برای راضی نگه‌داشتن همه، از یه‌جایی به بعد از خودت ناراضی می‌شی.

کلاه کاپ‌دار مشکی، رفیق و شفیق عزیزم رو پس از سالیان متمادی در کوشش برای نگاه‌داری‌ش بالاخره توی اتوبوس جاش گذاشتم. مبارک خیلیا.

چقدر این پشت‌سر هم پیام دادنارو دوست دارم. شکر.

شدت غمِ و سنگینیِ دوتا آهنگی که اخیراً این‌جا آپلود کردم برام انقدر زیاده که هربار بهشون گوش می‌دم تپش قلب می‌گیرم، بدنم قفل می‌کنه و دستام یخ می‌زنه.

توئیتر که دیگه داره آخرین نفس‌های نخبگانی‌ بودن‌ش رو می‌کشه. هرکی از دوست‌پسرش قهر کرده اون‌جا ناله راه انداخته. اینستاگرامم که منبع ترند‌های شل و استاد ضربه‌زدن به حوصله‌ی آدم‌ها شده و نتیجتاً کل تمرکز ملت رو تحت‌الشعاع قرار داده. تیک‌تاک‌هم تحتِ تصرف تینیجرهای ۱۵ساله‌ی خودلزپندارِ شیر و خورشیدیه که اندازه‌ی بینی‌شون از اوضاع پیرامون و حقیقت زندگی حالی‌شون نیست. ایتا هم که برنامه‌ی ترور پزشکیان رو داره تا بتانه ایران‌رو درست کنه. همه خائن‌ن و سیدمجتبی‌خامنه‌ای زندانیه و باید قیام کرد. بله‌هم که خبری نیست نت قطع شد می‌ریم اون‌جارو باهم از نو می‌بینیم. ذوقی‌هم برای پینترست‌گردی نمونده. لینکدین رو هم ولش کن. اعصاب گیت‌هاب هم نیست. دولینگو تحریم شد. واتساپ هم که جاسوسیه. و خلاصه که گویا وقت کنج‌عزلت گزینی و انداختن گوشی تو سطل‌آشغال فرا رسیده. بای‌بای دنیای تکنالاجی.

ایکس

کوفت

زهرمار

«به دیدنم که میای، برام ستاره بیار»

به دیدنم که میای، برام DJI Mavic 4 Pro بیار.

ولی رزّاق خداست‌. دلار سگِ کی باشه.

یه مسئله‌ای که این‌روزا برام تبدیل شده به یک باور قلبی اینه که:
قیمت ارزاق عوض شده، رزّاق که عوض نشده.