Bu reels shunchaki reklama emas - pozitsiya. Nodavlat maktablar bozori ‘rus sinfisiz o’quvchi yig’ilmaydi’ qo’rquvida yashaydi. Biz shu qo’rquvni his emas, raqam bilan yengishga qaror qildik: mutaxassislik tili allaqachon ingliz, qadriyat esa faqat ona tilida singadi.

Bozorga emas, faktga ergashing.

Scaleup | @scaleupuz

Anchadan beri bu narsa haqida yozishni istardim…

Insonni nima go’zal qiladi?

Tashqi chiroy ilk taassurotni uyg’otishi rost.
Ammo bolaligimdan beri bir narsani ko’p kuzataman: qachonki bir insonni yaxshiroq tanisam, uning tushunishni boshlasam, unga mehr qo’ysam, o’sha odam mening ko’zimga tobora chiroyliroq ko’rina boshlaydi. Har bir suhbatdan keyin huddi unga yana bir nur qo’shilgandek bo’ladi.

Shunda tushunganman: biz odamlarni faqat ko’zimiz bilan emas, qalbimiz bilan ham ko’rar ekanmiz.

Shuning uchun ham ba’zan hammaga oddiy ko’ringan inson kimningdir nigohida dunyodagi eng go’zal odam bo’ladi. Chunki go’zallik faqat yuzda emas, biz u inson bilan bog’lagan ma’nolarda.

Menimcha, atrofimiz bizning ichki dunyomizning oynasi. Biz insonlarda ko’pincha o’z munosabatimizni, o’z fikrlarimizni va o’z qalbimizni ko’ramiz.

Balki shu sababdan ham umr davomida eng esda qoladigan insonlar, yonida o’zingni xotirjam his qilgan, qalbingni yengil qilgan, mehri bilan seni o’zgartirgan insonlar bo’ladi.

Oxir-oqibat, insonni eng go’zal qiladigan narsa uning qalbi, axloqi va boshqalarning hayotida qoldirgan iliqligi shekilli)

Qalbim shuni yozishni istayapti…

Ba’zan hayotdagi eng qimmatli narsalar ortidan quvib topilmaydi. Ular nasib qilinadi.

Chin sevgi ham, samimiy do‘stlik ham shunday. Ularni qanday topish haqida yuzlab maslahatlarni o‘qish mumkin, lekin bu tuyg‘ularni hech bir qoida yoki formula yarata olmaydi.

Kecha kichik safar davomida yonimdagi insonlarga qarab bir narsani chuqur his qildim. Haqiqiy samimiyat mayda holatlarda bilinadi: bir-biringni kutib turishda, charchaganingni sezib yordam berishda, o‘zingdan oldin qarshingdagi insonning holatini o‘ylashda, uning quvonchini o‘zingnikidek his qilishda.

Shunda angladimki, bunday munosabatlar mehnat bilan asraladi, ammo ularning o‘zi mehnat bilan yaratilmaydi. Bunday qalblarni hayotimizda uchratish Allohning eng go’zal ne’matlaridan biridir.

Ba’zida o’ylab qolaman: koinotdagi shuncha jarayonlar, harakatlar va qonuniyatlar aslida nima uchun?

Menimcha hammasi inson yashashi uchun xizmat qiladi. Havo, suv, quyosh, yer, fasllar… Son-sanoqsiz ne’matlar bir-biri bilan mukammal uyg’unlikda ishlaydi. Shunday ulkan olamning markazida esa inson turadi.

Shu o’rinda Qur’ondagi bir oyat yodga tushadi:

“Men jinlar va insonlarni faqat Menga ibodat qilishlari uchungina yaratdim.”
(Zoriyot surasi, 56-oyat)

Go’yo butun olam bizning asl vazifamiz - Allohga ibodat qilishimiz uchun sharoit yaratib berayotgandek.

Rasululloh sollallohu alayhi vasallamning bir hadislari ham shu ma’noni yanada chuqurroq anglatadi. U zot mo’minning holatiga hayrat bildirganlar: unga yaxshilik yetsa, shukr qiladi va buning uchun ajr oladi. Agar sinov kelsa, sabr qiladi va buning uchun ham ajr oladi.

Shunday ekan, inson uchun hayotning o’zi ibodat maydonidir. Quvonch ham, qiyinchilik ham, ne’mat ham, sinov ham - barchasi Allohga yaqinlashish va ajr topish uchun berilgan imkoniyatdir.

“Yaxshi odamlar erta o’ladi…”

Bu gapni deyarli hammamiz eshitganmiz. Ba’zida esa bunga ishonib ham qolamiz. Chunki atrofimizda juda mehribon, pokiza insonlarning erta ketganini ko’ramiz.

Lekin biz sabablar dunyosida yashaymiz. Va ba’zan his-tuyg’ularimiz aytayotgan narsa ilmiy kuzatuvlar bilan bir xil bo’lmaydi.

Shu haqida qiziq bir tadqiqot bor.

1921-yilda Stenford universiteti olimlari minglab insonlarni kuzatishni boshlashgan. Bu tadqiqot qariyb 90 yil davom etgan va inson umriga ta’sir qiluvchi omillar o’rganilgan.

Eng qiziq xulosalardan biri shunday bo’lgan: “Hech narsani o’ylama, faqat xursand bo’l” degan hayot falsafasi uzoq umr bilan bog’liq emas ekan. Aksincha, eng uzoq yashagan insonlar vijdonli, mas’uliyatli, o’z burchini his qiladigan, hayotida ma’no va vazifa topgan odamlar bo’lgan.

Bu menga bir narsani o’ylatadi.

Umr faqat genetikaga yoki omadga emas, yashash sababimizga ham bog’liq bo’lishi mumkin.

Har kuni uyg’onishga arziydigan maqsad, yaqinlar oldidagi mas’uliyat, halol mehnat, o’ziga e’tibor, sog’lom turmush tarzi, bularning barchasi umrning nafaqat davomiyligiga, balki sifatiga ham ta’sir qiladi.

Albatta, har bir insonning umri Allohning taqdiri bilan belgilanadi. Hech bir tadqiqot kimning qancha yashashini ayta olmaydi.

Lekin Alloh bizni sabablar dunyosida yashatmoqda. Sog’lig’imizga e’tibor berish, tanamizni omonat deb bilish, foydali odatlar orttirish va hayotimizni ma’noli o’tkazish, bular ham tavakkalning bir qismi.

Balki savol “Qancha yashayman?” emasdir.
Balki eng muhim savol: “Menga berilgan umrni qanday yashayapman?”


(Bu fikr g‘oyasi Dr.Amenning bergan intervyusidan hayolga keldi)

🧳 Marketingdagi men tanigan eng kuchli mutaxassis kanali

Odatda inson tabiatan barqarorlikni yaxshi ko’radi.

Hammasi bir xil ketishini istaydi. Kayfiyat ham, motivatsiya ham, daromad ham, intizom ham doim bir xil bo’lishini xohlaydi.

Lekin hayot unday ishlamaydi.
Va bu - normal.

Siz doim ham o’zingizni yaxshi his qilmaysiz.
Doim ham katta daromad qilolmaysiz.
Doim ham ertalab soat beshda uyg’onolmaysiz.
Doim ham sportga chiqolmaysiz.
Doim ham ibodatingiz, diqqatingiz yoki unumdorligingiz bir xil bo’lmaydi.

Muammo shunda emaski, siz ba’zi kunlari yiqildingiz.

Muammo - o’sha kunni o’zingizning kimligingizga aylantirib qo’yishingizda.

Biz ko’pincha bitta yomon kunni “Men intizomsizman”, bitta muvaffaqiyatsizlikni “Mendan hech narsa chiqmaydi”, bitta xatoni esa “Men o’zgara olmayman” degan xulosaga aylantirib yuboramiz.

Aslida esa rivojlanish to’g’ri chiziq emas.
U ba’zan oldinga, ba’zan orqaga, ba’zan esa bir joyda turgandek tuyuladigan yo’l.

Muhimi - to’xtab qolmaslik.

Hayot keyingi bosqichga aynan mana shu kurashlar orasidan olib chiqadi. Intizom mukammal bo’lgan kunlarda emas, intizom yo’qolgan kunlardan keyin yana o’rningizdan turganingizda shakllanadi.

O’zingizdan har kuni mukammallik kutmang.

Har kuni qaytishni kuting.

Chunki insonni muvaffaqiyatga olib boradigan narsa hech qachon yiqilmasligi emas, har safar yiqilgandan keyin yana yo’lini davom ettira olishidir.

Oxirgi oylar men uchun xuddi bir turnirga o’xshab qoldi.

Go’yo oldimda aniq bir musobaqa bor. Sovrini ham ma’lum, muddati ham ma’lum. Endi faqat harakat qilish, chidash va g’alaba qozonish kerak.

Bu hissiyotning yaxshi tomoni ham bor.
U meni har kuni uyg’onishga, ishlashga, o’rganishga va o’zimni majburlashga undaydi. Ba’zan motivatsiya bo’lmasa ham, maqsadning o’zi harakat qilishga yetadi.

Lekin boshqa bir tomoni ham bor ekan.
Men xotirjamlikni keyinga qoldirib qo’yayotganimni sezdim.

Go’yo ichimda bir ovoz: “Shu musobaqa tugasin, keyin dam olaman. Keyin xotirjam bo’laman. Keyin hayotim iziga tushadi”, deb turadi.

Aslida esa bu juda xavfli fikrlash usuli.
Chunki hayotda “oxirgi musobaqa” deyarli bo’lmaydi. Bu bosqich tugasa, boshqasi boshlanadi. Bir maqsadga erishasiz, keyingisi paydo bo’ladi. Agar xotirjamlikni faqat kelajakka bog’lasak, bugunni yashamay qo’yamiz.

Men asta-sekin shuni tushunyapman: xotirjamlik manzil emas, ko’nikma.

Uni barcha ishlar tugagandan keyin emas, aynan ishlar orasida ham saqlashni o’rganish kerak.

Shunday bo’lsa ham, bu davr uchun shukr qilaman.
Chunki aynan mana shu oylar menga ko’p narsani o’rgatyapti. O’zim haqimda, sabr haqida, intizom haqida va bosim ostida ham harakat qilish mumkinligi haqida.

Balki eng katta sovrin ham manzilning o’zi emasdir.
Balki yo’l davomida shakllanayotgan insondir.

Hissiyotlarni his qilish va yetkazish

Juda emotsiyasiz bo‘lish ham qiyin. Va bir paytning o‘zida biroz kutilmagan.

Chunki tashqaridan qaraganda bunday insonlar hech narsani kuchli his qilmaydigandek, hammasini sovuqqon qabul qiladigandek ko‘rinadi. Lekin menimcha, eng chiroyli hissiyotlarni aynan shunday odamlar bera oladi.

Men o‘zim ham hissiyotlarimni juda ko‘p namoyon qiladigan inson emasman. Lekin bir narsani yaxshi ko‘raman, hissiyotni chiroyli yetkazishni.

Bu menga ishda ham juda kerak.
Ayniqsa marketing va kontentda.

Chunki odamlar har doim ham ma’lumotni eslab qolmaydi. Lekin o‘zini qanday his qilganini eslab qoladi.

Siz biror mahsulot haqida yuzta fakt aytishingiz mumkin. Lekin odam unda o‘ziga tegishli biror hissiyotni topmasa, bularning bari tezda unutiladi.

Shuning uchun yaxshi kommunikatsiya men uchun shunchaki ma’lumot berish emas.
Bu hissiyot yetkazish.

Ota-onaga farzandining kelajagini his qildirish.
Biror brendning dunyosini his qildirish.
Bir hikoyada odamga o‘zidan nimanidir topdirish.
Va buning uchun juda tashqi jihatdan emotsional bo‘lish shart emas.

Ba’zan hissiyotlarini ichida chuqur his qiladigan, lekin ularni tashqarida tartibli va chiroyli ifodalay oladigan inson kuchliroq kommunikator bo‘ladi.

Balki hayotda ham, ishda ham eng kerakli ko‘nikmalardan biri shu: hamma narsani baland ovozda his qilish emas, kerakli hissiyotni kerakli insonga kerakli shaklda yetkaza olish.

Istanbul, Turkiya📍
4 kunlik eng ajoyib sayohat yakunlandi.
Juda ko‘p og‘riqli hissiyotlar.

Sizlar uchun kichik xatni bo‘lishmoqchiman, hatto sababini ham bilmayman)

Iyul…

Bilasizmi, man yana martdagi tuyg’ulani his qilyapman.

2-mart kuni Niagara😂 sharsharasida edik. O’sha paytda siz universitetga hujjat topshirayotgan edingiz. Ichimda birinchi marta “bir kun kelib ketadi” degan g’alati his paydo bo’gandi. Oradan bir necha soat o’tib Columbia’dan kelgan xabar esa o’sha hissiyotning ustidan bosib yuborgandek bo’gandi. Balki shuning uchunam uni unutib yuborgandirman.

Bugungi uchrashuvimiz davomida xayolim tinmadi. Siz ketganingizdan keyin shu ko’chalarda yana yolg’iz yursam, nimani his qilarkanman degan o’y fikr ketmadi.

Keyin hammasi bir boshidan ko’z oldimdan o’tdi.

2022-yil iyul Minordagi Ground Zero qo’lida skripka ko’targan bir qizidiz oshanda hich o’ylamagandim, tanishib ketishimizni.

Shunaqa oddiy boshlangan tanishuv odam hayotida bunchalik katta o’rin egallashini o’shanda tasavvur ham qilmagan ekanman.
Bugun o’zi shu narsalani etmoqchidimu etomadim)))

Xullas…
Esimni taniganimdan beri topgan yagona va eng yaxshi do’stimsiz.

Siz bilan hayotni ko’proq his qildim. Ba’zan oddiy bitta cofe, oddiy bitta piyoda yurish, bitta suhbat ham odamga qancha narsa bera olishini siz orqali bildim. Eng muhimi, manga oila degan tuyg’uning qanaqa iliqliginu his qildirdiz

Ketayotganizni sababi mani xursand qiladi. Rostdanam bunga loyiqsiz. Faqat… moslashishim oson bo’lmasa kerak.

Ichimda nimagadir ishonaman bir kun kelib yashayotgan joylarimiz yana bir biriga yaqin bo’ladi. Balki yana birga katta ishlar qilarmiz. Inshaalloh.

Qizimmi ismi Marifat bo’ladi. Endi ortga yo’l yo’q. Shunaqa ekan yaxshi yashashiz, kerek qizim keyin ismim qo’yilgan opa qanaqa ekan? deb qiziqib qolishi mumkin.

Siz juda yaxshi qizsiz. Men ko’rgan eng ko’ngli toza, eng xotirjam, eng “pofigist”, lekin aynan kerak paytda hammadan ko’proq qayg’uradigan odamsiz. Bu juda kam uchraydigan kombinatsiya.

Sizzi juda sog’inaman.

Ishonchim komil, endi Shevchenko yoki Yakkasaroy taraflarda yursam, shu yerda bir paytlar Marifat bilan yurgandik degan o’y albatta xayolimdan o’tadi.

Faqat bitta iltimos.
Qaysi davlatda bo’lishingizdan qat’i nazar, xabarlashib turaylik. dunyoning narigi chekkasiga ketgan bo’lsezam, Telegram ishlaydi!

Rahmat.
Hayotimning juda chiroyli davrida bor bo’lganingiz uchun.

“Kimni ko‘p kuzatsang hayotda ham ko‘rishib qolasan”

📍Shavi coffee

Vaqt aslida nima?

Takrorlanishlar bizga vaqt o’tayotganini sezdiradi.

Yangi oy, yangi yil, o’quv yili, tug’ilgan kun, fasllar almashadi. Go’yo hayot vaqti-vaqti bilan: “Qara yana bir yil o‘tibdi”, deb eslatadi.

Lekin vaqtning o‘zini ko‘rmaymiz. Faqat uning izlarini sezamiz.

Bir yil oldingi rasmni ochamiz, qancha narsa o’zgarganini anglaymiz. Eski joyga boramiz, o’sha paytdagi insonlar, suhbatlar va hissiyotlar yodimizga tushadi.

O’ylab qolaman: balki biz vaqtni soat bilan emas, hissiyot va xotiralar bilan o‘lcharmiz. (Bu haqida oldin ham kimgadir aytgandim)

Bir xil kunlar takrorlansa, vaqt tez o‘tayotgandek tuyuladi. Yangi joylar, insonlar va tajribalar esa o‘sha davrni xotiramizda uzoqroq qoldiradi.

Inson hissiyotlari esa bundan ham qiziqroq.

Ba’zan o‘zimiz nima his qilayotganimizni ham tushunmaymiz. Bir qo‘shiq, eski joy yoki qandaydir nostalgik kod ichimizda nimanidir uyg‘otadi. Nima ekanini tushuntirib berolmaymiz.

Lekin his qilamiz.
Balki vaqt ham shuning uchun biz uchun shunchaki soniyalar emasdir.

U boshdan kechirganlarimiz va xotiramizda qolgan hissiyotlar yig‘indisi.

Vaqt o‘tib ketadi. Lekin uning hissi bizda qoladi.

Mas’uliyat bizni o‘zimizga ishonchliroq qiladi

Yoz oyida jamoamiz rahbari bilan o‘tirib, keyingi jarayonlar va vazifalarni kelishib oldik.

O‘sha paytdagi eng yomon kelishuvim, ertalab 09:00 dan aktiv bo‘lish edi :)

Bizda hech kim shtatda ishlamaydi. Lekin kelishuvimiz shunday edi: 09:00 dan boshlab uyg’oq va aktiv bo‘lishi kerak.

Birinchi hafta amallab 10:00 larda kunni boshlashga harakat qildim. Rahbarimiz esa har kuni 09:00 ni eslatib turdilar. Taxminan 10 kunlardan keyin asta-sekin bu odat shakllana boshladi.

Qiziq tomoni, 09:00 da ish boshlashning o‘zi hayotimni keskin o‘zgartirmadi. Lekin kunni ertaroq boshlash boshqa narsalarni tartibga sola boshladi.

Maishiy ishlar, mayda vazifalar, miyadagi tarqoq fikrlar, hammasiga vaqt topila boshladi.
Bu shunchaki ish rejimi emas, intizomning boshlanishi bo‘ldi.

Keyin yana bir shart bor edi: har kuni qaysidir filialda bo‘lish.

To‘g‘ri, jarayonning ichida bo‘lganingizda har doim ham eng effektiv ishlay olmaysiz. Lekin jarayonda bo‘lishning boshqa foydasi bor ekan, siz ishlash uchun kerakli resurslarni yig‘asiz.

Odamlarni ko‘rasiz, muammolarni joyida tushunasiz, nimani o‘zgartirish kerakligini his qilasiz.

Shuning uchun kun davomida filiallarda bo‘lib, kechqurun 2 soatlik deep work qilish men uchun juda yaxshi kombinatsiyaga aylandi.

Va shu jarayonda bir narsani tushundim:
Mas’uliyat odamga faqat vazifa yuklamaydi. U odamni o‘ziga ishontiradi.
Avval “buni qila olamanmi?” deb o‘ylaysiz. Keyin esa har kuni qilaverib, o‘zingiz haqingizdagi tasavvuringiz o‘zgaradi.

09:00 da turish. Jarayonda bo‘lish. Va’dada turish. Biror ishni oxirigacha yetkazish.
Bularning har biri kichkina narsadek ko‘rinadi. Lekin vaqt o‘tib, ichingizda: “Men o‘zimga bergan va’damni bajara olaman”, degan ishonch paydo bo‘ladi.

Bu yoz men uchun aynan shuning uchun juda yaxshi o‘rganishlar oyi bo‘ldi.

(Aytgancha, hozir istasam ham 11:00-12:00 gacha uxlay olmayman😭 )

“Ko‘p ishlasangiz, albatta burnout bo‘lasiz.”

Bu gapni oxirgi paytlarda juda ko‘p eshitamiz.
“Ko‘p ishlama, burnout (hissiy charchash) bo‘lasan.”

Go‘yo burnoutning asosiy sababi ishning ko‘pligidek.
Lekin biroz o‘ylab qarasak, har doim ham unday emas.

Ba’zi insonlar kuniga juda ko‘p ishlaydi, lekin qilayotgan ishidan zavq oladi, uning ma’nosini ko‘radi va o‘z vaqtini qanday boshqarishni biladi.

Ba’zilar esa unchalik ko‘p ishlamasa ham, doim charchagan bo‘ladi.
Nega?

Chunki insonni faqat ishning miqdori charchatmaydi.
Ish ustidan nazorat qila olmaslik, qilayotgan narsangning ma’nosini ko‘rmaslik, doimiy bosim, tiklanishga vaqt topolmaslik, qo‘llab-quvvatlashning yo‘qligi, bular ham juda katta rol o‘ynaydi.

Menimcha, eng qiziq joyi ham shu.
Juda band bo‘lish va burnout bir xil narsa emas.

Ba’zan kun bo‘yi ishlaysiz, lekin kechqurun ichingizda yaxshi charchoq bo‘ladi: “Bugun nimadir qildim”, degan hissiyot.

Ba’zan esa atigi bir nechta ish qilasiz, lekin kun oxirida miyangiz butunlay tugagandek bo‘ladi.

Demak, masala faqat qancha ishlaganimizda emas.
Qanday ishlayotganimizda ham.

Balki shuning uchun hayotimizda faqat “qancha ishladim?” degan savol bo‘lmasligi kerak.

“Men nima uchun buni qilyapman?”
“Bu jarayonda o‘zimni qanchalik nazorat qila olyapman?”
“Qilayotgan ishim men uchun nimanidir anglatadimi?”
degan savollar ham kerak.

Chunki ba’zan bizga ko‘proq dam olish emas, qanday yashayotganimizni qayta ko‘rib chiqish kerak bo‘ladi.

Bir narsaning ustida qanchalik ko‘p va diqqat bilan ishlasangiz, oxir-oqibat unda nimagadir erishasiz.

Bu har doim ham darrov sezilmaydi.
Masalan, oldingizda tushunarsiz bir vazifa turibdi.

Birinchi qarashda miyangiz tabiiy ravishda undan qochishni xohlaydi. Boshqa ish topadi, telefonni tekshirgisi keladi, “keyinroq qilaman” degan bahona paydo bo‘ladi.

Chunki tushunarsizlikning o‘zi miyaga og‘ir.
Lekin vazifaning yoniga qaytib kelasiz.

O‘ylaysiz. Izlanasiz. Birinchi urinish qilasiz, chiqmaydi. Yana urinib ko‘rasiz. Nimadir tushunarli bo‘la boshlaydi.

Keyin boshqa tomondan qaraysiz.
Asta-sekin miyangizda alohida-alohida turgan narsalar bir-biriga ulanadi.

Va bir payt kelib, kecha tushunarsiz bo‘lgan narsa bugun ancha ravshan ko‘rinadi.
Keyin esa shunchaki tushunib qolmay, uning ustida ijod qila boshlaysiz.

O‘zgartirasiz. Sinaysiz. Xato qilasiz. Sayqallaysiz.
Va oxirida nimadir chiqadi.
Balki mukammal emasdir.

Lekin kecha umuman yo‘q bo‘lgan narsa bugun sizning qo‘lingizda turibdi.
Menimcha, ko‘p narsalar aynan shunday yaratiladi.

Avvaliga bizga qiyin tuyuladi. Keyin unga yetarlicha vaqt beramiz. Va bir nuqtada qiyin bo‘lgan narsa o‘zimiz qila oladigan narsaga aylanadi.

Shuning uchun ba’zan “men buni qila olmayman” degan fikrga juda tez ishonib yubormaslik kerak.
Balki siz hali shunchaki uning ustida yetarlicha uzoq qolmagandirsiz.

Doimiylik.

Dinimizda amallarning eng sevimlisi, oz bo‘lsa ham doimiy bo‘lgani haqida aytiladi.
SubhanAllah, bu fikr hayotning juda ko’p joyiga to’g‘ri keladi.

Mediada o‘z brendingizni yaratmoqchimisiz?
Doimiy bo’ling.

Bir oyda 20 ta post chiqarib, keyin uch oy yo‘qolib ketishdan ko‘ra, uzoq vaqt davomida muntazam ravishda o‘z fikrlaringizni ulashish ko‘proq natija beradi.

Kitob o‘qimoqchimisiz?

Bir kunda 100 bet o’qib, keyin bir oy kitobga qaramaslikdan ko’ra, har kuni 10 bet o‘qish sizga ko‘proq kitob o’qish imkonini beradi

Biror hunarni o’rganmoqchimisiz?
Har kuni ozgina mashq qiling.

Til o‘rganmoqchimisiz?
Har kuni gapiring, o’qing, eshiting.

Munosabatlarni yaxshilamoqchimisiz?

Bir marta katta katta e’tibor yoki sovg’a qilishdan ko’ra, kichik g’ammxo’rliklarni doimiy qilish ko‘proq narsani anglatadi.

Menimcha, hayotda ko’p narsani aynan shu prinsip yutadi:

katta boshlash emas, davom ettirish.

Chunki boshida hamma narsa qiziq.
Motivatsiya bor. Energiya bor. Rejalar bor.

Asl natija esa bir necha hafta yoki oy o‘tgandan keyin, boshlang‘ich hayajon yo‘qolganda ham davom eta olganingizda paydo bo‘ladi.

Balki doimiylikning eng chiroyli tomoni ham shunda.

U sizdan har kuni juda ko‘p narsani talab qilmaydi.
Faqat bugun ham kechagidek ozgina harakat qilishni so‘raydi.

Va shu kichkina amallar yig’ilib, bir kuni katta o‘zgarishga aylanadi.

Toshkentda nima taxi ishlayapti🥲?

Bir muddat ba’zi iltimoslarga vaqtim bo‘lmasa ham rozi bo‘lib yurdim. Balki yordam bergim kelgandir, balki rad etish noqulay tuyulgandir. Har holda, “mayli, qilaman” dedim.

Lekin vaqt cheklangan. Bir ishga rozi bo’lsez, unga shunchaki yaxshi niyat emas, vaqt va mas’uliyat ham ajratishiz kerak.

Natijada vaqtim yetmadi. Ba’zi ishlarni kechiktirdim, ba’zilarini esa va’da qilgan vaqtimda bajara olmadim.

Eng yomoni, o’zimni oldimda ham, boshqalarni oldida ham noqulay vaziyatda qoldim.
Shunda bitta narsai tushundim: yordam berishni xohlash bilan yordam bera olish, ikki xil narsa.

Sizning niyatingiz yaxshi bo‘lishi mumkin. Lekin imkoniyatingiz yetmasa, bergan va’dangiz baribir bajarilmay qoladi.

Ba’zan “yo’q” desak, odamning ko’ngli qolishidan qo’rqamiz. Lekin o‘ylamay turib “ha” deyishimiz oxir-oqibat undan ham noqulay vaziyatga olib kelishi mumkin ekan ))

Hozir bitta narsani o‘rganyapman: har bir iltimosga darrov javob berishim shart emas. Avval vaqtimni, imkoniyatimni va boshqa majburiyatlarimni hisobga olishim kerak. Chunki zimmamizdagi ishlarni haqqi ham bor.

“yo’q” deyish ba’zan insonni xafa qilishi mumkin, lekin bajara olmaydigan ishga “ha” deyish ham to’g’ri emas.

Hamma uchun qulay inson bo’lishga harakat qilib, o’z so’zining ustidan chiqolmaydigan insonga aylanib qolmaslik kerak.

Bir qiziq voqea bo‘ldi..

Yaqinda jonli efir qilayotgandim. Bir inson savol berdi:

Ular: Zreniyangiz pastmi?
Men: Ha.
Ular: Men ham shundan qiynalaman.

O’sha paytda man ularga shunday javob berdim, keyin o’zim ham bu haqda o‘ylab qoldim.

— Yo’q, nimasi qiyin? Bu ham bir ne’mat-ku. Ko’zimiz mukammal ko’rmasligi mumkin, lekin baribir ko’ryapmiz. SubhanAllah, hatto yaxshiroq ko’rishimiz uchun ko’zoynak kabi vositalar ham bor.

Qizig’i, man bu haqda oldindan hech qachon chuqur o’ylab ko’rmagan ekanman. Bu shunchaki o’sha paytda aytgan javobim edi.

Lekin keyin o’ylab qoldim: rostdan ham shunday-ku.

Ba’zan biz biror narsaning yetishmayotgan tomoniga shunchalik ko’p e’tibor beramizki, uning o’zida bor ne’matni sezmay qolamiz.

Ko’zimiz tiniq ko‘rmasligi mumkin, lekin ko’rishning o‘zi katta ne’mat.

Qolaversa, Alloh bizga sabablarni ham bergan: ko’zoynak, tibbiyot, davolanish imkoniyatlari.

SubhanAllah, inson ba’zan bir narsaga boshqa tomondan qarashi uchun uzoq o’ylashi shart emas ekan. Ba’zan bir og’iz gapning o’zi ham o’ziga qaytib, nimanidir anglashga sabab bo‘ladi.

Man bu fikrni oldindan tayyorlamagan edim. O’sha paytda qalbimga kelgan javob edi. Uni Allohning ilhomi deb his qildim.

Va hozir yana bir bor o’ylayapman:
Balki shukr faqat bizda bor narsalarni sanash emas, balki kamchilik deb ko’rayotgan narsalarimiz ichida ham qanday ne’matlar borligini anglashdir.