جاویدنام ایمان فرعی، ۱۸ ساله، اهل اراک و ساکن تهران، از جان‌باختگان اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ بود.
بر اساس گزارش‌های منتشرشده، ایمان روز ۲۲ دی‌ماه در سه‌راه افسریه تهران، روی پل بروجردی، بازداشت شد و هدف ضرب‌وشتم شدید قرار گرفت؛ به‌طوری‌که فک و سرش دچار شکستگی شد و چشمش آسیب دید. او روز ۲۳ دی‌ماه موقتاً آزاد شد، اما شامگاه جمعه ۲۶ دی‌ماه بار دیگر ربوده شد و روز ۲۷ دی‌ماه، بر اثر شدت جراحات و ایست قلبی جان باخت.
پیکر جاویدنام ایمان فرعی در قطعهٔ ۳۲۹ بهشت‌زهرای تهران به خاک سپرده شد. مراسم یادبود او نیز در روستای بازنه، از توابع شازند، برگزار شد.

شهروندی در ویدئوی ارسالی به گزارشگر، از چاله‌ها و ناهمواری‌های خیابان‌ها و آسیب به جلوبندی خودروها گلایه می‌کند. او می‌گوید کارها به پیمانکارانی سپرده می‌شود که پول می‌گیرند، اما نتیجهٔ کارشان برای مردم خیابان‌های خراب و هزینهٔ تعمیر خودرو است. این اعتراض، مسئله‌ای فراتر از چند چاله را مطرح می‌کند: بودجهٔ ترمیم معابر چگونه هزینه می‌شود و چه کسی کیفیت کار پیمانکاران را تأیید می‌کند؟ واگذاری کار به پیمانکار نباید بهانه‌ای برای شانه خالی کردن مدیران شهری از پاسخ‌گویی باشد. مردم عوارض می‌پردازند تا خدمات بگیرند؛ قرار نیست هزینهٔ اجرای بی‌کیفیت و نظارت ناکافی را هم با خرابی خودرو و به خطر افتادن امنیت رفت‌وآمدشان بپردازند. روقتی خیابان بعد از تعمیر دوباره پر از چاله می‌شود، شهرداری باید پاسخ بدهد چرا چنین کاری را از پیمانکار تحویل گرفته و هزینهٔ دوباره‌کاری را چه کسی می‌پردازد.

جاویدنام محمدرضا الوندی، ۴۲ ساله، کارگر ایران‌خودرو در مشهد و پدر سه فرزند بود.
او روز پنجشنبه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، در جریان اعتراضات مردمی در بلوار وکیل‌آباد مشهد، هدف شلیک نیروهای سرکوبگر جمهوری اسلامی قرار گرفت و از ناحیهٔ ران پا مجروح شد. محمدرضا پس از انتقال به بیمارستان فارابی، دو روز بستری بود و سرانجام روز ۲۰ دی‌ماه بر اثر شدت جراحات جان باخت.
پیکر او در بهشت‌رضای مشهد، قطعهٔ ۴۸، ردیف ۲۰ به خاک سپرده شد.

در این گزارش تاریخی از «تونل زمان» منوتو، به تهران در سال ۱۳۳۵ می‌رویم و مراسم افتتاح شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه را در میدان فردوسی تماشا می‌کنیم؛ روزی که رفت‌وآمد در پایتخت وارد فصل تازه‌ای شد.
وعده آن روزها: فعالیت از پنج صبح تا نیمه‌شب و حداکثر چهار دقیقه انتظار در ایستگاه!

شما از اتوبوس‌های قدیمی تهران چه خاطره‌ای دارید؟

دختر جاویدنام مریم سنجری در یاد مادرش نوشت: «مامان جای خالیت، همیشه شلوغ‌ترین سکوت زندگی منه.»
مریم سنجری، ۴۷ ساله، مادر دو فرزند و ساکن مشهد بود. او روز ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، در جریان اعتراضات مردمی در خیابان هفت‌تیر مشهد، هدف شلیک نیروهای سرکوبگر جمهوری اسلامی قرار گرفت و بر اثر اصابت گلوله به سر جان باخت.
پیکر او در بهشت‌رضای مشهد، بلوک ۴۸، ردیف ۲۰، شمارهٔ ۵۴ به خاک سپرده شد.

یوسف مجیدزاده، باستان‌شناس برجسته و سرپرست کاوش‌های جیرفت، در ۹۰ سالگی درگذشت. دانشمندی که عمرش را صرف شناخت گذشته ایران کرد و میراثی ماندگار برای تاریخ و فرهنگ این سرزمین برجا گذاشت.

پدر آتنا قاسمی، نوجوان ۱۴ ساله، با انتشار ویدئویی از ابهام‌ها و تأخیرها در رسیدگی به پروندهٔ دخترش انتقاد کرد. او پرسید چرا با وجود طرح شکایت آدم‌ربایی از ابتدا، خودروی سمند سفید EF7 توقیف نشده و دوربین‌های محل حادثه بررسی نشده‌اند. او همچنین از تهدید خود و وکیل پرونده خبر داد و نوشت: «ما تا روشن‌شدن حقیقت آتنا سکوت نمی‌کنیم.»
آتنا، ساکن شهرک اندیشهٔ کرج، روز ۲۵ مرداد ۱۴۰۵ از خانه خارج شد و دیگر بازنگشت. خانواده‌اش پس از هفته‌ها جست‌وجو، پیکر او را در پزشکی قانونی کهریزک شناسایی کردند. او دانش‌آموز و نوازندهٔ سازهای کوبه‌ای، به‌ویژه دف، بود و در کنار پدر هنرمندش اجرا می‌کرد.
خانوادهٔ آتنا با اشاره به تناقض در نامه‌های دو بیمارستان و پرسش‌های بی‌پاسخ دربارهٔ روند پرونده، خواستار بررسی دقیق چگونگی جان‌باختن دخترشان و پاسخ‌گویی دربارهٔ نحوهٔ رسیدگی به پرونده هستند.

عمو و برادر جاویدنام عرفان اسفندیاری با حضور بر مزار او و ادای احترام به یادش نوشتند: «امروز دوباره به دیدارت آمدیم؛ نه برای خداحافظی، بلکه برای اینکه بگوییم جای تو در قلب یک ایران همیشه باقی است.»
جاویدنام عرفان اسفندیاری، ۱۹ ساله، از بازداشت‌شدگان اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ و از متهمان پروندهٔ پرابهام «میدان علیخانی اصفهان» بود.
حکم اعدام جاویدنام عرفان اسفندیاری، همراه با جاویدنام گل‌محمد محمدی، سحرگاه ۲۸ تیرماه ۱۴۰۵، هم‌زمان با اذان صبح، در زندان دستگرد اصفهان اجرا شد.
بر اساس گزارش‌ها، مقام‌ها از خانوادهٔ عرفان تعهد گرفته بودند که پیکرش را در اصفهان دفن نکنند و مراسمی برگزار نکنند. پیکر او بدون حضور خانواده، در بوئین‌میاندشت به خاک سپرده شد.