جاویدنام طاها صادقی گزنی، ۱۷ ساله، دانش‌آموز و ساکن فاز ۳ اندیشه، شامگاه ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴ در چهارراه میلاد اندیشه، هنگام کمک به مجروحان هدف شلیک نیروهای حکومتی قرار گرفت و جان باخت. طاها همراه برادرش تلاش می‌کرد یک مادر و دختر مجروح را از میان جمعیت خارج کند که تک‌تیراندازی مستقر بر فراز پاساژ میلاد به او شلیک کرد. برادرش او را به بیمارستان نور اندیشه رساند، اما طاها زنده نماند.
به گفتهٔ خانواده، از ساعت هشت‌ونیم شب تا چهارونیم صبح به آنان گفته می‌شد طاها در اتاق عمل است، در حالی که پیکرش به کهریزک منتقل شده بود. دو روز بعد، پیکر او را با گرفتن تعهد کتبی مبنی بر شکایت‌نکردن از هیچ نهادی تحویل دادند. طاها در رودبار، کنار مادربزرگش به خاک سپرده شد.
طاها سه‌تار می‌نواخت، آواز سنتی می‌خواند و دیپلم زبان داشت. طاها ۲۰ روز پیش از تولد ۱۸سالگی‌اش جان باخت؛ خانواده‌اش زادروز او را کنار مزارش گرامی داشتند.
خواهر جاویدنام طاها صادقی گزنی، نه ماه پس از جان‌باختن برادرش نوشت: «همیشه با مامان می‌خوندی و صدای آوازتون خونه رو پر می‌کرد. حالا آوازهای مامان دیگه هم‌صدایی نداره… حالا مامان تنها می‌خونه؛ برای تو، برای دلتنگی تو.»

مزار جاویدنام رضا صادقی در اسلام‌آباد غرب، بنا بر گفتهٔ خانواده‌اش، تاکنون چندین بار تخریب شده است.
رضا اهل اسلام‌آباد غرب، تنها پسر خانواده و نان‌آور مادر و سه خواهرش بود. دیپلم معماری داشت، اما برای تأمین هزینه‌های زندگی خانواده در تهران کارگری می‌کرد.
جاویدنام رضا صادقی در اعتراضات ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴ حضور داشت و هدف شلیک ساچمه قرار گرفته بود. روز اول بهمن بازداشت شد و یک هفته در بازداشت ماند. خانواده می‌گویند در این مدت شکنجه شده بود. حدود دو هفته پس از آزادی، رضا شبی با درد شدید شکم به خواب رفت و صبح دیگر بیدار نشد. به گفتهٔ مادرش، پیکر او روز ۲۱ بهمن از کهریزک، با آثار آسیب‌های شدید، به خانواده تحویل داده شد.
برای تحویل پیکر، خانواده را وادار کردند علت مرگ را «ایست قلبی» اعلام کنند و مراسم را در روستا برگزار کنند. مادر، پیکر پسرش را به زادگاهش برد و در آرامستان امامزاده حسن اسلام‌آباد غرب به خاک سپرد؛ مزاری که پس از آن نیز بارها تخریب شد.

مادر جاویدنام سعید گلسرخی با انتشار ویدئویی از ۹ سیب، از نه ماه دوری پسرش یاد کرده است؛ نه ماهی که زمانی با انتظار تولد او گذشته بود و این بار با دلتنگی نبودنش.
جاویدنام سعید گلسرخی، ۳۱ ساله، ورزشکار رشتهٔ پاورلیفتینگ و صاحب فروشگاه پوشاک در شاهرود بود. او کوچک‌ترین فرزند خانواده و تکیه‌گاه مادرش بود.
سعید روز ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات مقابل فرمانداری شاهرود، از ناحیهٔ زانو هدف گلوله قرار گرفت. از ترس بازداشت در بیمارستان، به خانهٔ پدری پناه برد، اما نیروهای امنیتی با مسدودکردن کوچه به خانه یورش بردند. مأموران سعید را به کوچه بردند و در برابر چشمان مادر، از فاصلهٔ نزدیک به سر و شکمش شلیک کردند.
خانواده پس از چند روز، با سپردن تعهد برای خاک‌سپاری بدون تجمع و مراسم عمومی، پیکرش را تحویل گرفتند. سعید روز ۲۵ دی‌ماه، تحت تدابیر شدید امنیتی، در قطعهٔ ۱۷، ردیف نخست آرامستان وادی‌السلام شاهرود به خاک سپرده شد.
سعید از دوستداران خاندان پهلوی بود و نقش چهرهٔ رضاشاه را بر بازویش داشت.

ویدئوی ارسالی به گزارشگر من‌وتو، دیوارنگارهٔ میدان انقلاب را با شعار «روز به روز منزوی‌تر» نشان می‌دهد. فرستنده با کنایه به سخنرانی پزشکیان، نگاه گزینشی تبلیغات حکومتی را به چالش می‌کشد.
دیوارنگارهٔ میدان انقلاب در سال‌های اخیر به تریبونی برای بازتولید ایدئولوژی جمهوری اسلامی تبدیل شده است؛ از دشمن‌سازی و تهدید تا مصادرهٔ چهره‌های تاریخی برای توجیه سیاست‌های حکومت. در این روایت، دیگران همیشه شکست‌خورده و منزوی‌اند و جمهوری اسلامی همیشه پیروز است. اما با تصویرسازی روی دیوار نمی‌توان شکست‌های واقعی را پاک کرد؛ همان‌طور که تمسخر صندلی‌های خالی دیگران، نشانهٔ اعتبار و مقبولیت خود نیست.