شهروندی با ارسال ویدیویی به گزارشگر، از طراحی ناکارآمد ایستگاه قطار شهرک طلاییه قرچک انتقاد می‌کند. به گفته او، این ایستگاه هیچ راه خروج مستقیمی به محله‌های اطراف ندارد و تنها راه خروج، پل عابری است که همه مسافران را، فارغ از مقصدشان، به آن سوی اتوبان می‌برد. مسافرانی که مقصدشان همین سمت ایستگاه است نیز مجبورند از پل عبور کنند و سپس برای بازگشت، خود را به خطر عبور از عرض اتوبان بیندازند. ایستگاهی ساخته‌اند، بدون آنکه برای ساده‌ترین نیاز مسافر، یعنی خروج و رسیدن به مقصد، مسیر مناسبی در نظر بگیرند. این یعنی بی‌کفایتی در نیازسنجی، طراحی و نظارت؛ پروژه‌ای که اجرا شده، اما رفت‌وآمد واقعی مردم در آن نادیده گرفته شده است. مسئولانی که چنین طرحی را تصویب و اجرا کرده‌اند، باید پاسخ دهند چرا مردم باید هر روز تاوان بی‌تدبیری آن‌ها را با اتلاف وقت و به‌خطرانداختن جانشان بدهند.

مادر جاویدنام امیرمحمد حاتمی ویدیویی از چیدن ۹ سیب در سبد منتشر کرده است؛ ۹ سیب به یاد ۹ ماهی که در انتظار تولد پسرش بود و حالا ۹ ماهی که در سوگ او گذشته است.
جاویدنام امیرمحمد حاتمی، مکانیک ۱۸ ساله، اهل چغاخور در استان چهارمحال‌وبختیاری و ساکن شاهین‌شهر اصفهان بود. در همین سن، بخشی از مخارج خانه و هزینهٔ دانشگاه خواهرش را تأمین می‌کرد و برای مادر و خواهرش تکیه‌گاه بود. اطرافیان، او را جوانی مهربان و خوش‌اخلاق به یاد می‌آورند که از کودکان کار خرید می‌کرد تا سهمی در کمک به آن‌ها داشته باشد.
شامگاه ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴، در جریان اعتراضات مردمی، گلوله به پای امیرمحمد اصابت کرد و او بازداشت شد. از آن شب، خانواده‌اش ۲۱ روز به دنبال خبری از او گشتند؛ جست‌وجویی که سرانجام با تحویل پیکرش پایان یافت. هنگام شناسایی، جراحت‌های متعددی بر بدن او دیده می‌شد؛ دست‌هایش شکسته بود و چشم راست، گوش و سمت راست سرش آسیب‌های شدیدی داشت.
پیکر امیرمحمد در آرامستان چغاخور، زادگاهش در استان چهارمحال‌وبختیاری، به خاک سپرده شد.