نشد با شاخه‌هام، بغل کنم تورو.

«لبِ ساحل پنجِ صبح»..

“تروما” نمک زندگیه

در آفرینشش هیچ‌چیز ناهم‌آهنگ‌ نیست.

برای کی و برای چی می‌جنگیم؟

و این صبر که می‌کنیم تا چند؟

برای من مهم نیست با قالیباف دشمنی دارید یا چی، نه شخص قالیباف نه هیچ‌کس دیگه‌ای هم تو این نظام برای من مهم نیستن

اما پای نفرتتون و دشمنی‌تون با قالیباف دارید زیر پوستی کلیت نظام رو زیر سوال می‌برید، مردم رو بهش بدبین می‌کنید و ناامیدی رو بین انقلابی‌ها رواج می‌دید

بامزّه.

رسیده‌ایم به آن‌جا که دیگر از غمگین بودنمان هم شرم داریم، انگار باید عذر بخواهیم که هنوز خوب نشده‌ایم. مگر مارا بر وزنِ طبیعت خلق نکرده‌اند؟ طبیعت را بنگر؛ شب می‌آید، می‌ماند، و سرانجام دست‌ش را به سحر می‌رساند. روز هم جاودانه نیست؛ فرو می‌نشیند، رنگ می‌بازد و به تاریکیِ ماقبل‌ش بازمی‌گردد. در جهان، هیچ روشنایی‌ای از شبیدن نمی‌ترسد و هیچ شبی از شاعبه‌های نورِ طلوع که ابر را پاره می‌کند و از او عبور می‌کند. پس چرا در ما، این چرخه از کار افتاده است؟ چرا مدت‌هاست شب، تنها نیمه‌ی تاریکِ روز نیست و تمامِ روز ماست؟ چرا هر بار که چشم به افق می‌دوزیم، به جای سپیده، اندکی تیرگیِ دیگر می‌بینیم؟ چرا این سرمه‌ایِ ممتد، هر لحظه بر پهنه‌ی جانمان گسترده‌تر می‌شود، بی‌آنکه جایی در دوردست، نشانی از روشن‌شدن آسمان باشد؟ ماه کجای این داستان قرار دارد؟ من هنوز فکر می‌کنم آن‌قدرها هم آدم‌های بدی نیستیم. شاید فقط زیادی در شب مانده‌ایم؛ آن‌قدر که یادمان رفته تاریکی هرچه‌قدر هم کش‌دار، سرنوشتِ آسمان نیست.

بچلونمت ایقه خشوکی مرد.

خلوت کن آقای شبه

یه حسی که نمی‌تونم اثباتش کنم بهم می‌گه بلو هم هم‌سرنوشت با میلی‌گلد می‌شه.

پزشکیان واقعاً عجیبه. شبیه این دختراییه که توی اینستا کلیپ می‌سازن با کپشنِ «من همونی‌ام که به هیچ‌پلنی نه نمی‌گم»

کم حالمون خوبه، قربانی‌هم ترجیح می‌ده آهنگ جدید بده.

؛

حال و روزم جمعه‌ها، از خودِ جمعه غم‌انگیزتره..

روزِ جمعه و آگای مانتیسِ ناراحت.