🔴 🔴 وطن فارسی نه آن قریه است که به تاراج این و آن برود

🔴محمدکاظم کاظمی، شاعر و نویسنده افغانستانی در یادداشت اختصاصی برای ایراف، نوشت: در روزهای اخیر به دلایل و اسبابی، بحث فارسی‌ستیزی حکمرانان در افغانستان دوباره مطرح شده است. من در این یادداشت کوتاه می‌خواهم به این بپردازم که این موضوع چقدر ریشه‌دار است و ما در مقابل آن چه راهکاری داریم.

🔴سیاست زبانی، بخشی از سیاست قومی
این ساده‌سازی موضوع است اگر ما موضوع فارسی‌ستیزی حاکمان افغانستان را از جدا از سیاست کلی پشتونیزه کردن کشور جدا بدانیم. این درواقع بخشی از آن سیاست بزرگ و مقوّم آن است.

🔴البته وقتی صحبت از پشتونیزه کردن کشور می‌کنیم الزاماً به معنی حاکمیت افرادی از یک قوم بر کشور نیست. مسئله این است که قوم حاکم بکوشد که خصوصیات جغرافیایی، بافت جمعیتی و خصوصیات فرهنگی و زبانی یک کشور را به نفع یک قوم تغییر دهد. یک تلاش سیستماتیک و مداوم برای تغییر هویت قومی یک کشور یا تحمیل یک هویت بر همه مردم کشور، آن هم به صورت اجباری و توأم با تبعیض و حتی ستمگری. این چیزی است که از عصر حکومت عبدالرحمان خان به این سو، به‌وضوح احساس می‌شود، هرچند قبل از آن هم کمابیش نشانه‌هایی داشته است.

🔴در واقع باید عبدالرحمان خان را بنیان‌گذار قومیت‌گرایی سیستماتیک در حاکمیت کشور بدانیم، قومیت‌گرایی‌ای که از جانب دیگر قومیت‌زدایی (نسبت به اقوام دیگر) را نیز به همراه داشته است. بعد از آن این رویه با شدت و ضعف در حکومت‌های افغانستان دیده می‌شود، تا به امروز.

🔴انتخاب نام «افغانستان» (نامی بر مبنای یک قوم) بر کشوری که دارای اقوام مختلف بود، توسعه‌های سرزمینی که با تصرف زمین‌های اقوام مختلف همراه بود، سیاست اسکان ناقلین در جای‌ جای کشور، تغییر سرود ملی، نشان‌های رسمی، بانک‌نوت‌ها و… همه اموری است در همین مسیر. طبیعتاً این سیاست‌ها یک پیوست فرهنگی هم به کار دارد.

🔴طبیعتاً تو وقتی می‌توانی این تصرف سرزمینی را انجام دهی که در این زمینه تاریخ‌سازی هم کرده باشی یعنی حتی بعضی پادشاهان قدیم غور را هم پشتون دانسته باشی. باید هویت جغرافیایی را هم عوض کنی و مثلاً «اسفزار» را به «شیندند» و «شافلان» را به «پشتون‌زرغون» و «قره‌تپه» را به «تورغندی» تبدیل کنی. و به همین صورت اگر بتوانی زبان رسمی کشور را هم تغییر بدهی مؤثرتر است.

🔴مشروح یادداشت را اینجا بخوانید

@irafnewsfa