जर तुम्ही व्यवसाय करत असाल तर तुमच्या शहरात एखादा Business Networking Club जॉईन करा, आवर्जून करा.
आपल्याला व्यावसायिकांचा सहवास मिळतो, त्यातून जे केले पाहिजे ते आपण आपल्या व्यवसायात करत नाही आहोत हे कळते. तिथल्या अनेक व्यवसायिक मित्रांकडून व्यवसायाचे मार्गदर्शन मिळते, मुख्य म्हणजे व्यवसाय (ग्राहक) मिळतो. एकमेकांच्या Reference ने ग्राहक मिळत जातात. अनेकांना अनेक Service Providers तिथे भेटतात. अनेक Service Providers ना ग्राहक तिथे भेटतात. हाती घेतलेले काम जबाबदारीने पार पाडावे लागते. अन्यथा समूहात नाव खराब होऊ लागते, ज्याचा थेट परिणाम इतर सदस्यांकडून मिळणाऱ्या बिजनेसवर होतो.
तिथे आणखी प्रगती करु इच्छिणारे लोक असतात, त्यांच्याकडून ऊर्जा मिळते, आपण कशाबाबतीत मागे आहोत ते समजते. आपल्या व्यवसायात आणखी क्राफ्ट कसा आणता येईल, याचा आपण इतरांच्या व्यवसाय करण्याच्या पद्धती पाहून विचार करू लागतो.
दर आठवड्याला, पंधरा दिवसाला तीस-चाळीस Business Owners ची प्रत्यक्ष भेट होते, अनेक विषयांवर चर्चा करता येते, सल्ला घेता येतो.
शाळा कॉलेजात मुले-मुली एकत्र शिकतात, ते एकमेकांपासून खूप काही शिकत असतात, जे त्यांचे शिक्षकही शिकवत नाहीत वा शिकवू शकत नाहीत, अशा अनेक आवश्यक बाबी ते शिकत असतात. शिवाय लोकांमध्ये (समाजात ) कसे वावरायचे, कसे बोलायचे, काय बोलायचे, काय नाही बोलायचे, कसे वागायचे याचे सारे शिक्षण विदयार्थ्यांना शाळेत, कॉलेजात मिळते, जे Home schooling मध्ये मिळणे शक्यच नाही, (ही Home schooling ची सर्वात कमजोर बाजू आहे) विद्यार्थी निरीक्षणांतून शिकत असतात.
तसेच व्यवसायिकही त्याच्या भोवती व्यवसाय करणारे लोक असतील तर त्यांच्याकडून कळत नकळत खूप काही शिकू शकतो. म्हणून मला असे Networking Platforms खूप महत्त्वाचे वाटतात.
आता माणसं आले तिथे राजकारण हे असणारच आहे. हेवेदावे, रुसणे खुपणे, एखाद्याची नालस्ती करणे हे आलेच. मी हा दोष त्या platform ला देत नाही, माणसं आले की हे सारे उद्योग होणारच. आपण ह्या पृथ्वीवरचा थोर जीव आहोत, ज्याचे प्रमाण आपण कुठेही गेलो की द्यायला विसरत नाही.
तुमचे साऱ्या चाळीस जणांशी मैत्र होणार नाही, मात्र एक-दोघे असे असतील की ज्यांना तुम्ही काही काळाने जिवाभावाचे मित्र म्हणू शकता, कारण आपल्या स्वभावाशी साधर्म्य असणारे लोक कुठल्याही समूहात कमीच असतात, जो तो त्याच्या स्वभावानुसार मित्रमंडळी निवडत असतो.
तुम्हाला प्रगती करावयाची असल्यास तुमचे सर्कल बदलणे, आणखी अद्ययावत सर्कलमध्ये प्रवेश करणे फार गरजेचे असते, जे तुम्हाला अशा नेटवर्किंग प्लॅटफॉर्म्समुळे सहज शक्य होते.
मात्र इथे मिळणाऱ्या मोठेपणात वाहवत जाऊ नये. जे वाहवत जातात त्यांचे नुकसान होतेच होते.
थोडक्यात, असे प्लॅटफॉर्म जॉईन करणे हा तसा नफ्याचा सौदा आहे.
- निलेश अभंग, कल्याण
#businesspost
आपल्याला व्यावसायिकांचा सहवास मिळतो, त्यातून जे केले पाहिजे ते आपण आपल्या व्यवसायात करत नाही आहोत हे कळते. तिथल्या अनेक व्यवसायिक मित्रांकडून व्यवसायाचे मार्गदर्शन मिळते, मुख्य म्हणजे व्यवसाय (ग्राहक) मिळतो. एकमेकांच्या Reference ने ग्राहक मिळत जातात. अनेकांना अनेक Service Providers तिथे भेटतात. अनेक Service Providers ना ग्राहक तिथे भेटतात. हाती घेतलेले काम जबाबदारीने पार पाडावे लागते. अन्यथा समूहात नाव खराब होऊ लागते, ज्याचा थेट परिणाम इतर सदस्यांकडून मिळणाऱ्या बिजनेसवर होतो.
तिथे आणखी प्रगती करु इच्छिणारे लोक असतात, त्यांच्याकडून ऊर्जा मिळते, आपण कशाबाबतीत मागे आहोत ते समजते. आपल्या व्यवसायात आणखी क्राफ्ट कसा आणता येईल, याचा आपण इतरांच्या व्यवसाय करण्याच्या पद्धती पाहून विचार करू लागतो.
दर आठवड्याला, पंधरा दिवसाला तीस-चाळीस Business Owners ची प्रत्यक्ष भेट होते, अनेक विषयांवर चर्चा करता येते, सल्ला घेता येतो.
शाळा कॉलेजात मुले-मुली एकत्र शिकतात, ते एकमेकांपासून खूप काही शिकत असतात, जे त्यांचे शिक्षकही शिकवत नाहीत वा शिकवू शकत नाहीत, अशा अनेक आवश्यक बाबी ते शिकत असतात. शिवाय लोकांमध्ये (समाजात ) कसे वावरायचे, कसे बोलायचे, काय बोलायचे, काय नाही बोलायचे, कसे वागायचे याचे सारे शिक्षण विदयार्थ्यांना शाळेत, कॉलेजात मिळते, जे Home schooling मध्ये मिळणे शक्यच नाही, (ही Home schooling ची सर्वात कमजोर बाजू आहे) विद्यार्थी निरीक्षणांतून शिकत असतात.
तसेच व्यवसायिकही त्याच्या भोवती व्यवसाय करणारे लोक असतील तर त्यांच्याकडून कळत नकळत खूप काही शिकू शकतो. म्हणून मला असे Networking Platforms खूप महत्त्वाचे वाटतात.
आता माणसं आले तिथे राजकारण हे असणारच आहे. हेवेदावे, रुसणे खुपणे, एखाद्याची नालस्ती करणे हे आलेच. मी हा दोष त्या platform ला देत नाही, माणसं आले की हे सारे उद्योग होणारच. आपण ह्या पृथ्वीवरचा थोर जीव आहोत, ज्याचे प्रमाण आपण कुठेही गेलो की द्यायला विसरत नाही.
तुमचे साऱ्या चाळीस जणांशी मैत्र होणार नाही, मात्र एक-दोघे असे असतील की ज्यांना तुम्ही काही काळाने जिवाभावाचे मित्र म्हणू शकता, कारण आपल्या स्वभावाशी साधर्म्य असणारे लोक कुठल्याही समूहात कमीच असतात, जो तो त्याच्या स्वभावानुसार मित्रमंडळी निवडत असतो.
तुम्हाला प्रगती करावयाची असल्यास तुमचे सर्कल बदलणे, आणखी अद्ययावत सर्कलमध्ये प्रवेश करणे फार गरजेचे असते, जे तुम्हाला अशा नेटवर्किंग प्लॅटफॉर्म्समुळे सहज शक्य होते.
मात्र इथे मिळणाऱ्या मोठेपणात वाहवत जाऊ नये. जे वाहवत जातात त्यांचे नुकसान होतेच होते.
थोडक्यात, असे प्लॅटफॉर्म जॉईन करणे हा तसा नफ्याचा सौदा आहे.
- निलेश अभंग, कल्याण
#businesspost
👍21❤1👏1
नोकरी करताना अनुभव वाढतो तसा पगार वाढतो. जितक्या जास्त वर्षांचा अनुभव तितका जास्त पगार मिळतो. Experience वाल्या उमेद्वाराला अधिकचा पगार देऊन नोकरीवर घेतले जाते.
असेच व्यवसायात वाढत्या अनुभवाचे खूप सारे फायदे आहेत. अनेक वेगवेगळ्या प्रकारच्या कृती केल्यामुळे अनुभवाने काय करायचे नाही ते कळते. अनुभवामुळे आपल्याला व्यक्तींचा फोलपणा लक्षात येतो (ज्यांनी आपल्याला तू व्यवसायात आलास तर कधीही फोन कर, मी तुझ्यासाठी हे करेन, ते करेन अशी आश्वासने दिलेली असतात) आपणही त्यांच्यावर विसंबून राहतो, मात्र अनुभव घेतल्यानंतर कळते की तो उगाच राजकारणी माणसासारखा खोटी आश्वासने देत होता.
शिवाय कोणत्या प्रकारच्या जाहिराती करायच्या, कोणत्या प्रकारच्या नाही करायच्या, कोणते प्लॅटफॉर्म्स वापरायचे, कोणते वापरायचे नाही, आवश्यक लायसन्स कोणते ते सारे समजते.
कमावलेले पैसे कसे जमवायचे, बचत करायचे, शक्य असल्यास कुवतीनुसार लहानमोठ्या गुंतवणुकी करायच्या. (जे पहिल्यांदा व्यवसाय करताना बहुतांशी व्यवसायिक करीत नाहीत, त्यांना वाटते की आपल्याकडे पैशाचा flow असाच कायम राहणार आहे.)
व्यवसायात येणारी लहान सहान अपयशे, अनिश्चितता, नकार पचवण्याचा सराव झालेला असतो. त्यामुळे हाही अनुभव खूप कामी येतो.
अनावश्यक खर्च कसा टाळायचा, हे अनुभवातूनच कळते. अनुभव नसताना व्यवसायिक अंधाऱ्या वाटेतून चाचपडत चालत असतो, मात्र अनुभवरुपी टॉर्चमुळे अंधारातही वाट स्पष्ट दिसते.
एक छोटेसे उदाहरण देतो, मी जवळजवळ चार वर्षे सत्तर whatsapp groups वर रोज वा दिवसाआड माझ्या व्यवसायाच्या जाहिराती टाकायचो, मात्र कधीच एकसुध्दा प्रतिसाद मिळाला नाही. ह्या अनुभवामुळे मी आता ते करणे पुर्णतः टाळतो. मला असे वाटते की WhatsApp Groups मधील लोक तुम्हाला प्रत्यक्ष ओळखत असतील, तुमच्या अधूनमधून भेटीगाठी होत असतील तरच तुम्हाला ह्या WhatsApp advertisement चा उपयोग होऊ शकतो.(तुमचा अनुभव वेगळा असू शकतो)
अनुभवामुळे सराव होतो, सरावामुळे आपला प्रवास परिपूर्णतेकडे व्हायला सुरुवात होते, त्यामुळे व्यवसायात यशाच्या शक्यताही वाढतात.
नोकरी असो वा व्यवसाय वा जीवन अनुभवाचे खूप मोठे योगदान असते.
- निलेश अभंग, कल्याण
#businesspost
असेच व्यवसायात वाढत्या अनुभवाचे खूप सारे फायदे आहेत. अनेक वेगवेगळ्या प्रकारच्या कृती केल्यामुळे अनुभवाने काय करायचे नाही ते कळते. अनुभवामुळे आपल्याला व्यक्तींचा फोलपणा लक्षात येतो (ज्यांनी आपल्याला तू व्यवसायात आलास तर कधीही फोन कर, मी तुझ्यासाठी हे करेन, ते करेन अशी आश्वासने दिलेली असतात) आपणही त्यांच्यावर विसंबून राहतो, मात्र अनुभव घेतल्यानंतर कळते की तो उगाच राजकारणी माणसासारखा खोटी आश्वासने देत होता.
शिवाय कोणत्या प्रकारच्या जाहिराती करायच्या, कोणत्या प्रकारच्या नाही करायच्या, कोणते प्लॅटफॉर्म्स वापरायचे, कोणते वापरायचे नाही, आवश्यक लायसन्स कोणते ते सारे समजते.
कमावलेले पैसे कसे जमवायचे, बचत करायचे, शक्य असल्यास कुवतीनुसार लहानमोठ्या गुंतवणुकी करायच्या. (जे पहिल्यांदा व्यवसाय करताना बहुतांशी व्यवसायिक करीत नाहीत, त्यांना वाटते की आपल्याकडे पैशाचा flow असाच कायम राहणार आहे.)
व्यवसायात येणारी लहान सहान अपयशे, अनिश्चितता, नकार पचवण्याचा सराव झालेला असतो. त्यामुळे हाही अनुभव खूप कामी येतो.
अनावश्यक खर्च कसा टाळायचा, हे अनुभवातूनच कळते. अनुभव नसताना व्यवसायिक अंधाऱ्या वाटेतून चाचपडत चालत असतो, मात्र अनुभवरुपी टॉर्चमुळे अंधारातही वाट स्पष्ट दिसते.
एक छोटेसे उदाहरण देतो, मी जवळजवळ चार वर्षे सत्तर whatsapp groups वर रोज वा दिवसाआड माझ्या व्यवसायाच्या जाहिराती टाकायचो, मात्र कधीच एकसुध्दा प्रतिसाद मिळाला नाही. ह्या अनुभवामुळे मी आता ते करणे पुर्णतः टाळतो. मला असे वाटते की WhatsApp Groups मधील लोक तुम्हाला प्रत्यक्ष ओळखत असतील, तुमच्या अधूनमधून भेटीगाठी होत असतील तरच तुम्हाला ह्या WhatsApp advertisement चा उपयोग होऊ शकतो.(तुमचा अनुभव वेगळा असू शकतो)
अनुभवामुळे सराव होतो, सरावामुळे आपला प्रवास परिपूर्णतेकडे व्हायला सुरुवात होते, त्यामुळे व्यवसायात यशाच्या शक्यताही वाढतात.
नोकरी असो वा व्यवसाय वा जीवन अनुभवाचे खूप मोठे योगदान असते.
- निलेश अभंग, कल्याण
#businesspost
👍21❤2🎉1
#businesspost
Time is money, वेळ म्हणजे धन असा याचा केवळ अर्थ नसून 'वेळ साधणे' असा याचा खरा अर्थ आहे. यालाच 'मौके पे चौका' असे म्हणतात.
अन अशा संधी फारशा येत नसतात, आल्या की करेक्ट कार्यक्रम करायचा असतो. अन्यथा वेगाने प्रगती होत नसते.
महाराष्ट्रातील अनेक व्यवसायीक जेव्हा लोकांचे फक्त आधार कार्ड काढत होते, तेव्हा आम्ही काय करत होतो, हे सांगतो.
कोणताही बिझनेस छोटा नसतो, फक्त त्याचा गुणाकार करता आला पाहिजे. बेरीज करत करत गाडी पुढे सरकायला बराच वेळ जातो, त्यापेक्षा गुणाकार कधीही उत्तम.
मी स्वतः ई-सेवा केंद्र चालवणारा व्यक्ती म्हणूनच व्यवसायाला सुरुवात केली होती. मात्र त्या कामात हुशार होऊन 2016 नंतर महाराष्ट्रातील अनेक इ-सेवा केंद्रांच्या चालकांना मोफत trainings दिल्या. त्यामुळे त्यांच्याशी माझा संपर्क आला. दिलेल्या training मुळे त्यांचा बिझनेस वाढला. माझ्याबद्दल त्यांना विश्वास निर्माण झाला. माझं नेटवर्क वाढतच राहिलं. काही अडचणी आल्या तर ते मला विश्वासाने सल्ला विचारत असत.
सुरुवातीपासून माझा कल बिझनेसच्या गुणकाराकडे राहिलेला आहे. तसे पाहिले तर माझें बिझनेस मॉडेल अतिशय छोटेसे आहे. यातून इतर लोक दिवसाला जास्तीत जास्त 1000-1500 रुपये मिळवू शकतात.
मात्र मी काय केले, मी आधारच्या चार मशीन्स घेतल्या, त्या सतत नगरसेवकांकडे शिबिरासाठी busy ठेवल्या. सात माणसं कामाला होती आणि मी एक.
चार मशीन्स सांभाळायला चार मुलं होती.
तसेच आधार मशीन कुणाला विकता येईल का ते पाहिले, त्यासाठी गुजरातमधील एका कंपनीला contact केला, ती आधारच्या भारतभर असलेल्या मोजक्याच service provider पैकी एक होती. त्यांच्याकडून महाराष्ट्र-मुंबईसाठी vendor ship access मिळवला. महाराष्ट्रातील अनेकांना आधारच्या trainings दिल्या. त्यांना operator/supervisor चे license मिळवून दिले. ह्या लायसन्ससाठी रितसर exam होते, त्याच्या trainings घेतल्या. परीक्षेला बसवले. त्यातली consultancy करून revenue मिळवला.
शिवाय operator तयार केल्यावर त्याला त्याच्या गावात/शहरात आधार सेंटर टाकायचे असे, त्यासाठी त्यांना पूर्ण setup लावून दिला. त्यातून revenue जमवला.
त्यासाठी लागणारे 10 finger print device आणि iris scanner बंगलोरमधील कंपनीकडून मिळवले. ते आधार centre वाल्यांना विकून r
Revenue Generation केले. ह्या दोन device ची किंमत 60,000 रुपये आहे. शिवाय Installation वगैरेच्या कामातून पैसा मिळत असे.
आधार Enrollment मशीनला GPS Tracker असते. ते Gps Tracker इंडियामध्ये 3000 रुपयांना मिळते, तेच China मध्ये 1200 रुपयांना मिळते. बाहेर देशातून वस्तू कशा मागवायच्या, म्हणजे Import करायच्या, पाठवलेले पैशे बुडणार तर नाही ना, अशी धास्ती होतीच, याआधी आपल्या खानदानीत असले उद्योग कोणी केले नव्हते. तरी त्याबद्दल थोडासा अभ्यास केला. अभ्यासातून कॉन्फिडन्स आल्यावर Paypal वरून Payment करून भरपूर GPS Trackers मागवली अन इथे 2500 रुपयांना विकली. इंडियात 3000 रुपयांना मिळणारे Device आम्ही 2500 रुपयांना देऊ शकल्याने महाराष्ट्रभरातील भरपूर ग्राहकांनी मागणी नोंदवली.
असे एकाच Service मधून वेगवेगळ्या प्रकारे आत शिरून धंदा केला.
अशा आम्ही अनेक सेवा देत असू, आताही देतो. सगळ्या Services अशा पद्धतीने Explore करत असतो.
मौके पे असे अनेक चौके मारायचे संधी आली, तेव्हा फुल्ल धोनी स्टाईलने खेळलो, आणि एरवीच्या काळात राहुल द्रविडसारखे एकेक रन काढत पीचवर टिकून राहण्याकडे कल असतो.
असेच Leave and License Service बद्दल, आम्ही फक्त कल्याण डोंबिवलीमध्ये मध्ये सेवा देत नाही. ठाणे, मुंबई, नवी मुंबई, पुणे, नाशिक ह्या पाच शहरात काम करत होतो. अन त्यातून अधिकचा Revenue मिळवत होतो.
ह्या कामात दिवसाला दोन agreement चे ग्राहक मिळवले तरी त्या व्यवसायिक व्यक्तीला उत्तम व्यवसायिक मानले जाते, आम्ही त्याच ठिकाणी दिवसाला 12-15 Rental agreements सहज करत असतो.
आता आम्ही आमचा आवाका, नेटवर्क वाढवत वाढवत हीच Leave and License registration ची सेवा 'जगभर' खात्रीशीररित्या doorstep देतो आहोत. अट एकच, ज्या जागेचा भाडेकरार करायचा आहे ती प्रॉपर्टी महाराष्ट्र राज्यातील पाहिजे.
Backward Integration, Forward Integration ही नक्की काय भानगड असते, हे मला अजिबात माहिती नव्हते. मात्र तिचा अवलंब मी आधीपासूनच करत आलो आहे.
डोक्याडोक्याने काम केले की यश मिळतेच. संधी ओळखणे महत्त्वाचे असते, असे मला वाटते. आपण जे करत असतो, त्यातसुध्दा आणखी खूप साऱ्या संधी असतात, आपल्याला फक्त त्या ओळखता आल्या पाहिजेत.
जर गाईची दुध देण्याची क्षमता पाच लिटर आहे, तर अवघ्या अर्धा लिटरमध्ये खूश का व्हावे!
निलेश अभंग, कल्याण.
Time is money, वेळ म्हणजे धन असा याचा केवळ अर्थ नसून 'वेळ साधणे' असा याचा खरा अर्थ आहे. यालाच 'मौके पे चौका' असे म्हणतात.
अन अशा संधी फारशा येत नसतात, आल्या की करेक्ट कार्यक्रम करायचा असतो. अन्यथा वेगाने प्रगती होत नसते.
महाराष्ट्रातील अनेक व्यवसायीक जेव्हा लोकांचे फक्त आधार कार्ड काढत होते, तेव्हा आम्ही काय करत होतो, हे सांगतो.
कोणताही बिझनेस छोटा नसतो, फक्त त्याचा गुणाकार करता आला पाहिजे. बेरीज करत करत गाडी पुढे सरकायला बराच वेळ जातो, त्यापेक्षा गुणाकार कधीही उत्तम.
मी स्वतः ई-सेवा केंद्र चालवणारा व्यक्ती म्हणूनच व्यवसायाला सुरुवात केली होती. मात्र त्या कामात हुशार होऊन 2016 नंतर महाराष्ट्रातील अनेक इ-सेवा केंद्रांच्या चालकांना मोफत trainings दिल्या. त्यामुळे त्यांच्याशी माझा संपर्क आला. दिलेल्या training मुळे त्यांचा बिझनेस वाढला. माझ्याबद्दल त्यांना विश्वास निर्माण झाला. माझं नेटवर्क वाढतच राहिलं. काही अडचणी आल्या तर ते मला विश्वासाने सल्ला विचारत असत.
सुरुवातीपासून माझा कल बिझनेसच्या गुणकाराकडे राहिलेला आहे. तसे पाहिले तर माझें बिझनेस मॉडेल अतिशय छोटेसे आहे. यातून इतर लोक दिवसाला जास्तीत जास्त 1000-1500 रुपये मिळवू शकतात.
मात्र मी काय केले, मी आधारच्या चार मशीन्स घेतल्या, त्या सतत नगरसेवकांकडे शिबिरासाठी busy ठेवल्या. सात माणसं कामाला होती आणि मी एक.
चार मशीन्स सांभाळायला चार मुलं होती.
तसेच आधार मशीन कुणाला विकता येईल का ते पाहिले, त्यासाठी गुजरातमधील एका कंपनीला contact केला, ती आधारच्या भारतभर असलेल्या मोजक्याच service provider पैकी एक होती. त्यांच्याकडून महाराष्ट्र-मुंबईसाठी vendor ship access मिळवला. महाराष्ट्रातील अनेकांना आधारच्या trainings दिल्या. त्यांना operator/supervisor चे license मिळवून दिले. ह्या लायसन्ससाठी रितसर exam होते, त्याच्या trainings घेतल्या. परीक्षेला बसवले. त्यातली consultancy करून revenue मिळवला.
शिवाय operator तयार केल्यावर त्याला त्याच्या गावात/शहरात आधार सेंटर टाकायचे असे, त्यासाठी त्यांना पूर्ण setup लावून दिला. त्यातून revenue जमवला.
त्यासाठी लागणारे 10 finger print device आणि iris scanner बंगलोरमधील कंपनीकडून मिळवले. ते आधार centre वाल्यांना विकून r
Revenue Generation केले. ह्या दोन device ची किंमत 60,000 रुपये आहे. शिवाय Installation वगैरेच्या कामातून पैसा मिळत असे.
आधार Enrollment मशीनला GPS Tracker असते. ते Gps Tracker इंडियामध्ये 3000 रुपयांना मिळते, तेच China मध्ये 1200 रुपयांना मिळते. बाहेर देशातून वस्तू कशा मागवायच्या, म्हणजे Import करायच्या, पाठवलेले पैशे बुडणार तर नाही ना, अशी धास्ती होतीच, याआधी आपल्या खानदानीत असले उद्योग कोणी केले नव्हते. तरी त्याबद्दल थोडासा अभ्यास केला. अभ्यासातून कॉन्फिडन्स आल्यावर Paypal वरून Payment करून भरपूर GPS Trackers मागवली अन इथे 2500 रुपयांना विकली. इंडियात 3000 रुपयांना मिळणारे Device आम्ही 2500 रुपयांना देऊ शकल्याने महाराष्ट्रभरातील भरपूर ग्राहकांनी मागणी नोंदवली.
असे एकाच Service मधून वेगवेगळ्या प्रकारे आत शिरून धंदा केला.
अशा आम्ही अनेक सेवा देत असू, आताही देतो. सगळ्या Services अशा पद्धतीने Explore करत असतो.
मौके पे असे अनेक चौके मारायचे संधी आली, तेव्हा फुल्ल धोनी स्टाईलने खेळलो, आणि एरवीच्या काळात राहुल द्रविडसारखे एकेक रन काढत पीचवर टिकून राहण्याकडे कल असतो.
असेच Leave and License Service बद्दल, आम्ही फक्त कल्याण डोंबिवलीमध्ये मध्ये सेवा देत नाही. ठाणे, मुंबई, नवी मुंबई, पुणे, नाशिक ह्या पाच शहरात काम करत होतो. अन त्यातून अधिकचा Revenue मिळवत होतो.
ह्या कामात दिवसाला दोन agreement चे ग्राहक मिळवले तरी त्या व्यवसायिक व्यक्तीला उत्तम व्यवसायिक मानले जाते, आम्ही त्याच ठिकाणी दिवसाला 12-15 Rental agreements सहज करत असतो.
आता आम्ही आमचा आवाका, नेटवर्क वाढवत वाढवत हीच Leave and License registration ची सेवा 'जगभर' खात्रीशीररित्या doorstep देतो आहोत. अट एकच, ज्या जागेचा भाडेकरार करायचा आहे ती प्रॉपर्टी महाराष्ट्र राज्यातील पाहिजे.
Backward Integration, Forward Integration ही नक्की काय भानगड असते, हे मला अजिबात माहिती नव्हते. मात्र तिचा अवलंब मी आधीपासूनच करत आलो आहे.
डोक्याडोक्याने काम केले की यश मिळतेच. संधी ओळखणे महत्त्वाचे असते, असे मला वाटते. आपण जे करत असतो, त्यातसुध्दा आणखी खूप साऱ्या संधी असतात, आपल्याला फक्त त्या ओळखता आल्या पाहिजेत.
जर गाईची दुध देण्याची क्षमता पाच लिटर आहे, तर अवघ्या अर्धा लिटरमध्ये खूश का व्हावे!
निलेश अभंग, कल्याण.
👍51❤6🔥1😢1
तुमचं आवडतं गुंतवणूक साधन कोणतं आहे ?
Anonymous Poll
46%
Mutual Funds
38%
Stocks
15%
FD & Bonds
26%
Real Estate
👍12
मायक्रोसॉफ्टने नुकताच सहा हजार कर्मचाऱ्यांना कामावरून काढलं. त्यामध्ये नोकरी गमावलेल्या एका कर्मचाऱ्याने एक सोशल पोस्ट केली. मला कामावरून काढण्यात येईल याची पुसटशी शंका देखील कधी आली नाही. जी नोकरी माझी ओळख बनली होती, ज्या गोष्टीचा मला अभिमान होता तो किती पोकळ होता अशा अर्थाची ती पोस्ट होती. यावरून माझी गोष्ट आठवली ती तुमच्यासोबत शेअर करतोय.
2006-07 चा काळ. नोकरी होती, काम आवडत होतं, पगार वेळेवर मिळत होता. प्रमोशन मिळत होतं. जीवन सुरळीत चाललं होतं. त्या वेळेला वाटायचं – हीच आयुष्याची योग्य दिशा. आता हेच कायम चालेल.
पण मग 2008 आलं. आर्थिक मंदी आली. ऑफिसमधील अनेक मित्रांची नोकरी गेली. ऑफिस ग्रुपमधील दोन खास मित्रांना नवीन नोकरी शोधण्यासाठी "तीन महिन्यांची मुदत" देण्यात आली. माझी नोकरी राहिली, पण मनात एक विचार खोलवर रुजला – "आपल्यावरही ही वेळ येऊ शकली असती .आपण जिथे सुरक्षित आहोत असं वाटतं, तिथेही धोका असतो."
या घटनेच्या २ वर्षे आधीच एका मित्राने स्वतःचा व्यवसाय करायचा म्हणून नोकरी सोडली होती. त्याचा काही जम बसत नव्हता. अनेक अडचणी येत होत्या. किमान २ -३ वेळा तरी त्याला मी पैशांची मदत केली होती. प्रत्येक वेळी पैसे देताना मी त्याला सल्ला द्यायचो की नोकरी कर, स्थिर उत्पन्न मिळेल. पैसा उभा कर आणि नंतर व्यवसायात उतर.
दोन वर्षानंतर जेव्हा सगळ्यांच्या नोकरीत "अस्थिरता" आली होती तेव्हा माझया मित्राचा व्यवसाय मात्र जोरात चालू होता. त्यावेळी लक्षात आलं की "अनिश्चितता" येणारच नाही असा जो विचार करतो तो मूर्ख...."अनिश्चितता" येणार हे माहित असूनही आपण त्यापासून सुरक्षित आहोत असा विचार करतो तो "महामूर्ख" आणि ""अनिश्चिततेच्या" धक्क्यांना जो मुद्दामहून सामोरा जातो, तोच खरा "शहाणा" माणूस !
२ ० ० ८ साली ही ठिणगी पडली. आणि मी आपली नोकरी अचानक गेली तर काय ? याचा विचार करू लागलो. काहीतरी उत्पन्नाचे साधन असावे यादृष्टीने पार्ट टाइम काही करता येते का याचा शोध चालू केला. सुदैवाने (!) २ ० ० ८ मध्ये मार्केट कोसळले होते त्यामुळे "ट्रेडिंग" करून पैसे कमावण्याचा विचारही मनाला शिवला नाही !
गुगल वर सर्च केले तेव्हा "पार्ट टाइम ऑनलाईन कमाईचा सगळ्यात सोपा मार्ग म्हणजे "ब्लॉगिंग" करून पैसे कमावणे" हाच उपाय बहुतांशी सगळीकडे दिसत होता.
तिथून माझी ब्लॉगिंगची सुरुवात झाली. तेव्हा ब्लॉगलिखाण भारतात तितकेसे रुजले नव्हते. माझं इंग्रजी लिखाण "चार ओळींची ईमेल" लिहिण्यापुरतेच मर्यादित होते. (तेव्हा chatgpt नव्हतं ना !) त्यामुळे मराठीत ब्लॉग सुरु केला. मात्र त्यावेळी मराठी ब्लॉग्जसाठी adsense approval मिळत नसे आणि त्यामुळे पैसे कमावण्याचा मार्ग माझ्यासाठी बंद होता. माझ्यातला इंजिनीअर मग जागा झाला. adsense approval साठी अनेक जुगाड करून बघायला लागलो.
इंटरनेटवरून अनेक ब्लॉगपोस्ट्स एकत्र करून मी इंग्लिश पोस्ट्स बनवल्या. वेगवेगळ्या ब्लॉगपोस्ट्स मधून एक एक पॅराग्राफ घेऊन त्यातून वेगळीच ब्लॉगपोस्ट तयार करायचो. या इंग्लिश पोस्ट करायचो आणि त्यासोबत मराठी पोस्ट स्वतः लिहायचो. मराठी पोस्ट साठी वाचक यायचे आणि इंग्लिश पोस्ट मुळे ads दिसायच्या ! २ इंग्लिश पोस्ट्स मागे १ मराठी पोस्ट असे प्रमाण असायचे. काही दिवसांनी गुगलने ही चोरी पकडून अकाउंट बॅन केले.
नंतर मी पुन्हा ब्लॉग सुरु केला . यावेळी मराठी पोस्ट्स लिहायचो आणि त्याखाली लांबलचक इंग्लिश कन्टेन्ट लिहायचो. पण फॉन्टचा रंग सफेद ठेवायचो. त्यामुळे वाचकांना इंग्रजी कन्टेन्ट दिसायचंच नाही. आणि गुगल बॉट्सचे पण हा इंग्रजी ब्लॉग आहे असे समाधान व्हायचे. तर असे अनेक जुगाड करत गेलो...ते आजपर्यंत करतच आहे !
आठ महिन्यांनंतर पहिला १ ० ० डॉलरचा चेक आला तेव्हा मला जो आनंद झाला तो एवढ्या वर्षांच्या पगारामध्ये कधीही मिळाला नव्हता. ब्लॉगिंगमध्येच न थांबता मी वेब डिझाईन, ईकॉमर्स, युट्युब, कन्टेन्ट रायटिंग असे अनेक प्रयोग करत होतो. पुढे यासर्वांतून मिळणारे उत्पन्न वाढत गेले आणि २ ० १ २ -१ ३ च्या आसपास मी माझ्या पगाराच्या ६ ० % उत्पन्न ऑनलाईन माध्यमातून कमवत होतो. २ ० १ ५ ला माझी "स्थिर" नोकरी सोडली आणि "अनिश्चिततेच्या" मार्गाचा स्वीकार केला.
उत्पन्न अनिश्चित, कामाची दिशा अज्ञात… पण मनात एक गोष्ट नक्की होती – “हे संकट नाही, ही संधी आहे."
आज माझा कुणी बॉस नाही. मी माझं काम स्वतः ठरवतो. कधी काम करायचं ? किती काम करायचं ? कुणाबरोबर काम करायचं ? मुख्य म्हणजे "का" करायचं यावर माझं नियंत्रण आहे. आणि महत्वाचं म्हणजे, मी आता अनिश्चिततेला घाबरत नाही. तीच माझी ताकद झाली आहे.
सलिल सुधाकर चौधरी
नेटभेट ई-लर्निंग सोल्युशन्स
मातृभाषेतून शिकूया, प्रगती करूया !
2006-07 चा काळ. नोकरी होती, काम आवडत होतं, पगार वेळेवर मिळत होता. प्रमोशन मिळत होतं. जीवन सुरळीत चाललं होतं. त्या वेळेला वाटायचं – हीच आयुष्याची योग्य दिशा. आता हेच कायम चालेल.
पण मग 2008 आलं. आर्थिक मंदी आली. ऑफिसमधील अनेक मित्रांची नोकरी गेली. ऑफिस ग्रुपमधील दोन खास मित्रांना नवीन नोकरी शोधण्यासाठी "तीन महिन्यांची मुदत" देण्यात आली. माझी नोकरी राहिली, पण मनात एक विचार खोलवर रुजला – "आपल्यावरही ही वेळ येऊ शकली असती .आपण जिथे सुरक्षित आहोत असं वाटतं, तिथेही धोका असतो."
या घटनेच्या २ वर्षे आधीच एका मित्राने स्वतःचा व्यवसाय करायचा म्हणून नोकरी सोडली होती. त्याचा काही जम बसत नव्हता. अनेक अडचणी येत होत्या. किमान २ -३ वेळा तरी त्याला मी पैशांची मदत केली होती. प्रत्येक वेळी पैसे देताना मी त्याला सल्ला द्यायचो की नोकरी कर, स्थिर उत्पन्न मिळेल. पैसा उभा कर आणि नंतर व्यवसायात उतर.
दोन वर्षानंतर जेव्हा सगळ्यांच्या नोकरीत "अस्थिरता" आली होती तेव्हा माझया मित्राचा व्यवसाय मात्र जोरात चालू होता. त्यावेळी लक्षात आलं की "अनिश्चितता" येणारच नाही असा जो विचार करतो तो मूर्ख...."अनिश्चितता" येणार हे माहित असूनही आपण त्यापासून सुरक्षित आहोत असा विचार करतो तो "महामूर्ख" आणि ""अनिश्चिततेच्या" धक्क्यांना जो मुद्दामहून सामोरा जातो, तोच खरा "शहाणा" माणूस !
२ ० ० ८ साली ही ठिणगी पडली. आणि मी आपली नोकरी अचानक गेली तर काय ? याचा विचार करू लागलो. काहीतरी उत्पन्नाचे साधन असावे यादृष्टीने पार्ट टाइम काही करता येते का याचा शोध चालू केला. सुदैवाने (!) २ ० ० ८ मध्ये मार्केट कोसळले होते त्यामुळे "ट्रेडिंग" करून पैसे कमावण्याचा विचारही मनाला शिवला नाही !
गुगल वर सर्च केले तेव्हा "पार्ट टाइम ऑनलाईन कमाईचा सगळ्यात सोपा मार्ग म्हणजे "ब्लॉगिंग" करून पैसे कमावणे" हाच उपाय बहुतांशी सगळीकडे दिसत होता.
तिथून माझी ब्लॉगिंगची सुरुवात झाली. तेव्हा ब्लॉगलिखाण भारतात तितकेसे रुजले नव्हते. माझं इंग्रजी लिखाण "चार ओळींची ईमेल" लिहिण्यापुरतेच मर्यादित होते. (तेव्हा chatgpt नव्हतं ना !) त्यामुळे मराठीत ब्लॉग सुरु केला. मात्र त्यावेळी मराठी ब्लॉग्जसाठी adsense approval मिळत नसे आणि त्यामुळे पैसे कमावण्याचा मार्ग माझ्यासाठी बंद होता. माझ्यातला इंजिनीअर मग जागा झाला. adsense approval साठी अनेक जुगाड करून बघायला लागलो.
इंटरनेटवरून अनेक ब्लॉगपोस्ट्स एकत्र करून मी इंग्लिश पोस्ट्स बनवल्या. वेगवेगळ्या ब्लॉगपोस्ट्स मधून एक एक पॅराग्राफ घेऊन त्यातून वेगळीच ब्लॉगपोस्ट तयार करायचो. या इंग्लिश पोस्ट करायचो आणि त्यासोबत मराठी पोस्ट स्वतः लिहायचो. मराठी पोस्ट साठी वाचक यायचे आणि इंग्लिश पोस्ट मुळे ads दिसायच्या ! २ इंग्लिश पोस्ट्स मागे १ मराठी पोस्ट असे प्रमाण असायचे. काही दिवसांनी गुगलने ही चोरी पकडून अकाउंट बॅन केले.
नंतर मी पुन्हा ब्लॉग सुरु केला . यावेळी मराठी पोस्ट्स लिहायचो आणि त्याखाली लांबलचक इंग्लिश कन्टेन्ट लिहायचो. पण फॉन्टचा रंग सफेद ठेवायचो. त्यामुळे वाचकांना इंग्रजी कन्टेन्ट दिसायचंच नाही. आणि गुगल बॉट्सचे पण हा इंग्रजी ब्लॉग आहे असे समाधान व्हायचे. तर असे अनेक जुगाड करत गेलो...ते आजपर्यंत करतच आहे !
आठ महिन्यांनंतर पहिला १ ० ० डॉलरचा चेक आला तेव्हा मला जो आनंद झाला तो एवढ्या वर्षांच्या पगारामध्ये कधीही मिळाला नव्हता. ब्लॉगिंगमध्येच न थांबता मी वेब डिझाईन, ईकॉमर्स, युट्युब, कन्टेन्ट रायटिंग असे अनेक प्रयोग करत होतो. पुढे यासर्वांतून मिळणारे उत्पन्न वाढत गेले आणि २ ० १ २ -१ ३ च्या आसपास मी माझ्या पगाराच्या ६ ० % उत्पन्न ऑनलाईन माध्यमातून कमवत होतो. २ ० १ ५ ला माझी "स्थिर" नोकरी सोडली आणि "अनिश्चिततेच्या" मार्गाचा स्वीकार केला.
उत्पन्न अनिश्चित, कामाची दिशा अज्ञात… पण मनात एक गोष्ट नक्की होती – “हे संकट नाही, ही संधी आहे."
आज माझा कुणी बॉस नाही. मी माझं काम स्वतः ठरवतो. कधी काम करायचं ? किती काम करायचं ? कुणाबरोबर काम करायचं ? मुख्य म्हणजे "का" करायचं यावर माझं नियंत्रण आहे. आणि महत्वाचं म्हणजे, मी आता अनिश्चिततेला घाबरत नाही. तीच माझी ताकद झाली आहे.
सलिल सुधाकर चौधरी
नेटभेट ई-लर्निंग सोल्युशन्स
मातृभाषेतून शिकूया, प्रगती करूया !
👍22❤10👏1
हॉटेल भाग्यश्रीच्या मालकाने फॉर्च्यूनर घेतल्यापासून आपण करत असलेल्या नोकरीचा आणि आपण घेतलेल्या शिक्षणाचा काहीही फायदा नाही असं सांगणारे खूप सारे रिल्स येत आहेत.. पण इथे विषय शिक्षणाचा नाही..
एखाद्याने केलेली कमाई ही डायरेक्ट शिक्षणाशी जोडणं किंवा नोकरी जोडणे चुकीचा आहे.. कसं ते सांगतो..
१.पहिला मुद्दा आहे व्यवसाय vs नोकरी
व्यवसाय भलेही मग तो रस्त्याच्या कडेला टाकलेल्या हॉटेलचा असो पण या ठिकाणी होणारा प्रॉफिट हा डायरेक्ट मालकाचा असतो.. याच्या अगदी विरोधात नोकरी करणाऱ्याला महिन्याला फिक्स पगार मिळतो आणि कंपनीतून होणाऱ्या नफ्यातील मिळालाच तर फक्त बोनस मिळतो तेही वर्षातून एकदाच..
२. दुसरा मुद्दा आहे स्केल आणि डिमांडचा
महाराष्ट्र असो किंवा इतर कुठेही जर का उत्तम दर्जाच खायला मिळत असेल तर या ठिकाणी गर्दी होणार, डेली कॅश फ्लो हा असणारच.. त्यामुळे नोकरी करणारा माणूस इथे स्पर्धेत कुठेच बसत नाही..
३. तिसरा महत्त्वाचा मुद्दा आहे रिस्क आणि रिवॉर्ड
कोणताही व्यवसाय करायचा असेल तर त्याच्यामध्ये गुंतवणूक करावी लागते, भांडवल मोठ लागतं, माणसं सांभाळावे लागतात तेव्हा कुठे जाऊन डायरेक्ट फायदा होतो.
नोकरी करणाऱ्याला आर्थिक धोका नको असतो त्याच्यामुळे आहे त्या फिक्स मासिक उत्पन्नामध्ये ऍडजस्ट कराव लागतं..
४. सगळ्यात महत्त्वाचा मुद्दा आहे संधी आणि माइंडसेटचा. एखादा व्यक्ती शिक्षणाने कमी असू शकतो पण त्याच्याकडे व्यवसाय करण्याचं स्किल हे निश्चितपणे असू शकतं.
हॉटेल भाग्यश्रीच्या मालकाला त्याचं प्रॉडक्ट उत्तम प्रतीने विकता येते, ते एक नॅचरल मार्केटर आहेत.. इनफॅक्ट आज हॉटेल बंद आहे याचं सुद्धा त्यांनी खूप चांगल्या पद्धतीने मार्केटिंग केलेलं आहे.. आणि त्याचे सुद्धा रील मोठ्या प्रमाणात व्हायरल झाले..
याच्या दुसऱ्या बाजूला नोकरी करणारा शिक्षित नोकरदार याला निश्चित अशी नोकरीची हमी हवी असते.. आणि हीच हमी त्याचं उत्पन्न किती मिळवू शकतो हे पोटेन्शिअल दाबून ठेवते..
त्यामुळे पूर्णपणे शिक्षणाला दोष देण्यामध्ये किंवा आपल्या नोकरीला दोष देण्यामध्ये काहीही अर्थ नाही..
शिक्षण हे एक टूल आहे जे तुम्हाला स्किल, अवेअरनेस आणि नॉलेज देत.. याचा वापर संपत्ती निर्माण करण्यात कसा करायचा हे तुमच्या धोका पत्करण्यावरती, तुम्ही संधी कशी हेरता याच्यावरती आणि तुमच्या माईंडसेट वरती अवलंबून असतं..
त्यामुळे शिक्षणाला आणि नोकरीला उगाच दोष देऊ नका.. असेल हिम्मत तर तुम्ही सुद्धा धोका पत्करून व्यवसाय करायला हरकत नाही.. त्यांचं मनमोकळेपणाने अभिनंदन करा.. त्यांच्याकडून आपल्याला शिकायला खूपकाही आहे..
गमवायला काही नसेल तर कमवायला खूप काही आहे हे लक्षात घ्या..
© अरुणराज जाधव ( बोल भिडू )
एखाद्याने केलेली कमाई ही डायरेक्ट शिक्षणाशी जोडणं किंवा नोकरी जोडणे चुकीचा आहे.. कसं ते सांगतो..
१.पहिला मुद्दा आहे व्यवसाय vs नोकरी
व्यवसाय भलेही मग तो रस्त्याच्या कडेला टाकलेल्या हॉटेलचा असो पण या ठिकाणी होणारा प्रॉफिट हा डायरेक्ट मालकाचा असतो.. याच्या अगदी विरोधात नोकरी करणाऱ्याला महिन्याला फिक्स पगार मिळतो आणि कंपनीतून होणाऱ्या नफ्यातील मिळालाच तर फक्त बोनस मिळतो तेही वर्षातून एकदाच..
२. दुसरा मुद्दा आहे स्केल आणि डिमांडचा
महाराष्ट्र असो किंवा इतर कुठेही जर का उत्तम दर्जाच खायला मिळत असेल तर या ठिकाणी गर्दी होणार, डेली कॅश फ्लो हा असणारच.. त्यामुळे नोकरी करणारा माणूस इथे स्पर्धेत कुठेच बसत नाही..
३. तिसरा महत्त्वाचा मुद्दा आहे रिस्क आणि रिवॉर्ड
कोणताही व्यवसाय करायचा असेल तर त्याच्यामध्ये गुंतवणूक करावी लागते, भांडवल मोठ लागतं, माणसं सांभाळावे लागतात तेव्हा कुठे जाऊन डायरेक्ट फायदा होतो.
नोकरी करणाऱ्याला आर्थिक धोका नको असतो त्याच्यामुळे आहे त्या फिक्स मासिक उत्पन्नामध्ये ऍडजस्ट कराव लागतं..
४. सगळ्यात महत्त्वाचा मुद्दा आहे संधी आणि माइंडसेटचा. एखादा व्यक्ती शिक्षणाने कमी असू शकतो पण त्याच्याकडे व्यवसाय करण्याचं स्किल हे निश्चितपणे असू शकतं.
हॉटेल भाग्यश्रीच्या मालकाला त्याचं प्रॉडक्ट उत्तम प्रतीने विकता येते, ते एक नॅचरल मार्केटर आहेत.. इनफॅक्ट आज हॉटेल बंद आहे याचं सुद्धा त्यांनी खूप चांगल्या पद्धतीने मार्केटिंग केलेलं आहे.. आणि त्याचे सुद्धा रील मोठ्या प्रमाणात व्हायरल झाले..
याच्या दुसऱ्या बाजूला नोकरी करणारा शिक्षित नोकरदार याला निश्चित अशी नोकरीची हमी हवी असते.. आणि हीच हमी त्याचं उत्पन्न किती मिळवू शकतो हे पोटेन्शिअल दाबून ठेवते..
त्यामुळे पूर्णपणे शिक्षणाला दोष देण्यामध्ये किंवा आपल्या नोकरीला दोष देण्यामध्ये काहीही अर्थ नाही..
शिक्षण हे एक टूल आहे जे तुम्हाला स्किल, अवेअरनेस आणि नॉलेज देत.. याचा वापर संपत्ती निर्माण करण्यात कसा करायचा हे तुमच्या धोका पत्करण्यावरती, तुम्ही संधी कशी हेरता याच्यावरती आणि तुमच्या माईंडसेट वरती अवलंबून असतं..
त्यामुळे शिक्षणाला आणि नोकरीला उगाच दोष देऊ नका.. असेल हिम्मत तर तुम्ही सुद्धा धोका पत्करून व्यवसाय करायला हरकत नाही.. त्यांचं मनमोकळेपणाने अभिनंदन करा.. त्यांच्याकडून आपल्याला शिकायला खूपकाही आहे..
गमवायला काही नसेल तर कमवायला खूप काही आहे हे लक्षात घ्या..
© अरुणराज जाधव ( बोल भिडू )
❤29🔥1
अमराठी दुकांदाराबद्दल काही गुपित/वास्तव कळेल का?
मराठी उद्योजकांची डोळे खाडकन उघडणारी माहिती 🙄🙄🙄🙄🙄🙄
धंद्यामधे सिंडीकेटस असतात, रॅकेट्स असतात तसेच जातीय ग्रुप्ससुद्धा असतात फक्त त्याला चेंबर ऑफ कॉमर्स असे नाव नसते. ते पृष्ठभागावर देखील नसते. ही सिस्टीम इतकी स्मूथ बसली आहे कि आपल्याला रोज पाहून सुद्धा त्यातला जातीय कोन लक्षात येत नाही. ते वाईटच आहे असे म्हणता येईल का याबद्दल वेगवेगळी मतं येतील......
असा व्यवसाय केला जातो हे कोणताही अभ्यासक्रमात किव्वा कार्यक्रमात शिकवले जात नाही . हे कुठे पुस्तकातही वाचायला मिळणार नाही .
.........
यांचे काम कसे चालते ? ते त्यांच्याकडूनच शिका .
माझे अनेक पटेल मित्र आहेत. गुजरातेत तर त्यांचे वर्चस्व आहेच. मी काही दिवस इन्श्युरन्स एजंट म्हणून काम केलं. इन्शुरन्स एजंटला अनेक गोष्टी माहीत होतात. मी फर्ग्युसन रस्त्यावरच्या एका पटेलाकडून नियमित स्टेशनरी विकत घ्यायचो. माझ्या व्यवसायासाठी लागणारी काही रजिस्टर्स मी डिझाईन केली होती. ती हा बनवून द्यायचा. पुण्यात सर्वात पहिल्यांदा त्याच्याकडे जंबो कलर झेरॉक्स मशीन आले होते. छोट्या जागेतून त्याने व्यवसाय वाढवला. त्या कष्टाचे कौतुक आणि अभिमान दोन्ही आहेच. माझ्या ब्रॅंचचा धंदा सुद्धा त्याला दिल्याने मला तो चांगला मानायचा. या विश्वासावर त्याला माझ्याकडून पॉलिसी घेण्याबद्दल विचारले. ही पॉलिसी घेतली तर भांडवलवृद्धी होणार होती आणि ती हिट जाणार याबद्दल तज्ञांना विश्वास होता. एलआयसीच्या निवडक चांगल्या पॉलिसीमधली एक होती ती. त्यालाही ते मान्य होते. मैत्रीसुद्धा मान्य होती. पण त्याने जे सांगितले ते चक्रावून टाकणारे होते.
या पटेलांचे एक मासिक (काय म्हणायचं त्याला ?) निघते. त्या मासिकात कुठला पटेल काय धंदा करतो याची माहिती, फोन नंबर वगैरे तपशील दिलेला असतो. एक पटेल औरंगाबादला आहे. त्याच्याकडे कसल्या तरी स्टील प्लेट्स बनतात. तर मग ठाण्यातल्या पटेलाला त्या प्लेट्स त्याच्याकडून घ्याव्या लागतात. मुंबईतल्या पटेलाकडे जर त्या प्लेट्स मिळत असतील तर मग तो घेऊ शकतो. पण पटेलाव्यतिरिक्त दुस-याकडून चुकूनही घ्यायचे नाही असा दंडक आहे.
इन्श्युरन्स साठी राजस्थानातून तीन पटेल पुण्यात येतात. पॉलिसी त्यांच्याकडून काढून घ्यायची हा नियम आहे. शेजारी इन्श्युरन्स एजंट राहत असेल आणि तो पटेल नसेल तर त्याच्याकडून पॉलिसी घेता येत नाही. मुंबईत सुद्धा बरेच पटेल इन्श्युरन्स एजंट्स आहेत. त्यांचे ग्राहक ठरले आहेत. थोडक्यात पटेल व्यावसायिकांनी आपसातच स्पर्धा करायची. एकाचा ग्राहक दुस-याने पळवायचा नाही. जर तो ग्राहक स्वत:हून वळाला तरच.
हे अलिखित नियम जर तोडले गेले तर समुदायाकडून त्या पटेलाला अगदी छोटासा दंड लावला जातो. त्या काळी २१ रू होता. आताचे माहीत नाही. पण अमक्या तमक्या पटेलाने २१ रू. दंडापोटी भरले हे त्यांच्या त्या पुस्तिकेत प्रकाशित झाले रे झाले की तो पटेल आयुष्यातून उठतो. त्याच्याशी सर्व प्रकारचा धंदा समुदायाकडून बंद केला जातो. त्याला समाजाच्या ब्यांका देखील कर्ज देत नाहीत. भिशीतून त्याला बाहेर काढले जाते.
दुसरे उदाहरण सोमवंशीय क्षत्रिय समाजाचं. अनेकदा लिहीले आहे त्याबद्दल.
पूर्वी या समाजाचं ऑफीस स्वारगेटला होतं. आता नारायण पेठेत आहे. कानात बाळी घालणारे मिठाईची, हार्डवेअरची, सायकल्सची, मेडीकलची, गिफ्ट आर्टिकलची दुकाने चालवणारे अस्वच्छ राजस्थानी लोक ही त्यांची ओळख आहे. पुण्यात, मुंबईत सर्वत्रच यांची दुकाने लक्षणीय आहेत. गुजराथी समाज पूर्वी जो किरकोळीचा व्यवसाय करायचा तो आता यांच्याकडे आहे. गुजराथी समाज होलसेल मधे गेला आहे.
राजस्थानी दुकानदार गावाकडून एक मुलगा आणतो. त्याला राबवून घेतो. त्याचा पगार समाजाच्या ऑफीसकडे जमा करतो. मुलगा मोठा झाल्यावर जेव्हढे पैसे पगाराचे जमा झाले असतील तेव्हढेच दुकानदार भर घालून देतो. या मुलाला मग समाज दोन लाख रूपये उचल देतो (आकडे जुने आहेत). त्यातून त्याचा मालक त्याने हेरून ठेवलेले दुकान भाड्याने मिळवून देतो. दोन लाखात पागडी आणि दोन वर्षाचे भाडे असते. पगार जमा झालेला असतो. त्यातून तो वस्तू आणतो. कमी पडलेले पैसे समाजाकडून कर्ज म्हणून मिळतात. मग त्याचं दुकान चालू लागते. (दुकान चालेल का हा प्रश्नच नसतो). मग तो गावाकडून एक मुलगा आणतो. पुढे हे सायकल रिपीट होते. अशा पद्धतीने एकाची दोन, दोनाची तीन दुकाने होत जातात. हळू हळू सगळीकडे राजस्थानीच दिसू लागले आहेत. आता या दुकानांना लागणारा माल सुद्धा राजस्थानीच पुरवणार. यांचेही विमे त्यांचा समाजातला प्रतिनिधीच उतरवणार.
आजपर्यंत समाजाकडून मिळालेल्या उचल आणि कर्जाला कुणी बुडवलेले नाही. धंदा चालला नाही असे झालेले नाही. यांना ब्यांकेची आवश्यकता नाही. कायदेशीर बाबींसाठी एखादे अकाउंट असते फक्त. यांच्यातही दंड लागतो.
तिसरे उदाहरण अग्रवाल समाजाचे.
मराठी उद्योजकांची डोळे खाडकन उघडणारी माहिती 🙄🙄🙄🙄🙄🙄
धंद्यामधे सिंडीकेटस असतात, रॅकेट्स असतात तसेच जातीय ग्रुप्ससुद्धा असतात फक्त त्याला चेंबर ऑफ कॉमर्स असे नाव नसते. ते पृष्ठभागावर देखील नसते. ही सिस्टीम इतकी स्मूथ बसली आहे कि आपल्याला रोज पाहून सुद्धा त्यातला जातीय कोन लक्षात येत नाही. ते वाईटच आहे असे म्हणता येईल का याबद्दल वेगवेगळी मतं येतील......
असा व्यवसाय केला जातो हे कोणताही अभ्यासक्रमात किव्वा कार्यक्रमात शिकवले जात नाही . हे कुठे पुस्तकातही वाचायला मिळणार नाही .
.........
यांचे काम कसे चालते ? ते त्यांच्याकडूनच शिका .
माझे अनेक पटेल मित्र आहेत. गुजरातेत तर त्यांचे वर्चस्व आहेच. मी काही दिवस इन्श्युरन्स एजंट म्हणून काम केलं. इन्शुरन्स एजंटला अनेक गोष्टी माहीत होतात. मी फर्ग्युसन रस्त्यावरच्या एका पटेलाकडून नियमित स्टेशनरी विकत घ्यायचो. माझ्या व्यवसायासाठी लागणारी काही रजिस्टर्स मी डिझाईन केली होती. ती हा बनवून द्यायचा. पुण्यात सर्वात पहिल्यांदा त्याच्याकडे जंबो कलर झेरॉक्स मशीन आले होते. छोट्या जागेतून त्याने व्यवसाय वाढवला. त्या कष्टाचे कौतुक आणि अभिमान दोन्ही आहेच. माझ्या ब्रॅंचचा धंदा सुद्धा त्याला दिल्याने मला तो चांगला मानायचा. या विश्वासावर त्याला माझ्याकडून पॉलिसी घेण्याबद्दल विचारले. ही पॉलिसी घेतली तर भांडवलवृद्धी होणार होती आणि ती हिट जाणार याबद्दल तज्ञांना विश्वास होता. एलआयसीच्या निवडक चांगल्या पॉलिसीमधली एक होती ती. त्यालाही ते मान्य होते. मैत्रीसुद्धा मान्य होती. पण त्याने जे सांगितले ते चक्रावून टाकणारे होते.
या पटेलांचे एक मासिक (काय म्हणायचं त्याला ?) निघते. त्या मासिकात कुठला पटेल काय धंदा करतो याची माहिती, फोन नंबर वगैरे तपशील दिलेला असतो. एक पटेल औरंगाबादला आहे. त्याच्याकडे कसल्या तरी स्टील प्लेट्स बनतात. तर मग ठाण्यातल्या पटेलाला त्या प्लेट्स त्याच्याकडून घ्याव्या लागतात. मुंबईतल्या पटेलाकडे जर त्या प्लेट्स मिळत असतील तर मग तो घेऊ शकतो. पण पटेलाव्यतिरिक्त दुस-याकडून चुकूनही घ्यायचे नाही असा दंडक आहे.
इन्श्युरन्स साठी राजस्थानातून तीन पटेल पुण्यात येतात. पॉलिसी त्यांच्याकडून काढून घ्यायची हा नियम आहे. शेजारी इन्श्युरन्स एजंट राहत असेल आणि तो पटेल नसेल तर त्याच्याकडून पॉलिसी घेता येत नाही. मुंबईत सुद्धा बरेच पटेल इन्श्युरन्स एजंट्स आहेत. त्यांचे ग्राहक ठरले आहेत. थोडक्यात पटेल व्यावसायिकांनी आपसातच स्पर्धा करायची. एकाचा ग्राहक दुस-याने पळवायचा नाही. जर तो ग्राहक स्वत:हून वळाला तरच.
हे अलिखित नियम जर तोडले गेले तर समुदायाकडून त्या पटेलाला अगदी छोटासा दंड लावला जातो. त्या काळी २१ रू होता. आताचे माहीत नाही. पण अमक्या तमक्या पटेलाने २१ रू. दंडापोटी भरले हे त्यांच्या त्या पुस्तिकेत प्रकाशित झाले रे झाले की तो पटेल आयुष्यातून उठतो. त्याच्याशी सर्व प्रकारचा धंदा समुदायाकडून बंद केला जातो. त्याला समाजाच्या ब्यांका देखील कर्ज देत नाहीत. भिशीतून त्याला बाहेर काढले जाते.
दुसरे उदाहरण सोमवंशीय क्षत्रिय समाजाचं. अनेकदा लिहीले आहे त्याबद्दल.
पूर्वी या समाजाचं ऑफीस स्वारगेटला होतं. आता नारायण पेठेत आहे. कानात बाळी घालणारे मिठाईची, हार्डवेअरची, सायकल्सची, मेडीकलची, गिफ्ट आर्टिकलची दुकाने चालवणारे अस्वच्छ राजस्थानी लोक ही त्यांची ओळख आहे. पुण्यात, मुंबईत सर्वत्रच यांची दुकाने लक्षणीय आहेत. गुजराथी समाज पूर्वी जो किरकोळीचा व्यवसाय करायचा तो आता यांच्याकडे आहे. गुजराथी समाज होलसेल मधे गेला आहे.
राजस्थानी दुकानदार गावाकडून एक मुलगा आणतो. त्याला राबवून घेतो. त्याचा पगार समाजाच्या ऑफीसकडे जमा करतो. मुलगा मोठा झाल्यावर जेव्हढे पैसे पगाराचे जमा झाले असतील तेव्हढेच दुकानदार भर घालून देतो. या मुलाला मग समाज दोन लाख रूपये उचल देतो (आकडे जुने आहेत). त्यातून त्याचा मालक त्याने हेरून ठेवलेले दुकान भाड्याने मिळवून देतो. दोन लाखात पागडी आणि दोन वर्षाचे भाडे असते. पगार जमा झालेला असतो. त्यातून तो वस्तू आणतो. कमी पडलेले पैसे समाजाकडून कर्ज म्हणून मिळतात. मग त्याचं दुकान चालू लागते. (दुकान चालेल का हा प्रश्नच नसतो). मग तो गावाकडून एक मुलगा आणतो. पुढे हे सायकल रिपीट होते. अशा पद्धतीने एकाची दोन, दोनाची तीन दुकाने होत जातात. हळू हळू सगळीकडे राजस्थानीच दिसू लागले आहेत. आता या दुकानांना लागणारा माल सुद्धा राजस्थानीच पुरवणार. यांचेही विमे त्यांचा समाजातला प्रतिनिधीच उतरवणार.
आजपर्यंत समाजाकडून मिळालेल्या उचल आणि कर्जाला कुणी बुडवलेले नाही. धंदा चालला नाही असे झालेले नाही. यांना ब्यांकेची आवश्यकता नाही. कायदेशीर बाबींसाठी एखादे अकाउंट असते फक्त. यांच्यातही दंड लागतो.
तिसरे उदाहरण अग्रवाल समाजाचे.
❤10😱1😢1
हा वेगळा समाज आहे. यांचे जैन, शहांशी सख्य असते. यांची किराणा मालाची दुकाने असतात. मार्केट यार्डातल्या अग्रवालाकडे ते माल भरतात. अग्रवाल नसेल तर मग शहा, जैन. साधारण २०, २१ तारखेला हे महिन्याचा माल भरायला येतात. त्या वेळी त्यांना पैसे द्यायचे नसतात. पैसे कधी हे शेठ विचारत नाहीत. हेच सांगतात ३ तारखेला हिसाब चुकता करेंगे. बाजूचा मराठी दुकानदारही त्य़ाच शेठकडे माल भरायला आलेला असतो. पण त्याच्या आणि अग्रवालच्या दुकानात हटकून पाच पैशाचा फरक असतो. कारण हे शेठकडे रडतात. बाजूमे पाटील का दुकान है. साब मराठी माणूस उधरच जायेंगे. मग तो याला वेगळा दर लावतो. शिवाय खरेदी रोख नाही.
याच्याकडे एखाद रूपयाचा फरक असला की सगळी गर्दी त्याच्याकडे लोटते. एक तारखेला जास्तीत जास्त जोर असतो. जवळपास सगळा माल संपलेला असतो. दोन तारखेला माणूस पाठवला जातो. शेठचा हिशेब क्लोज.
अजून बरीच उदाहरणे आहेत. इथे फक्त तीनच नमुने दिले आहेत.
भारतातली बाजारपेठ अशीही चालते आणि खुलीही चालते. पण ही बारीक कलाकुसर माहीत नसलेले जेव्हां वाद घालायला येतात तेव्हां त्यांच्याशी काय बोलायचे ?
आतातरी शहाणे व्हा .
हल्ली बिल्डरांच्या पण संघटना आहेत. त्यांच्यातही सिंडीकेट्स निर्माण झालेत. जातीच्याच बिल्डराला जमिनी द्यायचे करार होताहेत. कुठल्याही रिअल इस्टेट एजंटला नवे ट्रेण्ड्स विचारा.
खाण्यापिंयाच्या बाबतीत आजही अंधश्रद्धा, रुढी आहेत. त्या नाहीतच असे म्हणणा-यांना कोपरापासून नमस्कार. असे महानुभाव मला देवासमान आहेत. त्यामुळे त्यांचेच मत प्रमाण.
मग आपण कुठे आहोत?-
मराठी भाषिक समाज कधी असा विचार करणार.
व्यवसायात एकमेकांना मदत कधी करणार.
आता तरी आपल्यासारख्या सुशिक्षित तरुणांनी यावर विचार मंथन करावे.
Business Help Group करून तालुकावर मदत केंद्रे स्थापन करावीत.
आपला समाज मागास राहिला याला दुसरे कोणीही जबाबदार नाही तर आपणच जबाबदार आहोत.
समाजाला मदत होईल असे उपक्रम न राबविता आपण फक्त राजकारण करीत राहिलो.
राजकारण कराच पण राजकारणाचा फायदा समाजाला होईल असे उपक्रम सर्वांनी सुरु करावेत....... 🔥🔥🔥🔥🔥
👆🏻🖌️🖌️🖌️#mazimaati
#marathinews
#MarathiNews
#viralreelschallenge2025viralreelschallengejaiviralreelschallengeviralreelschallenge
याच्याकडे एखाद रूपयाचा फरक असला की सगळी गर्दी त्याच्याकडे लोटते. एक तारखेला जास्तीत जास्त जोर असतो. जवळपास सगळा माल संपलेला असतो. दोन तारखेला माणूस पाठवला जातो. शेठचा हिशेब क्लोज.
अजून बरीच उदाहरणे आहेत. इथे फक्त तीनच नमुने दिले आहेत.
भारतातली बाजारपेठ अशीही चालते आणि खुलीही चालते. पण ही बारीक कलाकुसर माहीत नसलेले जेव्हां वाद घालायला येतात तेव्हां त्यांच्याशी काय बोलायचे ?
आतातरी शहाणे व्हा .
हल्ली बिल्डरांच्या पण संघटना आहेत. त्यांच्यातही सिंडीकेट्स निर्माण झालेत. जातीच्याच बिल्डराला जमिनी द्यायचे करार होताहेत. कुठल्याही रिअल इस्टेट एजंटला नवे ट्रेण्ड्स विचारा.
खाण्यापिंयाच्या बाबतीत आजही अंधश्रद्धा, रुढी आहेत. त्या नाहीतच असे म्हणणा-यांना कोपरापासून नमस्कार. असे महानुभाव मला देवासमान आहेत. त्यामुळे त्यांचेच मत प्रमाण.
मग आपण कुठे आहोत?-
मराठी भाषिक समाज कधी असा विचार करणार.
व्यवसायात एकमेकांना मदत कधी करणार.
आता तरी आपल्यासारख्या सुशिक्षित तरुणांनी यावर विचार मंथन करावे.
Business Help Group करून तालुकावर मदत केंद्रे स्थापन करावीत.
आपला समाज मागास राहिला याला दुसरे कोणीही जबाबदार नाही तर आपणच जबाबदार आहोत.
समाजाला मदत होईल असे उपक्रम न राबविता आपण फक्त राजकारण करीत राहिलो.
राजकारण कराच पण राजकारणाचा फायदा समाजाला होईल असे उपक्रम सर्वांनी सुरु करावेत....... 🔥🔥🔥🔥🔥
👆🏻🖌️🖌️🖌️#mazimaati
#marathinews
#MarathiNews
#viralreelschallenge2025viralreelschallengejaiviralreelschallengeviralreelschallenge
❤12🔥2
4,85,56,75,90,000.00/- ₹ चार ट्रिलीयनची मालमत्ता असलेल्या राकेश झुनझुनवाला (बिगबुल/स्टॉक व्यापारी) यांच्या निधनापूर्वीचे शेवटचे शब्द..... *
मी व्यवसाय विश्वातील यशाचे शिखर गाठले आहे. माझे आयुष्य हे दुसऱ्याच्या नजरेत मिळणारे कर्तुत्व आहे. मात्र मला कामाशिवाय दुसरे सुख नव्हते. पैसा हेच सत्य आहे मी वापरतो.
सध्या हॉस्पिटलच्या बेडवर पडून आयुष्यभर आठवून लक्षात येते की ओळख कशाचा अभिमान वाटला आणि पैसा खोटारडा झाला मरेपर्यंत.
तुम्ही तुमची कार चालवण्यासाठी किंवा पैसे कमवण्यासाठी कुणालातरी भाड्याने घेऊ शकता. पण, तुम्ही कोणालाही त्रास सहन करण्यासाठी आणि मरण्यासाठी कामावर घेऊ शकत नाही.
हरवलेल्या भौतिक वस्तू सापडतील. पण एक गोष्ट आहे, जी हरवल्यावर कधीच सापडत नाही - आणि ती म्हणजे "आयुष्य".
आपण आयुष्याच्या कोणत्याही टप्प्यावर असलो तरी काळानुसार ज्या दिवशी हृदय थांबेल त्या दिवसाचा सामना करावा लागतो.
प्रेम करा आपल्या परिवारावर, जीवनसाथीवर आणि मित्रांवर... त्यांना चांगले वागवा, फसवू नका, बेईमानी किंवा विश्वासघात करू नका.
जस जसजसे वयस्कर होत जातो आणि जसजसे शहाणे होत जातो, आपल्याला हळूहळू लक्षात येते की 300 रुपये किंवा 3000 रुपये किंवा 2-4 लाख रुपये ची घड्याळ घातलेली प्रत्येक गोष्ट एकाच वेळी प्रतिबिंबीत
आपल्याकडे 100 किंवा 500 ची पर्स असो - आतमध्ये सगळं सारखंच आहे.
आपण 5 लाखाची गाडी चालवू किंवा 50 लाखाची गाडी चालवू. मार्ग आणि अंतर एकच असतात आणि आपण त्याच गंतव्ये गाठतो.
आपण ज्या घरात राहतो ते 300 sq फूट असो किंवा 3000 sq फूट - एकांत सर्वत्र एकच आहे.
तुम्हाला लक्षात येईल की तुमचा खरा आंतरिक आनंद या जगाच्या भौतिक गोष्टीतून मिळत नाही.
तुम्ही फर्स्ट क्लास किंवा इकोनॉमी क्लास उडाल, विमान कोसळलं तर बरोबर खाली जाल.
म्हणून तर.. मला आशा आहे की तुम्हाला लक्षात येईल की, तुमचे मित्र, भाऊ आणि बहिणी आहेत, ज्यांच्याशी तुम्ही बोलता, हसता, गाता, चढ-उतारांबद्दल बोलता... हा खरा आनंद आहे !!
जीवनाचे एक निर्विवाद सत्य :
आपल्या मुलांना फक्त श्रीमंत होण्यासाठी शिकवू नका. त्यांना आनंदी राहायला शिकवा. मोठे झाल्यावर त्यांना किंमत कळते, किंमत नाही.
आयुष्य म्हणजे काय❓
आयुष्य चांगल्या प्रकारे समजून घेण्यासाठी तीन जागा आहेत:
- हॉस्पिटल
- जेल
- स्मशानभूमी
आरोग्यापेक्षा चांगलं काहीच नाही हे हॉस्पिटलमध्ये समजेल.
तुरुंगातून कळेल स्वातंत्र्य किती मौल्यवान आहे.
आणि स्मशानभूमीत आयुष्य काही नाही हे लक्षात येईल.
आज आपण ज्या जमिनीवर चालतो उद्या आपली नसणार.
चला यापुढे नम्र होऊया आणि आपल्याला जे मिळाले त्याबद्दल आपल्या आई-वडिलांचे आभार मानूया.
मी व्यवसाय विश्वातील यशाचे शिखर गाठले आहे. माझे आयुष्य हे दुसऱ्याच्या नजरेत मिळणारे कर्तुत्व आहे. मात्र मला कामाशिवाय दुसरे सुख नव्हते. पैसा हेच सत्य आहे मी वापरतो.
सध्या हॉस्पिटलच्या बेडवर पडून आयुष्यभर आठवून लक्षात येते की ओळख कशाचा अभिमान वाटला आणि पैसा खोटारडा झाला मरेपर्यंत.
तुम्ही तुमची कार चालवण्यासाठी किंवा पैसे कमवण्यासाठी कुणालातरी भाड्याने घेऊ शकता. पण, तुम्ही कोणालाही त्रास सहन करण्यासाठी आणि मरण्यासाठी कामावर घेऊ शकत नाही.
हरवलेल्या भौतिक वस्तू सापडतील. पण एक गोष्ट आहे, जी हरवल्यावर कधीच सापडत नाही - आणि ती म्हणजे "आयुष्य".
आपण आयुष्याच्या कोणत्याही टप्प्यावर असलो तरी काळानुसार ज्या दिवशी हृदय थांबेल त्या दिवसाचा सामना करावा लागतो.
प्रेम करा आपल्या परिवारावर, जीवनसाथीवर आणि मित्रांवर... त्यांना चांगले वागवा, फसवू नका, बेईमानी किंवा विश्वासघात करू नका.
जस जसजसे वयस्कर होत जातो आणि जसजसे शहाणे होत जातो, आपल्याला हळूहळू लक्षात येते की 300 रुपये किंवा 3000 रुपये किंवा 2-4 लाख रुपये ची घड्याळ घातलेली प्रत्येक गोष्ट एकाच वेळी प्रतिबिंबीत
आपल्याकडे 100 किंवा 500 ची पर्स असो - आतमध्ये सगळं सारखंच आहे.
आपण 5 लाखाची गाडी चालवू किंवा 50 लाखाची गाडी चालवू. मार्ग आणि अंतर एकच असतात आणि आपण त्याच गंतव्ये गाठतो.
आपण ज्या घरात राहतो ते 300 sq फूट असो किंवा 3000 sq फूट - एकांत सर्वत्र एकच आहे.
तुम्हाला लक्षात येईल की तुमचा खरा आंतरिक आनंद या जगाच्या भौतिक गोष्टीतून मिळत नाही.
तुम्ही फर्स्ट क्लास किंवा इकोनॉमी क्लास उडाल, विमान कोसळलं तर बरोबर खाली जाल.
म्हणून तर.. मला आशा आहे की तुम्हाला लक्षात येईल की, तुमचे मित्र, भाऊ आणि बहिणी आहेत, ज्यांच्याशी तुम्ही बोलता, हसता, गाता, चढ-उतारांबद्दल बोलता... हा खरा आनंद आहे !!
जीवनाचे एक निर्विवाद सत्य :
आपल्या मुलांना फक्त श्रीमंत होण्यासाठी शिकवू नका. त्यांना आनंदी राहायला शिकवा. मोठे झाल्यावर त्यांना किंमत कळते, किंमत नाही.
आयुष्य म्हणजे काय❓
आयुष्य चांगल्या प्रकारे समजून घेण्यासाठी तीन जागा आहेत:
- हॉस्पिटल
- जेल
- स्मशानभूमी
आरोग्यापेक्षा चांगलं काहीच नाही हे हॉस्पिटलमध्ये समजेल.
तुरुंगातून कळेल स्वातंत्र्य किती मौल्यवान आहे.
आणि स्मशानभूमीत आयुष्य काही नाही हे लक्षात येईल.
आज आपण ज्या जमिनीवर चालतो उद्या आपली नसणार.
चला यापुढे नम्र होऊया आणि आपल्याला जे मिळाले त्याबद्दल आपल्या आई-वडिलांचे आभार मानूया.
❤16
🔥 All Channel List 🔥
@Key_Network
🔰मराठी चॅनेल्स
https://t.me/MarathiChannels
🔰मराठी चावट कथा
https://t.me/chavat_katha_new
🔰मराठी हॉट कथा
https://t.me/MarathiHotkathaa
🔰मराठी लैंगिक माहिती
https://t.me/LearnMarathiSex
🔰मराठी आवाज
https://t.me/marathispeak
🔰मराठी लेखन
https://t.me/marathilekhan
🔰मराठी सुविचार
https://t.me/MarathiSuvichaar
🔰मराठी पुस्तके साहित्य
https://t.me/+bUyOR79tPHw1N2Y1
🔰मराठी स्टेट्स
https://t.me/dailymarathicaptions
🔰मराठी पुस्तके साहित्य
https://t.me/+bUyOR79tPHw1N2Y1
🔰मराठी Business Ideas
https://t.me/marathi_business_ideas
🔰Marathi Confesssion
https://t.me/marathi_confession
🔰Monika Madam
https://t.me/+D5iN6rfj9f82N2Jl
🔰Marathi Polls
https://t.me/marathipolls1
---------------------------------------------------
🔰Motivational Stories
https://t.me/Motivational_Story_hindi
🔰Health Info
https://t.me/healthinfo_all
🔰Hindi Confession
https://t.me/Confessions_nsfw
🔰Hindi Antarvasna
https://t.me/HindiAntarvasna
🔰Hindi English Books
https://t.me/HindiEnglish_books
🔰Hindi Kahani
https://t.me/hindiantarvasn
🔰 All Language Stories
https://t.me/indianallstory
🔰Desi Confession
https://t.me/desi_confession
@Key_Network
🔰मराठी चॅनेल्स
https://t.me/MarathiChannels
🔰मराठी चावट कथा
https://t.me/chavat_katha_new
🔰मराठी हॉट कथा
https://t.me/MarathiHotkathaa
🔰मराठी लैंगिक माहिती
https://t.me/LearnMarathiSex
🔰मराठी आवाज
https://t.me/marathispeak
🔰मराठी लेखन
https://t.me/marathilekhan
🔰मराठी सुविचार
https://t.me/MarathiSuvichaar
🔰मराठी पुस्तके साहित्य
https://t.me/+bUyOR79tPHw1N2Y1
🔰मराठी स्टेट्स
https://t.me/dailymarathicaptions
🔰मराठी पुस्तके साहित्य
https://t.me/+bUyOR79tPHw1N2Y1
🔰मराठी Business Ideas
https://t.me/marathi_business_ideas
🔰Marathi Confesssion
https://t.me/marathi_confession
🔰Monika Madam
https://t.me/+D5iN6rfj9f82N2Jl
🔰Marathi Polls
https://t.me/marathipolls1
---------------------------------------------------
🔰Motivational Stories
https://t.me/Motivational_Story_hindi
🔰Health Info
https://t.me/healthinfo_all
🔰Hindi Confession
https://t.me/Confessions_nsfw
🔰Hindi Antarvasna
https://t.me/HindiAntarvasna
🔰Hindi English Books
https://t.me/HindiEnglish_books
🔰Hindi Kahani
https://t.me/hindiantarvasn
🔰 All Language Stories
https://t.me/indianallstory
🔰Desi Confession
https://t.me/desi_confession
Telegram
Telegram Marathi Channels - मराठी टेलिग्राम 📣
नवनवीन माहितीपूर्ण, अभ्यासक आणि मनोरंजन अश्या टेलिग्राम मराठी चॅनेल @MarathiChannels मध्ये updated रहा..
Join | Share | Enjoy ♥️
#Marathi
Join | Share | Enjoy ♥️
#Marathi
❤9😱1
एप्रिल संपत आला आहे तसा जवळपास प्रत्येक मोठ्या कंपनीने आपली शेवटच्या फायनान्शियल क्वार्टर चे आकडे प्रसिद्ध केलेत. देशातील टॉप पाच आयटी कंपन्यांनी मिळून FY26 मध्ये जवळपास ७ हजार नोकऱ्या कायमच्या कमी झाल्याची बातमी नुकतीच वाचली होती.
वरवर पाहिलं तर ७ हजार तर नोकऱ्या कमी झाल्यात असं वाटेल. पण ज्यांना आयटी क्षेत्राची थोडीफार माहिती आहे, त्यांना हे लक्षात येईल की हे सगळं अचानक झालेलं नाही; हा बदल अनेक वर्षांपासून हळूहळू तयार होत होता आणि आता त्याचं रूप दिसायला लागलं आहे.
गेल्या २०–२५ वर्षांचा विचार केला, तर भारतीय आयटी क्षेत्राची गोष्ट म्हणजे एक सक्सेस स्टोरी होती. पश्चिमेकडील देशांमध्ये असलेल्या कंपन्यांना सर्व्हिस देणं, त्यांच्यासाठी सॉफ्टवेअर डेव्हलपमेंट करणं, मेंटेन करणं, सपोर्ट देणं या अन अशा प्रकारच्याच मॉडेलवर आपला संपूर्ण उद्योग उभा राहिला.
डॉलरमध्ये बिलिंग, तुलनेने कमी खर्चात मोठ्या प्रमाणावर मॅन फोर्स उपलब्ध असणं आणि सातत्याने वाढणारी डिमांड या सगळ्यामुळे भारतीय आयटी कंपन्यांनी गेल्या काही वर्षात प्रचंड पैसा कमावलाय. आज दिसत असलेले आयटी पार्क, मोठमोठ्या इमारती उभ्या राहिल्यात तिथं कधी काळी हजारोंनी फ्रेशर्स घेतले गेले होते आणि आयटी ही नोकरी म्हणजे सुरक्षित आणि उज्ज्वल भविष्य याचं प्रतीक बनली होती. मीही त्यातला एक.
पंधरावीस वर्षापूर्वीचा काळ आठवून पाहिला की लक्षात येईल. दहावी बारावी झाली की इंजिनिअरिंग करायची अन पुढे जाऊन आयटी मध्ये नोकरी करायची. एकाला चिकटून दुसरं, दुसर्‍याला लागून तिसरं. आमच्या नातेवाईक मिळून रेफरन्स ने जवळपास ३५ जण आम्ही एस.ए.पी मध्ये आलोय आणि अजूनही फ्लो सुरू आहेच. ३५ पैकी ३० जण तर एकाच क्लास आणि कंपनीत.
मुळात हा फ्लो वाढण्याचं कारण म्हणजे आयटी म्हणजे स्थिरता, चांगला पगार आणि परदेशात जाण्याची संधी असं एक चित्र तयार झालं होतं. आजही याच अपेक्षेतून लोक आयटीकडे पहात आहेत.
आयटी कंपन्यांनी सर्विसेस देण्यात प्रचंड यश मिळवलं, पण स्वतःची नवीन टेक्नॉलॉजी, नवीन प्रॉडक्ट्स किंवा मोठ्या प्रमाणावर संशोधन आणि विकास (R&D) करण्यावर तितकं लक्ष दिलं गेलं नाही अशी टीका अनेक तज्ज्ञ करत आले आहेत. त्यात आजिबात तथ्य नाही असंही नाही. सध्या जे AI माॅडेल उपलब्ध आहेत पैकी किती आपल्या टाॅप कंपन्यानी बनवलेत बघा.
गेल्या अनेक वर्षांत ३०–३५ टक्के मार्जिनवर सेवा देण्याचं मॉडेल इतकं फायदेशीर ठरत राहिलं, की त्यात बदल करण्याची किंवा मोठं धोरणात्मक धोका घेण्याची गरज अनेक कंपन्यांना कधी वाटलीच नाही. त्यामुळं तेच मॉडेल अजून वर्षानुवर्ष चालत रहाणार असा एक अतिआत्मविश्वास तयार झाला होता.
२०१५ १६ नंतर जगात एक मोठा बदल सुरू झाला. Artificial Intelligence, Automation, Cloud आणि Data या क्षेत्रांमध्ये झपाट्याने प्रगती होऊ लागली. युरोप अमेरिकेतील अनेक कंपन्यांनी या क्षेत्रांमध्ये मोठ्या प्रमाणावर गुंतवणूक सुरू केली. त्यांनी स्वतःची प्रॉडक्ट्स तयार केली, स्वतःचे प्लॅटफॉर्म उभे केले, आणि माणसांवर अवलंबून असलेली अनेक कामं मशीनकडे वळवायला सुरुवात केली.
सुरुवातीला हा बदल संथ गतीनं चालू आहे वाटत होता, पण आता त्याचा वेग धरलेला आहे. आज अनेक ठिकाणी एक automation tool किंवा AI system ते काम करतंय, जे काही वर्षांपूर्वी १०–१५ लोक करत होते. याचा अर्थ नोकऱ्या पूर्णपणे संपणार नाहीत, पण काम करण्याची पद्धत आणि आवश्यक कौशल्यं नक्कीच बदलणार आहेत.
आज परिस्थिती अशी आहे की क्लायंटला फक्त हेड काऊंट नको, तर जास्त इफेक्टीव युटीलायझेशनही हवं आहे. पूर्वी एखाद्या प्रोजेक्टसाठी ५० किंवा १०० लोकांची टीम तयार केली जायची, कारण कामाचा वेग वाढवण्याचा तो एकमेव मार्ग होता. पण आता तंत्रज्ञान इतकं सक्षम झालं आहे, की कमी माणसांमध्ये जास्त काम करणं शक्य झालं आहे.
याचा थेट परिणाम म्हणजे मोठ्या प्रमाणावर manpower वर आधारित असलेलं पारंपरिक आयटी मॉडेल आता बदलायला लागलं आहे. त्यामुळेच आज आपण पाहतो आहोत की कंपन्या selective hiring करत आहेत, utilization वर जास्त लक्ष देत आहेत, आणि redundant roles कमी करत आहेत.
अजून एक महत्त्वाचा मुद्दा म्हणजे आर्थिक परिस्थिती. जगभरातील कंपन्यावर आयटी वरील खर्चावर नियंत्रण ठेवण्याचा दबाव आहे. discretionary spend कमी होत आहे, म्हणजेच कंपन्या नवीन प्रोजेक्ट्स सुरू करण्यापूर्वी अधिक विचार करत आहेत. याचा परिणाम थेट आयटी सेवा उद्योगावर होत आहे, कारण या उद्योगाचं उत्पन्न मोठ्या प्रमाणावर क्लायंटच्या खर्चावर अवलंबून असतं. जेव्हा क्लायंट खर्च कमी करतो, तेव्हा नवीन कामं कमी होतात, आणि नवीन कामं कमी झाली की माणसांची गरजही कमी होते.
वरवर पाहिलं तर ७ हजार तर नोकऱ्या कमी झाल्यात असं वाटेल. पण ज्यांना आयटी क्षेत्राची थोडीफार माहिती आहे, त्यांना हे लक्षात येईल की हे सगळं अचानक झालेलं नाही; हा बदल अनेक वर्षांपासून हळूहळू तयार होत होता आणि आता त्याचं रूप दिसायला लागलं आहे.
गेल्या २०–२५ वर्षांचा विचार केला, तर भारतीय आयटी क्षेत्राची गोष्ट म्हणजे एक सक्सेस स्टोरी होती. पश्चिमेकडील देशांमध्ये असलेल्या कंपन्यांना सर्व्हिस देणं, त्यांच्यासाठी सॉफ्टवेअर डेव्हलपमेंट करणं, मेंटेन करणं, सपोर्ट देणं या अन अशा प्रकारच्याच मॉडेलवर आपला संपूर्ण उद्योग उभा राहिला.
डॉलरमध्ये बिलिंग, तुलनेने कमी खर्चात मोठ्या प्रमाणावर मॅन फोर्स उपलब्ध असणं आणि सातत्याने वाढणारी डिमांड या सगळ्यामुळे भारतीय आयटी कंपन्यांनी गेल्या काही वर्षात प्रचंड पैसा कमावलाय. आज दिसत असलेले आयटी पार्क, मोठमोठ्या इमारती उभ्या राहिल्यात तिथं कधी काळी हजारोंनी फ्रेशर्स घेतले गेले होते आणि आयटी ही नोकरी म्हणजे सुरक्षित आणि उज्ज्वल भविष्य याचं प्रतीक बनली होती. मीही त्यातला एक.
पंधरावीस वर्षापूर्वीचा काळ आठवून पाहिला की लक्षात येईल. दहावी बारावी झाली की इंजिनिअरिंग करायची अन पुढे जाऊन आयटी मध्ये नोकरी करायची. एकाला चिकटून दुसरं, दुसर्‍याला लागून तिसरं. आमच्या नातेवाईक मिळून रेफरन्स ने जवळपास ३५ जण आम्ही एस.ए.पी मध्ये आलोय आणि अजूनही फ्लो सुरू आहेच. ३५ पैकी ३० जण तर एकाच क्लास आणि कंपनीत.
मुळात हा फ्लो वाढण्याचं कारण म्हणजे आयटी म्हणजे स्थिरता, चांगला पगार आणि परदेशात जाण्याची संधी असं एक चित्र तयार झालं होतं. आजही याच अपेक्षेतून लोक आयटीकडे पहात आहेत.
आयटी कंपन्यांनी सर्विसेस देण्यात प्रचंड यश मिळवलं, पण स्वतःची नवीन टेक्नॉलॉजी, नवीन प्रॉडक्ट्स किंवा मोठ्या प्रमाणावर संशोधन आणि विकास (R&D) करण्यावर तितकं लक्ष दिलं गेलं नाही अशी टीका अनेक तज्ज्ञ करत आले आहेत. त्यात आजिबात तथ्य नाही असंही नाही. सध्या जे AI माॅडेल उपलब्ध आहेत पैकी किती आपल्या टाॅप कंपन्यानी बनवलेत बघा.
गेल्या अनेक वर्षांत ३०–३५ टक्के मार्जिनवर सेवा देण्याचं मॉडेल इतकं फायदेशीर ठरत राहिलं, की त्यात बदल करण्याची किंवा मोठं धोरणात्मक धोका घेण्याची गरज अनेक कंपन्यांना कधी वाटलीच नाही. त्यामुळं तेच मॉडेल अजून वर्षानुवर्ष चालत रहाणार असा एक अतिआत्मविश्वास तयार झाला होता.
२०१५ १६ नंतर जगात एक मोठा बदल सुरू झाला. Artificial Intelligence, Automation, Cloud आणि Data या क्षेत्रांमध्ये झपाट्याने प्रगती होऊ लागली. युरोप अमेरिकेतील अनेक कंपन्यांनी या क्षेत्रांमध्ये मोठ्या प्रमाणावर गुंतवणूक सुरू केली. त्यांनी स्वतःची प्रॉडक्ट्स तयार केली, स्वतःचे प्लॅटफॉर्म उभे केले, आणि माणसांवर अवलंबून असलेली अनेक कामं मशीनकडे वळवायला सुरुवात केली.
सुरुवातीला हा बदल संथ गतीनं चालू आहे वाटत होता, पण आता त्याचा वेग धरलेला आहे. आज अनेक ठिकाणी एक automation tool किंवा AI system ते काम करतंय, जे काही वर्षांपूर्वी १०–१५ लोक करत होते. याचा अर्थ नोकऱ्या पूर्णपणे संपणार नाहीत, पण काम करण्याची पद्धत आणि आवश्यक कौशल्यं नक्कीच बदलणार आहेत.
आज परिस्थिती अशी आहे की क्लायंटला फक्त हेड काऊंट नको, तर जास्त इफेक्टीव युटीलायझेशनही हवं आहे. पूर्वी एखाद्या प्रोजेक्टसाठी ५० किंवा १०० लोकांची टीम तयार केली जायची, कारण कामाचा वेग वाढवण्याचा तो एकमेव मार्ग होता. पण आता तंत्रज्ञान इतकं सक्षम झालं आहे, की कमी माणसांमध्ये जास्त काम करणं शक्य झालं आहे.
याचा थेट परिणाम म्हणजे मोठ्या प्रमाणावर manpower वर आधारित असलेलं पारंपरिक आयटी मॉडेल आता बदलायला लागलं आहे. त्यामुळेच आज आपण पाहतो आहोत की कंपन्या selective hiring करत आहेत, utilization वर जास्त लक्ष देत आहेत, आणि redundant roles कमी करत आहेत.
अजून एक महत्त्वाचा मुद्दा म्हणजे आर्थिक परिस्थिती. जगभरातील कंपन्यावर आयटी वरील खर्चावर नियंत्रण ठेवण्याचा दबाव आहे. discretionary spend कमी होत आहे, म्हणजेच कंपन्या नवीन प्रोजेक्ट्स सुरू करण्यापूर्वी अधिक विचार करत आहेत. याचा परिणाम थेट आयटी सेवा उद्योगावर होत आहे, कारण या उद्योगाचं उत्पन्न मोठ्या प्रमाणावर क्लायंटच्या खर्चावर अवलंबून असतं. जेव्हा क्लायंट खर्च कमी करतो, तेव्हा नवीन कामं कमी होतात, आणि नवीन कामं कमी झाली की माणसांची गरजही कमी होते.
❤4
या सगळ्या परिस्थितीत सर्वात महत्त्वाची गोष्ट म्हणजे मानसिकता. अनेक वर्ष “आयटी म्हणजे सुरक्षित करिअर” ही जी मानसिकता तयार झाली होती, ती आता हळूहळू बदलतेय. आज कोणतीही नोकरी कायमची सुरक्षित नाही हा विचार स्वीकारण्याची वेळ आली आहे.
आता नोकरी मिळाली की आयुष्यभर स्टॅबिलीटी हा विचार व्यवहार्य राहिलेला नाही. त्याऐवजी आयटी मधील “स्वतः शिकत राहणं, अपग्रेड होत रहाणं” म्हणजेच स्टॅबिलीटी बनली आहे. Artificial Intelligence, Data Analytics, Cybersecurity, Cloud Computing या क्षेत्रांमध्ये सातत्याने शिकणं आणि स्वतःला अपडेट ठेवणं ही गरज झाली आहे.
आजपर्यंत अनेक टेक्निलाॅजिकल लाटा आल्या. त्यानं अनेकांच्या नोकऱ्या खाल्ल्या. नवीन निर्माणही केल्या. पण आयटी क्षेत्र संपलं नाही. ते अजूनच वाढत राहिलं. काळासोबत काही गोष्टी नक्कीच बदलणार आहे. या बदलामध्ये टिकायचं असेल, तर एकच मार्ग आहे सतत शिकत राहणं, स्वतःला सुधारत राहणं आणि बदल स्वीकारायला तयार राहणं. कारण आजच्या काळात permanent असं काही नाही; फक्त relevant राहणं हीच खरी सुरक्षितता आहे.
गणेश सुवर्णा तुकाराम
आता नोकरी मिळाली की आयुष्यभर स्टॅबिलीटी हा विचार व्यवहार्य राहिलेला नाही. त्याऐवजी आयटी मधील “स्वतः शिकत राहणं, अपग्रेड होत रहाणं” म्हणजेच स्टॅबिलीटी बनली आहे. Artificial Intelligence, Data Analytics, Cybersecurity, Cloud Computing या क्षेत्रांमध्ये सातत्याने शिकणं आणि स्वतःला अपडेट ठेवणं ही गरज झाली आहे.
आजपर्यंत अनेक टेक्निलाॅजिकल लाटा आल्या. त्यानं अनेकांच्या नोकऱ्या खाल्ल्या. नवीन निर्माणही केल्या. पण आयटी क्षेत्र संपलं नाही. ते अजूनच वाढत राहिलं. काळासोबत काही गोष्टी नक्कीच बदलणार आहे. या बदलामध्ये टिकायचं असेल, तर एकच मार्ग आहे सतत शिकत राहणं, स्वतःला सुधारत राहणं आणि बदल स्वीकारायला तयार राहणं. कारण आजच्या काळात permanent असं काही नाही; फक्त relevant राहणं हीच खरी सुरक्षितता आहे.
गणेश सुवर्णा तुकाराम
👍1