Alloh uchun “Alloh” desaydim...
Alloh uchun do‘stlashgan ikki cho‘pon bo‘lgan ekan. Bir kuni ikkovlon so‘zlashib o‘tirib, biri dardini aytib qolibdi:
— Do‘stim, men oshiq bo‘ldim...
— Alloh xayrli qilsin! Nega mahzunsan? Kimga oshiq bo‘lding?
— Podshohning qiziga. Unga yetishish mening buyuk orzuim.
— Shunaqami? Nima qilsak ekan? Ha, topdim. Bir paytlar men safarda orif zot bilan birga bo‘lgan edim. O‘sha zotdan so‘raymiz.
Ikki do‘st o‘sha orif zotning oldiga borib, vaziyatni tushuntirishibdi.
— Buning yo‘li oson, — debdi orif zot. — Falon yerdagi g‘orga borasan, qirq kun tinmay “Alloh, Alloh, Alloh” deysan.
Yigit rozi bo‘lib, orif aytgan ishni boshlabdi. O‘n kun o‘tibdi, o‘n besh kun o‘tibdi. Yigit garchi tili “Alloh” desa-da, xayolida podshohning qizini tasavvur qilib zikrni davom ettiraveribdi. 25 kunlardan keyin butun shahar bu darveshning holidan ogoh bo‘lib, so‘zlay boshlabdi: “Ko‘rdingizmi, bir darvesh g‘orda tunu kun Allohni zikr etyapti. Qandayin go‘zal!”
Yigit odamlarga e’tibor bermas, holdan toyib qolgan bo‘lsa ham, podshohning qizi visolida, tinmay zikr etar va qirqinchi kunni astoydil kutar edi.
Bu gap-so‘zlar podshohning saroyiga ham borgach, vazirlar:
— Podshohim, bilasiz, valiylar kelgan joylarga Allohning barakasi nozil bo‘ladi, odamlarda muhabbat paydo bo‘ladi. Qanday qilib u zotni shahrimizda olib qolsak ekan? — deyishibdi.
— Saroyim oldiga bir saroy qursak, qabul etarmikan?
— Yo‘q, orif zotlar mol-dunyoga qarashmaydi.
— Vazirlikni bersam-chi?
— Uni ham qabul etmaydi.
— Unda nimani maslahat bersasizlar?
— Karimangizni unga nikohlab bering.
— Agar valiy zot qabul qilsalar, bu menga ham sharaf.
Qirqinchi kun yetib kelibdi. Shu kunda podshoh va uning a’yonlari, yigitning do‘sti darveshning huzuriga borishibdi. Yigit tasbeh bilan hamon zikr qilardi. Yigit zikrni to‘xtatishi bilan podshoh salom berib, so‘rabdi:
— Hazrat, sizning bu yurtda bo‘lishingiz bizga sharaf. Buyuring, sizga bir saroy qurdiraman.
— Keragi yo‘q.
— Unda keling, yurtni birga boshqaraylik.
— Yo‘q.
— So‘nggi umidim shuki, mening bir qizim bor. Garchi sizga loyiq bo‘lmasa-da, uni nikohingizga olsangiz.
— Yo‘q.
Shunda cho‘ponning do‘sti yugurib, uning oldiga kelibdi-da, so‘rabdi:
— Qirq kunki, zahmat chekib shu podshohning qizi uchun zikr etding-ku. Endi nega undan voz kechyapsan?
Do‘sti tabassum qildi-da, shunday javob berdi:
— Men qirq kun podshohning qizi uchun “Alloh” deganimga huzurimda podshohu vazirlar tiz cho‘kyapti. Agar Alloh uchun “Alloh” desaydim, nelar bo‘lmasdi...
@status_ibratli🕊
Alloh uchun do‘stlashgan ikki cho‘pon bo‘lgan ekan. Bir kuni ikkovlon so‘zlashib o‘tirib, biri dardini aytib qolibdi:
— Do‘stim, men oshiq bo‘ldim...
— Alloh xayrli qilsin! Nega mahzunsan? Kimga oshiq bo‘lding?
— Podshohning qiziga. Unga yetishish mening buyuk orzuim.
— Shunaqami? Nima qilsak ekan? Ha, topdim. Bir paytlar men safarda orif zot bilan birga bo‘lgan edim. O‘sha zotdan so‘raymiz.
Ikki do‘st o‘sha orif zotning oldiga borib, vaziyatni tushuntirishibdi.
— Buning yo‘li oson, — debdi orif zot. — Falon yerdagi g‘orga borasan, qirq kun tinmay “Alloh, Alloh, Alloh” deysan.
Yigit rozi bo‘lib, orif aytgan ishni boshlabdi. O‘n kun o‘tibdi, o‘n besh kun o‘tibdi. Yigit garchi tili “Alloh” desa-da, xayolida podshohning qizini tasavvur qilib zikrni davom ettiraveribdi. 25 kunlardan keyin butun shahar bu darveshning holidan ogoh bo‘lib, so‘zlay boshlabdi: “Ko‘rdingizmi, bir darvesh g‘orda tunu kun Allohni zikr etyapti. Qandayin go‘zal!”
Yigit odamlarga e’tibor bermas, holdan toyib qolgan bo‘lsa ham, podshohning qizi visolida, tinmay zikr etar va qirqinchi kunni astoydil kutar edi.
Bu gap-so‘zlar podshohning saroyiga ham borgach, vazirlar:
— Podshohim, bilasiz, valiylar kelgan joylarga Allohning barakasi nozil bo‘ladi, odamlarda muhabbat paydo bo‘ladi. Qanday qilib u zotni shahrimizda olib qolsak ekan? — deyishibdi.
— Saroyim oldiga bir saroy qursak, qabul etarmikan?
— Yo‘q, orif zotlar mol-dunyoga qarashmaydi.
— Vazirlikni bersam-chi?
— Uni ham qabul etmaydi.
— Unda nimani maslahat bersasizlar?
— Karimangizni unga nikohlab bering.
— Agar valiy zot qabul qilsalar, bu menga ham sharaf.
Qirqinchi kun yetib kelibdi. Shu kunda podshoh va uning a’yonlari, yigitning do‘sti darveshning huzuriga borishibdi. Yigit tasbeh bilan hamon zikr qilardi. Yigit zikrni to‘xtatishi bilan podshoh salom berib, so‘rabdi:
— Hazrat, sizning bu yurtda bo‘lishingiz bizga sharaf. Buyuring, sizga bir saroy qurdiraman.
— Keragi yo‘q.
— Unda keling, yurtni birga boshqaraylik.
— Yo‘q.
— So‘nggi umidim shuki, mening bir qizim bor. Garchi sizga loyiq bo‘lmasa-da, uni nikohingizga olsangiz.
— Yo‘q.
Shunda cho‘ponning do‘sti yugurib, uning oldiga kelibdi-da, so‘rabdi:
— Qirq kunki, zahmat chekib shu podshohning qizi uchun zikr etding-ku. Endi nega undan voz kechyapsan?
Do‘sti tabassum qildi-da, shunday javob berdi:
— Men qirq kun podshohning qizi uchun “Alloh” deganimga huzurimda podshohu vazirlar tiz cho‘kyapti. Agar Alloh uchun “Alloh” desaydim, nelar bo‘lmasdi...
@status_ibratli🕊
👍1
Yolg'on tavbaning jazosi.
Mansur ibn Ammor aytadi: “Mening haddidan oshib, o‘z nafsiga ko‘p zulm qilgan bir do‘stim bor edi. Keyin u tavba qildi. Uning ko‘p ibodat qilayotganini, nafl namozga berilayotganini ko‘rardim.
Bir necha kun ko‘rinmay qoldi. Surishtirsam: “Kasal bo‘lib qoldi” deyishdi. Uyiga bordim. Qarshimga qizi chiqib: “Sizga kim kerak?” dedi. “Falonchi” dedim. Ichkariga kirib, izn olib chiqdi. Keyin hovliga kirdim. Qarasam, do‘stim hovlining o‘rtasida to‘shakda yotibdi. Yuzlari qorayib, ko‘zlari ko‘karib, lablari do‘rdoqlashib ketibdi. Undan biroz xadiksiragan holda: “Ey do‘stim, “La ilala illalloh”ni ko‘paytir!” dedim. U ko‘zlarini ochib, menga yondan ko‘z qiri bilan qaradi-da, xushidan ketib qoldi. Men unga ikkinchi marta: “Ey do‘stim, “La ilaha illalloh”ni ko‘p ayt!” dedim. Keyin uchinchi marta: “Ey do‘stim, “La ilaha illalloh”ni ko‘paytir!” dedim. U yana ko‘zlarini ochdi va: “Ey do‘stim Mansur, men bilan bu so‘zning orasi to‘sildi” dedi. Men: “La havla va la quvvata illa billahil aliyyil aziym” dedim.
Keyin undan: “Ey do‘stim, namoz, ro‘za, tahajjud, tungi bedorlik qani?” deb so‘radim. U: “Ular Alloh uchun emasdi. Tavbam ham yolg‘on edi. Men u ishlarning hammasini odamlar men haqimda gapirishlari uchun, o‘sha ishlar bilan mashhurlikka erishishim, tanilishim uchun qilgandim. Men ularni odamlar ko‘rsin deb, riyo uchun qilardim. Agar o‘zim xoli qolsam, eshikni berkitib, pardalarni tushirib, xamr ichardim. Robbim bilan yolg‘iz qolganimda Unga gunoh qilardim.
Shunday holda bir muddat yurdim. To‘satdan menga kasallik keldi. O‘lim yoqasiga kelib qoldim. Qizimga: “Mushafni olib kel!” dedim. Mushafni qo‘limga ushlab: “Allohim, mana shu ulug‘ Qur’on haqqi menga shifo ber. Men bu gunohlarga hech qachon qaytmayman” dedim. Alloh mendan bemorlikni ko‘tardi.
Tuzalganimdan keyin yana avvalgi holimga qaytdim. Gunohga, havoi nafsga mukkasidan ketdim. Shayton men bilan Robbim o‘rtasidagi ahdni unuttirdi. O‘sha alfozda bir muddat yurdim. Keyin yana kasallikka yo‘liqdim. O‘lim yoqasiga yetdim. Ahlimga meni hovlining o‘rtasiga olib chiqishlarini buyurdim. Keyin Mushaf keltirishlarini so‘radim. Mushafni o‘qidim. Keyin uni ko‘tarib: “Allohim, shu ulug‘ Mushafdagi oyatlar haqqi menga shifo ber” dedim. Alloh duolarimni ijobat qildi va mendan bemorlikni ko‘tardi.
Keyin yana avvalgi gunohlarga qaytdim. Yana kasallikka duchor bo‘ldim. Ahlimga, ko‘rib turganingdek, meni hovlining o‘rtasiga olib chiqishlarini buyurdim. Keyin Mushafni o‘qish uchun keltirishlarini so‘radim. Ammo menga bitta ham harf ma’lum bo‘lmadi. Birorta harfini o‘qiy olmadim va bildimki, albatta, Alloh menga g‘azab qilibdi. Boshimni samoga ko‘tardim va: “Ey Alloh, mana shu Mushaf hurmati menga ofiyat ber. Ey yeru osmonning Xoliqi, ey Jabbor” dedim. Shu payt menga “Kasal bo‘lsang, tavba qilasan. Tuzalsang, gunohlarga qaytasan. Alloh sening qanchadan qancha mashaqqatingni aritdi. Sendan qanchadan qancha balolarni ko‘tardi. Sen gunohlar ustida turganingda o‘lim kelib qolib, abadiy baxtsizlikka duchor bo‘lishdan qo‘rqmaysanmi?!” degan nido eshitildi” dedi.
Bu gaplarni eshitgan Mansur ibn Ammor: “Allohga qasamki, uning oldidan ko‘zimdan seldek yoshlar quyilgan holda chiqdim. Endi eshikning oldiga yetganimda, menga: “U o‘ldi” deyishdi”.
Honiy Hojining “Solihlar hayotidan ming bir qissa” kitobidan
Nozimjon Hoshimjon tarjimasi
@status_ibratli🕊
Mansur ibn Ammor aytadi: “Mening haddidan oshib, o‘z nafsiga ko‘p zulm qilgan bir do‘stim bor edi. Keyin u tavba qildi. Uning ko‘p ibodat qilayotganini, nafl namozga berilayotganini ko‘rardim.
Bir necha kun ko‘rinmay qoldi. Surishtirsam: “Kasal bo‘lib qoldi” deyishdi. Uyiga bordim. Qarshimga qizi chiqib: “Sizga kim kerak?” dedi. “Falonchi” dedim. Ichkariga kirib, izn olib chiqdi. Keyin hovliga kirdim. Qarasam, do‘stim hovlining o‘rtasida to‘shakda yotibdi. Yuzlari qorayib, ko‘zlari ko‘karib, lablari do‘rdoqlashib ketibdi. Undan biroz xadiksiragan holda: “Ey do‘stim, “La ilala illalloh”ni ko‘paytir!” dedim. U ko‘zlarini ochib, menga yondan ko‘z qiri bilan qaradi-da, xushidan ketib qoldi. Men unga ikkinchi marta: “Ey do‘stim, “La ilaha illalloh”ni ko‘p ayt!” dedim. Keyin uchinchi marta: “Ey do‘stim, “La ilaha illalloh”ni ko‘paytir!” dedim. U yana ko‘zlarini ochdi va: “Ey do‘stim Mansur, men bilan bu so‘zning orasi to‘sildi” dedi. Men: “La havla va la quvvata illa billahil aliyyil aziym” dedim.
Keyin undan: “Ey do‘stim, namoz, ro‘za, tahajjud, tungi bedorlik qani?” deb so‘radim. U: “Ular Alloh uchun emasdi. Tavbam ham yolg‘on edi. Men u ishlarning hammasini odamlar men haqimda gapirishlari uchun, o‘sha ishlar bilan mashhurlikka erishishim, tanilishim uchun qilgandim. Men ularni odamlar ko‘rsin deb, riyo uchun qilardim. Agar o‘zim xoli qolsam, eshikni berkitib, pardalarni tushirib, xamr ichardim. Robbim bilan yolg‘iz qolganimda Unga gunoh qilardim.
Shunday holda bir muddat yurdim. To‘satdan menga kasallik keldi. O‘lim yoqasiga kelib qoldim. Qizimga: “Mushafni olib kel!” dedim. Mushafni qo‘limga ushlab: “Allohim, mana shu ulug‘ Qur’on haqqi menga shifo ber. Men bu gunohlarga hech qachon qaytmayman” dedim. Alloh mendan bemorlikni ko‘tardi.
Tuzalganimdan keyin yana avvalgi holimga qaytdim. Gunohga, havoi nafsga mukkasidan ketdim. Shayton men bilan Robbim o‘rtasidagi ahdni unuttirdi. O‘sha alfozda bir muddat yurdim. Keyin yana kasallikka yo‘liqdim. O‘lim yoqasiga yetdim. Ahlimga meni hovlining o‘rtasiga olib chiqishlarini buyurdim. Keyin Mushaf keltirishlarini so‘radim. Mushafni o‘qidim. Keyin uni ko‘tarib: “Allohim, shu ulug‘ Mushafdagi oyatlar haqqi menga shifo ber” dedim. Alloh duolarimni ijobat qildi va mendan bemorlikni ko‘tardi.
Keyin yana avvalgi gunohlarga qaytdim. Yana kasallikka duchor bo‘ldim. Ahlimga, ko‘rib turganingdek, meni hovlining o‘rtasiga olib chiqishlarini buyurdim. Keyin Mushafni o‘qish uchun keltirishlarini so‘radim. Ammo menga bitta ham harf ma’lum bo‘lmadi. Birorta harfini o‘qiy olmadim va bildimki, albatta, Alloh menga g‘azab qilibdi. Boshimni samoga ko‘tardim va: “Ey Alloh, mana shu Mushaf hurmati menga ofiyat ber. Ey yeru osmonning Xoliqi, ey Jabbor” dedim. Shu payt menga “Kasal bo‘lsang, tavba qilasan. Tuzalsang, gunohlarga qaytasan. Alloh sening qanchadan qancha mashaqqatingni aritdi. Sendan qanchadan qancha balolarni ko‘tardi. Sen gunohlar ustida turganingda o‘lim kelib qolib, abadiy baxtsizlikka duchor bo‘lishdan qo‘rqmaysanmi?!” degan nido eshitildi” dedi.
Bu gaplarni eshitgan Mansur ibn Ammor: “Allohga qasamki, uning oldidan ko‘zimdan seldek yoshlar quyilgan holda chiqdim. Endi eshikning oldiga yetganimda, menga: “U o‘ldi” deyishdi”.
Honiy Hojining “Solihlar hayotidan ming bir qissa” kitobidan
Nozimjon Hoshimjon tarjimasi
@status_ibratli🕊
👍1
Qo'llaringiz qora bo'lsa hamki
Qalbingiz qora bo'lmasin,
Kuningiz og'ir kechsa hamki
Noningiz harom bo'lmasin!..
@status_ibratli🕊
Qalbingiz qora bo'lmasin,
Kuningiz og'ir kechsa hamki
Noningiz harom bo'lmasin!..
@status_ibratli🕊
Ishonch bor joyda dalil va isbotni keragi yo'q, ishonch yo'q joyda dalil va isbotni foydasi yo'q...
@status_ibratli🕊
@status_ibratli🕊
Xamyonida bir so'mi yo'q odam kambag'al emas. Hayotida maqsadi yo'q odam kambag'aldir!
@status_ibratli🕊
@status_ibratli🕊
👍1
Keksa, yosh - hayotga har kimki yetar,
Hammasi izma-iz, birma-bir o'tar.
Bu dunyo hech kimga qolmas abadiy,
Ketdilar, ketamiz, kelishar, ketar...
© Umar Hayyom
@status_ibratli🕊
Hammasi izma-iz, birma-bir o'tar.
Bu dunyo hech kimga qolmas abadiy,
Ketdilar, ketamiz, kelishar, ketar...
© Umar Hayyom
@status_ibratli🕊
Hayotda hech kimga ko'z yoshingizni ko'rsatmang
Chunki kuyunadigandan suyunadigan ko'p
@status_ibratli🕊
Chunki kuyunadigandan suyunadigan ko'p
@status_ibratli🕊
Tahajjudga turg'izgan kim edi?
Payg‘ambarimiz s.a.v.ning vahiy kotiblaridan, buyuk sahoba Muoviya r.a. tahajjudni hech kanda qilmas ekanlar. Bir kuni uxlab qolib, tahajjudni o‘qiy olmabdilar. Shu kuni tinmay yig‘lab, Allohga istig‘for aytibdilar. O‘sha kecha uyquda yotsalar, bir notanish kishi kelib uyg‘otibdi.
— Hazrat, turing, tahajjud vaqti bo‘ldi.
— Seni tanimadim, kimsan?
— Men Iblisman.
— Ie, sen doim namozdan qoldirarding. Nega endi uyg‘otib, tahajjudni o‘qi, deyapsan?
— Sen bir marta tahajjudni qoldirib, kuni bilan yig‘lab, Allohga istig‘for aytganing uchun u zot senga katta darajotlarni yozdi, ko‘p martalab tahajjud savobini berdi. Men uchun bundan ko‘ra, bir marta tahajjud o‘qib olganing afzalroq.
@status_ibratli🕊
Payg‘ambarimiz s.a.v.ning vahiy kotiblaridan, buyuk sahoba Muoviya r.a. tahajjudni hech kanda qilmas ekanlar. Bir kuni uxlab qolib, tahajjudni o‘qiy olmabdilar. Shu kuni tinmay yig‘lab, Allohga istig‘for aytibdilar. O‘sha kecha uyquda yotsalar, bir notanish kishi kelib uyg‘otibdi.
— Hazrat, turing, tahajjud vaqti bo‘ldi.
— Seni tanimadim, kimsan?
— Men Iblisman.
— Ie, sen doim namozdan qoldirarding. Nega endi uyg‘otib, tahajjudni o‘qi, deyapsan?
— Sen bir marta tahajjudni qoldirib, kuni bilan yig‘lab, Allohga istig‘for aytganing uchun u zot senga katta darajotlarni yozdi, ko‘p martalab tahajjud savobini berdi. Men uchun bundan ko‘ra, bir marta tahajjud o‘qib olganing afzalroq.
@status_ibratli🕊
👍1
Hayotning ayni shu nuqtasiga ham yetib keldik, qolganiga ham bir amallab yetib olamiz. Muhimi Allohga bo'lgan ishonch!
@status_ibratli🕊
@status_ibratli🕊
Xoja bilan quli.
Bir kishi hammomga borishga ehtiyoj sezdi. Tong payti quliga: "Sungur uyg‘on. hammom tog'orasini, lungi va sovun ol. Hammomga bormoqchiman", deb buyurdi.
Qul darrov hozirligini ko‘rdi. Birgalikda yo‘lga tushdilar. Shu paytda bomdod namoziga azon chaqirildi. Namozga ixlosi baland bo‘lgan qul xojasiga yolvorgansimon: dedi
— Ey mening marxamatli xojam. Siz do‘konda biroz o‘tirib tursangiz men shu ro‘paradagi masjidda namoz o‘qib olsam, dedi.
Xojasi rozi bo‘lib, do‘konda o‘tirdi. Sungur esa masjidga kirdi. Bir ozdan so‘ng jamoat namoz o‘qib masjiddan chiqdi. Xoja qulini kutdi, lekin nimagadir qul ko'rinmasdi. Ancha paytgacha kutdi, darak bo‘lmadi. Xavotir olib masjidning eshigiga borib dedi:
— Sungur, seni kutyapman, nega tashqariga chiqmayapsan?
Sungur javob berdi:
— Xojam, menga yana biroz vaqt bering, hozir boraman.
Xoja yana kutdi. Oxiri sabri tugab yana takror aytdi:
— Hoy Sungur kech qolyapmiz. Tugat shu namozingni tezroq. Tugatginda tashqariga chiq!
— Xojam, hozir boraman. Yana biroz...
Xojasi ortiq chidolmadi. Bu safar buyruq ohangda qulni tashqariga chorladi.
Qul yana:
— Xojam, men chiqmoqchiman, lekin qo‘yib yubormayaptilar, dedi.
Xoja hayron bo‘ldi.
— Masjidda hech kim qolmagan bo‘lsa, seni kim qo‘yib yubormayapti? deb baqirdi. Sungur shunday javob berdi:
— Seni masjidga kirishingga yo‘l qo‘ymayotgan meni ham ichkaridan tashqariga chiqishimga yo‘l qo‘ymayapti. Seni ichkariga kirishingga izn bermayotgan mening ham tashqariga chiqishimga mone’lik qilmoqta. Sening bu tarafga qadam bosishingga ruxsat bermayotgan mening ham tashqariga chiqishimga ruxsat bermayapti. Chiqmayotganimning sababi ana shu.
@status_ibratli🕊
Bir kishi hammomga borishga ehtiyoj sezdi. Tong payti quliga: "Sungur uyg‘on. hammom tog'orasini, lungi va sovun ol. Hammomga bormoqchiman", deb buyurdi.
Qul darrov hozirligini ko‘rdi. Birgalikda yo‘lga tushdilar. Shu paytda bomdod namoziga azon chaqirildi. Namozga ixlosi baland bo‘lgan qul xojasiga yolvorgansimon: dedi
— Ey mening marxamatli xojam. Siz do‘konda biroz o‘tirib tursangiz men shu ro‘paradagi masjidda namoz o‘qib olsam, dedi.
Xojasi rozi bo‘lib, do‘konda o‘tirdi. Sungur esa masjidga kirdi. Bir ozdan so‘ng jamoat namoz o‘qib masjiddan chiqdi. Xoja qulini kutdi, lekin nimagadir qul ko'rinmasdi. Ancha paytgacha kutdi, darak bo‘lmadi. Xavotir olib masjidning eshigiga borib dedi:
— Sungur, seni kutyapman, nega tashqariga chiqmayapsan?
Sungur javob berdi:
— Xojam, menga yana biroz vaqt bering, hozir boraman.
Xoja yana kutdi. Oxiri sabri tugab yana takror aytdi:
— Hoy Sungur kech qolyapmiz. Tugat shu namozingni tezroq. Tugatginda tashqariga chiq!
— Xojam, hozir boraman. Yana biroz...
Xojasi ortiq chidolmadi. Bu safar buyruq ohangda qulni tashqariga chorladi.
Qul yana:
— Xojam, men chiqmoqchiman, lekin qo‘yib yubormayaptilar, dedi.
Xoja hayron bo‘ldi.
— Masjidda hech kim qolmagan bo‘lsa, seni kim qo‘yib yubormayapti? deb baqirdi. Sungur shunday javob berdi:
— Seni masjidga kirishingga yo‘l qo‘ymayotgan meni ham ichkaridan tashqariga chiqishimga yo‘l qo‘ymayapti. Seni ichkariga kirishingga izn bermayotgan mening ham tashqariga chiqishimga mone’lik qilmoqta. Sening bu tarafga qadam bosishingga ruxsat bermayotgan mening ham tashqariga chiqishimga ruxsat bermayapti. Chiqmayotganimning sababi ana shu.
@status_ibratli🕊
Parvardigor boshlamoqchi bo'lgan xayrli ishlarimizni doimo o'zi qo'llab-quvvatlasin.
@status_ibratli🕊
@status_ibratli🕊
Bugungi aqlingiz bo'lganida, kecha xato qilmasdiz, kecha hato qilmaganizda, bugun aqliz kirmasdi...
@status_ibratli🕊
@status_ibratli🕊
Mato o‘g‘irlagan tikuvchi
Bir zamonlar Jigaro‘g‘li ismli gapdon, o‘g‘ri, hiylakor tikuvchi bo‘lgan ekan. Mijozlarining gazlamalarini o‘g‘irlardi.
Sodda bir odam:
— U mendan hatto oddiy ip ham o‘g‘irlay olmaydi. Agar bir parcha gazlama o‘g‘irlasa, so‘z beraman, shu otim sizniki bo‘lishiga..Agar o‘g'ir1ay olmasa, sizdan bir ot olaman.. Men bilan bahslashadigan bormi deya maqtana ketdi.
O’rtoqlari:
— Voz kech bu bahsdan, o‘zingga ishonma. U qancha oqillarni mot qilgan, seni ham mot qiladi, desalar ham so‘zida turib oldi. Ilojsiz bahs boyladilar.
Ertasi kuni sodda odam bir to‘p atlas gazlamani qo‘ltiqlab shaht bilan Jigaro‘g‘lining do‘koniga kirdi. Tikuvchiga savol berdi. Usta darhol kulimsirab o‘rnidan turarkan:
— Marhamat, hush kelibsiz, dedi. joy ko‘rsatdi. Hol ahvol so‘radi. Bulbul kabi sayray ketdi. Sodda odam birpasda yumshab qoldi. Titroq ovoz bilan:
— Shu Istanbul atlasidan menga bir yaktak tikib bersang. Beldan pasti keng, ust tarafi tor bo‘lsin. Shunday tikkinki, menga yarashsin, dedi.
Tikuvchi odatga ko‘ra sharbat berishga usta edi.
— Aziz mijozim, senga o‘zi nima yarashmaydi . Kiyim degani sening ustingda tursinda. Amring bosh ustiga deya gazlamani olib o‘lchadi va sodda odamni gapga tutishni boshladi. To‘xtamasdan gapirib, qiziqarli hikoyalar aytdi. Gap orasida qaychisi bilan gazlamani bicha boshladi. Har bir hikoyani aytganda mijozi qahqaha otib kular, tikuvchi esa har safar unga sezdirmasdan bir parcha matoni kursisi ostiga yashirardi.
Sodda mijoz:
— Xudo haqqi, yana bir latifa ayt. Juda ma’qul bo‘ldi, dedi.
Tikuvchi aytdi, odam kularkan kesilgan mato bo‘laklarini etak ostiga yashirardi.
Sodda odamning iltimosiga binoan tikuvchi yana bir latifa aytdi. Sodda odam o‘rtoqlari bilan o‘ynagan bahsini unutdi. Qahqahaga berildi. Chalqancha yerga yiqildi. Tikuvchi o‘z ishini qildi.
Sodda odam yolvorardi:
— Tilingga asal, yana ayt, ayt.., derdi. Nihoyat tikuvchi chiday olmadi:
— Qanaqa go‘l odamsan! Yana bir latifa aytsam yaktak ustinga tor keladi, esingni yig‘. Asl vaziyatni bilsang, qon yig‘lar eding, dedi.
@status_ibratli🕊
Bir zamonlar Jigaro‘g‘li ismli gapdon, o‘g‘ri, hiylakor tikuvchi bo‘lgan ekan. Mijozlarining gazlamalarini o‘g‘irlardi.
Sodda bir odam:
— U mendan hatto oddiy ip ham o‘g‘irlay olmaydi. Agar bir parcha gazlama o‘g‘irlasa, so‘z beraman, shu otim sizniki bo‘lishiga..Agar o‘g'ir1ay olmasa, sizdan bir ot olaman.. Men bilan bahslashadigan bormi deya maqtana ketdi.
O’rtoqlari:
— Voz kech bu bahsdan, o‘zingga ishonma. U qancha oqillarni mot qilgan, seni ham mot qiladi, desalar ham so‘zida turib oldi. Ilojsiz bahs boyladilar.
Ertasi kuni sodda odam bir to‘p atlas gazlamani qo‘ltiqlab shaht bilan Jigaro‘g‘lining do‘koniga kirdi. Tikuvchiga savol berdi. Usta darhol kulimsirab o‘rnidan turarkan:
— Marhamat, hush kelibsiz, dedi. joy ko‘rsatdi. Hol ahvol so‘radi. Bulbul kabi sayray ketdi. Sodda odam birpasda yumshab qoldi. Titroq ovoz bilan:
— Shu Istanbul atlasidan menga bir yaktak tikib bersang. Beldan pasti keng, ust tarafi tor bo‘lsin. Shunday tikkinki, menga yarashsin, dedi.
Tikuvchi odatga ko‘ra sharbat berishga usta edi.
— Aziz mijozim, senga o‘zi nima yarashmaydi . Kiyim degani sening ustingda tursinda. Amring bosh ustiga deya gazlamani olib o‘lchadi va sodda odamni gapga tutishni boshladi. To‘xtamasdan gapirib, qiziqarli hikoyalar aytdi. Gap orasida qaychisi bilan gazlamani bicha boshladi. Har bir hikoyani aytganda mijozi qahqaha otib kular, tikuvchi esa har safar unga sezdirmasdan bir parcha matoni kursisi ostiga yashirardi.
Sodda mijoz:
— Xudo haqqi, yana bir latifa ayt. Juda ma’qul bo‘ldi, dedi.
Tikuvchi aytdi, odam kularkan kesilgan mato bo‘laklarini etak ostiga yashirardi.
Sodda odamning iltimosiga binoan tikuvchi yana bir latifa aytdi. Sodda odam o‘rtoqlari bilan o‘ynagan bahsini unutdi. Qahqahaga berildi. Chalqancha yerga yiqildi. Tikuvchi o‘z ishini qildi.
Sodda odam yolvorardi:
— Tilingga asal, yana ayt, ayt.., derdi. Nihoyat tikuvchi chiday olmadi:
— Qanaqa go‘l odamsan! Yana bir latifa aytsam yaktak ustinga tor keladi, esingni yig‘. Asl vaziyatni bilsang, qon yig‘lar eding, dedi.
@status_ibratli🕊