باخبر شدیم متأسفانه آقای محمد خلیلی، شاعر، نویسنده و محقق باسابقه‌ی ایرانی در آلمان در گذشتند.
از ایشان مجموعه شعرهای بسیاری به یادگار مانده است. همچنین چندین ترجمه، از جمله اثر ده جلدی «افسانه‌های آدربایجان» به همت ایشان به فارسی منتشر شده است.

اما آقای خلیلی به دعوت مؤسسه‌ی پژوهشی کودکان دنیا، داستانی هم برای کودکان ایرانی نوشته‌اند با نام «مرغابی‌ها».
محمد خلیلی با همان لطافت درخور یک شاعر، در «مرغابی‌ها» از مراقبت و ترمیم زخم‌ها و پرواز دوباره، برای کودکان می‌نویسد.
در این روزها‌، شاید بیش از هر زمان دیگری به خواندن «مرغابی‌ها» نیاز داشته باشیم.

یاد محمد خلیلی گرامی.


برای تهیه‌ی «مرغابی‌ها» می‌توانید به شماره‌ی زیر پیام بدهید:

09122585235

امروز روز جهانی معلم است.
در شصتمین سال نکوداشت چنین روزی، بر چالش‌های حرفه‌ی معلمی در این دوران تأکید شده است؛ چالش‌هایی که جایگاه نمادین معلم‌ها(اعتبار مدرس با وجود گسترش فناوری‌های دیجیتال)،
جایگاه حرفه‌ای آنها (نقش معلم‌ها در سیاست‌گذاری‌های کلان)
و جایگاه مادی‌شان(حقوق، حجم کاری و محیط‌ کاری که به نقش معلم احترام می‌گذارد)
را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

در همین راستا پیام روز جهانی معلم از همه‌ی ما، و به ویژه از سیاست‌گذاران، می‌خواهد برای مراقبت و ارتقا این حرفه تلاش کنیم.

فکر می‌کنید در جامعه‌ی ایران، با همه‌ی پیچیدگی‌هایی که این روزها تجربه می‌کنیم، و با همه‌ی بی‌برنامگی وزارت آموزش و پرورش، چطور می‌توان از جایگاه حرفه‌ی معلمی مراقبت کرد و البته برای ارتقا آن کوشید؟

خانم طاهره محبی تابان هنرمند تجسمی، مدرس و محقق در حوزه‌ی ارتباط تصویری، مشاهده و جست‌وجو هستند.
ایشان در کارگاه «این سیب من است» به این می‌پردازند که خلافیت و مدیریت دستاوردهایمان می‌تواند از ما انسانی امیدوار برای مواجهه با مسائل بسازد.

ویژه‌ی همه‌ی تسهیلگران، خانواده‌ها و دوستداران کودک.

یکشنبه ۱۹ مهر، ساعت ۳ تا ۶
در مؤسسه‌ی پژوهشی کودکان دنیا.

لطفا برای ثبت‌نام در این کارگاه به شماره‌ی زیر پیام بدهید:
۰۹۰۴۵۷۵۳۱۵۴

کارگروه خانواده‌ی مؤسسه‌ی پژوهشی کودکان دنیا، در سه ماه گذشته بر بررسی فیلم مستندی درباره‌ی پدرمادر بودن در طبیعت متمرکز بود. مستند parenthood به این می‌پردازد که در طبیعت پدر و مادرها از چه راهبردهایی برای مراقبت از فرزندانشان در شرایط سخت استفاده می‌کنند.

بر همین اساس، شنبه‌ی گذشته کارگاهی برگزار شد با حضور مادران انجمن‌های محلی. در این برنامه، شرکت‌کنندگان فرصت داشتند با راهکارهای موجودات مختلف آشنا شوند و درباره‌ی آن گفت‌وگو کنند.

نکته‌ی مهم این بود که بسیاری از آن راهبردها در ارتباط با زندگی امروز ما نیز قابل تأمل و مؤثر هستند.

تخم‌مرغ را فراموش نکنیم!
تخم‌مرغ یکی از معدود مواد غذایی است که در آن مجموعه‌ای از اسیدآمینه‌ها، پروتئین، ویتامین‌ها و انواع مواد معدنی وجود دارد، تا آنجا که از تخم مرغ به عنوان یک غذای کامل یاد می‌شود.
این روزها که ممکن است تأمین برخی مواد غذایی به صورت مستمر دشوار شده باشد، مصرف روزانه‌ی تخم‌مرغ می‌تواند بخشی از نیاز کودکان به ویتامین‌ها و مواد معدنی را تأمین کند.

می‌توانیم تخم‌مرغ را به شکل‌های مختلف در برنامه‌ی غذایی کودکان در خانه و مراکز آموزشی بگنجانیم: آب‌پز، نیمرو، املت یا کوکو. در عین حال ترکیب آن با دیگر مواد غذایی یا اضافه کردن آن به انواع پلوها، می‌تواند یک وعده‌ی ساده و مغذی بسازد.

راستی دیروز ۹ اکتبر، روز جهانی تخم‌مرغ بود؛ فرصتی برای توجه ویژه به اهمیت این ماده‌ی غذایی.

پیشنهادهایی برای مراقبت از امنیت غذایی کودکان در این روزها.
پیشنهاد دوم:
غذای بچه‌ها را غنی کنیم.

شرایط این روزها نیازمند توجه جدی به امنیت غذایی کودکان است. در همین راستا، خانواده‌ها و مراکز آموزشی می‌توانند وعده‌های غذایی خود را با مواد مختلف غنی کنند.
می‌توان پلوهای ساده را با انواع سبزیجات، از قبیل هویج، نخودفرنگی، ذرت،  لوبیا، باقلا، کرفس، فلفل دلمه‌ای  و ... غنی کرد.
یا می‌توان از انواع حبوبات بدین منظور استفاده کرد، انواع لوبیا، لپه، عدس، نخود و ... .
صیفی‌جات از جمله کدو، کدو حلوایی، بادمجان، گوجه، بامیه، انواع کلم و ... هم گزینه‌ی مناسبی هستند.
انواع سبزی‌ها مانند تره، گشنیز، جعفری، اسفناج،  برگ چغندر، و ... می‌تواند کمکمان کند.
یا می‌توانیم از ترکیب تعدادی از این مواد برای غنی کردن غذای خود استفاده کنیم.

لازم نیست برای داشتن غذای غنی همیشه از گوشت و مرغ استفاده کنیم. اضافه کردن این مواد غذایی، حتی در ترکیب با تخم‌مرغ یا ماست، یک غذای کامل برای کودکان است.

پیشنهادهایی برای مراقبت از امنیت غذایی کودکان در این روزها.
پیشنهاد سوم:
به تنوع رنگ‌ها در برنامه‌ی غذایی توجه کنیم

در این روزها نگرانی بابت امنیت غذایی کودکان جدی است. یکی از نکات مهم در این زمینه، توجه به رنگ مواد غدایی گوناگون است.
می‌توانیم در طول هفته از مواد غدایی با رنگ‌های مختلف استفاده کنیم. هرچه رنگ‌های بیشتری در سفره باشد، تنوع غذایی بیشتر می‌شود.
به عنوان مثل مواد غذایی سفیدرنگ، از قبیل سفیده‌ی تخم‌مرغ، شیر، ترب، لوبیا سفید، شلغم، پیاز، قارچ، کینوا و ... معمولاً دارای کلسیم با میزان متفاوت هستند.
یا مواد غذایی نارنجی‌رنگ، مثل هویج، خرمالو، کدو، نارنگی، فلفل دلمه‌ای، جگر مرغ و ...، سرشار از ویتامین A هستند.
یا مواد غذایی قرمزرنگ، مثل گوجه فرنگی، هندوانه، انار، فلفل دلمه‌ای، انگور و ... سرشار از آنتی اکسیدان هستند.

لازم نیست همه‌ی این مواد غذایی را در یک وعده مصرف کنیم و می‌توان در طول روز و هفته به آن توجه کرد. همینکه به تنوع رنگ‌ها در سفره‌ی خود توجه کنیم، کمک کرده‌ایم نیازهای غذایی بچه‌ها تأمین شود.

در ماه مهر دوره‌ی تربیت مربی دوستدار کودک دو بار برگزار شد، یکبار در شهر ساری و بار دیگر در تهران. این دوره‌‌ی کاربردی فرصت خوبی است تا علاقه‌مندان به کار با کودک بتوانند با اصول و مبانی این حوزه آشنا شوند.

مؤسسه‌ی پژوهشی کودکان دنیا تلاش می‌کند برای گسترش امکان‌های آموزشی، دوره‌های آموزشی خود را در شهرهای مختلف برگزار کند.
امیدواریم در ماه آبان نیز بتوانیم به شهر دیگری سفر کنیم.

احمدرضا احمدی شاعر برجسته‌ای بود که داستان‌هایش برای کودکان نیز رنگ‌وبوی شعر داشتند، همانطور خیال‌انگیز و لطیف.

در یکی از آخرین داستان‌هایش برای کودکان ماجرای همراهی گرم و نرم کودکی با یک تکه ابر را نوشت.
پیشنهاد می‌کنیم این همراهی شاعرانه را با کودکان بخوانید و درباره‌اش گفت‌وگو کنید.

«یک تکه ابر»
از آخرین نوشته‌های احمدرضا احمدی برای کودکان،
با تصویرگری سعیده زرندی.
تهیه‌شده در مؤسسه‌ی پژوهشی کودکان دنیا؛
انتشارات کارگاه کودک.


برای تهیه‌ی این کتاب می‌توانید به شماره‌ی زیر پیام بدهید:

09122585235

نه فقط در این روزها که شرایط سرزمین ما از جنبه‌های مختلف سخت و پیچیده شده است،
بلکه در هر شرایطی می‌توانیم تمرین کنیم که دنیای اطرافمان را بر پایه‌ی امکان و فراوانی ببینیم.

در خانه‌ی ما، محله‌ی ما، مرکز آموزشی و مؤسسه ما، در رابطه‌ی ما، شهر ما و سرزمین و جهان ما،
چه امکان‌هایی برای بهتر شدن شرایط - حتی اندکی بهتر از آنچه هست - وجود دارد؟

این نگاه به معنای نادیده گرفتن کمبودها، نگرانی‌ها و تاریکی‌ها نیست، بلکه موضوع این است چطور در نگرانی‌ها نمانیم، بتوانیم امکان‌های بهتر شدن زندگی را ببینیم و برای فعال شدنشان بکوشیم.

این نوعی حضور و نگاه به جهان است که می‌توان آن را تمرین کرد و آموخت. چطور می‌توانیم آن را تمرین کنیم و با نزدیکان و همکارانمان در میان بگذاریم؟
مثل هر ارزش دیگری، این شیوه‌ی زیستن را نیز می‌توان از کودکی آموخت. با کودکان و نوجوانان تمرینش کنیم.

در ادامه‌ی برنامه‌های در جست‌وجوی امید، «این درخت سیب من است» به هدایت خانم طاهره محبی تابان برگزار شد.
خانم تابان مدرس و محقق حوزه‌ی ارتباطات تصویری، مشاهده‌گری و هنرهای تجسمی هستند.
در این نشست ایشان از این گفتند که چطور خلاقیت می‌تواند در مدیریت یافته‌ها و امکانات به ما کمک کند، چگونه می‌توانیم از چارچوب عادت‌هایمان خارج شویم و در مسیر انتخابی‌مان امیدوارانه حرکت کنیم. و هنر در همه‌ی این موارد چطور یاریگر ماست.

در این برنامه‌ی سه ساعته گروهی از مربیان هنر و تسهیلگران حضور داشتند.

کودکان برای رشد مطلوب به فعالیت‌های بدنی روزانه نیاز دارند.
در نبود زمین‌های بازی امن و در دسترس برای همه یا مراکز عمومی‌ای که به طور مستمر برنامه‌های حرکتی برای کودکان و نوجوانان داشته باشند،
و همچنین در شرایطی که ممکن است ناچار باشیم مدت‌زمان زیادی را در خانه بگذرانیم،
لازم است به راه‌های جایگزین در خانه فکر کنیم.
هر خانواده می‌تواند از طریق بازی‌های مختلف، رقص، ورزش‌های خانگی و .. به این موضوع مهم توجه کند. درواقع مهم است که به این موضوع توجه کنیم و برای پیداکردن ایده‌های جایگزین وقت بگذاریم.

همچنین منابع گوناگونی در این زمینه وجود دارد و می‌توانید با جست‌وجوی اینترنتی به آنها دست یابید، از جمله سایت سلامت ملی بریتانیا به آدرس زیر پیشنهادهایی در این زمینه دارد(تحت عنوان indoor activities for kids):
www.nhs.uk/healthier-families/activities

خبرها و مشاهدات نشان می‌دهند که این روزها چاپ و فروش کتاب بسیار کاهش یافته است. کتاب کودک و نوجوان هم از این ماجرا جدا نیست.

برخی معتقدند قیمت کتاب اینقدر بالاست که خودبه‌خود از اولویت خرید افراد و خانواده‌ها حذف شده یا دست‌کم بسیار آمار آن کاهش یافته است.

برخی دیگر اینطور به موضوع نگاه می‌کنند که قیمت بالای کتاب تحت تأثیر افزایش جهشی قیمت کاغذ است و گریزی از آن نیست.
گروهی دیگر هم اعلام می‌کنند افزایش قیمت کتاب فرق چندانی با دیگر افزایش قیمت‌ها ندارد، اما کتاب به دلیل آنکه در اولویت گروه بزرگی از ما نیست، به راحتی کنار گذاشته می‌شود یا افزایش قیمت آن بیشتر به چشم می‌آید و زودتر مورد انتقاد قرار می‌گیرد.

با این همه، به نظر نمی‌رسد جریان رسمی دغدغه‌ای در این خصوص داشته باشد و حتی اعلام نگرانی هم از سوی آنها شنیده نمی‌شود!

در این شرایط چه باید کرد؟ چطور می‌توانیم همچنان جریان تولید کتاب در این سرزمین را زنده نگه داریم؟
مشاهده‌ و پیشنهاد شما چیست؟

پائولو فریره از اندیشمندان مهم انسانگراست که همواره در مؤسسه‌ی پژوهشی کودکان دنیا تلاش کرده‌ایم ایده‌ها و دیدگاه‌های او را بشناسیم و به شیوه‌های مختلف ترویج کنیم.

به‌تازگی باخبر شدیم که یکی از آخرین آثار این اندیشمند مهم به فارسی ترجمه شده است. کتاب «پداگوژی امید» ۲۴ سال بعد از کتاب «آموزش ستمدیدگان» و با هدف تأمل و بازنگری بر آن کتاب مهم نوشته شده، و البته با تمرکز بر مفهوم امید.

این کتاب با عنوان فارسی «آموزش امید» در نشر مدید ترجمه شده است. امیدواریم این ترجمه بتواند به ما کمک کند تا آخرین نوشته‌های این اندیشمند بزرگ را بخوانیم و به‌خوبی درک کنیم.

برای تهیه‌ی این کتاب می‌توانید با نشر مربوطه تماس بگیرید. شماره‌ی زیر از آنها در اینترنت و شبکه‌های اجتماعی موجود است و می‌توانید کتاب را سفارش دهید:
09125111960

«خبری خوب برای علاقه‌مندان در استان اصفهان»

دوره‌ی تربیت مربی دوستدار کودک در استان اصفهان، شهرضا و به میزبانی انجمن دوستداران و حامیان کودک و نوجوان پندار برگزار می‌شود.

در این دوره ۸ سرفصل آموزشی توسط مدرسان مؤسسه‌ی پژوهشی کودکان دنیا ارائه می‌شود.

تاریخ برگزاری:
پنجشنبه و جمعه، ۲۱ و ۲۲ آبان
پنجشنبه و جمعه، ۲۸ و ۲۹ آبان

برای اطلاعات بیشتر و ثبت‌نام می‌توانید با شماره‌‌ی زیر تماس بگیرید:
۰۹۱۳۹۰۴۸۶۲۷

این روزها تحلیل‌های سیاسی، اقتصادی، جامعه‌شناختی و حتی نظامی زیادی درباره‌ی جنگ می‌شنویم. وقتی خودمان هم درباره‌ی جنگ حرف بزنیم، اغلب از همین زوایای به‌ظاهر تخصصی به آن نگاه می‌کنیم.

اما چه کسی قرار است جنگ را از زاویه‌ی دید مردمان عادی روایت کند؟
جنگ با مادران، پدران، معلم‌ها، مردم کوچه و خیابان، کودکان و نوجوانان چه می‌کند؟ با زندگی روزمره، آموزش، رابطه‌ها، دوستی‌ها، رؤیاها و امیدهایشان چه می‌کند؟
چه کسی از ترس‌ها، نگرانی‌ها، تضادها، دلهره‌ها، شک‌ها و تردیدهای آدم‌هایی حرف می‌زند که جنگ را نه به‌عنوان یک مسئله‌ی سیاسی یا نظامی، بلکه به‌عنوان بخشی از زندگی خود تجربه می‌کنند؟ صدای آنها کجا شنیده می‌شود؟

و پرسش مهم‌تر اینکه: روایت مردم عادی چه نقشی در شکل دادن به حافظه‌ی جمعی ما از جنگ، در سرنوشت جنگ‌ها و حتی در تصمیم‌های قدرت‌ها دارد؟

کتاب «ساداکو و هزار درنای کاغذی» نمونه‌ای درخشان از چنین روایتی است؛ روایت زندگی کودکی که قربانی بمباران اتمی هیروشیما شد؛ بمبی که بسیاری از «تحلیل‌ها» آن را اقدامی ضروری برای پایان دادن به جنگ می‌دانستند!

این کتاب ما را با چیزی مواجه می‌کند که متأسفانه امروز هم در بسیاری از تحلیل‌های سیاسی و نظامی گم می‌شود: زندگی انسان‌هایی که بهای تصمیم‌های بزرگ را می‌پردازند.

در تقویم بین‌المللی، از ۹ تا ۱۵ نوامبر (۱۸ تا ۲۴ آبان) به نام هفته‌ی صلح و علم نامگذاری شده است.
این مناسبت بر این نکته تأکید می‌کند که علم صرفاً به معنای کشف و توسعه‌ی فناوری نیست، بلکه به معنای به‌کارگیری اخلاقی، فراگیر و همگانی دانش نیز هست.

این هفته فرصتی است تا معلم‌های علوم پایه (ریاضی، علوم، فیزیک، شیمی، زیست‌شناسی و ...) به این پرسش‌ها بیندیشند:
چگونه علم می‌تواند به تقویت صلح و همکاری کمک کند؟ چه سازوکار آموزشی‌ای در خدمت صلح است؟

در همین راستا، کارگروه علوم مؤسسه‌ی پژوهشی کودکان دنیا نشستی تدارک دیده است برای گفت‌وگوی جمعی و ایده‌پردازی درباره‌ی این پرسش‌ها. از معلمان علوم پایه دعوت می‌کنیم در این نشست شرکت کنند.


شنبه، ۲۳ آبان
ساعت ۴ تا ۶
در مؤسسه‌ی پژوهشی کودکان دنیا

برای حضور در این نشست لطفا به شماره‌ی زیر پیام بدهید:
۰۹۰۴۵۷۵۳۱۵۴