جاویدنام آنیلا ابوطالبیان، کودک هشت‌ساله ساکن منطقه احمدآباد اصفهان، در جریان اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴، هنگام حضور در خودروی خانواده‌اش هدف تیراندازی نیروهای حکومتی قرار گرفت و بر اثر اصابت گلوله به سرش جان باخت.
خانواده آنیلا برای پذیرفتن روایت حکومتی از جان‌باختن فرزندشان تحت فشار قرار گرفتند. به آن‌ها گفته شده بود که آنیلا «شهید» اعلام می‌شود و باید در گلستان شهدای اصفهان به خاک سپرده شود. تحویل پیکر و خاکسپاری او نیز در فضای شدید امنیتی انجام شد.

جاویدنام محمدامین خلاصه‌شعار، ۲۳ ساله، زادهٔ منجیل و ساکن فردیس کرج، شامگاه ۱۸ دی ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات سراسری در فردیس، با شلیک مستقیم مأموران جان باخت.
محمدامین پیک موتوری بود و پارکور کار می‌کرد. دیپلم کامپیوتر داشت، به بازی‌های کامپیوتری علاقه‌مند بود و آرزو داشت آتش‌نشان شود.
مادرش پس از جان‌باختن محمدامین، فرزند دیگرش ارسلان را نیز از دست داد؛ مادری که به سوگ دو پسرش نشست. پیکر این دو برادر در آرامستان بهشت‌زهرای منجیل به خاک سپرده شد.

جاویدنام امیرمحمد حاتمی، ۱۸ ساله، اهل چغاخور در استان چهارمحال‌وبختیاری و ساکن شاهین‌شهر اصفهان، مکانیک بود و با کارش به تأمین هزینه‌های خانواده کمک می‌کرد. هزینهٔ دانشگاه خواهرش را می‌پرداخت و تکیه‌گاه مادر و خواهرش بود.
امیرمحمد شب ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات مردمی، از ناحیهٔ پا هدف گلوله قرار گرفت و بازداشت شد. پس از آن، خانواده‌اش ۲۱ روز در جست‌وجوی او بودند. سرانجام پس از ۲۱ روز بی‌خبری، پیکر امیرمحمد به خانواده تحویل داده شد. هنگام شناسایی، آثار جراحت‌های متعدد بر پیکرش دیده می‌شد؛ دست‌هایش شکسته بود و چشم راست، گوش و سمت راست سرش به‌شدت آسیب دیده بود.
امیرمحمد در میان اطرافیانش به خوش‌اخلاقی و مهربانی شناخته می‌شد. از کودکان کار خرید می‌کرد تا کمکی به درآمدشان باشد.
پیکر او در آرامستان چغاخور در استان چهارمحال‌وبختیاری به خاک سپرده شد.

جاویدنام مهدی بقایی، اهل اصفهان، ورزشکار و مربی موی‌تای بود و به‌عنوان پیک موتوری نیز کار می‌کرد. بنا بر روایت نزدیکانش، حدود ۲۰ شاگرد نوجوان داشت و به خوش‌اخلاقی و دلسوزی شناخته می‌شد.
مهدی شامگاه ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴، در جریان اعتراضات مردمی در محدودهٔ خیابان هشت‌بهشت اصفهان، هدف شلیک دو گلولهٔ جنگی نیروهای حکومتی قرار گرفت. بر اساس روایت‌های منتشرشده، یکی از گلوله‌ها به نخاعش آسیب زد و او را از حرکت انداخت.
او پس از مدتی تحمل درد و جراحت، در بهمن‌ماه جان باخت؛ مربی جوانی که برای نوجوانان شهرش وقت می‌گذاشت و با دلسوزی در کنارشان بود.

جاویدنام ابوالقاسم بابایی، ۴۴ ساله، اهل کنگاور و ساکن وحیدیهٔ شهریار، رانندهٔ تاکسی و پدر دو دختر و یک پسر با سن‌های ۴، ۱۱ و ۱۵ سال بود.
او شامگاه ۲۰ دی‌ماه ۱۴۰۴، در جریان اعتراضات در خیابان جوقین وحیدیه، گرفتار نیروهای بسیجی و لباس‌شخصی شد. نیروهای حکومتی ابتدا او را با ضربات شدید باتوم مورد ضرب‌وشتم قرار دادند و سپس به قفسهٔ سینه و شکمش ساچمه شلیک کردند. ابوالقاسم بر اثر شدت جراحات جان باخت.
او سال‌ها در وحیدیه زندگی و کار می‌کرد و به حضور فعال در اعتراضات شناخته می‌شد. ابوالقاسم از بستگان نزدیک جاویدنام عرفان خزایی، از جان‌باختگان خیزش ۱۴۰۱، بود.

جمهوری اسلامی در حالی برای کمک به گفت‌وگو میان عربستان و یمن اعلام آمادگی کرده که خود از حامیان مالی و تسلیحاتی حوثی‌ها، یکی از طرف‌های اصلی درگیری، است. عباس عراقچی در تماس تلفنی با وزیر خارجه عربستان گفته است بحران‌های منطقه «راه‌حل نظامی ندارد»؛ موضعی که با سابقه حمایت جمهوری اسلامی از گروه‌های مسلح منطقه در تناقض است.
یک شهروند تحلیلگر در ویدیویی ارسالی به گزارشگر، با اشاره به همین تناقض، خطاب به مقام‌های جمهوری اسلامی می‌گوید: «شما بروید برای خودتان میانجی پیدا کنید؛ لازم نیست خودتان میانجی شوید!»
نقد او متوجه نقش جمهوری اسلامی در این درگیری است؛ حکومتی که با پشتیبانی از حوثی‌ها، خود در منازعه نقش دارد و اکنون پیشنهاد میانجی‌گری می‌دهد.