جاویدنام طاها صادقی گزنی، ۱۷ ساله، دانش‌آموز و ساکن فاز ۳ اندیشه، شامگاه ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴ در چهارراه میلاد اندیشه، هنگام کمک به مجروحان هدف شلیک نیروهای حکومتی قرار گرفت و جان باخت. طاها همراه برادرش تلاش می‌کرد یک مادر و دختر مجروح را از میان جمعیت خارج کند که تک‌تیراندازی مستقر بر فراز پاساژ میلاد به او شلیک کرد. برادرش او را به بیمارستان نور اندیشه رساند، اما طاها زنده نماند.
به گفتهٔ خانواده، از ساعت هشت‌ونیم شب تا چهارونیم صبح به آنان گفته می‌شد طاها در اتاق عمل است، در حالی که پیکرش به کهریزک منتقل شده بود. دو روز بعد، پیکر او را با گرفتن تعهد کتبی مبنی بر شکایت‌نکردن از هیچ نهادی تحویل دادند. طاها در رودبار، کنار مادربزرگش به خاک سپرده شد.
طاها سه‌تار می‌نواخت، آواز سنتی می‌خواند و دیپلم زبان داشت. طاها ۲۰ روز پیش از تولد ۱۸سالگی‌اش جان باخت؛ خانواده‌اش زادروز او را کنار مزارش گرامی داشتند.
خواهر جاویدنام طاها صادقی گزنی، نه ماه پس از جان‌باختن برادرش نوشت: «همیشه با مامان می‌خوندی و صدای آوازتون خونه رو پر می‌کرد. حالا آوازهای مامان دیگه هم‌صدایی نداره… حالا مامان تنها می‌خونه؛ برای تو، برای دلتنگی تو.»

مزار جاویدنام رضا صادقی در اسلام‌آباد غرب، بنا بر گفتهٔ خانواده‌اش، تاکنون چندین بار تخریب شده است.
رضا اهل اسلام‌آباد غرب، تنها پسر خانواده و نان‌آور مادر و سه خواهرش بود. دیپلم معماری داشت، اما برای تأمین هزینه‌های زندگی خانواده در تهران کارگری می‌کرد.
جاویدنام رضا صادقی در اعتراضات ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴ حضور داشت و هدف شلیک ساچمه قرار گرفته بود. روز اول بهمن بازداشت شد و یک هفته در بازداشت ماند. خانواده می‌گویند در این مدت شکنجه شده بود. حدود دو هفته پس از آزادی، رضا شبی با درد شدید شکم به خواب رفت و صبح دیگر بیدار نشد. به گفتهٔ مادرش، پیکر او روز ۲۱ بهمن از کهریزک، با آثار آسیب‌های شدید، به خانواده تحویل داده شد.
برای تحویل پیکر، خانواده را وادار کردند علت مرگ را «ایست قلبی» اعلام کنند و مراسم را در روستا برگزار کنند. مادر، پیکر پسرش را به زادگاهش برد و در آرامستان امامزاده حسن اسلام‌آباد غرب به خاک سپرد؛ مزاری که پس از آن نیز بارها تخریب شد.

مادر جاویدنام سعید گلسرخی با انتشار ویدئویی از ۹ سیب، از نه ماه دوری پسرش یاد کرده است؛ نه ماهی که زمانی با انتظار تولد او گذشته بود و این بار با دلتنگی نبودنش.
جاویدنام سعید گلسرخی، ۳۱ ساله، ورزشکار رشتهٔ پاورلیفتینگ و صاحب فروشگاه پوشاک در شاهرود بود. او کوچک‌ترین فرزند خانواده و تکیه‌گاه مادرش بود.
سعید روز ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات مقابل فرمانداری شاهرود، از ناحیهٔ زانو هدف گلوله قرار گرفت. از ترس بازداشت در بیمارستان، به خانهٔ پدری پناه برد، اما نیروهای امنیتی با مسدودکردن کوچه به خانه یورش بردند. مأموران سعید را به کوچه بردند و در برابر چشمان مادر، از فاصلهٔ نزدیک به سر و شکمش شلیک کردند.
خانواده پس از چند روز، با سپردن تعهد برای خاک‌سپاری بدون تجمع و مراسم عمومی، پیکرش را تحویل گرفتند. سعید روز ۲۵ دی‌ماه، تحت تدابیر شدید امنیتی، در قطعهٔ ۱۷، ردیف نخست آرامستان وادی‌السلام شاهرود به خاک سپرده شد.
سعید از دوستداران خاندان پهلوی بود و نقش چهرهٔ رضاشاه را بر بازویش داشت.

ویدئوی ارسالی به گزارشگر من‌وتو، دیوارنگارهٔ میدان انقلاب را با شعار «روز به روز منزوی‌تر» نشان می‌دهد. فرستنده با کنایه به سخنرانی پزشکیان، نگاه گزینشی تبلیغات حکومتی را به چالش می‌کشد.
دیوارنگارهٔ میدان انقلاب در سال‌های اخیر به تریبونی برای بازتولید ایدئولوژی جمهوری اسلامی تبدیل شده است؛ از دشمن‌سازی و تهدید تا مصادرهٔ چهره‌های تاریخی برای توجیه سیاست‌های حکومت. در این روایت، دیگران همیشه شکست‌خورده و منزوی‌اند و جمهوری اسلامی همیشه پیروز است. اما با تصویرسازی روی دیوار نمی‌توان شکست‌های واقعی را پاک کرد؛ همان‌طور که تمسخر صندلی‌های خالی دیگران، نشانهٔ اعتبار و مقبولیت خود نیست.

روز دوم اعتراض چه می‌شود؟ آغاز یک حرکت جمعی، با ادامه‌دادن آن تفاوت دارد. در این پادکست، چالش دوام اعتصاب، فشار اقتصادی بر خانواده‌ها و نقش همبستگی را بررسی می‌کنیم. فشار جمعی چگونه می‌تواند محاسبات حامیان حکومت را تغییر دهد و هم‌زمان، زندگی مردم و نهادهای ضروری کشور را حفظ کند؟

فناوری ایرانی، قطعات چینی و تلاش برای تولید در یمن؛ وال‌استریت ژورنال از محموله‌های توقیفی پرده برداشته که سرنخ گسترش برنامه موشکی حوثی‌ها هستند.

قطعات اختصاصی، ماشین‌آلات و مواد اولیه، نشانه‌هایی از تلاش برای عبور از مونتاژ موشک‌های آماده به تولید بخش‌هایی از آن‌ها در خاک یمن‌اند؛ مسیری که می‌تواند مهار این برنامه را دشوارتر کند.

آیا حوثی‌ها در حال ساخت زنجیره‌ای برای تولید موشک‌اند که دیگر فقط به مسیر تأمین ایران وابسته نباشد؟

آیا تجربه شارل دوگل می‌تواند الگویی برای تغییر سیاسی در ایران باشد؟ از توافق حقوقی و مالی با بریتانیا تا اختلاف با متحدان و ساختن پشتوانه داخلی، مسیر دوگل پیچیده‌تر از بازگشت همراه ارتش خارجی بود. این پادکست، نقش کمک خارجی و حدود اختیار قدرت‌های مداخله‌کننده را بررسی می‌کند و می‌پرسد پیروزی نظامی چگونه به استقلال و انتقال قدرت تبدیل می‌شود.

جاویدنام میلاد خاکسار، ۳۴ ساله، اهل مرودشت در استان فارس و پدر دو فرزند خردسال بود. او روز ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات در مرودشت، با شلیک مستقیم نیروهای حکومتی جان باخت.
پیکر میلاد در قطعهٔ ۷ گلزار شهدای مرودشت به خاک سپرده شد.

جاویدنام ثمین رستمی، ۴۲ ساله، مادر دو پسر و پرستار بیمارستان آرام کرج بود. او شامگاه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات در منطقهٔ مهرویلای کرج، با شلیک نیروهای حکومتی جان باخت.
به روایت شاهدان، ثمین با دیدن ضرب‌وشتم یک دختر جوان توسط مأموران، برای کمک به او پیش رفت که از پشت هدف گلولهٔ جنگی قرار گرفت. گلوله به ناحیهٔ طحال او اصابت کرد و جانش را گرفت.
بنا بر روایت خانواده، خواهران ثمین نیز هنگامی که خود را به محل رساندند، مورد حملهٔ نیروهای حکومتی قرار گرفتند؛ دست‌هایشان شکست و با پنجه‌بوکس به صورتشان ضربه زدند.
پیکر ثمین چهار روز بعد به خانواده‌اش تحویل داده شد و در آرامستان کرج به خاک سپرده شد.

جاویدنام محمد رادمان‌نیا ۲۸ ساله‌، ورزشکار و بدن‌ساز، اصالتاً اهل اراک و ساکن تهران بود. او شامگاه ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات در خیابان طاووسیِ محلهٔ نظام‌آباد تهران هدف شلیک نیروهای حکومتی قرار گرفت.
بر اساس گزارش‌ها، مأموران ابتدا به او ساچمه شلیک کردند و سپس از پشت با گلولهٔ جنگی هدفش قرار دادند. محمد پس از انتقال به بیمارستان الغدیر، در ساعات اولیهٔ روز ۲۰ دی‌ماه بر اثر شدت جراحات جان باخت.
تحویل پیکر محمد به خانواده مشروط به خاک‌سپاری خارج از تهران شد. پیکر او در آرامستان رباط‌میل شهرستان اراک به خاک سپرده شد.