نوشتهٔ دکتر امید طبیب‌زاده

فایل الصاق‌شده به این پست متن نقدی است به قلم مسعود راستی‌پور بر کتاب وزن شعر عروضی فارسی، نوشتهٔ دکتر امید طبیب‌زاده.

دو پست بعدی کانال درواقع متن همین نقد است برای کسانی که ترجیح می‌دهند در بستر تلگرام آن را مطالعه کنند.


▪️وزن شعر عروضی فارسی | نوشتهٔ امید طبیب‌زاده | انتشارات کتاب بهار | ۵۱۱ ص. وزیری

#نقد

@kaaghaz

نقدی بر کتاب «وزن شعر عروضی فارسی» نوشتۀ دکتر امید طبیب‌زاده
▪️مسعود راستی‌پور

چندی پیش، به‌پیش‌نهاد چند تن از دوستان و با توجّه به اهمّیّت موضوع، بر آن شدم تا بر کتاب «وزن شعر عروضی فارسی؛ تحلیل و طبقه‌بندی براساس تقطیع اتانینی و نظریۀ واج‌شناسی نوایی» نقدی بنگارم. از این روی آغاز به مطالعۀ کتاب کردم و هرچه بیش‌تر خواندم آن را نقدنشدنی‌تر یافتم؛ در واقع میزان تناقض‌ها و خلط‌هایی که مؤلّف بدان‌ها دچار شده آن‌قدر بسیار است و رفع و رجوع آن‌ها چنان وقت‌گیر و توان‌فرساست که نگاشتن کتابی دیگر بسیار ساده‌تر است، و البته سودمندتر.
آن‌چه از خطاهای جزئی در این کتاب یافته‌می‌شود موضوع نوشتۀ حاضر نیست، اما اشاره‌ای گذرا به بعضی از این اشکالات را بی‌فایده نمی‌دانم؛ زیرا بعضی از این خطاهای جزئی نشانه‌های مهمّی از یک اشکال کلّی‌اند: آشنایی ناقص مؤلّف با وزن شعر فارسی در عمل، با وجود تسلّط نظریِ او بر علم عروض. مؤلّف در این کتاب:
- مکرّراً وزنی را که دوری نیست دوری در نظر می‌گیرد (نک. ص٧٣، بیت منقول از خواجو: ای رخت شمع بت‌پرستان شمع بیرون بر از شبستان - بر لب جوی و طرف بستان داد مستان ز باده بستان؛ این وزن به‌صورت بالقوّه می‌تواند دوری به شمار رود، ولی شاعر آن را دوری ندانسته و در میان آن هجای کشیده نیاورده‌است، و این بی‌علّت نیست. نیز نک. ص٣٢، بیت منقول از سیمین بهبهانی: بانو این هدیه به تو آن را از من بپذیر - گفت و بردش سرِ دست افکند از پلّه به زیر؛ این بیت به‌عنوان نمونۀ وزن دوری آمده (!) و مؤلّف خود زیرِ «دست» خط کشیده‌است، به این معنی که هجای کشیدۀ «دست» وزن را دوری می‌کند، در حالی که در واقع همزۀ «افکند» می‌افتد و «دس تف» به دو هجای بلند تبدیل می‌شود)؛
- گاه وزنی را که دوری است غیردوری در نظر می‌گیرد (نک. ص٧٠، بیت منقول از خرّمشاهی: دیشب رسیدی از گرد غربت با کوله‌باری از مهربانی - رنجم بیفزود جانم بکاهید از بیم و امید دیده‌بانی؛ شاعر هر مصراع را چهار پاره در نظر گرفته و باری در میان دو پاره هجای کشیده آورده و بار دیگر کلمه‌ای را میان دو پاره انداخته‌است. این برخورد دوگانه را، به‌شرط صحّت نقل مؤلّف، باید حاصل ضعف شاعر دانست)؛
- گاه با شیوۀ خوانش خود نشان می‌دهد که وزن شعری را به‌درستی درنیافته‌است (نک. ص٢٧، شعر منقول از کمپانی اصفهانی: در عرصۀ میدان// چون غنچۀ خندان – وز عشوۀ جانان// سرمست و مخمور؛ «غنچۀ» نادرست است و باید به «غنچه» تبدیل شود؛ نیز نک. ص٣١، بیت منقول از سیمین بهبهانی: آهوی پرده نگاهم کرد – با سرمۀ سودۀ جادویی؛ «سرمۀ سودۀ» نادرست و «سرمه‌سودۀ» درست است)؛
- مکرّراً وزنی را فاقد تقطیع موسیقایی می‌داند[١] (مثلاً نک. ص۶۶-۶٧، وزن «مفاعیلتن مفاعیلتن مفاعیل»، که تقطیع موسیقایی‌اش با تقطیع عروضی‌اش یکسان است؛ نیز ص۶٢، وزن «فاعلاتُ فاعلاتُ فاعلاتُ فاعلن»، که تقطیع موسیقایی‌اش با تقطیع عروضی‌اش یکسان است، و اگر اصطلاح مجعول «تقطیع اتانینی» را بپذیریم نیز تقطیع اتانینی این وزن برابر با تقطیع عروضی آن است)؛
- و گاه تقطیع موسیقایی وزنی را نادرست گزارش می‌کند[٢] (مثلاً نک. ص٧٣، وزن «فعلاتن مفاعلن فعلاتن مفاعلن» که تقطیع موسیقایی آن را مطابق تقطیع عروضی‌اش دانسته‌است، در حالی که تقطیع موسیقایی این وزن «- فعلن فاعلات مفتعلن فاعلات فع» است، با یک هجای بلند، معادلِ دو مورا، سکوت در آغاز؛[٣] نیز در ص۵۶، برای وزن «مفعولُ مفعولُ فع‌لن»، که قدما آن را به‌صورت «فع‌لن فعولن فعولن» تقطیع می‌کنند، تقطیع موسیقایی‌ای با سه مورا سکوت در آغاز به دست داده، که تقریباً می‌توان یقین داشت که از دشوارترین و غیرطبیعی‌ترین خوانش‌های این وزن است و صورت طبیعی تقطیع موسیقاییِ آن برابر با تقطیع نجفی است[۴]).

اما بازگردم بر سر مطلب اصلی، و آن این‌که کتاب مورد نقد در واقع نتیجۀ یک سوءتفاهم است: مؤلّف، اگرچه خلاف پیش‌کسوتان خود (یعنی الول ساتن و ابوالحسن نجفی) آشنایی تقریبی با موسیقی داشته و نزدیکی، بلکه یکسانیِ وزن شعر فارسی و موسیقی را تا حدودی پذیرفته‌است، نتوانسته‌است از سیطرۀ نظریات آنان بیرون بیاید و کوشیده تا میان آن‌چه ایشان گفته‌اند با نظریات موسیقی‌دانان جمع کند، به صورتی که هیچ یک از دو نظریه نقض نشود. نتیجه آن شده که تصوّر کرده‌است شیوۀ خوانش شعر موجب قلب ذات آن می‌شود و اگر شعر را به شیوۀ ادبا بخوانیم وزنش عروضی است و اگر به شیوۀ اهل موسیقی بخوانیم اتانینی! این تصوّر بدان می‌ماند که گفته‌شود اگر کسی تصنیف «بت چین» را، برای مثال، بدون رعایت زمان‌بندی و با کوتاه و بلند کردن زمان نُت‌ها بخواند، آن تصنیف دیگر تصنیف نیست. در واقع در این بخش می‌توان با مؤلّف موافقت داشت که آن تصنیف، با آن طرز ادا، از صورت تصنیف به در می‌آید، اما آن طرز ادا ذات تصنیف را دگرگون نمی‌سازد و «بت چین»، ذاتاً دارای ضرباهنگ و زمان‌بندی است.
/ادامه در فرستۀ سپسین👇/