برای من مهم نیست با قالیباف دشمنی دارید یا چی، نه شخص قالیباف نه هیچ‌کس دیگه‌ای هم تو این نظام برای من مهم نیستن

اما پای نفرتتون و دشمنی‌تون با قالیباف دارید زیر پوستی کلیت نظام رو زیر سوال می‌برید، مردم رو بهش بدبین می‌کنید و ناامیدی رو بین انقلابی‌ها رواج می‌دید

بامزّه.

رسیده‌ایم به آن‌جا که دیگر از غمگین بودنمان هم شرم داریم، انگار باید عذر بخواهیم که هنوز خوب نشده‌ایم. مگر مارا بر وزنِ طبیعت خلق نکرده‌اند؟ طبیعت را بنگر؛ شب می‌آید، می‌ماند، و سرانجام دست‌ش را به سحر می‌رساند. روز هم جاودانه نیست؛ فرو می‌نشیند، رنگ می‌بازد و به تاریکیِ ماقبل‌ش بازمی‌گردد. در جهان، هیچ روشنایی‌ای از شبیدن نمی‌ترسد و هیچ شبی از شاعبه‌های نورِ طلوع که ابر را پاره می‌کند و از او عبور می‌کند. پس چرا در ما، این چرخه از کار افتاده است؟ چرا مدت‌هاست شب، تنها نیمه‌ی تاریکِ روز نیست و تمامِ روز ماست؟ چرا هر بار که چشم به افق می‌دوزیم، به جای سپیده، اندکی تیرگیِ دیگر می‌بینیم؟ چرا این سرمه‌ایِ ممتد، هر لحظه بر پهنه‌ی جانمان گسترده‌تر می‌شود، بی‌آنکه جایی در دوردست، نشانی از روشن‌شدن آسمان باشد؟ ماه کجای این داستان قرار دارد؟ من هنوز فکر می‌کنم آن‌قدرها هم آدم‌های بدی نیستیم. شاید فقط زیادی در شب مانده‌ایم؛ آن‌قدر که یادمان رفته تاریکی هرچه‌قدر هم کش‌دار، سرنوشتِ آسمان نیست.

بچلونمت ایقه خشوکی مرد.

خلوت کن آقای شبه

یه حسی که نمی‌تونم اثباتش کنم بهم می‌گه بلو هم هم‌سرنوشت با میلی‌گلد می‌شه.

پزشکیان واقعاً عجیبه. شبیه این دختراییه که توی اینستا کلیپ می‌سازن با کپشنِ «من همونی‌ام که به هیچ‌پلنی نه نمی‌گم»

کم حالمون خوبه، قربانی‌هم ترجیح می‌ده آهنگ جدید بده.

؛

حال و روزم جمعه‌ها، از خودِ جمعه غم‌انگیزتره..

روزِ جمعه و آگای مانتیسِ ناراحت.

فکر می‌کردم دیگه هیچ‌چیز نمی‌تونه من‌رو غافل‌گیر کنه. تا این‌که امروز فهمیدم آقامصطفا زید داشته.

یه روز با شاخه‌هام، بغل می‌کنم تورو.

منتظر پیامی هستم که می‌دانم هرگز نمی‌آید و می‌دانم که باید بخوابم، اما دائم به خود می‌گویم «یک دقیقه‌ی دیگر»
عشق، آدم را احمق می‌کند، شاید هم ناباور.

این ادمین‌های چنل‌های خبری واقعاً حروم‌خورترین‌ان. موقع جنگ با خبر‌هایی که با «فوووووری»، «جنگ شروع شد» «شلیک موشک از بندر چغدر چلاق‌آباد» شروع می‌شد مانور می‌دادن و ممبر می‌گرفتن؛ حالا با تیتر‌های «فوری نتایج کنکور اومد»، «لیست رتبه یک‌های کنکورهای سراسری»، «داشاق تیموریان‌فر رتبه یک رشته‌ی آبیاری گیاهان زیردریایی» نون می‌زنن توی استرس مردم و از دلِ دل‌شوره‌هاشون برای خودشون ویو و استار و پول و منفعت و تبلیغات گدایی می‌کنن. آخه مگه چقدر تو کودکی بهت توجه نشده که این‌جوری می‌خوای بُلد بشی بین الباقی چنل‌ها؟

دهنم مزه‌ی آبِ دریارو میده. این یعنی طعمِ ۲۴سپتامبر هنوز زیرِ زبونمه. خاطره‌ی خوشِ کودکی کردن و ذوقِ دنیارو داشتن در بزرگسالی، باعث میشه ساعتِ ۲ شب احساس کنم شن‌های گرمِ ساحل انگشت‌هامو لمس می‌کنن و دریای شور و تلخ؛ من‌رو عاشقانه با خنکای آب‌های خاکستری-سرمه‌ای‌ش بغل می‌کنه.