جاویدنام محمدامین خلاصه‌شعار، ۲۳ ساله، زادهٔ منجیل و ساکن فردیس کرج، شامگاه ۱۸ دی ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات سراسری در فردیس، با شلیک مستقیم مأموران جان باخت.
محمدامین پیک موتوری بود و پارکور کار می‌کرد. دیپلم کامپیوتر داشت، به بازی‌های کامپیوتری علاقه‌مند بود و آرزو داشت آتش‌نشان شود.
مادرش پس از جان‌باختن محمدامین، فرزند دیگرش ارسلان را نیز از دست داد؛ مادری که به سوگ دو پسرش نشست. پیکر این دو برادر در آرامستان بهشت‌زهرای منجیل به خاک سپرده شد.

جاویدنام امیرمحمد حاتمی، ۱۸ ساله، اهل چغاخور در استان چهارمحال‌وبختیاری و ساکن شاهین‌شهر اصفهان، مکانیک بود و با کارش به تأمین هزینه‌های خانواده کمک می‌کرد. هزینهٔ دانشگاه خواهرش را می‌پرداخت و تکیه‌گاه مادر و خواهرش بود.
امیرمحمد شب ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات مردمی، از ناحیهٔ پا هدف گلوله قرار گرفت و بازداشت شد. پس از آن، خانواده‌اش ۲۱ روز در جست‌وجوی او بودند. سرانجام پس از ۲۱ روز بی‌خبری، پیکر امیرمحمد به خانواده تحویل داده شد. هنگام شناسایی، آثار جراحت‌های متعدد بر پیکرش دیده می‌شد؛ دست‌هایش شکسته بود و چشم راست، گوش و سمت راست سرش به‌شدت آسیب دیده بود.
امیرمحمد در میان اطرافیانش به خوش‌اخلاقی و مهربانی شناخته می‌شد. از کودکان کار خرید می‌کرد تا کمکی به درآمدشان باشد.
پیکر او در آرامستان چغاخور در استان چهارمحال‌وبختیاری به خاک سپرده شد.

جاویدنام مهدی بقایی، اهل اصفهان، ورزشکار و مربی موی‌تای بود و به‌عنوان پیک موتوری نیز کار می‌کرد. بنا بر روایت نزدیکانش، حدود ۲۰ شاگرد نوجوان داشت و به خوش‌اخلاقی و دلسوزی شناخته می‌شد.
مهدی شامگاه ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴، در جریان اعتراضات مردمی در محدودهٔ خیابان هشت‌بهشت اصفهان، هدف شلیک دو گلولهٔ جنگی نیروهای حکومتی قرار گرفت. بر اساس روایت‌های منتشرشده، یکی از گلوله‌ها به نخاعش آسیب زد و او را از حرکت انداخت.
او پس از مدتی تحمل درد و جراحت، در بهمن‌ماه جان باخت؛ مربی جوانی که برای نوجوانان شهرش وقت می‌گذاشت و با دلسوزی در کنارشان بود.

جاویدنام ابوالقاسم بابایی، ۴۴ ساله، اهل کنگاور و ساکن وحیدیهٔ شهریار، رانندهٔ تاکسی و پدر دو دختر و یک پسر با سن‌های ۴، ۱۱ و ۱۵ سال بود.
او شامگاه ۲۰ دی‌ماه ۱۴۰۴، در جریان اعتراضات در خیابان جوقین وحیدیه، گرفتار نیروهای بسیجی و لباس‌شخصی شد. نیروهای حکومتی ابتدا او را با ضربات شدید باتوم مورد ضرب‌وشتم قرار دادند و سپس به قفسهٔ سینه و شکمش ساچمه شلیک کردند. ابوالقاسم بر اثر شدت جراحات جان باخت.
او سال‌ها در وحیدیه زندگی و کار می‌کرد و به حضور فعال در اعتراضات شناخته می‌شد. ابوالقاسم از بستگان نزدیک جاویدنام عرفان خزایی، از جان‌باختگان خیزش ۱۴۰۱، بود.

جمهوری اسلامی در حالی برای کمک به گفت‌وگو میان عربستان و یمن اعلام آمادگی کرده که خود از حامیان مالی و تسلیحاتی حوثی‌ها، یکی از طرف‌های اصلی درگیری، است. عباس عراقچی در تماس تلفنی با وزیر خارجه عربستان گفته است بحران‌های منطقه «راه‌حل نظامی ندارد»؛ موضعی که با سابقه حمایت جمهوری اسلامی از گروه‌های مسلح منطقه در تناقض است.
یک شهروند تحلیلگر در ویدیویی ارسالی به گزارشگر، با اشاره به همین تناقض، خطاب به مقام‌های جمهوری اسلامی می‌گوید: «شما بروید برای خودتان میانجی پیدا کنید؛ لازم نیست خودتان میانجی شوید!»
نقد او متوجه نقش جمهوری اسلامی در این درگیری است؛ حکومتی که با پشتیبانی از حوثی‌ها، خود در منازعه نقش دارد و اکنون پیشنهاد میانجی‌گری می‌دهد.

قطع اینترنت فقط ارتباط را مختل نمی‌کند، اطمینان مردم به حضور یکدیگر را هم هدف می‌گیرد. در این پادکست، تفاوت میان مخاطب و جنبش و نقش اعتماد، سازمان‌یافتگی و رهبری در ادامه مقاومت هنگام قطع ارتباطات را بررسی می‌کنیم.

جاویدنام ابوالقاسم بابایی، ۴۴ ساله، اهل کنگاور و ساکن وحیدیهٔ شهریار، رانندهٔ تاکسی و پدر دو دختر و یک پسر با سن‌های ۴، ۱۱ و ۱۵ سال بود.
او شامگاه ۲۰ دی‌ماه ۱۴۰۴، در جریان اعتراضات در خیابان جوقین وحیدیه، گرفتار نیروهای بسیجی و لباس‌شخصی شد. نیروهای حکومتی ابتدا او را با ضربات شدید باتوم مورد ضرب‌وشتم قرار دادند و سپس به قفسهٔ سینه و شکمش ساچمه شلیک کردند. ابوالقاسم بر اثر شدت جراحات جان باخت.
او سال‌ها در وحیدیه زندگی و کار می‌کرد و به حضور فعال در اعتراضات شناخته می‌شد. ابوالقاسم از بستگان نزدیک جاویدنام عرفان خزایی، از جان‌باختگان خیزش ۱۴۰۱، بود.

همسر جاویدنام مهدی سلیمانی دهنوی با انتشار ویدئویی از جشن پنج‌سالگی پسرشان سورنا کنار مزار پدرش نوشت:
«امسال شمع تولدت رو کنار قاب عکس بابا فوت کردی، سورنای من… اما چطور می‌شه تولدت مبارک باشه، وقتی جای خالی بابا از تمام دنیا بزرگ‌تره؟ بابا ۹ ماهه که نیست، اما ما هنوز با عشقش زندگی می‌کنیم… کاش می‌شد فقط برای یک شب، فقط برای تولد پنج‌سالگیت، برگرده و بغلت کنه…»
او در ادامه، خطاب به همسرش نوشت: «مهدی جانم، دیدی پسرمون پنج‌ساله شد؟»
جاویدنام مهدی سلیمانی دهنوی، ۳۴ ساله و اهل دهنو در اصفهان، پدر دو پسر به نام‌های سامیار و سورنا بود؛ کودکانی که هنگام جان‌باختن پدرشان ۷ و ۴ سال داشتند. مهدی ورزشکار بود و برای ساختن آینده‌ای بهتر برای فرزندانش تلاش می‌کرد.
او در جریان اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴، با شلیک مستقیم نیروهای حکومتی به ناحیهٔ گردن جان باخت.

برتری نظامی آمریکا هنوز به نتیجه سیاسی مطلوب نرسیده است. ترامپ میان پایان عملیات با بقای جمهوری اسلامی و ادامه جنگ برای تغییر رژیم قرار گرفته است. آیا واشنگتن برای پایان جنگ برنامه دارد؟

خانوادهٔ جاویدنام رضا اسکندرپور روز ۲۰ مهر، زادروز او را با حضور شماری از خانواده‌های دادخواه کنار مزارش گرامی داشتند. در ویدئوی منتشرشده از این مراسم، خانواده‌های جاویدنامان وحید نوروزی، عسل منصوری، پویا درخشان، احمدرضا مرادی پریخانی و حسام طبسی نیز حضور دارند.
جاویدنام رضا اسکندرپور، ۳۷ ساله، متولد ۲۰ مهر ۱۳۶۷ و ساکن مرزداران تهران، شامگاه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات در آریاشهر، با شلیک مستقیم گلولهٔ جنگی نیروهای حکومتی جان باخت. رضا پیش از رفتن، گوشی تلفن همراهش را همراه با رمز آن و سوئیچ ماشینش به مادرش سپرد. او هنگام کمک به دوست مجروحش هدف شلیک تک‌تیراندازان و نیروهای امنیتی قرار گرفت. خانواده‌اش پس از دو روز جست‌وجو، پیکرش را در پزشکی قانونی کهریزک شناسایی کردند و روز ۲۱ دی‌ماه در بهشت‌زهرا به خاک سپردند.
جاویدنام وحید نوروزی، ۳۹ ساله و اهل تهران، روز ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ با شلیک مستقیم نیروهای حکومتی جان باخت.
جاویدنام عسل منصوری، ۳۰ ساله، روان‌شناس کودک، مربی تربیتی و فعال حقوق کودکان، روز ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات مردمی در محدودهٔ مجیدیهٔ شمالی تهران، هدف شلیک گلوله قرار گرفت و جان باخت.
جاویدنام پویا درخشان، نوجوان ۱۷ ساله، شامگاه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ در هفت‌حوض تهران با شلیک مستقیم گلوله جان باخت.
جاویدنام احمدرضا مرادی پریخانی، ۱۹ ساله، ورزشکار و کشتی‌گیر، اصالتاً اهل اردبیل و ساکن خانی‌آباد تهران، شامگاه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات مردمی در نازی‌آباد، بر اثر اصابت گلولهٔ جنگی به قفسهٔ سینه جان باخت. خانواده‌اش پس از ۹ روز بی‌خبری و جست‌وجو، پیکر او را پیدا کردند.
جاویدنام حسام طبسی، ۱۹ ساله، اهل سبزوار و ساکن تهران، دانشجوی حسابداری بود و غرفهٔ فروش سوغات کرمانشاه داشت. او روز ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات در تهران، با شلیک نیروهای حکومتی جان باخت. خانواده‌اش پس از جست‌وجو، پیکرش را در کهریزک پیدا کردند و در قطعهٔ ۷۶ بهشت‌زهرا به خاک سپردند.

مادر جاویدنام سینا حق‌شناس در گل‌فروشی «شهده»، محل کار پسرش
سینا حق‌شناس، ۲۷ ساله و ساکن گرگان، صاحب این گل‌فروشی بود. او روز ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات مردمی، با شلیک گلولهٔ نیروهای حکومتی به قفسهٔ سینه و آسیب شدید به قلبش جان باخت.
بنا بر روایت منتشرشده، پیکر سینا چهار روز بعد، تحت فشارهای شدید امنیتی به خاک سپرده شد.

جاویدنام محمدرضا خانی، ۱۸ ساله، اهل هرسین کرمانشاه و ساکن کیانمهر کرج، عضو تیم ملی هنرهای رزمی ترکیبی (MMA) جوانان ایران و نایب‌قهرمان مسابقات کشوری بود.
او اردیبهشت ۱۴۰۴ در مسابقات قهرمانی کشور و انتخابی بازی‌های آسیایی جوانان بحرین، در وزن منفی ۸۰ کیلوگرم استایل مدرن، به مقام نایب‌قهرمانی رسید.
محمدرضا روز ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات در کیانمهر کرج، با شلیک نیروهای حکومتی جان باخت. بنا بر روایت منتشرشده، او هنگام تلاش برای کمک به مجروحان، هدف اصابت دو گلولهٔ جنگی به ناحیهٔ کمر قرار گرفت.

از عروس‌های شاهنامه تا همکاری با صنعا و حمایت از حوثی‌ها، رابطه ایران و یمن تاریخی طولانی دارد. روایتی از این پیوند و تغییر نگاه حاکمان ایران به قدرت و امنیت.

جاویدنام محمد زارع، ۴۲ ساله، متأهل و اهل اصفهان، روز ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات مردمی در خیابان ابوالحسن اصفهانی، با شلیک مستقیم نیروهای حکومتی جان باخت.

جاویدنام ابوذر زارعی سوادکوهی، ۳۸ ساله، کارگر شهرک صنعتی و پدر یک پسر ۱۲ ساله و یک دختر ۲ ساله بود.
او روز ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات سراسری در شهر زیرآبِ سوادکوه در استان مازندران، با شلیک گلولهٔ جنگی نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی جان باخت.
مزار او در آرامستان بهشت، روستای مته‌کلا در زیرآبِ سوادکوه قرار دارد.

جاویدنام مهدی جمشیدی، ۲۴ ساله و اهل رستم‌آباد گیلان، شامگاه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ با اصابت گلولهٔ جنگی به پا مجروح و به بیمارستان منتقل شد.
او در بیمارستان بدون دریافت درمان رها شد و روز ۱۹ دی‌ماه جان باخت؛ در همان بیمارستانی که ۲۴ سال پیش در آن به دنیا آمده بود.