فناوری ایرانی، قطعات چینی و تلاش برای تولید در یمن؛ وال‌استریت ژورنال از محموله‌های توقیفی پرده برداشته که سرنخ گسترش برنامه موشکی حوثی‌ها هستند.

قطعات اختصاصی، ماشین‌آلات و مواد اولیه، نشانه‌هایی از تلاش برای عبور از مونتاژ موشک‌های آماده به تولید بخش‌هایی از آن‌ها در خاک یمن‌اند؛ مسیری که می‌تواند مهار این برنامه را دشوارتر کند.

آیا حوثی‌ها در حال ساخت زنجیره‌ای برای تولید موشک‌اند که دیگر فقط به مسیر تأمین ایران وابسته نباشد؟

آیا تجربه شارل دوگل می‌تواند الگویی برای تغییر سیاسی در ایران باشد؟ از توافق حقوقی و مالی با بریتانیا تا اختلاف با متحدان و ساختن پشتوانه داخلی، مسیر دوگل پیچیده‌تر از بازگشت همراه ارتش خارجی بود. این پادکست، نقش کمک خارجی و حدود اختیار قدرت‌های مداخله‌کننده را بررسی می‌کند و می‌پرسد پیروزی نظامی چگونه به استقلال و انتقال قدرت تبدیل می‌شود.

جاویدنام میلاد خاکسار، ۳۴ ساله، اهل مرودشت در استان فارس و پدر دو فرزند خردسال بود. او روز ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات در مرودشت، با شلیک مستقیم نیروهای حکومتی جان باخت.
پیکر میلاد در قطعهٔ ۷ گلزار شهدای مرودشت به خاک سپرده شد.

جاویدنام ثمین رستمی، ۴۲ ساله، مادر دو پسر و پرستار بیمارستان آرام کرج بود. او شامگاه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات در منطقهٔ مهرویلای کرج، با شلیک نیروهای حکومتی جان باخت.
به روایت شاهدان، ثمین با دیدن ضرب‌وشتم یک دختر جوان توسط مأموران، برای کمک به او پیش رفت که از پشت هدف گلولهٔ جنگی قرار گرفت. گلوله به ناحیهٔ طحال او اصابت کرد و جانش را گرفت.
بنا بر روایت خانواده، خواهران ثمین نیز هنگامی که خود را به محل رساندند، مورد حملهٔ نیروهای حکومتی قرار گرفتند؛ دست‌هایشان شکست و با پنجه‌بوکس به صورتشان ضربه زدند.
پیکر ثمین چهار روز بعد به خانواده‌اش تحویل داده شد و در آرامستان کرج به خاک سپرده شد.

جاویدنام محمد رادمان‌نیا ۲۸ ساله‌، ورزشکار و بدن‌ساز، اصالتاً اهل اراک و ساکن تهران بود. او شامگاه ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات در خیابان طاووسیِ محلهٔ نظام‌آباد تهران هدف شلیک نیروهای حکومتی قرار گرفت.
بر اساس گزارش‌ها، مأموران ابتدا به او ساچمه شلیک کردند و سپس از پشت با گلولهٔ جنگی هدفش قرار دادند. محمد پس از انتقال به بیمارستان الغدیر، در ساعات اولیهٔ روز ۲۰ دی‌ماه بر اثر شدت جراحات جان باخت.
تحویل پیکر محمد به خانواده مشروط به خاک‌سپاری خارج از تهران شد. پیکر او در آرامستان رباط‌میل شهرستان اراک به خاک سپرده شد.

جاویدنام علیرضا نوری، ۲۹ ساله و ساکن قزوین، شامگاه ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات، با شلیک مستقیم نیروهای حکومتی جان باخت. بنا بر گزارش‌ها، چندین گلولهٔ جنگی به بدن او، از جمله ناحیهٔ شکم و پهلو، اصابت کرده بود.
علیرضا سرپرست بخش بسته‌بندی شرکت «بهمن دیزل» بود و به عکاسی علاقه داشت. او در اعتراضات سال ۱۴۰۱ نیز حضور داشت و بر اثر اصابت ساچمه به صورتش زخمی شده بود.
نیروهای حکومتی پیکر علیرضا را در ازای دریافت پول به خانواده‌اش تحویل دادند.

جاویدنام محمد رضایی نوید، ۴۱ ساله، پدر سه فرزند و اهل فردوسیهٔ شهریار بود. او روز ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات در شهریار، با اصابت گلوله به سر جان باخت. بنا بر روایت منتشرشده، تک‌تیراندازی از بالای یک ساختمان او را هدف قرار داده بود.
خانواده پس از چند روز بی‌خبری و جست‌وجو، روز ۲۱ دی‌ماه پیکر محمد را در پزشکی قانونی کهریزک پیدا کردند. پیکر او در آرامستان شهر فردوسیهٔ شهریار به خاک سپرده شد.

رویترز در تحقیقی گسترده، ابعاد ۱۳۵ حمله به ۸۴ تأسیسات حیاتی در هفت کشور منطقه را بررسی کرده است. یافته‌های این گزارش نشان می‌دهد چگونه هدف قرار دادن نقاط حساس زیرساخت‌های انرژی، صنعت و آب، به ابزاری برای فشار اقتصادی و سیاسی جمهوری اسلامی تبدیل شده و امنیت کشورهای خلیج فارس را با چالش‌های جدی مواجه کرده است.

خواهر جاویدنام احمد خسروانی با انتشار ویدئویی، از آخرین دیدار با برادر و مادرش در فرودگاه و ۹ ماه دوری از خانواده در سوگ احمد نوشته است: «من فقط یه داداش داشتم، داداش کوچولوی ۲۱ ساله‌ای که همهٔ امید و دلخوشی زندگی‌مون بود؛ همونی که مامانم رو بهش سپرده بودم و با بودنش دلگرم بودم. ۹ ماهه منتظرم دوباره توی آغوش مامان برای تو گریه کنم. ۹ ماهه حق سوگواری در آغوش خانواده رو ازمون گرفتن.»
جاویدنام احمد خسروانی، بسکتبالیست ۲۱ ساله، روز ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات در پاسداران تهران، با شلیک مستقیم نیروهای حکومتی جان باخت. او دانشجوی سال آخر مهندسی دانشگاه صنعتی شریف بود.
در کارنامهٔ ورزشی احمد، قهرمانی بسکتبال سه‌نفرهٔ تهران همراه با تیم فرزان شمیران و انتخاب به‌عنوان برترین بازیکن لیگ تهران در سال ۱۴۰۴ ثبت شده بود.
به روایت خواهرش، تلاش خانواده برای خاک‌سپاری احمد در قطعهٔ «بابا زهرا» به نتیجه نرسید. موانعی که پیش روی آنان گذاشته شد، خانواده را ناچار کرد پیکر او را در بخش دیگری از بهشت‌زهرای تهران به خاک بسپارند.

جاویدنام سهند ناصری، نوجوان ۱۵ ساله، اهل شوشتر و علاقه‌مند به ورزش باستانی بود. او شامگاه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات در اشتهاردِ استان البرز، با شلیک گلولهٔ جنگی نیروهای حکومتی به سینه‌اش جان باخت.
پیکر سهند به زادگاهش، شوشتر، منتقل شد و در همان‌جا به خاک سپرده شد.

جاویدنام محسن نمازی، ۱۹ ساله، روز ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ در میدان بهاران منطقه ۱۷ تهران، با اصابت گلوله جنگی نیروهای حکومتی جان باخت.
بنا بر روایت منتشرشده، محسن و دوستش، جاویدنام علی مشهدی، در حال آب‌رسانی و کمک به مجروحان بودند که برای دفاع از افرادی که مورد تعرض مأموران قرار گرفته بودند، مداخله کردند. هر دو در جریان این رویارویی جان باختند.
علی مشهدی، ورزشکار، همان روز در محدودهٔ میدان فلاح، با شلیک دو گلولهٔ نیروهای حکومتی به صورت و سینه‌اش جان باخت.
مادر محسن پس از انتقال پیکر فرزندش به درمانگاه، ساعت‌ها کنار او ماند تا مأموران او را از محل بیرون کردند. نهادهای امنیتی با تهدید خانواده، اجازهٔ خاک‌سپاری محسن در تهران را ندادند و خانواده ناچار شدند پیکرش را در آرامستان جلفا در استان آذربایجان شرقی به خاک بسپارند.