جاویدنام الینا حجتی، ۲۳ ساله، دانشجوی سال آخر میکروبیولوژی و ساکن تهران، روز ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات در منطقهٔ پاسداران، با شلیک گلولهٔ جنگی نیروهای حکومتی مجروح شد. او به بیمارستان شهدای تجریش منتقل شد و صبح روز ۱۹ دی‌ماه، خبر جان‌باختنش را به خانواده دادند.
به گفتهٔ مادر الینا، او از پشت هدف گلوله قرار گرفت و در بیمارستان شهدای تجریش، بدون آن‌که به او خون تزریق شود، جان باخت. پیکر الینا سه روز به خانواده تحویل داده نشد. خانواده سرانجام او را در میان انبوه پیکرها در کهریزک شناسایی کردند. پیکر الینا در قطعهٔ ۱۲، ردیف ۵۳، شمارهٔ ۲۱ آرامستان بهشت‌زهرای تهران به خاک سپرده شد.

ادامه جنگ، هم ذخایر موشکی ایران و هم رهگیرهای آمریکا و متحدانش را زیر فشار می‌گذارد. گزارش‌های اخیر از جایگزینی زمان‌بر برخی رهگیرهای آمریکایی و آسیب گسترده به مراکز تولید موشک در ایران خبر می‌دهند. هم‌زمان، نیاز اوکراین و دیگر متحدان نیز تقاضا برای پاتریوت را افزایش داده است.
در این بررسی، آمار مصرف تسلیحات، ظرفیت تولید و موانع بازسازی دو طرف را کنار هم گذاشته‌ایم تا تصویری روشن‌تر از فشار ادامه جنگ بر انبارها و صنایع نظامی ارائه کنیم.

شهروندی با ارسال ویدیویی به گزارشگر، از طراحی ناکارآمد ایستگاه قطار شهرک طلاییه قرچک انتقاد می‌کند. به گفته او، این ایستگاه هیچ راه خروج مستقیمی به محله‌های اطراف ندارد و تنها راه خروج، پل عابری است که همه مسافران را، فارغ از مقصدشان، به آن سوی اتوبان می‌برد. مسافرانی که مقصدشان همین سمت ایستگاه است نیز مجبورند از پل عبور کنند و سپس برای بازگشت، خود را به خطر عبور از عرض اتوبان بیندازند. ایستگاهی ساخته‌اند، بدون آنکه برای ساده‌ترین نیاز مسافر، یعنی خروج و رسیدن به مقصد، مسیر مناسبی در نظر بگیرند. این یعنی بی‌کفایتی در نیازسنجی، طراحی و نظارت؛ پروژه‌ای که اجرا شده، اما رفت‌وآمد واقعی مردم در آن نادیده گرفته شده است. مسئولانی که چنین طرحی را تصویب و اجرا کرده‌اند، باید پاسخ دهند چرا مردم باید هر روز تاوان بی‌تدبیری آن‌ها را با اتلاف وقت و به‌خطرانداختن جانشان بدهند.

مادر جاویدنام امیرمحمد حاتمی ویدیویی از چیدن ۹ سیب در سبد منتشر کرده است؛ ۹ سیب به یاد ۹ ماهی که در انتظار تولد پسرش بود و حالا ۹ ماهی که در سوگ او گذشته است.
جاویدنام امیرمحمد حاتمی، مکانیک ۱۸ ساله، اهل چغاخور در استان چهارمحال‌وبختیاری و ساکن شاهین‌شهر اصفهان بود. در همین سن، بخشی از مخارج خانه و هزینهٔ دانشگاه خواهرش را تأمین می‌کرد و برای مادر و خواهرش تکیه‌گاه بود. اطرافیان، او را جوانی مهربان و خوش‌اخلاق به یاد می‌آورند که از کودکان کار خرید می‌کرد تا سهمی در کمک به آن‌ها داشته باشد.
شامگاه ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴، در جریان اعتراضات مردمی، گلوله به پای امیرمحمد اصابت کرد و او بازداشت شد. از آن شب، خانواده‌اش ۲۱ روز به دنبال خبری از او گشتند؛ جست‌وجویی که سرانجام با تحویل پیکرش پایان یافت. هنگام شناسایی، جراحت‌های متعددی بر بدن او دیده می‌شد؛ دست‌هایش شکسته بود و چشم راست، گوش و سمت راست سرش آسیب‌های شدیدی داشت.
پیکر امیرمحمد در آرامستان چغاخور، زادگاهش در استان چهارمحال‌وبختیاری، به خاک سپرده شد.

جاویدنام مبین فِیلی، ۲۱ ساله، اهل زرنه از توابع شهرستان ایوان در استان ایلام بود. مردم او را با لباس کُردی و هنرنمایی‌اش در اسب‌سواری و تک‌سواری در آیین‌های نوروز به یاد می‌آورند.
مبین روز ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، در جریان اعتراضات در زرنه، با شلیک مستقیم گلوله جنگی مأموران جمهوری اسلامی کشته شد. پیکر او در مزار شهدای شهر زرنه به خاک سپرده شد. خانواده و مردم، با وجود فشار نیروهای حکومتی، مراسم چهلم او را در بهمن‌ماه برگزار کردند.

جاویدنام عرفان میرزایی، رپر و خوانندهٔ ۲۱ ساله، متولد ۵ مرداد ۱۳۸۴ و اهل روستای غرغن از توابع شهرستان فریدن در استان اصفهان بود. او اواخر فروردین‌ماه ۱۴۰۵ در یک ایست بازرسی در شاهین‌شهر بازداشت شد. بنا بر گزارش‌ها، نیروهای امنیتی مدعی بودند ویدیوهایی از اعتراضات دی‌ماه و درگیری با نیروهای بسیج در تلفن همراهش پیدا کرده‌اند.
بنا بر گزارش‌ها، عرفان در تماس‌های مکرر با خانواده، از ترس کشته‌شدن در بازداشت، از آن‌ها می‌خواست هرچه زودتر برای نجاتش اقدام کنند. پروندهٔ او در اختیار قاضی مرتضی براتی بود؛ همان قاضی که در پروندهٔ «خانه اصفهان» برای مجید کاظمی، صالح میرهاشمی و سعید یعقوبی حکم اعدام صادر کرد.
عرفان ۱۵ شهریورماه ۱۴۰۵ در زندان دستگرد اصفهان جان باخت. بنا بر روایت نزدیکان و گزارش‌های منتشرشده، او بر اثر شکنجهٔ شدید در بند الف‌طای اطلاعات سپاه جان باخته و آثار شکنجه، کبودی و خون‌مردگی شدید بر صورت، بدن، پاها و لگنش دیده می‌شد؛ ترقوه‌اش نیز شکسته بود. به خانواده‌اش فشار آورده بودند که علت مرگ او را خودکشی اعلام کنند.
به گفتهٔ نزدیکان، اجازهٔ خاکسپاری عرفان در اصفهان داده نشد و پیکرش روز ۱۶ شهریورماه، در فضایی امنیتی، در زادگاهش روستای غرغن به خاک سپرده شد.

تصاویر آتش‌سوزی و درگیری در فرانسه، بحث درباره ابعاد بحران این کشور را داغ کرده است. اما پشت این تصاویر چه مطالبات و نارضایتی‌هایی قرار دارد؟ این گزارش به ریشه اعتراضات، واکنش دولت و پلیس و بازتاب آن در رسانه‌های فارسی می‌پردازد؛ از آنچه در خیابان‌ها رخ داده تا روایت‌هایی که از «سقوط فرانسه» ساخته شده‌اند.

جاویدنام محمد علیزاده، ۴۰ ساله، آرایشگر و پدر دو فرزند بود.
محمد شامگاه پنج‌شنبه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، در جریان اعتراضات مردمی در محدودهٔ هفت‌حوض تهران، نزدیک مترو گلبرگ، با شلیک مستقیم نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی کشته شد. پیکر او روز ۲۱ دی‌ماه در لواسان به خاک سپرده شد.

جاویدنام رضا اسماعیلی، ۲۴ ساله، ساکن تهران بود و کافه داشت. 
رضا روز ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، در جریان اعتراضات مردمی در قیام‌دشت، با شلیک گلولهٔ مأموران جمهوری اسلامی کشته شد. پیکر او در روستای چلرود به خاک سپرده شد.

برای بسیاری از جوانان ایران، ساختن یک زندگی معمولی به دغدغه‌ای فرساینده تبدیل شده است. درآمدها پاسخگوی هزینه‌ها نیست، تحصیل تضمینی برای یافتن شغل ندارد و استقلال مالی هر روز دشوارتر می‌شود. خواسته‌هایی ساده، از اجارهٔ خانه تا تشکیل خانواده، زیر فشار گرانی و بی‌ثباتی مدام به تعویق می‌افتند.
در ویدیویی ارسال‌شده به «گزارشگر»، جوانی با درماندگی می‌گوید دیگر امیدی به این زندگی ندارد و مرگ را بهتر از ادامهٔ زندگی در چنین شرایطی می‌داند. این سخنان تلخ، بیانگر عمق ناامیدی او از وضعیتی است که راهی برای تغییرش نمی‌بیند.
وقتی تمام توان یک جوان صرف گذران امروز می‌شود، فرصت و انگیزه‌ای برای ساختن فردا باقی نمی‌ماند. مسئولیت حاکمیت، فراهم‌کردن امکان زندگی شایسته، اشتغال و آزادی است؛ مسئولیتی که با شعار و وعده یا سرکوب اعتراض مردم نمی‌توان از آن شانه خالی کرد. جوانان حق دارند زندگی کنند، برای آینده برنامه داشته باشند و حاصل تلاششان را ببینند؛ نه اینکه ابتدایی‌ترین خواسته‌هایشان به حسرت تبدیل شود.

حمله به کشاورزان فلسطینی و دیپلمات‌های اروپایی در طیبه، بار دیگر خشونت شهرک‌نشینان اسرائیلی را در کانون توجه قرار داد؛ خشونتی در بستر گسترش شهرک‌ها و کشمکش بر سر زمین که معیشت فلسطینی‌ها و چشم‌انداز حل مناقشه در کرانه باختری را تحت تأثیر قرار داده است.