استاد سهرابیِ گل گلاب داشت تذهیب کار می‌کرد، رفتم جلو نگاه کنم؛ گفت به چی نگاه می‌کنی؟ گفتم استاد دارم از هنرتون فیض می‌برم. گفتن چرت نگو این قلمو رو بگیر، این شاه‌عباسی رو بکش وقت کمه. من خرذوق شده بودم و استرس گرفتم. گفتم استاد من اصلاً تجربه ندارم؛ می‌ترسم خراب کنم؛ حداقل بهم یاد بدید. گفتن این فلان گل، این اسپیرال، این شاه‌عباسی، این فلان برگ. اصلاً غمت به پارچه نباشه. پارچه خراب بشه دوباره می‌خریم، ولی تو دوباره نمی‌تونی به ترست غلبه کنی و تذهیب کار کنی، «فقط بکش و بزن تو دهنِ کمالگرایی».

عزیزِدلم، پریشونم و به زیباییِ تو فکر می‌کنم ..

برای خانوم‌های تهرانی، دختر یزدی عین خریدِ بیت‌کوین سال ۹۲ می‌مونه.

تا حقیقت‌‌های تصادفی (رندوم‌فکت) دیگر بدرود.

چرا دستم می‌لرزه توی فیلما؟ چون همیشه‌ی خدا یه کوله رو دوشمه که هم‌وزنِ خودم توش خرت و پرته.

همگی روانی‌ایم. فقط اونایی که تو تیمارستانن لو رفتن.

تو عالمِ ذر چی دیدم که انتخاب کردم تو این نقش و این کالبد باشم؟

دوتا بوم خریدم با یه ماژیک، ۲ میلیون. موقع کارت کشیدن کل زندگیم عین فیلم از جلوی چشمام رد می‌شد و توگویی جان از بدن خارج گشت. معلومه که خدا می‌رسونه، معلومه این دغدغه‌م باید رنگ همون باور و عقیده‌ی سابقم رو داشته باشه، ولی یه‌چیزی تهِ وجودم دوست داره با نرخ‌نامه‌ی سال ۹۵ خرید کنه و مجبور نشه بابت دو‌تیکه وسیله میلیونی پول بده.