فرستندهٔ ویدئویی به گزارشگر من‌وتو، مقایسهٔ اعتراضات فرانسه با ایران را به نقد می‌کشد؛ مقایسه‌ای که در تبلیغات جمهوری اسلامی، وسیله‌ای برای عادی‌سازی سرکوب شده است. از انقلاب ۵۷ تاکنون، این حکومت بارها با زندان، شکنجه و کشتار به اعتراض پاسخ داده است. کودکان هم از این سرکوب در امان نمانده‌اند: جاویدنامان محمد داستان‌خواهِ ۱۵ ساله و امیررضا عبداللهیِ ۱۳ ساله در آبان ۹۸، کیان پیرفلک و ابوالفضل آدینه‌زاده در ۱۴۰۱، و سهند ناصریِ ۱۵ ساله و محمدرضا قلی‌وندِ ۱۷ ساله در دی‌ماه ۱۴۰۴، تنها چند نام از این کارنامه‌اند.
دانش‌آموزان ایران، علاوه بر کمبود امکانات و محرومیت‌های آموزشی، در سال‌های ۱۴۰۱ و ۱۴۰۲ با موج مسمومیت‌های مدارس روبه‌رو شدند. شمار زیادی راهی مراکز درمانی شدند، اما مقام‌ها علائم را به «استرس» نسبت دادند و خانواده‌های معترض نیز با سرکوب مواجه شدند. حکومتی که به کودکان شلیک کرده، خانواده‌هایشان را تهدید کرده و هنگام اعتراض اینترنت را قطع کرده است، اکنون می‌خواهد با نمایش تصاویر فرانسه، کشتار را «برخورد با اعتراض» جا بزند.

در ویدئوی ارسالی به گزارشگر من‌وتو، تابلویی کنار جاده دیده می‌شود که برای دریافت صدقه، شمارهٔ کارت معرفی کرده است. در شرایطی که اعتماد مردم به نهادهای حکومتی از بین رفته، چه تضمینی هست که این پول به نیازمندان برسد؟
جمهوری اسلامی دهه‌ها با وعدهٔ حمایت از محرومان حکومت کرده، اما امروز باز هم دست در جیب همان مردمی می‌برد که زیر فشار گرانی و فقرند. احساس مسئولیت مردم نسبت به یکدیگر، مجوزی برای جمع‌آوری پول بدون شفافیت نیست.

حکومت‌های اقتدارگرا صرفاً با افزایش نارضایتی پایان نمی‌یابند؛ زمانی آسیب‌پذیرتر می‌شوند که همکاری ستون‌های حامی‌شان و اجرای دستورها دیگر تضمین‌شده نباشد. این پادکست به فرسایش قدرت، تغییر وفاداری‌ها و نقش یک جایگزین سیاسی معتبر می‌پردازد؛ با این تأکید که سقوط یک حکومت، به‌خودی‌خود به معنای استقرار دموکراسی نیست.

جاویدنام میلاد نعمتی ۳۱ ساله، ورزشکار، صاحب مغازهٔ شکلات‌فروشی در پاساژ اپال تهران و ساکن شهرری بود. او روز ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات در نازی‌آباد تهران، با شلیک مستقیم دو گلولهٔ نیروهای حکومتی به گردنش جان باخت. پدرش، ناصر، از ایثارگران جنگ ایران و عراق بود.
خانوادهٔ میلاد پس از پنج روز جست‌وجو، پیکر او را در سردخانهٔ کهریزک پیدا کردند. پیکرش در قطعهٔ ۲۳۸، ردیف ۸۰۱، شمارهٔ ۲۷ آرامستان بهشت‌زهرای تهران به خاک سپرده شد.

مادر جاویدنام آرتین خواجوی‌نیا با انتشار ویدئویی از ۹ سیب، دو دورهٔ نه‌ماهه از زندگی‌اش را مرور می‌کند؛ ۹ ماه چشم‌انتظاری برای تولد پسرش و حالا ۹ ماه دلتنگی پس از جان‌باختن او.
جاویدنام آرتین خواجوی‌نیا، نوجوان ۱۶ ساله و دانش‌آموز رشتهٔ کامپیوتر، اهل شهر قدس (قلعه‌حسن‌خان) بود. او شامگاه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات مقابل ساختمان فرمانداری شهر قدس، هدف شلیک تک‌تیرانداز قرار گرفت و جان باخت.
خانوادهٔ آرتین پس از پنج روز بی‌خبری، روز ۲۳ دی‌ماه پیکر او را تحویل گرفتند. پیکرش در آرامستان امامزاده حضرتین شهر قدس به خاک سپرده شد.

کوروش کیوانی، شهروند ۳۶ سالهٔ ایرانی‌ـ‌سوئدی، متولد تهران و ساکن سوئد بود. او روز ۲۶ خرداد ۱۴۰۴، هم‌زمان با جنگ دوازده‌روزه، در کردانِ ساوجبلاغ بازداشت شد. قوهٔ قضاییهٔ جمهوری اسلامی او را به جاسوسی برای اسرائیل و همکاری با موساد متهم کرد و حکم اعدامش بامداد ۲۷ اسفند همان سال، هم‌زمان با اذان صبح، در ندامتگاه کرج اجرا شد.
پیکر کوروش روز ۳ فروردین ۱۴۰۵، بدون اطلاع قبلی خانواده‌اش، در بیابان‌های خاوران به خاک سپرده شد.

دو جنگ، ادعاهای «پیروزی تاریخی» و مسئله‌ای که همچنان حل‌نشده است. آمریکا، اسرائیل و جمهوری اسلامی چه گزینه‌هایی پیش رو دارند و چرا جنگ سوم ممکن است دشوارتر از گذشته متوقف شود؟

نگاهی به محاسبات سه طرف و سه سناریو: تعویق جنگ، گسترش درگیری یا تلاش برای پایان‌دادن به حکومت.

جاویدنام سارا سعیدی، ۳۹ ساله، ساکن مشهد، مادر دو دختر ۱۹ و ۶ ساله و سرپرست خانواده بود. او روز ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات در خیابان امامت مشهد، با شلیک مستقیم گلولهٔ جنگی نیروهای حکومتی به سرش جان باخت.
پیکر سارا پس از سه روز، تحت فشار و تهدید و در ازای دریافت پول به خانواده‌اش تحویل داده شد. در جواز دفن، به‌جای اصابت گلوله، علت مرگ «برخورد با ماشین‌آلات کشاورزی» ثبت شده بود. خانوادهٔ او همچنین از برگزاری مراسم عمومی منع شدند.

جاویدنام محمدمهدی ارزاق‌طلب، ۲۱ ساله و ورزشکار، روز ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات در شهر گلستانِ شهرستان بهارستان، با شلیک نیروهای حکومتی جان باخت.
محمدمهدی تنها پسر و کوچک‌ترین فرزند خانواده بود و سه خواهر داشت.
پیکرش در آرامستان بهشت فاطمیهٔ صالحیه، در شهرستان بهارستان، به خاک سپرده شد.