مهدی منفرد
215 subscribers
20 photos
8 videos
3 files
591 links
شعرها و یادداشت‌های کوتاه
Download Telegram
ابری‌ست آینه‌ام، با هر بهانه‌ی پوچ
با هر نسیم غریب، هر عاشقانه‌ی پوچ

یک لحظه گرم و امید، یک لحظه سرد و پلید
یک دست، خانه‌ی گل، یک مشت‌، خانه‌ی پوچ

بر قامت من و ما شلاق وحشی هیچ
پشت من و تو کبود از تازیانه‌ی پوچ

زود است تا برسد دنیای جلبکی‌ام
در بی‌زمانی هیچ، در بی‌کرانه‌ی پوچ

شاید زمانه به ما، بختی دوباره نداد
از سمت هیچ شدیم، با هم روانه‌ی پوچ

جز من که مانده تو را؟ جز تو که مانده مرا
تا ساعتی برهیم از این زمانه‌ی پوچ؟

در ذوق مردگی‌ام، حرفی شکوفه نداد
شعری جوانه نزد جز این شبانه‌ی پوچ
https://telegram.me/mfmonfared
غول من
غول نازنین
غول زندانی
آزادت می‌کنم
بیرون بیا
از چراغ جادو
نه به برآوردن یک آرزو
نه برای جادو
بیرون بیا
می‌خواهم چراغ را روشن کنم
https://telegram.me/mfmonfared
ازین بی‌کران سکوت، پیامی نخواهد رسید
از این انزجار کبود، از این ابتذال پلید

نفس در نفس وحشت است، افق در افق احتضار
قدم در قدم سوختن، در این گردباد اسید

شب آبستن صبح نیست، جنین سحر مرده است
در این مسلخ آرزو، در این قتلگاه امید

فراموش بایست کرد چکاچاک اسطوره را
نه زآتش سیاوش گذشت، نه آرش کمانی کشید

نه راهی به سوی گریز، نه عزمی برای ستیز
در این معبر گنگ و تنگ، سیاه است میدان دید

چراغی برافزوز، هان! که با لعن و نفرین شب
سواری نخواهد رسید، پگاهی نخواهد دمید

https://telegram.me/mfmonfared
شاعری از دیار قافیه‌ها
مانده پشت حصار قافیه‌ها

چون قوافی همه ردیف شدند
شعر ماند و قطار قافیه‌ها

معنی شعر غرق بحر و عروض
لفظ در انحصار قافیه‌ها

قالی شعر نقش می‌گیرد
رج به رج روی دار قافیه‌ها

شاعری در هوای پاییزی
می‌سرود از بهار قافیه‌ها

شاعری در کویر خشک گذاشت
پای در چشمه‌سار قافیه‌ها

شاعر کوررنگ شعری ساخت
محو نقش و نگار قافیه‌ها

معنی بیت بعد روشن نیست!
تا چه باشد ویار قافیه‌ها

شاعر بیت ساز قافیه‌ باز!
وای از احتضار قافیه‌ها

مشکل این غزل ردیف بد است
ور نه بد نیست کار قافیه‌ها

حافظا وا رهان مرا زین شعر
ای خداوندگار قافیه‌ها!
https://telegram.me/mfmonfared
روزی آتش بر تن می‌کنم
از طغیان پیراهن می‌کنم

در من خونی دیگر می‌دود
آتش را رویین‌تن می‌کنم

از خاموشی بیرون می‌زنم
غوغا در هر برزن می‌کنم

از زخمم بر تن دارم زره
از فریادم جوشن می‌کنم

از دی، از درد آن عاشقان
گر می‌گیرم، شیون می‌کنم

اشکم را با بهتی بی‌امان
چون سیلی بنیان کن می‌کنم

روزی خواهد آمد بی‌گمان
این میهن را، میهن می‌کنم

در سوگ سرخ آن کشتگان
من هم شمعی روشن می‌کنم
https://telegram.me/mfmonfared
تفسیر سکوت عاشقان باش و ببار
هم‌بغض گلوی آسمان باش و ببار

حالا که هوای خانه‌ی دل ابری‌ست
باران عزیز، مهربان باش و ببار
https://telegram.me/mfmonfared
بر لب شط شرابی که تویی آمده‌ام
پی سر مستی نابی که تویی آمده‌ام

چه خیالی است اگر در تو رسیدن وهم است
که به دنبال سرابی که تویی آمده‌ام

گر چه می‌دانم تعبیر غریبی دارد
در پی دیدن خوابی که تویی آمده‌ام

نکته‌ای نغزم، شعری دلکش، بیتی ناب
راست
در متن کتابی که تویی آمده‌ام

نه مگر پرسش بی‌پاسخ گنگی شده‌ام؟
به تمنای جوابی که تویی آمده‌ام

عشق اگر جرم و مکافات اگر مرگ من است
پای داری که … طنابی که تویی آمده‌ام

دشنه بر حنجره‌ام داری و پیش از رفتن
تشنه‌ی جرعه‌ی آبی که تویی آمده‌ام
https://telegram.me/mfmonfared
New Recording 4
صدای گرم دوست نازنین خانم آیدا احیایی https://telegram.me/mfmonfared
بازنویسی شعری که پیشتر برای هشتم مارس گفته بودم. روز جهانی زن بر تمامی زنان جهان مبارک باد.

آفتاب بر می‌آید و تو از راه می‌رسی
با کوله‌بار غروب
با انبان خاطراتی
انباشته از قساوت و تقصیر
انبان جهل و قهر

نگاهت می‌کنم
تو روی می‌گردانی
نگاه می‌کنی
به پشت سر
به جاده‌ای آغشته به غروب

جای بوسه
پنجه هایی بزرگ
می نشانند
بر گونه‌هایت
پدر
شوهر
پسر

دورتر
سیزده سالگی‌ات را می‌نشانند
پای سفره عقد
پنجه ی بزرگ
آوار می‌شود
روی صورت تو
پنجه ی داماد هفتاد ساله
روی صورت تو
که پنجمین عروس پیرمردی

دورتر
زیبایی
می‌راند تو را
از مدرسه
می‌نشینی پای دار قالی
نوبت رسیده
به آواری دیگر
پنجه بزرگ کار فرما
مزد تلخ تن ندادن

تو در شرق دور غمگینی
کنفسیوس بزرگ
به تو تابعیت سه گانه می‌دهد
پدر
شوهر
فرزند
و تو هنوز شهروند ناکجایی

زن بودن
پرتاب می‌کند تو را
از تاریخ
و می‌سپارد تو را
به پنجه‌های غیرت و حماقت
طعمه‌ی ناموس‌پرستی جانورانی می‌شوی
که سهمشان از مرد بودن
فقط زن نبودن است

برای تو
تاریخ پشت سر نیست
همین جاست
خیابان‌های اهواز
محله‌های تهران
روستاهای کابل
خانه‌های عشق آباد
کوچه های نا امن جنوب تهران
و خانه های امن شمالش

نگاهی به پشت سر
گوش را را کر می‌کند
از فریادهای برنیامده
از صداهای فرو مرده

تو را به یاد می‌آورم
با مدارا
با فریادهای خاموش
با هجوم صدای آزار
پنجه ها‌یی که آوار می‌شود
بر گونه‌های تو
به جای بوسه

به پشت سر نگاه می‌کنم
تاریخ تاریک را مرور می‌کنم
به پیش رو نگاه می‌کنی
گذر از تاریخ درد
تاریخ مذکر
تاریخ شرمناک
فردا روز دیگری است
روزی برای تو
روزی برای بوسه
بر دست‌های تو

https://telegram.me/mfmonfared
آن بخت سفر کرده به دیدار من آمد
بنشست و سخن گفت و جهان در سخن آمد

با آمدنش زنده شدم، بال گشودم
جان بود که یک بار دگر سوی تن آمد

در کوچه شمیم نفس عاطفه پیچید
در باز شد و عطر پری‌وار زن آمد

چشمان غزل‌پرور و لب‌های سخن‌دان
گیسوی پریشان شکن در شکن آمد

هر یاخته‌ای، جشن جداگانه به‌پا کرد
چالاک و طربناک تن و پیرهن آمد

چشمان پر آشوب و سیاهش: شب بغداد
لب‌‌های برازنده، عقیق یمن آمد

«سیمین» تن و «نیما» نظر و «منزوی‌» الهام
چونان نفسی تازه به شعر کهن آمد

چون هجرتی در بدر خانه به‌دوشی
برخاست و راهی شد و سوی وطن آمد

چون دید ردیف است همه کار جهان، پس
شعری شد و با قافیه‌ی آمدن آمد
https://telegram.me/mfmonfared
در غباری از انزجار و جنون،
دست‌هایی تکانمان دادند
به تباهی، به تیرگی، به افول
راهشان را نشانمان دادند

مزرع سبز بود و داس و درو

خوش‌خیالانه منتظر ماندیم
تا گلو را به تیغ پاره کنند،
مدتی آب و نانمان دادند

بی‌خود آویختیم از نخ‌ها،
چون عروسک به هر طرف
رفتیم
عاقبت هم رهایمان کردند
بندهایی که جانمان دادند

ساده‌لوحانه باور آوردیم،
آخر داستان خوشایند است
منتها مرگ بود و ویرانی،
گرچه چندی امانمان دادند

دست‌ها را به آسمان نبرید،
بگذارید روی زانوها
باز شاید که آرزو و امید
به رهایی توانمان دادند
https://telegram.me/mfmonfared
در اوج احتضار نفس نیستی چرا؟
ای هم‌نفس‌تر از همه کس! نیستی چرا؟

از عشق، گرد من قفسی ساختی، ولی
آن‌سوی میله‌های قفس نیستی چرا؟

گفتی حریق بود، هوس بود و سرد شد
ای عشق! ای حریق هوس! نیستی چرا؟

محو است طرح خاطره‌ها بعد سالیان
در دور دست خاطره‌رس نیستی چرا؟

هذیانی‌ام، جنون تو با من چه می‌کند؟
در آتشم بدون تو، پس نیستی چرا؟
https://telegram.me/mfmonfared
«دوستت دارم» شراب است
مست می‌کند
هم مرا که می‌گویم
هم تو را که می‌شنوی
می‌گویم دوستت دارم
و نسیم به هر خوردن جام‌ها را می‌شنوم
با رایحه‌ی نوشانوش
https://telegram.me/mfmonfared
چشمان شرور بی‌نظیری دارد
در راهزنی، دل دلیری دارد

این کولی جنگجوی، این شهرآشوب
زیبایی وصف‌ ناپذیری دارد
https://telegram.me/mfmonfared
پیش رو، سیلی ستم جاری است
گرده‌ها خسته، زخم‌ها کاری است

بام و در بیمناک ویرانی
موسم سقف‌های آواری است

خرد شد استخوان صبر و هنوز
زیر سم‌ضربه‌های تاتاری است

«یک نفر تیر خورد و رفت از دست»
سهمناک است، گرچه تکراری است

نیست در سفره نان آزادی
سرخ‌رویی از آبروداری است

می‌رسد سور، گرچه این دوران
کارمان بر مزارها زاری‌ است

گرچه در تیک تاک مرثیه‌بار
ساعت سوگوار دیواری است

گر چه شب ایستاده دشنه به‌ دست
روزها گرچه تلخ و آزاری است

ناامیدی مبادمان هر چند
که افق‌های پیش رو تاری است

خلق جویای بامدادان‌اند
شهر چشم‌انتظار بیداری است
https://telegram.me/mfmonfared
با رنج هم‌کلامیم، با درد هم‌مسیریم
در زیر سقف آوار، از مرگ ناگزیریم

پایی شکسته داریم، در عنفوان رفتن
ما موج‌های بی‌اوج، ما کودکان پیریم

پا، وانهاده در خاک، سر، در هوای افلاک
هم‌سرنوشت سرویم، آزاده و اسیریم

چون نقش‌های دیوار، بر سکه‌ها گرفتار
از این تبار، گرگیم، در این شمار، شیریم

از هر کمان بر آید، بر هر نشان نشیند
هم خود کمان آن تیر، هم خود نشان تیریم

بگذار حال ما را تقدیرمان بدانند
زخم و سکوت یعنی: تدبیر ناپذیریم

لب‌های سرد آوار بر گرمی لب ماست
وصلی اگر بیابیم، کامی اگر بگیریم
https://telegram.me/mfmonfared
او نیمی از ما، نیمه‌ی زیباتر ما بود
هم‌درد ما، هم‌ریشه‌ی ما، باور ما بود

سیمای او بر تخت، با موی پریشانش
تصویر تلخ هستی هول آور ما بود

سنگی که بال آن کبوتر را به خون آغشت
تیری ستم آلوده بر بال و پر ما بود

تنها نه جان نو بهاری را به خاک انداخت
آن زخم، آوار تبر بر پیکر ما بود

در کام مارانی که مغز تازه می‌جویند
امروز هم جان جوان دیگر ما بود

خاموش می‌مانیم، اما نوبتی دیگر
قربانی ضحاک، شاید دختر ما بود
https://telegram.me/mfmonfared