شین ☔️🖤
⏳ سلام این کانال طی دو روز آینده، به روز نمیشود! در این مدت مشتاقانه منتظر #نقد های شما درباره محتوای «شین» میمانم. بنویسید کدام نوع از نوشتهها را بیشتر میپسندید و کدام را، کمتر؟ ✅ تماس: @MhmdMoeini .
🎬 انتظار بیشتری میرفت!
چند بار کلمات متن را تغییر دادم تا جملات گنگ نباشند؛ من واقعا منتظر "نقد" بودم.
هشت تن از بزرگواران عضو کانال، نظراتشان را در این فاصله برایم فرستادند؛ ابراز لطف و مهرشان را بسیار سپاسگزارم. عزیز فاضلی که سالهاست میشناسمشان، نوشته بودند، ایده یکی از سخنرانیهایشان را از یکی از نوشتههای کانال گرفتند؛ این بسیار مایه خوشحالی من شد.
آخرین روز مهر پارسال که "َشین" آمد، نزدیک به 12 سال بود که وبلاگ مینوشتم (هنوز هم مینویسم) اما مطمئن بودم اقتضا نوشتن در شبکهای مثل تلگرام، با اقتضا نوشتن در بلاگر، در گوگلپلاس و در توییتر، متفاوت است به همین دلیل تا هفتهها "َشین" ساکت بود تا فضا را درک کند. حالا چند ماهی است گمان میکنم این فضا را درک کردهام با این همه معلوم است که کار بینقص نمیتواند باشد. این روزها، کوتاه و کامل و ساده نوشتن، کار بسیار سختی است و البته مشتاق بسیار دارد؛ دو روز قبل که خواستم "نقد" کنید برای شناختن همان نقصهای پیشگفته بود تا آن کار سخت، به مدد نگاه از بیرونِ دوستان ریزبین و نقاد، قدری آسانتر شود. رشد تعداد اعضای کانال خبر خوبی بوده که دوستان وبلاگنویسی چون آرمان امیری عزیز با معرفی "شین" در کانالشان (مجمع دیوانگان - https://telegram.me/divanesara/369) در محقق شدن آن، بسیار کمک کردند (تجربه نشان میدهد آن قدر که معرفی مستقیم کانال موثر است، فوروارد (باز ارسال) پستی از پستهای کانال روی کانال دیگر، موثر نیست). به طور طبیعی دوست دارم تعداد بیشتری "شین" را بخوانند و لازمه آن هم اطلاع از ذائقه مخاطب است و البته عموما شناخت ذائقه در حوزه "فرم" و این که مثلا خوب است من مطالبی را که خودم ننوشتهام را هم در "شین" به اشتراک بگذارم یا نه؟ عکس و کارتون و کاریکاتور و شعر و موسیقی و اطلاعیه باشد یا نباشد؟ هیچ وقت با خودم قرار نگذاشتهام برای مشتریپسندی، خودم را به چیزی که به آن اعتقاد ندارم، معتقد نشان دهم لذا آن مفهوم درک فضا را نباید حمل بر هماهنگ کردن خود با ذائقه غالب در حوزه معنا و درک تعبیر کرد.
به هر صورت از آن 8 عزیزی که نظرشان را برایم نوشتند ممنونم و دوباره از همه میخواهم، #نقد را جدی بگیرند.
پاینده و پوینده باشید.
محمد معینی
یک هفته مانده به زمستان
@mmoeeni1
چند بار کلمات متن را تغییر دادم تا جملات گنگ نباشند؛ من واقعا منتظر "نقد" بودم.
هشت تن از بزرگواران عضو کانال، نظراتشان را در این فاصله برایم فرستادند؛ ابراز لطف و مهرشان را بسیار سپاسگزارم. عزیز فاضلی که سالهاست میشناسمشان، نوشته بودند، ایده یکی از سخنرانیهایشان را از یکی از نوشتههای کانال گرفتند؛ این بسیار مایه خوشحالی من شد.
آخرین روز مهر پارسال که "َشین" آمد، نزدیک به 12 سال بود که وبلاگ مینوشتم (هنوز هم مینویسم) اما مطمئن بودم اقتضا نوشتن در شبکهای مثل تلگرام، با اقتضا نوشتن در بلاگر، در گوگلپلاس و در توییتر، متفاوت است به همین دلیل تا هفتهها "َشین" ساکت بود تا فضا را درک کند. حالا چند ماهی است گمان میکنم این فضا را درک کردهام با این همه معلوم است که کار بینقص نمیتواند باشد. این روزها، کوتاه و کامل و ساده نوشتن، کار بسیار سختی است و البته مشتاق بسیار دارد؛ دو روز قبل که خواستم "نقد" کنید برای شناختن همان نقصهای پیشگفته بود تا آن کار سخت، به مدد نگاه از بیرونِ دوستان ریزبین و نقاد، قدری آسانتر شود. رشد تعداد اعضای کانال خبر خوبی بوده که دوستان وبلاگنویسی چون آرمان امیری عزیز با معرفی "شین" در کانالشان (مجمع دیوانگان - https://telegram.me/divanesara/369) در محقق شدن آن، بسیار کمک کردند (تجربه نشان میدهد آن قدر که معرفی مستقیم کانال موثر است، فوروارد (باز ارسال) پستی از پستهای کانال روی کانال دیگر، موثر نیست). به طور طبیعی دوست دارم تعداد بیشتری "شین" را بخوانند و لازمه آن هم اطلاع از ذائقه مخاطب است و البته عموما شناخت ذائقه در حوزه "فرم" و این که مثلا خوب است من مطالبی را که خودم ننوشتهام را هم در "شین" به اشتراک بگذارم یا نه؟ عکس و کارتون و کاریکاتور و شعر و موسیقی و اطلاعیه باشد یا نباشد؟ هیچ وقت با خودم قرار نگذاشتهام برای مشتریپسندی، خودم را به چیزی که به آن اعتقاد ندارم، معتقد نشان دهم لذا آن مفهوم درک فضا را نباید حمل بر هماهنگ کردن خود با ذائقه غالب در حوزه معنا و درک تعبیر کرد.
به هر صورت از آن 8 عزیزی که نظرشان را برایم نوشتند ممنونم و دوباره از همه میخواهم، #نقد را جدی بگیرند.
پاینده و پوینده باشید.
محمد معینی
یک هفته مانده به زمستان
@mmoeeni1
❤1
🎲 شریعتمداری – نتانیاهو؛ هدف مختلف، وسیله یکسان
در مواجهه با اینکه هم بنیامین نتانیاهو و هم حسین شریعتمداری مخالف برجام و موافق الغای آنند، میتوان به روش معمول و مرسومِ خودِ شریعتمداری و کیهان، هر دو را "یکی" دانست و مثلا، "کیهان" را "صهیونیستی" خطاب کرد! این البته راه سادهای برای فرار از فکر کردن به دلیل اشتراک شریعتمداری و نتانیاهوست اما واقع ماجرا چیز دیگریست؛ اینکه این دو، به عنوان نماینده دو طرز فکر و تلقی، دو اولویت جداگانه دارند که در فقره برجام، به اشتراک در "نفی" آن رسیدهاند.
اگر اولویت امثال شریعتمداری، حفظ ژست مخاصمه و تسلیمناپذیری در برابر فشارهای آمریکاست (به هر قیمتی و به هر هدفی)، اولویت امثال نتانیاهو، هراسانگیز باقی ماندن ایران برای منطقه و جهان است و وقتی بهانه این هراس، انرژی وحشتناک "هستهای" باشد، نیل به مقصود بسی آسانتر خواهد بود. این هدف اسراییل را تا حد بسیاری، رفتار و گفتارهای "احمدینژاد" تامین کرده بود. برجام، اما کوتاه آمدن در مقابل فشارهای بیرونی بود (گیریم شریعتمداریها بهدستآمدهها را نمیخواهند که ببینند) و همزمان، نشانهای از اینکه نظام سیاسی حاکم بر ایران آنچنان که تبلیغ و ترویج شده بود، گریزان از مذاکره و مفاهمه نیست.
برجام اولویتهای شریعتمداری و نتانیاهو و افراطیون هیئت حاکمه آمریکا را نشانه رفت. این که نخستوزیر اسراییل میگوید که برجام، اعراب را به اسراییل نزدیک کرد، هم به این معنی است که ایران هنوز هراسانگیز است. تیتر شدن این گفته نتانیاهو در صفحه اول شماره امروز کیهان هم (جدای از این که نشان میدهد کیهان به صداقت نتانیاهو ایمان دارد)، البته دادن آدرس عوضی است؛ که ببینید اسراییل را برجام از تنهایی درآورد گو در این میانه آنچه اعراب به آن کاملا بیاعتنا بودهاند، حضور و دخالت نظامی و غیرنظامی ایران در کشورهای منطقه حتی در حد بشارت براندازی نظامهای مستقر و قانونی منطقه است (که کیهان و امثال کیهان همیشه دور آتش آن رقصیده و آواز خواندهاند)؛ و این کاری است که اسراییل یا از آن پرهیز دارد یا بازی شیکتری برایش بلد است!
همانطور که شریعتمداری اساس مالکیت انرژی هستهای و تداوم نزاع و مخاصمه با غرب و آمریکا را اصل موضوعه، وحی منزل و اولویت نخست میداند، آرزوی نتانیاهو نیز هراسانگیز باقی ماندن و ضعف مفرط اقتصاد ایران در نتیجه هزینه کردن مدام بابت رفتارهای سیاسی دشمنتراش است. این دو علیه برجام، سر پیچ یک کوچه به هم رسیدهاند و این گناه هیچکدام نیست!
@mmoeeni1
http://s3.img7.ir/G6w9j.jpg
در مواجهه با اینکه هم بنیامین نتانیاهو و هم حسین شریعتمداری مخالف برجام و موافق الغای آنند، میتوان به روش معمول و مرسومِ خودِ شریعتمداری و کیهان، هر دو را "یکی" دانست و مثلا، "کیهان" را "صهیونیستی" خطاب کرد! این البته راه سادهای برای فرار از فکر کردن به دلیل اشتراک شریعتمداری و نتانیاهوست اما واقع ماجرا چیز دیگریست؛ اینکه این دو، به عنوان نماینده دو طرز فکر و تلقی، دو اولویت جداگانه دارند که در فقره برجام، به اشتراک در "نفی" آن رسیدهاند.
اگر اولویت امثال شریعتمداری، حفظ ژست مخاصمه و تسلیمناپذیری در برابر فشارهای آمریکاست (به هر قیمتی و به هر هدفی)، اولویت امثال نتانیاهو، هراسانگیز باقی ماندن ایران برای منطقه و جهان است و وقتی بهانه این هراس، انرژی وحشتناک "هستهای" باشد، نیل به مقصود بسی آسانتر خواهد بود. این هدف اسراییل را تا حد بسیاری، رفتار و گفتارهای "احمدینژاد" تامین کرده بود. برجام، اما کوتاه آمدن در مقابل فشارهای بیرونی بود (گیریم شریعتمداریها بهدستآمدهها را نمیخواهند که ببینند) و همزمان، نشانهای از اینکه نظام سیاسی حاکم بر ایران آنچنان که تبلیغ و ترویج شده بود، گریزان از مذاکره و مفاهمه نیست.
برجام اولویتهای شریعتمداری و نتانیاهو و افراطیون هیئت حاکمه آمریکا را نشانه رفت. این که نخستوزیر اسراییل میگوید که برجام، اعراب را به اسراییل نزدیک کرد، هم به این معنی است که ایران هنوز هراسانگیز است. تیتر شدن این گفته نتانیاهو در صفحه اول شماره امروز کیهان هم (جدای از این که نشان میدهد کیهان به صداقت نتانیاهو ایمان دارد)، البته دادن آدرس عوضی است؛ که ببینید اسراییل را برجام از تنهایی درآورد گو در این میانه آنچه اعراب به آن کاملا بیاعتنا بودهاند، حضور و دخالت نظامی و غیرنظامی ایران در کشورهای منطقه حتی در حد بشارت براندازی نظامهای مستقر و قانونی منطقه است (که کیهان و امثال کیهان همیشه دور آتش آن رقصیده و آواز خواندهاند)؛ و این کاری است که اسراییل یا از آن پرهیز دارد یا بازی شیکتری برایش بلد است!
همانطور که شریعتمداری اساس مالکیت انرژی هستهای و تداوم نزاع و مخاصمه با غرب و آمریکا را اصل موضوعه، وحی منزل و اولویت نخست میداند، آرزوی نتانیاهو نیز هراسانگیز باقی ماندن و ضعف مفرط اقتصاد ایران در نتیجه هزینه کردن مدام بابت رفتارهای سیاسی دشمنتراش است. این دو علیه برجام، سر پیچ یک کوچه به هم رسیدهاند و این گناه هیچکدام نیست!
@mmoeeni1
http://s3.img7.ir/G6w9j.jpg
📝 ایرج حسینی نوشته:
🔴 فقط ما حق تحمیل داریم!
یادداشت روز (۲۲ آذرماه ۹۵) حسین شریعتمداری در روزنامه کیهان میگوید که از بعد از شروع به کار دولت روحانی («طی سه سال و چند ماه گذشته»)، با وجود مشکلات فزاینده مردم (که «وجود بسیاری از این مشکلات طبیعی نیست»)، جریانی تلاش دارد همچنان بر دامنه مشکلات اضافه کند («نه فقط اقدام مؤثری برای برطرف کردن مشکلات مورد اشاره انجام نمیدهد، بلکه پیدایش و افزایش دامنه آن را طبیعی و عادی نیز معرفی میکند»). او به واردات کالاهای غیرضروری (گو این کالاها صرفا در دوره دولت فعلی وارد کشور شده) و واگذاری برخی پیمانها به طرفهای خارجی اشاره میکند (و از آن جمله همزمان با هجمه سردار عبداللهی (رییس قرارگاه خاتم) به قرارداد با کشتیسازی با کره جنوبی، این قرار داد را زیر سوال میبرد) و نتیجهگیری میکند دلیل اینکه با وجود اطلاع مسئولان از تبعات حل نشدن مشکلات مردم (که قاعدتا باید منجر به «سلب اعتماد (مردم از) آنان و احساس نیاز شدید به برکناری دستاندرکاران مشکلآفرین» شود)، این مشکلات تعمدا گسترش داده میشود این است که میخواهند «تسلیم در مقابل آمریکا و تن دادن به خواستههای دشمن را به عنوان «کلید» قفل بسته (مشکلات) معرفی کنند.» نماینده ولیفقیه در موسسه کیهان سپس برای اثبات قدرت پیشبینی خود و پاک دانستن خود از آلودگی به «توهم توطئه»، پیشبینی خود را از وقوع «فتنه ۸۸» مثال میآورد.
درباره این یادداشت و ادعای مطرح شده در آن، چند نکته قابل توجه است:
۱) با این سبک استنتاج، میتوان اتهام «تلاش برای بیشتر کردن مشکلات مردم برای اجبار مردم به پذیرفتن سبک و روش خاصی جهت حل مشکلات» را نه تنها به دولت احمدینژاد هم، که به کل نظام نیز نسبت داد؛ چه در هر صورت آنچه سر جای خود باقیست «مشکلات مردم» است و ابلاغیههای سیاسی مستقیم و غیرمستقیم که چاره حل مشکلات را صرفا در دل «رفتارهای سیاسی» میداند و القا میکند. به فرض صحت ادعای مدیر مسئول کیهان، اگر مسئولان دولت روحانی چاره را در مصالحه با آمریکا میدانند و آن را القا میکنند، دیگرانی سالهای سال است مخاصمه با آمریکا را دالان ورود به «بهشت» دانسته و تبلیغ کردهاند.
۲) خود حسین شریعتمداری میداند بسیاری از تحلیل و پیشبینیهای خود و روزنامه متصل به بیتالمالاش، نادرست از آب درآمده است؛ معروفترین آنان، بیاثر دانستن و گاه حتی «نعمت» دانستن تحریمهایی بود که زندگی را بر مردم بسیار دشوار کرد و عواقب زیانبار آن هنوز پابرجاست. کار به جایی رسید که خود همین روزنامه لغو نشدن تحریمها را مدام زیر سوال برد! این روزنامه همچنین بابت پیشبینیهای کاملا نادرست از عملکرد دولت محمود احمدینژاد و پشتیبانیهای مستمر از وی، یک عذرخواهی بزرگ به تاریخ و مردم بدهکار است. هنوز معلوم نیست چطور چنین نهادهایی (حقیقی و حقوقی) تصور میکنند، «فراموشکاری» آیینی همگانی است آنچنان که خود مومنان به آن آییناند!
۳) تحلیل و زوایه دید امثال حسین شریعتمداری و نهادهای دور از دسترس رای مردم در نقد و عناد با دولت روحانی، به خوبی نشان میدهد که مبنا و فلسفه حیات سیاسی جریانی کمشمار اما پر زر و زور، در عین نمایش دلسوزی برای مردم (نمونه یادداشت امروز حسین شریعتمداری)، میتواند خود مستقل از مردم باشد و پیشبینیهای یکسره غلط از آب درآمده خود را به فراموشی بسپارد و همچنان مدعی نسخههای شفابخش جادویی باشد! شاید از این روست که همین میدانهای تنگ و آراسته انتخابات را هم، تنگتر میخواهند تا مدام «سبک زندگی خاصی» را به مردم تحمیل کنند؛ همان کاری که مدعیاند دیگران حق آن را ندارند.
📌 از: http://plink.ir/YFkH0
@mmoeeni1
🔴 فقط ما حق تحمیل داریم!
یادداشت روز (۲۲ آذرماه ۹۵) حسین شریعتمداری در روزنامه کیهان میگوید که از بعد از شروع به کار دولت روحانی («طی سه سال و چند ماه گذشته»)، با وجود مشکلات فزاینده مردم (که «وجود بسیاری از این مشکلات طبیعی نیست»)، جریانی تلاش دارد همچنان بر دامنه مشکلات اضافه کند («نه فقط اقدام مؤثری برای برطرف کردن مشکلات مورد اشاره انجام نمیدهد، بلکه پیدایش و افزایش دامنه آن را طبیعی و عادی نیز معرفی میکند»). او به واردات کالاهای غیرضروری (گو این کالاها صرفا در دوره دولت فعلی وارد کشور شده) و واگذاری برخی پیمانها به طرفهای خارجی اشاره میکند (و از آن جمله همزمان با هجمه سردار عبداللهی (رییس قرارگاه خاتم) به قرارداد با کشتیسازی با کره جنوبی، این قرار داد را زیر سوال میبرد) و نتیجهگیری میکند دلیل اینکه با وجود اطلاع مسئولان از تبعات حل نشدن مشکلات مردم (که قاعدتا باید منجر به «سلب اعتماد (مردم از) آنان و احساس نیاز شدید به برکناری دستاندرکاران مشکلآفرین» شود)، این مشکلات تعمدا گسترش داده میشود این است که میخواهند «تسلیم در مقابل آمریکا و تن دادن به خواستههای دشمن را به عنوان «کلید» قفل بسته (مشکلات) معرفی کنند.» نماینده ولیفقیه در موسسه کیهان سپس برای اثبات قدرت پیشبینی خود و پاک دانستن خود از آلودگی به «توهم توطئه»، پیشبینی خود را از وقوع «فتنه ۸۸» مثال میآورد.
درباره این یادداشت و ادعای مطرح شده در آن، چند نکته قابل توجه است:
۱) با این سبک استنتاج، میتوان اتهام «تلاش برای بیشتر کردن مشکلات مردم برای اجبار مردم به پذیرفتن سبک و روش خاصی جهت حل مشکلات» را نه تنها به دولت احمدینژاد هم، که به کل نظام نیز نسبت داد؛ چه در هر صورت آنچه سر جای خود باقیست «مشکلات مردم» است و ابلاغیههای سیاسی مستقیم و غیرمستقیم که چاره حل مشکلات را صرفا در دل «رفتارهای سیاسی» میداند و القا میکند. به فرض صحت ادعای مدیر مسئول کیهان، اگر مسئولان دولت روحانی چاره را در مصالحه با آمریکا میدانند و آن را القا میکنند، دیگرانی سالهای سال است مخاصمه با آمریکا را دالان ورود به «بهشت» دانسته و تبلیغ کردهاند.
۲) خود حسین شریعتمداری میداند بسیاری از تحلیل و پیشبینیهای خود و روزنامه متصل به بیتالمالاش، نادرست از آب درآمده است؛ معروفترین آنان، بیاثر دانستن و گاه حتی «نعمت» دانستن تحریمهایی بود که زندگی را بر مردم بسیار دشوار کرد و عواقب زیانبار آن هنوز پابرجاست. کار به جایی رسید که خود همین روزنامه لغو نشدن تحریمها را مدام زیر سوال برد! این روزنامه همچنین بابت پیشبینیهای کاملا نادرست از عملکرد دولت محمود احمدینژاد و پشتیبانیهای مستمر از وی، یک عذرخواهی بزرگ به تاریخ و مردم بدهکار است. هنوز معلوم نیست چطور چنین نهادهایی (حقیقی و حقوقی) تصور میکنند، «فراموشکاری» آیینی همگانی است آنچنان که خود مومنان به آن آییناند!
۳) تحلیل و زوایه دید امثال حسین شریعتمداری و نهادهای دور از دسترس رای مردم در نقد و عناد با دولت روحانی، به خوبی نشان میدهد که مبنا و فلسفه حیات سیاسی جریانی کمشمار اما پر زر و زور، در عین نمایش دلسوزی برای مردم (نمونه یادداشت امروز حسین شریعتمداری)، میتواند خود مستقل از مردم باشد و پیشبینیهای یکسره غلط از آب درآمده خود را به فراموشی بسپارد و همچنان مدعی نسخههای شفابخش جادویی باشد! شاید از این روست که همین میدانهای تنگ و آراسته انتخابات را هم، تنگتر میخواهند تا مدام «سبک زندگی خاصی» را به مردم تحمیل کنند؛ همان کاری که مدعیاند دیگران حق آن را ندارند.
📌 از: http://plink.ir/YFkH0
@mmoeeni1
👍1
🛳 فتنه کِشتی
این گزارهها را بخوانید:
⛵️ 19 آذر: به فاصله سه روز پس از خبر وال استریت ژورنال مبنی بر قصد کشتیرانی برای امضای قرارداد خرید کشتی با کرهایها خبر میرسد که حدود ۲ ساعت پیش کشتیرانی جمهوری اسلامی اولین قرارداد سفارش ساخت کشتی با هیوندایی را امضا کرد. این قرارداد شامل ۱۰ فروند کشتی است. (تسنیم)
⛵️ همان روز: در حالی امروز شرکت کشتیرانی از امضای قرارداد ساخت ۸ فروند کشتی با کره خبر داد که خبرنگاران اعزامی به بندرعباس دیروز شاهد اشکهای مدیرعامل بزرگترین مجتمع کشتیسازی و فراساحل کشور (ایزوایکو) بودند که با ۵۳۰۰ کارگر توان و ظرفیتهای عظیم صنعت خود در کشتیسازی را بر زمین مانده میدید. (فارس)
⛵️ دو روز بعد: فرمانده قرارگاه خاتمالانبیاء با انتقاد از قرارداد ایران و کره جنوبی درباره کشتیسازی از دولت خواست که دستور لغو فوری آن را صادر کند. سردار عبادالله عبداللهی در نشست خبری خود با خبرنگاران با اشاره به امضای قرادادی توسط دولت با کره جنوبی برای ساخت کشتی، اظهار کرد: مجموعه صدرا که می توانست کشتی اقیانوسپیمای ۳۱۳ بسازد، چرا خودش وارد ساخت این کشتی ها نشود؟ آیا این کار خیانت به حساب نمیآید؟ (ایسنا)
⛵️ سه روز بعد (22 آذر): «در حالی که کارخانجات کشتیسازی کشورمان با تخصص برجسته و تجربه مثالزدنی در حال ورشکستگی است، سفارش ساخت 10 کشتی به کرهجنوبی داده میشود.» (روزنامه کیهان)
⛵️ همان روز (22 آذر): معاون اول رئیسجمهوری با اشاره به جزئیات قرارداد خرید کشتی از کره جنوبی، گفت: این قرارداد برای سال ۲۰۰۸ است و موضوع جدیدی نیست. (ایسنا)
⛵️ همان شب (22 آذر): محمدعلی بیگی، در برنامه پایش شبکه یک سیما گفت: «سفارشهای ۱۲ سال پیش کشتیرانی جمهوری اسلامی ایران و شرکت ملی نفتکش، به کشتیسازان داخلی گواه حمایت کشتیرانیها از این صنعت است، سفارشاتی که البته تاکنون به سرانجام نرسیده است. ما قبلاً سفارشهایی برای ساخت ۲فروند نفتکش به مبلغ هر کدام ۳۰ میلیون دلار که سال شروع قرارداد ۸۳ بوده با شرکت ایزوایکو منعقد کردیم، قرار بود ۲۴ ماهه این دو فروند کشتی را تحویل دهند که تاکنون بعد از ۱۲ سال این اتفاق نیفتاده است. این کارشناس افزود: به شرکت صنایع دریایی ایران (صدرا) سفارش ساخت سه فروند نفتکش به مبلغ هر کدام ۴۰ میلیون دلار و در سال ۸۴ منعقد کردیم که آن شرکت نیز بعد از ۱۲ سال به تعهدات خود عمل نکرده است.»
⛵️ ایضا وزیر نفت (یک سال قبل): «یک فاز پارس جنوبی را با یک میلیارد دلار به خارجیها دادیم حال آنکه برای همان 3.7 میلیارد دلار به ایرانی دادیم که هنوز کاری انجام ندادهاند ... 1.8 میلیارد دلار به شرکت صدرا داده شده اما یک ریال کار به وزارت نفت تحویل نشده است.»
📌 نتیجهگیری: بزرگترین مشکل ما نه تحریم و مقاومتی نبودن اقتصاد و شل شدن در برابر استکبار و انقلابی بودن و افراطی نبودن، که بیزحمت و بیمکافات بودن "دروغگویی" است؛ طوری که تقریبا تشخیص "راست" و "دروغ" نیازمند وحی مستقیم از ملکوت اعلی شده است. همین است که نه از خود شیوع "فساد"، که این روزها همه از آن نالاناند، بلکه باید از تغافل و تجاهل برخی درباره علت فسادی چنین گسترده، باید که حیرتزده شد؛ از اینکه عدهای مدام بپرسند: «واقعا چرا فساد این همه شایع شده؟»!
📷 عکس: اشکریزی مدیرعامل ایزوایکو
🔴 تکمله: این یادداشت در مورد راست و دروغ بودن ادعای شخص خاصی قضاوت نکرده. مبنای سخن اصلا این است که تشخیص راست و دروغ عملا بسیار دشوار شده از بس که دروغگویی، بیزحمت و بیمکافات است!
▶️ @mmoeeni1
http://s3.img7.ir/vy5lZ.jpg
این گزارهها را بخوانید:
⛵️ 19 آذر: به فاصله سه روز پس از خبر وال استریت ژورنال مبنی بر قصد کشتیرانی برای امضای قرارداد خرید کشتی با کرهایها خبر میرسد که حدود ۲ ساعت پیش کشتیرانی جمهوری اسلامی اولین قرارداد سفارش ساخت کشتی با هیوندایی را امضا کرد. این قرارداد شامل ۱۰ فروند کشتی است. (تسنیم)
⛵️ همان روز: در حالی امروز شرکت کشتیرانی از امضای قرارداد ساخت ۸ فروند کشتی با کره خبر داد که خبرنگاران اعزامی به بندرعباس دیروز شاهد اشکهای مدیرعامل بزرگترین مجتمع کشتیسازی و فراساحل کشور (ایزوایکو) بودند که با ۵۳۰۰ کارگر توان و ظرفیتهای عظیم صنعت خود در کشتیسازی را بر زمین مانده میدید. (فارس)
⛵️ دو روز بعد: فرمانده قرارگاه خاتمالانبیاء با انتقاد از قرارداد ایران و کره جنوبی درباره کشتیسازی از دولت خواست که دستور لغو فوری آن را صادر کند. سردار عبادالله عبداللهی در نشست خبری خود با خبرنگاران با اشاره به امضای قرادادی توسط دولت با کره جنوبی برای ساخت کشتی، اظهار کرد: مجموعه صدرا که می توانست کشتی اقیانوسپیمای ۳۱۳ بسازد، چرا خودش وارد ساخت این کشتی ها نشود؟ آیا این کار خیانت به حساب نمیآید؟ (ایسنا)
⛵️ سه روز بعد (22 آذر): «در حالی که کارخانجات کشتیسازی کشورمان با تخصص برجسته و تجربه مثالزدنی در حال ورشکستگی است، سفارش ساخت 10 کشتی به کرهجنوبی داده میشود.» (روزنامه کیهان)
⛵️ همان روز (22 آذر): معاون اول رئیسجمهوری با اشاره به جزئیات قرارداد خرید کشتی از کره جنوبی، گفت: این قرارداد برای سال ۲۰۰۸ است و موضوع جدیدی نیست. (ایسنا)
⛵️ همان شب (22 آذر): محمدعلی بیگی، در برنامه پایش شبکه یک سیما گفت: «سفارشهای ۱۲ سال پیش کشتیرانی جمهوری اسلامی ایران و شرکت ملی نفتکش، به کشتیسازان داخلی گواه حمایت کشتیرانیها از این صنعت است، سفارشاتی که البته تاکنون به سرانجام نرسیده است. ما قبلاً سفارشهایی برای ساخت ۲فروند نفتکش به مبلغ هر کدام ۳۰ میلیون دلار که سال شروع قرارداد ۸۳ بوده با شرکت ایزوایکو منعقد کردیم، قرار بود ۲۴ ماهه این دو فروند کشتی را تحویل دهند که تاکنون بعد از ۱۲ سال این اتفاق نیفتاده است. این کارشناس افزود: به شرکت صنایع دریایی ایران (صدرا) سفارش ساخت سه فروند نفتکش به مبلغ هر کدام ۴۰ میلیون دلار و در سال ۸۴ منعقد کردیم که آن شرکت نیز بعد از ۱۲ سال به تعهدات خود عمل نکرده است.»
⛵️ ایضا وزیر نفت (یک سال قبل): «یک فاز پارس جنوبی را با یک میلیارد دلار به خارجیها دادیم حال آنکه برای همان 3.7 میلیارد دلار به ایرانی دادیم که هنوز کاری انجام ندادهاند ... 1.8 میلیارد دلار به شرکت صدرا داده شده اما یک ریال کار به وزارت نفت تحویل نشده است.»
📌 نتیجهگیری: بزرگترین مشکل ما نه تحریم و مقاومتی نبودن اقتصاد و شل شدن در برابر استکبار و انقلابی بودن و افراطی نبودن، که بیزحمت و بیمکافات بودن "دروغگویی" است؛ طوری که تقریبا تشخیص "راست" و "دروغ" نیازمند وحی مستقیم از ملکوت اعلی شده است. همین است که نه از خود شیوع "فساد"، که این روزها همه از آن نالاناند، بلکه باید از تغافل و تجاهل برخی درباره علت فسادی چنین گسترده، باید که حیرتزده شد؛ از اینکه عدهای مدام بپرسند: «واقعا چرا فساد این همه شایع شده؟»!
📷 عکس: اشکریزی مدیرعامل ایزوایکو
🔴 تکمله: این یادداشت در مورد راست و دروغ بودن ادعای شخص خاصی قضاوت نکرده. مبنای سخن اصلا این است که تشخیص راست و دروغ عملا بسیار دشوار شده از بس که دروغگویی، بیزحمت و بیمکافات است!
▶️ @mmoeeni1
http://s3.img7.ir/vy5lZ.jpg
http://plink.ir/hrsrs
⌛️ مطالعه این متن را برای آگاهی از زاویه دید قابل تاملی درباره وقایع منطقه، توصیه میکنم
💬 خوشحالی در حلب دو شَبه است
میرمحمود موسوی مدیرکل اسبق آسیای غربی وزارت امور خارجه و سفیر سابق ایران در هند و پاکستان در مصاحبه با روزنامه «شرق» اظهار داشت: «عملیات موفقیتآمیز در حلب و امثال آن، خوشحالی دوشبه است؛ باید نگران 30 سال آینده بود. من وضعیت را بسیار سیاه میبینم.»
وی افزوده است: زمانی که نیروهای آمریکایی با سکوت یا حمایت ایران در افغانستان عملیات انجام دادند و طالبان را از کابل راندند، برخیها خیلی خوشحال بودند که مشکل تمام شد، درحالیکه من اعتقاد داشتم تازه مشکل شروع شد.
از دیدگاه وی «تاکنون در سوریه 300 هزار نفر کشته شده و حدود 12 میلیون آواره در این کشور وجود دارد. اینها چیزی بهغیر از نفرت برجا نمیگذارد».
موسوی یادآوری کرده است که «در سوریه 10 میلیون خانواده متنفر خواهید داشت. دستکم دو نسل طول میکشد تا اینها افرادی طبیعی شوند. این کینهها در درونشان خشونت خواهد زایید. یک آدم طبیعی نمیتواند بهسادگی سر ببرد اما در شرایط نفرتآور این افراد تولید میشوند و این شرایط در طول سالها در این منطقه ایجاد شد.»
او در ادامه خاطرنشان کرده است: «تصور اینکه ما در داخل مرزهای خود امنیت داریم کاملا خطاست؛ تمام منطقه باید در صلح باشد. سوریه، عراق، عربستان و افغانستان باید در صلح باشند. اگر هرکدام از اینها امنیتشان دچار مشکل شود، امنیت ما را هم خدشهدار و پیشرفت را برای ما سخت خواهند کرد.»
موسوی در پاسخ به سوال که «پس پایانی برای جنگ در سوریه متصور نیستید؟» گفته است: «نه؛ درحالحاضر من وضعیت سوریه را بسامان نمیبینم. مشکلات سوریه تازه در ابتدای راه است. من تصور نمیکنم در آینده نزدیک مشکلات سوریه یا عراق به پایان برسد.»
وی در مورد مسئله موصل نیز با بیان اینکه «جریانات شیعهای مثل حشد شعبی ممکن است جغرافیای انسانی آنجا را تغییر دهند»، اظهار داشته است: ترکیه نسبت به این قصه حساس است.
این دیپلمات باسابقه ایرانی همچنین با اشاره به اینکه «ترکیه یک همسایه خوب برای ما در طول چندین دهه گذشته بوده است و ما چه در زمان جنگ و چه بعد از آن با این کشور رابطه نزدیکی داشتیم و بهغیر از تعاملات تجاری، در ملاحظات سیاسی هم تعاملاتی داشتیم»، تاکید کرده است: لازم است طرفین از زبان گفتوگو با همدیگر استفاده کنند.
او در پاسخ به این پرسش که «تحلیل شما از سفر سرزده آقای چاووشاوغلو (وزیر خارجه ترکیه) به تهران چیست؟» تصریح کرده است: «من هیچ اطلاعی از انگیزه این سفر و مذاکرات انجامگرفته، ندارم. باید منتظر باشیم ببینیم که رسانههای ترکیه در این رابطه چه میگویند، چون که از رسانههای ما معمولا مطلبی درنمیآید. این نکته بدی است که مسئولان مردم را مطلع نمیکنند، درحالیکه مسئولان سایر کشورها رفتار بهتری با مردم کشور خود دارند.»
📌 از: http://plink.ir/P9vKg
@mmoeeni1
⌛️ مطالعه این متن را برای آگاهی از زاویه دید قابل تاملی درباره وقایع منطقه، توصیه میکنم
💬 خوشحالی در حلب دو شَبه است
میرمحمود موسوی مدیرکل اسبق آسیای غربی وزارت امور خارجه و سفیر سابق ایران در هند و پاکستان در مصاحبه با روزنامه «شرق» اظهار داشت: «عملیات موفقیتآمیز در حلب و امثال آن، خوشحالی دوشبه است؛ باید نگران 30 سال آینده بود. من وضعیت را بسیار سیاه میبینم.»
وی افزوده است: زمانی که نیروهای آمریکایی با سکوت یا حمایت ایران در افغانستان عملیات انجام دادند و طالبان را از کابل راندند، برخیها خیلی خوشحال بودند که مشکل تمام شد، درحالیکه من اعتقاد داشتم تازه مشکل شروع شد.
از دیدگاه وی «تاکنون در سوریه 300 هزار نفر کشته شده و حدود 12 میلیون آواره در این کشور وجود دارد. اینها چیزی بهغیر از نفرت برجا نمیگذارد».
موسوی یادآوری کرده است که «در سوریه 10 میلیون خانواده متنفر خواهید داشت. دستکم دو نسل طول میکشد تا اینها افرادی طبیعی شوند. این کینهها در درونشان خشونت خواهد زایید. یک آدم طبیعی نمیتواند بهسادگی سر ببرد اما در شرایط نفرتآور این افراد تولید میشوند و این شرایط در طول سالها در این منطقه ایجاد شد.»
او در ادامه خاطرنشان کرده است: «تصور اینکه ما در داخل مرزهای خود امنیت داریم کاملا خطاست؛ تمام منطقه باید در صلح باشد. سوریه، عراق، عربستان و افغانستان باید در صلح باشند. اگر هرکدام از اینها امنیتشان دچار مشکل شود، امنیت ما را هم خدشهدار و پیشرفت را برای ما سخت خواهند کرد.»
موسوی در پاسخ به سوال که «پس پایانی برای جنگ در سوریه متصور نیستید؟» گفته است: «نه؛ درحالحاضر من وضعیت سوریه را بسامان نمیبینم. مشکلات سوریه تازه در ابتدای راه است. من تصور نمیکنم در آینده نزدیک مشکلات سوریه یا عراق به پایان برسد.»
وی در مورد مسئله موصل نیز با بیان اینکه «جریانات شیعهای مثل حشد شعبی ممکن است جغرافیای انسانی آنجا را تغییر دهند»، اظهار داشته است: ترکیه نسبت به این قصه حساس است.
این دیپلمات باسابقه ایرانی همچنین با اشاره به اینکه «ترکیه یک همسایه خوب برای ما در طول چندین دهه گذشته بوده است و ما چه در زمان جنگ و چه بعد از آن با این کشور رابطه نزدیکی داشتیم و بهغیر از تعاملات تجاری، در ملاحظات سیاسی هم تعاملاتی داشتیم»، تاکید کرده است: لازم است طرفین از زبان گفتوگو با همدیگر استفاده کنند.
او در پاسخ به این پرسش که «تحلیل شما از سفر سرزده آقای چاووشاوغلو (وزیر خارجه ترکیه) به تهران چیست؟» تصریح کرده است: «من هیچ اطلاعی از انگیزه این سفر و مذاکرات انجامگرفته، ندارم. باید منتظر باشیم ببینیم که رسانههای ترکیه در این رابطه چه میگویند، چون که از رسانههای ما معمولا مطلبی درنمیآید. این نکته بدی است که مسئولان مردم را مطلع نمیکنند، درحالیکه مسئولان سایر کشورها رفتار بهتری با مردم کشور خود دارند.»
📌 از: http://plink.ir/P9vKg
@mmoeeni1
اگر امروز از خود بپرسم چرا ادبیات را دوست میدارم، اولین چیزی که به ذهنم میآید این است: ادبیات یاریام میکند تا زندگی کنم. دیگر آنقدرها هم مثل نوجوانی از ادبیات انتظار ندارم مرا از آسیبهای مواجهه با آدمهای واقعی دور نگه دارد. ادبیات مرا از تجربههای واقعی محروم نمیسازد، بلکه چشمانداز جهانهایی را در ادامۀ جهان واقعی پیش چشمم میگشاید و مجال میدهد به درک بهتری از آنها برسم. گمان نمیکنم تنها کسی باشم که چنین نگاهی به ادبیات دارد. ادبیات موجزتر و بلیغتر از زندگی روزمره و البته نه یکسره متفاوت از آن، جهانمان را وسعت میبخشد و تشویقمان میکند به شیوههایی دیگر درکش کنیم و سامانش دهیم.
📚 ادبیات در مخاطره / تزوتان تودوروف / ترجمه محمدمهدی شجاعی
📌 از: https://goo.gl/w1DTnv
@mmoeeni1
📚 ادبیات در مخاطره / تزوتان تودوروف / ترجمه محمدمهدی شجاعی
📌 از: https://goo.gl/w1DTnv
@mmoeeni1
https://goo.gl/z1CGVo
🛡 از حقوق شهروندی تا مصلحت
1) حتی صرف بر زبان راندن اصطلاح "حقوق شهروندی" هم میتواند مبارک باشد؛ میخواهد زبان، زبانِ محمود احمدینژاد باشد یا حسن روحانی. "حق" و "شهروند" کنار هم که بنشینند، همه اقلیم مملکت سهم "تکلیف شهروندی" نمیشود؛ او باید دست و پاهایش را جمعوجور کند تا برای "حق شهروندی" هم جایی باشد؛ گیریم برای مدتها نتواند قبول کند که همه حجم کشور سهم تنها او نیست و بخواهد، "مقاومت" کند. برای درک وسعت این مقاومت رجوع کنید به ماجرای از رده خارج کردن شعار «انرژی هستهای حق مسلم ماست»! بعد از این شعار بود که مردم یاد گرفته بودند مثلا «امنیت شغلی حق مسلم ماست»! چاره این شد که «انرژی هستهای حق مسلم ماست» ناگهان کنار گذاشته شد چون مایه بدآموزی شده بود!
2) جدیترین و شاید "تنها" خطری که "حقوق شهروندی" را تهدید و رعایت آن را متوقف میکند، احتمالا "مصلحت"هایی است که یا خود به خود – به اقتضای تدبیر شئون مملکت - به وجود میآیند (و طبیعی است) یا به وجود آورده میشوند تا رعایت حقوق شهروندی، به فراموشی سپرده شود (و این فقره دوم، معمولا با "تمدید" حالتهای فوقالعاده و القای خصومت و دشمنی "همیشگی" نیروهای اهریمنی صورت میگیرد). تمییز دادن این دو، گاهی آسان و گاهی دشوار است. آنچه کشور به آن نیاز مبرم دارد، قدرت تمییز این دو است و اینکه کسانی به راحتی نتوانند "مصلحتتراشی" کنند.
3) مصاحبه اخیر هادی خامنهای درباره بازرسی از وضعیت زندانها در اوایل انقلاب نشان میدهد که مرحوم امام خمینی حساسیت ویژهای به رعایت حقوق زندانیان داشتهاند. او که به عنوان بازرس از سوی بینانگذار نظام راهی زندان شده بوده، در این مصاحبه از جمله گفته: «نوبت فلان بند (زندان) شد، مثلا ۲۰ نفر، ۲۵ نفر بودند آمدند توی حیاط در آن قسمتی که برای اینها در نظر گرفته شده بود، دیدیم اول کار آن مبصر کلاسشان اینها را جمع کرد و گفت اول باید سرود «خمینی ای امام» را بخوانید ... اصلا قبول نداشتند اما مجبور بودند که این کار را باید بکنند! خواندند و بعد هم آخرش تکبیر! از آن طرف هم به ما میگفتند که آقا سیگار هم به ما نمیدهند! نمیگذارند سیگار بکشیم! ما به آقای لاجوردی گفتیم چرا سیگار به اینها نمیدهید؟ ایشان گفتند خب برایشان ضرر دارد! گفتم دل شما برای ضرر اینها سوخته است؟ ... خلاصه یک عذرهایی میآورد؛ ما وقتی گزارش به امام میدادیم، من این دو موضوع را برای امام مطرح کردم! آنقدر امام عصبانی شدند از این ماجرا، تا شنیدند، همانجا یک لحظه نگذشت، خطاب به احمدآقا گفتند: احمد! همین الان زنگ بزن به اوین بگو سرود باید قطع شود، سیگار هم باید به همه داده شود!»
مجموعه گزارشها از بدرفتاری با زندانیان (که مورد بالا احتمالا باید یکی از معمولیترین آنها بوده باشد)، کار را به آنجا میرساند که رهبر وقت انقلاب، صراحتا دستور برکناری لاجوردی را صادر میکنند و لاجوردی برکنار میشود ولی به قول هادی خامنهای: «یکی، دو روز بعدش که ما به اوین رفت و آمد میکردیم دیدیم تعدادی از بچهها و دوستان خود آقای لاجوردی دارند جعبه شیرینی ميآورند و بين همه شیرینی پخش میکنند! گفتیم ماجرا چیست؟ گفتند آقای لاجوردی برگشته! داستان چیست؟ فهمیدیم که در این فاصله، در تلویزیون البته با انگیزه حمایت از آقای لاجوردی آن فیلمی بود که دو، سه نفر از بچههای کمیته را گرفته و شکنجه کرده بودند که خب چند سال از این ماجرا گذشته بود و نشان هم داده بودند، دوباره نشان دادند ... رفته بودند که امام را بالاخره به این فکر بیندازند که ایشان صلاح نیست برداشته شود، اگر در این موقعیت برداشته شود منافقین جری میشوند و بالاخره نظری بود! آن موقع مدیر تلویزیون آقای محمد هاشمی بود! خلاصه ایشان را برگرداندند یعنی از امام خواستند که 🔹مصلحت 🔹 است که ایشان برگردند.»
4) احتمالا یکی از مهمترین بخشهای سخنرانی حسن روحانی در مراسم امضای منشور حقوق شهروندی، این بخش بوده باشد: «چرا این وظیفه (مسئولیت اجرای قانون اساسی) به دوش رییسجمهوری آمده است؟ به دلیل این که تنها فردی که در کشور با رای عموم مردم در سطح ملی انتخاب می شود، رییس جمهوری کشور است.»
این واقعیت (تنگ بودن بینظیر رابطه بین رای همه مردم ایران با رییسجمهوری)، مهم و انکارنشدنی است؛ تاکید بر این واقعیت، راه را بر حذف پست ریاستجمهوری دشوار میکند. سالهاست جریان اصولگرایی (به رغم قدرت بیرقیب در نهادهای غیرانتخابی)، از موفقیت در انتخابات ریاست جمهوری بازماندهاند چرا که در سطح ملی، فاقد مقبولیتاند. حتی احمدینژادی که او را مال خود میدانستند، آنها را قبول نداشته است!
روحانی با این جمله، قوت رابطه مستقیم ملت را با جایگاه رییسجمهوری یادآوری کرده است. شاید از همین رو بتوان مدعی شد، حسن روحانی "دورتر" یا لااقل "موارد ویژهای" را میبیند.
✅ @mmoeeni1
🛡 از حقوق شهروندی تا مصلحت
1) حتی صرف بر زبان راندن اصطلاح "حقوق شهروندی" هم میتواند مبارک باشد؛ میخواهد زبان، زبانِ محمود احمدینژاد باشد یا حسن روحانی. "حق" و "شهروند" کنار هم که بنشینند، همه اقلیم مملکت سهم "تکلیف شهروندی" نمیشود؛ او باید دست و پاهایش را جمعوجور کند تا برای "حق شهروندی" هم جایی باشد؛ گیریم برای مدتها نتواند قبول کند که همه حجم کشور سهم تنها او نیست و بخواهد، "مقاومت" کند. برای درک وسعت این مقاومت رجوع کنید به ماجرای از رده خارج کردن شعار «انرژی هستهای حق مسلم ماست»! بعد از این شعار بود که مردم یاد گرفته بودند مثلا «امنیت شغلی حق مسلم ماست»! چاره این شد که «انرژی هستهای حق مسلم ماست» ناگهان کنار گذاشته شد چون مایه بدآموزی شده بود!
2) جدیترین و شاید "تنها" خطری که "حقوق شهروندی" را تهدید و رعایت آن را متوقف میکند، احتمالا "مصلحت"هایی است که یا خود به خود – به اقتضای تدبیر شئون مملکت - به وجود میآیند (و طبیعی است) یا به وجود آورده میشوند تا رعایت حقوق شهروندی، به فراموشی سپرده شود (و این فقره دوم، معمولا با "تمدید" حالتهای فوقالعاده و القای خصومت و دشمنی "همیشگی" نیروهای اهریمنی صورت میگیرد). تمییز دادن این دو، گاهی آسان و گاهی دشوار است. آنچه کشور به آن نیاز مبرم دارد، قدرت تمییز این دو است و اینکه کسانی به راحتی نتوانند "مصلحتتراشی" کنند.
3) مصاحبه اخیر هادی خامنهای درباره بازرسی از وضعیت زندانها در اوایل انقلاب نشان میدهد که مرحوم امام خمینی حساسیت ویژهای به رعایت حقوق زندانیان داشتهاند. او که به عنوان بازرس از سوی بینانگذار نظام راهی زندان شده بوده، در این مصاحبه از جمله گفته: «نوبت فلان بند (زندان) شد، مثلا ۲۰ نفر، ۲۵ نفر بودند آمدند توی حیاط در آن قسمتی که برای اینها در نظر گرفته شده بود، دیدیم اول کار آن مبصر کلاسشان اینها را جمع کرد و گفت اول باید سرود «خمینی ای امام» را بخوانید ... اصلا قبول نداشتند اما مجبور بودند که این کار را باید بکنند! خواندند و بعد هم آخرش تکبیر! از آن طرف هم به ما میگفتند که آقا سیگار هم به ما نمیدهند! نمیگذارند سیگار بکشیم! ما به آقای لاجوردی گفتیم چرا سیگار به اینها نمیدهید؟ ایشان گفتند خب برایشان ضرر دارد! گفتم دل شما برای ضرر اینها سوخته است؟ ... خلاصه یک عذرهایی میآورد؛ ما وقتی گزارش به امام میدادیم، من این دو موضوع را برای امام مطرح کردم! آنقدر امام عصبانی شدند از این ماجرا، تا شنیدند، همانجا یک لحظه نگذشت، خطاب به احمدآقا گفتند: احمد! همین الان زنگ بزن به اوین بگو سرود باید قطع شود، سیگار هم باید به همه داده شود!»
مجموعه گزارشها از بدرفتاری با زندانیان (که مورد بالا احتمالا باید یکی از معمولیترین آنها بوده باشد)، کار را به آنجا میرساند که رهبر وقت انقلاب، صراحتا دستور برکناری لاجوردی را صادر میکنند و لاجوردی برکنار میشود ولی به قول هادی خامنهای: «یکی، دو روز بعدش که ما به اوین رفت و آمد میکردیم دیدیم تعدادی از بچهها و دوستان خود آقای لاجوردی دارند جعبه شیرینی ميآورند و بين همه شیرینی پخش میکنند! گفتیم ماجرا چیست؟ گفتند آقای لاجوردی برگشته! داستان چیست؟ فهمیدیم که در این فاصله، در تلویزیون البته با انگیزه حمایت از آقای لاجوردی آن فیلمی بود که دو، سه نفر از بچههای کمیته را گرفته و شکنجه کرده بودند که خب چند سال از این ماجرا گذشته بود و نشان هم داده بودند، دوباره نشان دادند ... رفته بودند که امام را بالاخره به این فکر بیندازند که ایشان صلاح نیست برداشته شود، اگر در این موقعیت برداشته شود منافقین جری میشوند و بالاخره نظری بود! آن موقع مدیر تلویزیون آقای محمد هاشمی بود! خلاصه ایشان را برگرداندند یعنی از امام خواستند که 🔹مصلحت 🔹 است که ایشان برگردند.»
4) احتمالا یکی از مهمترین بخشهای سخنرانی حسن روحانی در مراسم امضای منشور حقوق شهروندی، این بخش بوده باشد: «چرا این وظیفه (مسئولیت اجرای قانون اساسی) به دوش رییسجمهوری آمده است؟ به دلیل این که تنها فردی که در کشور با رای عموم مردم در سطح ملی انتخاب می شود، رییس جمهوری کشور است.»
این واقعیت (تنگ بودن بینظیر رابطه بین رای همه مردم ایران با رییسجمهوری)، مهم و انکارنشدنی است؛ تاکید بر این واقعیت، راه را بر حذف پست ریاستجمهوری دشوار میکند. سالهاست جریان اصولگرایی (به رغم قدرت بیرقیب در نهادهای غیرانتخابی)، از موفقیت در انتخابات ریاست جمهوری بازماندهاند چرا که در سطح ملی، فاقد مقبولیتاند. حتی احمدینژادی که او را مال خود میدانستند، آنها را قبول نداشته است!
روحانی با این جمله، قوت رابطه مستقیم ملت را با جایگاه رییسجمهوری یادآوری کرده است. شاید از همین رو بتوان مدعی شد، حسن روحانی "دورتر" یا لااقل "موارد ویژهای" را میبیند.
✅ @mmoeeni1
http://plink.ir/y2QRx
👌 این مقاله فریدون خاوند (تحلیلگر اقتصادی) از زاویه قابل تاملی به مسئله برنامهریزی پنجساله پرداخته است. شاید شما هم با خواندن این مقاله، به یاد داستان "لباس جدید امپراتور" (هانس کریستیان آندرسن) بیفتید، همان داستان معروف "پادشاه لخته"!
این مقاله را در 3 پاره، در ادامه و به دنبال هم بخوانید: 👇
*
❇️ برنامهریزی برای هیچ
کلیات لایحه برنامه پنجساله ششم روز یکشنبه بعد از حدود یک سال تاخیر در مجلس شورای اسلامی ایران به تصویب رسید.
اگر فرایند بررسی و تصویب نهایی این لایحه تا پایان سال جاری به روال عادی پیش برود، ششمین برنامه پنجساله توسعه ایران، بعد از جنگ با عراق، از آغاز سال آینده خورشیدی رسمیت خواهد یافت.
پیش از تقدیم لایحه برنامه ششم، ستادی که مامور تهیه آن شده بود، به منظور مشورتخواهی، فهرستی از کل مسایل مربوط به توسعه ایران را به اندیشمندان و کارشناسان عرضه کرد، از الزامات تحقق نرخ رشد هشت در صدی گرفته تا بهبود فضای کسب و کار، استفاده از سرمایههای داخلی و خارجی، اشتغال به خصوص برای فارغالتحصیلان دانشگاهی، آب و محیط زیست و غیره...
در این فهرست طولانی اما، مهمترین نکته از قلم افتاده بود: میبایست از صاحبنظران پرسیده میشد که در این دنیای پیچیده، با این همه دگرگونیهای تکنولوژیک و اقتصادی و ژئوپولیتیک و شتابی که در همه عرصههای تمدن انسانی دیده میشود، اصولا آیا میتوان برای پنج سال آتی برنامه اقتصادی تهیه کرد؟ آیا لازم است این همه وقت و انرژی و منابع مالی در راه تهیه متنی به کار گرفته شود که متون مشابه آن در بخش بسیار بزرگی از جهان همچون بقایای دایناسورها به موزه سپرده شده و، در خود ایران نیز، تا امروز، جز انباشته شدن باز هم بیشتر کاغذهای رنگ و رو رفته در کشوی دیوانسالاران حاصلی نداشته است؟
در مورد بیحاصل بودن برنامههای پنجساله برای توسعه در شرایط کنونی جهان، می توان بر چهار نکته زیر تاکید کرد:
یک) عمر برنامه ریزیهای دراز مدت اقتصادی به پایان رسیده است. نخستین برنامههای پنجساله اقتصادی، در شکل مدرن آن، در شوروی سابق آغاز شد و این نظام، از سال ۱۹۲۹ تا فروپاشی آن در ۱۹۹۱، سیزده برنامه پنجساله را از سر گذراند. ویژگی عمده نظام برنامه ریزی شوروی، شکل متمرکز تخصیص منابع به اراده دولت بود. به بیان دیگر دولت جانشین بازار میشد، خطوط عمده توسعه کشور را طرحریزی میکرد و بر همان اساس تصمیم میگرفت.
با الهام گیری از برنامه ریزی شوروی، شماری از کشورهای در حال توسعه به برنامهریزی متمرکز دولتی روی آوردند. تجربه شوروی بر چند کشور پیشرفته نیز تاثیر گذاشت، هر چند که برنامههای مورد قبول اینان با انعطاف بیشتری همراه بود و، در واقع، به نظامی مختلط مرکب از دولت و بازار میدان میداد. مثلا در فرانسه نظام «ویشی»، که دست نشانده آلمان هیتلری بود، کار برنامهریزی را آغاز کرد و بعد از آزادی این کشور از یوغ فاشیسم، به ابتکار «شورای ملی مقاومت» به رهبری ژنرال دوگل، برنامهریزی البته در شکل بسیار انعطاف پذیر آن ادامه یافت، به این معنا که دولت در چارچوب برنامهریزی دراز مدت مکانیسمهایی را برای تاثیرگذاری بر جهتگیریهای عمده اقتصادی کشور در اختیار خود نگهداشت، بدون آنکه بر بنیانهای اقتصاد آزاد ضربه وارد آورد.
با فروپاشی امپراتوری شوروی ، طومار برنامه ریزی متمرکز دولتی در شوروی و اروپای خاوری، در هم پیچیده شد. شمار زیادی از کشورهای در حال توسعه نیز از تخصیص متمرکز منابع به اراده دولت، دست برداشتند. و اما در اروپا، کشورهایی چون فرانسه یا هلند حتی همان برنامه ریزی بسیار انعطاف پذیر را، که «ارشادی» توصیف میشد، حدود بیست و پنج سال پیش رها کردند. به بیان دیگر این فکر بیش از بیش قوت گرفت که در دنیای امروز برنامهریزی آنهم برای دورههای کم و بیش طولانی میتواند اقتصاد را به بیراهه ببرد.
دو) دوره «چهار دیواری اختیاری» به سر آمده است. حتی اگر فرض را بر این بگذاریم که برنامه متمرکز دولتی زمانی توانسته باشد زمینه توسعه اقتصادی را فراهم آورد، امروز در شرایط «جهانی شدن» تنها جادوگران میتوانند برای چگونگی تحول یک اقتصاد ملی در پنج سال آینده برنامهریزی کنند.
امروزه رشد تکنولوژی آهنگی سرسامآور به خود گرفته و در فاصلهای کوتاه، زیر تاثیر همین عامل و نیز بازرگانی بینالمللی و بالا و پایین رفتن درجه رقابتپذیری، شماری از بنگاههای اقتصادی از صحنه خارج میشوند و شماری دیگر به صحنه میآیند. بانک مرکزی آمریکا با تصمیمگیری درباره نرخ بهره و تاثیرگذاری بر نرخ برابری دلار، روابط پولی بین المللی را دگرگون میکند.
📌 ادامه در بخش دوم 👇 (یا لینک: https://telegram.me/mmoeeni1/1122)
✅ @mmoeeni1
👌 این مقاله فریدون خاوند (تحلیلگر اقتصادی) از زاویه قابل تاملی به مسئله برنامهریزی پنجساله پرداخته است. شاید شما هم با خواندن این مقاله، به یاد داستان "لباس جدید امپراتور" (هانس کریستیان آندرسن) بیفتید، همان داستان معروف "پادشاه لخته"!
این مقاله را در 3 پاره، در ادامه و به دنبال هم بخوانید: 👇
*
❇️ برنامهریزی برای هیچ
کلیات لایحه برنامه پنجساله ششم روز یکشنبه بعد از حدود یک سال تاخیر در مجلس شورای اسلامی ایران به تصویب رسید.
اگر فرایند بررسی و تصویب نهایی این لایحه تا پایان سال جاری به روال عادی پیش برود، ششمین برنامه پنجساله توسعه ایران، بعد از جنگ با عراق، از آغاز سال آینده خورشیدی رسمیت خواهد یافت.
پیش از تقدیم لایحه برنامه ششم، ستادی که مامور تهیه آن شده بود، به منظور مشورتخواهی، فهرستی از کل مسایل مربوط به توسعه ایران را به اندیشمندان و کارشناسان عرضه کرد، از الزامات تحقق نرخ رشد هشت در صدی گرفته تا بهبود فضای کسب و کار، استفاده از سرمایههای داخلی و خارجی، اشتغال به خصوص برای فارغالتحصیلان دانشگاهی، آب و محیط زیست و غیره...
در این فهرست طولانی اما، مهمترین نکته از قلم افتاده بود: میبایست از صاحبنظران پرسیده میشد که در این دنیای پیچیده، با این همه دگرگونیهای تکنولوژیک و اقتصادی و ژئوپولیتیک و شتابی که در همه عرصههای تمدن انسانی دیده میشود، اصولا آیا میتوان برای پنج سال آتی برنامه اقتصادی تهیه کرد؟ آیا لازم است این همه وقت و انرژی و منابع مالی در راه تهیه متنی به کار گرفته شود که متون مشابه آن در بخش بسیار بزرگی از جهان همچون بقایای دایناسورها به موزه سپرده شده و، در خود ایران نیز، تا امروز، جز انباشته شدن باز هم بیشتر کاغذهای رنگ و رو رفته در کشوی دیوانسالاران حاصلی نداشته است؟
در مورد بیحاصل بودن برنامههای پنجساله برای توسعه در شرایط کنونی جهان، می توان بر چهار نکته زیر تاکید کرد:
یک) عمر برنامه ریزیهای دراز مدت اقتصادی به پایان رسیده است. نخستین برنامههای پنجساله اقتصادی، در شکل مدرن آن، در شوروی سابق آغاز شد و این نظام، از سال ۱۹۲۹ تا فروپاشی آن در ۱۹۹۱، سیزده برنامه پنجساله را از سر گذراند. ویژگی عمده نظام برنامه ریزی شوروی، شکل متمرکز تخصیص منابع به اراده دولت بود. به بیان دیگر دولت جانشین بازار میشد، خطوط عمده توسعه کشور را طرحریزی میکرد و بر همان اساس تصمیم میگرفت.
با الهام گیری از برنامه ریزی شوروی، شماری از کشورهای در حال توسعه به برنامهریزی متمرکز دولتی روی آوردند. تجربه شوروی بر چند کشور پیشرفته نیز تاثیر گذاشت، هر چند که برنامههای مورد قبول اینان با انعطاف بیشتری همراه بود و، در واقع، به نظامی مختلط مرکب از دولت و بازار میدان میداد. مثلا در فرانسه نظام «ویشی»، که دست نشانده آلمان هیتلری بود، کار برنامهریزی را آغاز کرد و بعد از آزادی این کشور از یوغ فاشیسم، به ابتکار «شورای ملی مقاومت» به رهبری ژنرال دوگل، برنامهریزی البته در شکل بسیار انعطاف پذیر آن ادامه یافت، به این معنا که دولت در چارچوب برنامهریزی دراز مدت مکانیسمهایی را برای تاثیرگذاری بر جهتگیریهای عمده اقتصادی کشور در اختیار خود نگهداشت، بدون آنکه بر بنیانهای اقتصاد آزاد ضربه وارد آورد.
با فروپاشی امپراتوری شوروی ، طومار برنامه ریزی متمرکز دولتی در شوروی و اروپای خاوری، در هم پیچیده شد. شمار زیادی از کشورهای در حال توسعه نیز از تخصیص متمرکز منابع به اراده دولت، دست برداشتند. و اما در اروپا، کشورهایی چون فرانسه یا هلند حتی همان برنامه ریزی بسیار انعطاف پذیر را، که «ارشادی» توصیف میشد، حدود بیست و پنج سال پیش رها کردند. به بیان دیگر این فکر بیش از بیش قوت گرفت که در دنیای امروز برنامهریزی آنهم برای دورههای کم و بیش طولانی میتواند اقتصاد را به بیراهه ببرد.
دو) دوره «چهار دیواری اختیاری» به سر آمده است. حتی اگر فرض را بر این بگذاریم که برنامه متمرکز دولتی زمانی توانسته باشد زمینه توسعه اقتصادی را فراهم آورد، امروز در شرایط «جهانی شدن» تنها جادوگران میتوانند برای چگونگی تحول یک اقتصاد ملی در پنج سال آینده برنامهریزی کنند.
امروزه رشد تکنولوژی آهنگی سرسامآور به خود گرفته و در فاصلهای کوتاه، زیر تاثیر همین عامل و نیز بازرگانی بینالمللی و بالا و پایین رفتن درجه رقابتپذیری، شماری از بنگاههای اقتصادی از صحنه خارج میشوند و شماری دیگر به صحنه میآیند. بانک مرکزی آمریکا با تصمیمگیری درباره نرخ بهره و تاثیرگذاری بر نرخ برابری دلار، روابط پولی بین المللی را دگرگون میکند.
📌 ادامه در بخش دوم 👇 (یا لینک: https://telegram.me/mmoeeni1/1122)
✅ @mmoeeni1
📌 ادامه از بالا 👆 (یا لینک: https://telegram.me/mmoeeni1/1121)
بالا و پایین رفتن قیمت نفت بر سرنوشت شمار زیادی از کشورهای واردکننده و صادرکننده این کالا گاه تاثیری تعیین کننده دارد. رویدادهای سیاسی و ژئوپولیتیک، از انتخاب این یا آن رییسجمهوری یا وقوع جنگ در این یا آن منطقه بسیاری از دادهها را بر هم میزند. در دنیایی چنین پر تحرک، با این همه پیوند که میان اقتصادهای ملی به وجود آمده، چگونه میتوان برای کل اقتصاد در یک افق پنج ساله برنامهریزی کرد؟
سه) نرخ رشد در قالب قانون مصوب نمیگنجد. دوشنبه ۲۹ آذر ماه نمایندگان مجلس شورای اسلامی به هدف گذاری لایحه برنامه پنجساله ششم در مورد دستیابی به نرخ رشد هشت در صدی رای مثبت دادند. همچنین بر دستیابی به نرخ بیکاری تک رقمی (۸.۶ در صد در سال ۱۴۰۰ خورشیدی) صحه گذاشتند و حتی میانگین نرخ رشد اشتغال را در بخشهای گوناگون اقتصاد کشور (با ممیز) تصویب کردند. این گونه وقت گذرانی چه ضرورتی دارد؟
از حالا تا سال ۱۴۰۰ نرخ رشد ایران زیر تاثیر هزار و یک عامل میتواند بالا و پایین برود: سرنوشت انتخابات ریاست جمهوری سال آینده، تعیین تکلیف «برجام» و نوع روابط ایران و جامعه بینالمللی، قیمت نفت در جهان، اوضاع بسیار خطرناک منطقه خاورمیانه... و این فهرست را میتوان ادامه داد.
چهار) برنامه ریزی برای مدت پنج سال با اصل برگزاری انتخابات ریاست جمهوری نمیخواند. لایحه برنامه پنجساله ششم را دولت حسن روحانی تهیه کرده است. فرض کنیم که رییس جمهوری فعلی در انتخابات سال آینده برای دور دوم انتخابات نشود. آیا در این صورت رییس جمهوری آینده باید جهتگیریهای اقتصادی تعیین شده از سوی حسن روحانی را به اجرا بگذارد؟
دراین صورت اصولا چرا باید جا به جایی در راس هرم دستگاه اجرایی انجام بگیرد؟ آیا میتوان از نخستوزیر محافظه کار بریتانیا انتظار داشت برنامه حزب کارگر را اجرا کند؟
📌 ادامه، بخش سوم و پایانی 👇(یا لینک: https://telegram.me/mmoeeni1/1123)
✅ @mmoeeni1
بالا و پایین رفتن قیمت نفت بر سرنوشت شمار زیادی از کشورهای واردکننده و صادرکننده این کالا گاه تاثیری تعیین کننده دارد. رویدادهای سیاسی و ژئوپولیتیک، از انتخاب این یا آن رییسجمهوری یا وقوع جنگ در این یا آن منطقه بسیاری از دادهها را بر هم میزند. در دنیایی چنین پر تحرک، با این همه پیوند که میان اقتصادهای ملی به وجود آمده، چگونه میتوان برای کل اقتصاد در یک افق پنج ساله برنامهریزی کرد؟
سه) نرخ رشد در قالب قانون مصوب نمیگنجد. دوشنبه ۲۹ آذر ماه نمایندگان مجلس شورای اسلامی به هدف گذاری لایحه برنامه پنجساله ششم در مورد دستیابی به نرخ رشد هشت در صدی رای مثبت دادند. همچنین بر دستیابی به نرخ بیکاری تک رقمی (۸.۶ در صد در سال ۱۴۰۰ خورشیدی) صحه گذاشتند و حتی میانگین نرخ رشد اشتغال را در بخشهای گوناگون اقتصاد کشور (با ممیز) تصویب کردند. این گونه وقت گذرانی چه ضرورتی دارد؟
از حالا تا سال ۱۴۰۰ نرخ رشد ایران زیر تاثیر هزار و یک عامل میتواند بالا و پایین برود: سرنوشت انتخابات ریاست جمهوری سال آینده، تعیین تکلیف «برجام» و نوع روابط ایران و جامعه بینالمللی، قیمت نفت در جهان، اوضاع بسیار خطرناک منطقه خاورمیانه... و این فهرست را میتوان ادامه داد.
چهار) برنامه ریزی برای مدت پنج سال با اصل برگزاری انتخابات ریاست جمهوری نمیخواند. لایحه برنامه پنجساله ششم را دولت حسن روحانی تهیه کرده است. فرض کنیم که رییس جمهوری فعلی در انتخابات سال آینده برای دور دوم انتخابات نشود. آیا در این صورت رییس جمهوری آینده باید جهتگیریهای اقتصادی تعیین شده از سوی حسن روحانی را به اجرا بگذارد؟
دراین صورت اصولا چرا باید جا به جایی در راس هرم دستگاه اجرایی انجام بگیرد؟ آیا میتوان از نخستوزیر محافظه کار بریتانیا انتظار داشت برنامه حزب کارگر را اجرا کند؟
📌 ادامه، بخش سوم و پایانی 👇(یا لینک: https://telegram.me/mmoeeni1/1123)
✅ @mmoeeni1
📌 ادامه از بالا 👆 (یا لینک: https://telegram.me/mmoeeni1/1122)
پنج) در این صورت آیا باید از هدفگذاری در زمینه اقتصادی صرفنظر کرد؟ پاسخ منفی است. هیچ کشوری بیهدف پیش نمی رود. منتها هدفها باید در عرصههای مشخصی تعیین شوند که قابل اندازهگیری باشند، و درجه توفیق یک دولت در دستیابی به آنها بتواند زیر نظارت قرار بگیرد. کشورهای زیادی در دنیا تصمیم گرفتهاند کسری بودجه خود را به صفر برسانند و حتی این هدف را، به گونه یک «اصل طلایی»، در قانون اساسی خود گنجاندهاند.
کشورهای دیگری برای دستیابی بانک مرکزی به استقلال، برنامهریزی کردهاند. اصلاح بازنشستگی و یا رفورم دانشگاهها، هدفهای دیگری هستند که روشن و قابل دسترسیاند. هواداران اقتصاد آزاد، بر خلاف تبلیغات مخالفانشان، برای دولت اعتبار و اقتدار فراوان قایلند.
یک دولت چابک، دانشمند و دارای قابلیت انعطاف، با هدفهای مشخص و قابل اندازهگیری و قابل دستیابی، می تواند زمینه شکوفایی سریع اقتصادی را برای یک کشور فراهم بیاورد. در عوض یک دولت پروار و عائلهمند که علاوه بر وظایف بنیادیاش (به ویژه تامین امنیت کشور و شهروندان) به بانکداری و کارخانهداری و مزرعهداری هم می پردازد، اگر یک متن مصوب موسوم به برنامه پنج ساله را هم با صدها بند و تبصره به گردنش ببندید، همچون فیل در مرداب فرو میرود.
شش) هزینه تهیه برنامه پنجساله چقدر است؟ از سال ۱۳۶۸ تا امروز ایران پنج برنامه اقتصادی را مثلا به اجرا گذاشته و اکنون در حال بررسی و تصویب برنامه پنجساله ششم است. هیچیک از این برنامهها به جایی نرسیدند و اگر، در بعضی موارد، بین هدفهای تعیین شده از سوی برنامه و عملکرد اقتصادی کشور شباهتهایی وجود داشته، ریشه را باید در رویدادهای اتفاقی و خارج از پیش بینی جستجو کرد.
نه تنها بخش مهمی از افکار عمومی کشور حتی از وجود برنامه پنجساله توسعه بیخبر است، بلکه حتی خود دولتها هم این برنامهها را جدی نمیگیرند. محمود احمدی نژاد برنامه چهارم (۱۳۸۴-۱۳۸۸) را، که توسط دولت محمد خاتمی و مجلس ششم تهیه شده بود، بارها به باد انتقاد گرفت و آنرا ملهم از نظریات بانک جهانی و صندوق بینالمللی پول دانست. دولت روحانی نیز برنامه پنجم را، که دستپخت محمود احمدینژاد بود، جدی نگرفت.
با وجود همه آنچه گفته شد، جمهوری اسلامی همچنان اصرار دارد برنامه پنجساله تهیه کند.
نکته جالب در این میان هزینه تهیه برنامههایی است که هیچ بازدهای ندارند. به ارزیابی مرکز پژوهشهای مجلس، برنامه پنج ساله پنجم با توجه به حدود سی و پنج کارگروه که جمعا ۳۵۷۰ نفررا به کار گرفتند، بیست و چهار میلیارد تومان تمام شده است. همان مرکز می افزاید که در این ارزیابی، هزینههای فرصت نیروهای درگیر در امر تهیه و تدوین برنامه و نیز هزینههای ناشی از عدم اجرای برنامه به حساب نیامده است.
📩 منبع: http://plink.ir/JBnlw
✅ @mmoeeni1
پنج) در این صورت آیا باید از هدفگذاری در زمینه اقتصادی صرفنظر کرد؟ پاسخ منفی است. هیچ کشوری بیهدف پیش نمی رود. منتها هدفها باید در عرصههای مشخصی تعیین شوند که قابل اندازهگیری باشند، و درجه توفیق یک دولت در دستیابی به آنها بتواند زیر نظارت قرار بگیرد. کشورهای زیادی در دنیا تصمیم گرفتهاند کسری بودجه خود را به صفر برسانند و حتی این هدف را، به گونه یک «اصل طلایی»، در قانون اساسی خود گنجاندهاند.
کشورهای دیگری برای دستیابی بانک مرکزی به استقلال، برنامهریزی کردهاند. اصلاح بازنشستگی و یا رفورم دانشگاهها، هدفهای دیگری هستند که روشن و قابل دسترسیاند. هواداران اقتصاد آزاد، بر خلاف تبلیغات مخالفانشان، برای دولت اعتبار و اقتدار فراوان قایلند.
یک دولت چابک، دانشمند و دارای قابلیت انعطاف، با هدفهای مشخص و قابل اندازهگیری و قابل دستیابی، می تواند زمینه شکوفایی سریع اقتصادی را برای یک کشور فراهم بیاورد. در عوض یک دولت پروار و عائلهمند که علاوه بر وظایف بنیادیاش (به ویژه تامین امنیت کشور و شهروندان) به بانکداری و کارخانهداری و مزرعهداری هم می پردازد، اگر یک متن مصوب موسوم به برنامه پنج ساله را هم با صدها بند و تبصره به گردنش ببندید، همچون فیل در مرداب فرو میرود.
شش) هزینه تهیه برنامه پنجساله چقدر است؟ از سال ۱۳۶۸ تا امروز ایران پنج برنامه اقتصادی را مثلا به اجرا گذاشته و اکنون در حال بررسی و تصویب برنامه پنجساله ششم است. هیچیک از این برنامهها به جایی نرسیدند و اگر، در بعضی موارد، بین هدفهای تعیین شده از سوی برنامه و عملکرد اقتصادی کشور شباهتهایی وجود داشته، ریشه را باید در رویدادهای اتفاقی و خارج از پیش بینی جستجو کرد.
نه تنها بخش مهمی از افکار عمومی کشور حتی از وجود برنامه پنجساله توسعه بیخبر است، بلکه حتی خود دولتها هم این برنامهها را جدی نمیگیرند. محمود احمدی نژاد برنامه چهارم (۱۳۸۴-۱۳۸۸) را، که توسط دولت محمد خاتمی و مجلس ششم تهیه شده بود، بارها به باد انتقاد گرفت و آنرا ملهم از نظریات بانک جهانی و صندوق بینالمللی پول دانست. دولت روحانی نیز برنامه پنجم را، که دستپخت محمود احمدینژاد بود، جدی نگرفت.
با وجود همه آنچه گفته شد، جمهوری اسلامی همچنان اصرار دارد برنامه پنجساله تهیه کند.
نکته جالب در این میان هزینه تهیه برنامههایی است که هیچ بازدهای ندارند. به ارزیابی مرکز پژوهشهای مجلس، برنامه پنج ساله پنجم با توجه به حدود سی و پنج کارگروه که جمعا ۳۵۷۰ نفررا به کار گرفتند، بیست و چهار میلیارد تومان تمام شده است. همان مرکز می افزاید که در این ارزیابی، هزینههای فرصت نیروهای درگیر در امر تهیه و تدوین برنامه و نیز هزینههای ناشی از عدم اجرای برنامه به حساب نیامده است.
📩 منبع: http://plink.ir/JBnlw
✅ @mmoeeni1
Forwarded from Deleted Account
http://s3.img7.ir/BZySb.png
⚰ مرگ رسانههای بزرگ در انتخابات آمریکا
📺 سواد رسانهای جزء پنج گونه سوادی است که بشر در قرن بیستویکم به آن نیازمند است
در نشست تخصصی تبلیغات سیاسی و سواد رسانهای، این مسئله طرح شد که چگونه نامزد ناشناختهای مانند ترامپ، اجماع کمنظیر رسانههای بزرگ ایالات متحده و جهان را در حمایت از نامزد دموکراتها شکست داد.
نشست تخصصی با موضوع «بررسی تبلیغات سیاسی و سواد رسانهای» در پژوهشگاه فرهنگ، هنر و ارتباطات با حضور و سخنرانی محمد کمالیزاده، عضو هیئت علمی پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات اجتماعی جهاد دانشگاهی و پژوهشگر کمپینهای انتخاباتی و شراره عبدالحسینزاده، دانشجوی دکترای جامعهشناسی سیاسی و پژوهشگر کمپینهای انتخاباتی، برگزار شد.
به گزارش مهر، در ابتدای این نشست عبدالحسینزاده در سخنانی لازمه تفکر در قرن بیستویکم را داشتن سواد رسانهای و کسب مهارتهای آن دانست و گفت: مطابق نظر و اعلام یونسکو، سواد رسانهای جزء پنج گونه سوادی است که بشر در قرن بیستویکم به آن نیازمند است. به گفته وی، قدرت تشخیص اعتبار یک رسانه یک مهارت است و نه دانش و برایناساس هرکسی در هر سنی میتواند آن را فرا گیرد که به این مهارت سواد رسانهای گفته میشود که درواقع گونهای بینش انتقادی است که بر پایه آن، انواع رسانهها و تولیدات آنها شناخت میشود و میتوان آنها را از هم تفکیک کرد.
در ادامه کمالیزاده به تحلیل کمپین انتخاباتی دو نامزد رقیب در انتخابات اخیر ایالات متحده در سال ۲۰۱۶ پرداخت و گفت: معروفترین روزنامهها و رسانههای آمریکا و جهان در فهرست رسانههای حامی هیلاری کلینتون قرار داشتند و به جز چند رسانه با محدوده محلی و نه حتی ایالتی، این فقط فاکسنیوز بود که میان رسانههای حامی دونالد ترامپ نامی داشت. وی با بیان اینکه چنین اجماعی میان رسانههای قدرتمند برای طرفداری از یک نامزد (کلینتون) در انتخابات امسال ریاستجمهوری آمریکا کمنظیر بوده است، یادآور شد: درواقع تقریبا همه رسانههای اصلی آمریکا علیه ترامپ بودند؛ حتی رسانههای منسوب به حزب جمهوریخواه. علاوه بر رسانهها، مؤسسات افکارسنجی و حتی مؤسسات شرطبندی هم به گونهای رفتار میکردند که گویی طرفدار هیلاری هستند.
این عضو هیئت علمی پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات اجتماعی جهاد دانشگاهی سپس گفت: اتفاقا ترامپ هم دقیقا همین را میگفت؛ او بارها اعلام کرد رسانههای بزرگ علیه من بوده و همه در اختیار دموکراتها هستند. همه آنها دروغگو و فاسدند، اما اتفاق بزرگ رسانهای که در انتخابات امسال افتاد، این بود که رسانههای بزرگ در این انتخابات شکست خوردند و این شکست آنقدر بزرگ بود که آن را روز مرگ رسانههای بزرگ نامیدند، چراکه همه آنها علیه کسی عمل میکردند كه اتفاقا بیشتر تبلیغات منفی علیه او وجود داشت.
او با بیان اینکه بسیاری در ایران هم فکر میکردند که هیلاری پیروزی این انتخابات است به طرح این سؤال پرداخت که چه شد اینگونه شد؟ و گفت: شبکههای اجتماعی اهمیت و تأثیرگذاری خود را در انتخابات ریاستجمهوری آمریکا در سال ۲۰۱۶ نشان دادند و قدرت نفوذ آنها بر رسانههای بزرگ غالب شد.
کمالیزاده گفت: گرچه همه رسانههای بزرگ همراه با بسیاری از شبکههای تلویزیونی کابلی از کلینتون حمایت میکردند، اما سیاست ترامپ در استفاده از شبکههای اجتماعی، وی را به کانون توجه کاربران فضای مجازی انتقال داد. درواقع ترامپ بهدرستی میدانست باید کجا را نشانه بگیرد.
💬 منبع: http://plink.ir/cQ58o
📌 تکمله:
از نظر یونس شکرخواه سواد رسانهای (انگلیسی: Media Literacy) در یک تعریف بسیار کلی عبارت است از یک نوع درک متکی بر مهارت که براساس آن میتوان انواع رسانهها و تولیدات آنها را شناخت و از یکدیگر تفکیک و شناسایی کرد. به زبان ساده، سواد رسانهای مثل یک رژیم غذایی است که هوشمندانه مراقب است که چه موادی مناسب هستند و چه موادی مضر؛ چه چیزی را باید مصرف کرد و چه چیزی را نه و یا اینکه میزان مصرف هر ماده بر چه مبنایی باید استوار باشد.
سواد رسانهای میتواند به مخاطبان رسانهها بیاموزد که از حالت انفعالی و مصرفی خارج شده و به معادله متقابل و فعالانهای وارد شوند که در نهایت به نفع خود آنان باشد. به دیگر سخن، سواد رسانهای کمک میکند تا از سفره رسانهها به گونهای هوشمندانه و مفید بهرهمند شد. (ویکیپدیا)
@mmoeeni1
⚰ مرگ رسانههای بزرگ در انتخابات آمریکا
📺 سواد رسانهای جزء پنج گونه سوادی است که بشر در قرن بیستویکم به آن نیازمند است
در نشست تخصصی تبلیغات سیاسی و سواد رسانهای، این مسئله طرح شد که چگونه نامزد ناشناختهای مانند ترامپ، اجماع کمنظیر رسانههای بزرگ ایالات متحده و جهان را در حمایت از نامزد دموکراتها شکست داد.
نشست تخصصی با موضوع «بررسی تبلیغات سیاسی و سواد رسانهای» در پژوهشگاه فرهنگ، هنر و ارتباطات با حضور و سخنرانی محمد کمالیزاده، عضو هیئت علمی پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات اجتماعی جهاد دانشگاهی و پژوهشگر کمپینهای انتخاباتی و شراره عبدالحسینزاده، دانشجوی دکترای جامعهشناسی سیاسی و پژوهشگر کمپینهای انتخاباتی، برگزار شد.
به گزارش مهر، در ابتدای این نشست عبدالحسینزاده در سخنانی لازمه تفکر در قرن بیستویکم را داشتن سواد رسانهای و کسب مهارتهای آن دانست و گفت: مطابق نظر و اعلام یونسکو، سواد رسانهای جزء پنج گونه سوادی است که بشر در قرن بیستویکم به آن نیازمند است. به گفته وی، قدرت تشخیص اعتبار یک رسانه یک مهارت است و نه دانش و برایناساس هرکسی در هر سنی میتواند آن را فرا گیرد که به این مهارت سواد رسانهای گفته میشود که درواقع گونهای بینش انتقادی است که بر پایه آن، انواع رسانهها و تولیدات آنها شناخت میشود و میتوان آنها را از هم تفکیک کرد.
در ادامه کمالیزاده به تحلیل کمپین انتخاباتی دو نامزد رقیب در انتخابات اخیر ایالات متحده در سال ۲۰۱۶ پرداخت و گفت: معروفترین روزنامهها و رسانههای آمریکا و جهان در فهرست رسانههای حامی هیلاری کلینتون قرار داشتند و به جز چند رسانه با محدوده محلی و نه حتی ایالتی، این فقط فاکسنیوز بود که میان رسانههای حامی دونالد ترامپ نامی داشت. وی با بیان اینکه چنین اجماعی میان رسانههای قدرتمند برای طرفداری از یک نامزد (کلینتون) در انتخابات امسال ریاستجمهوری آمریکا کمنظیر بوده است، یادآور شد: درواقع تقریبا همه رسانههای اصلی آمریکا علیه ترامپ بودند؛ حتی رسانههای منسوب به حزب جمهوریخواه. علاوه بر رسانهها، مؤسسات افکارسنجی و حتی مؤسسات شرطبندی هم به گونهای رفتار میکردند که گویی طرفدار هیلاری هستند.
این عضو هیئت علمی پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات اجتماعی جهاد دانشگاهی سپس گفت: اتفاقا ترامپ هم دقیقا همین را میگفت؛ او بارها اعلام کرد رسانههای بزرگ علیه من بوده و همه در اختیار دموکراتها هستند. همه آنها دروغگو و فاسدند، اما اتفاق بزرگ رسانهای که در انتخابات امسال افتاد، این بود که رسانههای بزرگ در این انتخابات شکست خوردند و این شکست آنقدر بزرگ بود که آن را روز مرگ رسانههای بزرگ نامیدند، چراکه همه آنها علیه کسی عمل میکردند كه اتفاقا بیشتر تبلیغات منفی علیه او وجود داشت.
او با بیان اینکه بسیاری در ایران هم فکر میکردند که هیلاری پیروزی این انتخابات است به طرح این سؤال پرداخت که چه شد اینگونه شد؟ و گفت: شبکههای اجتماعی اهمیت و تأثیرگذاری خود را در انتخابات ریاستجمهوری آمریکا در سال ۲۰۱۶ نشان دادند و قدرت نفوذ آنها بر رسانههای بزرگ غالب شد.
کمالیزاده گفت: گرچه همه رسانههای بزرگ همراه با بسیاری از شبکههای تلویزیونی کابلی از کلینتون حمایت میکردند، اما سیاست ترامپ در استفاده از شبکههای اجتماعی، وی را به کانون توجه کاربران فضای مجازی انتقال داد. درواقع ترامپ بهدرستی میدانست باید کجا را نشانه بگیرد.
💬 منبع: http://plink.ir/cQ58o
📌 تکمله:
از نظر یونس شکرخواه سواد رسانهای (انگلیسی: Media Literacy) در یک تعریف بسیار کلی عبارت است از یک نوع درک متکی بر مهارت که براساس آن میتوان انواع رسانهها و تولیدات آنها را شناخت و از یکدیگر تفکیک و شناسایی کرد. به زبان ساده، سواد رسانهای مثل یک رژیم غذایی است که هوشمندانه مراقب است که چه موادی مناسب هستند و چه موادی مضر؛ چه چیزی را باید مصرف کرد و چه چیزی را نه و یا اینکه میزان مصرف هر ماده بر چه مبنایی باید استوار باشد.
سواد رسانهای میتواند به مخاطبان رسانهها بیاموزد که از حالت انفعالی و مصرفی خارج شده و به معادله متقابل و فعالانهای وارد شوند که در نهایت به نفع خود آنان باشد. به دیگر سخن، سواد رسانهای کمک میکند تا از سفره رسانهها به گونهای هوشمندانه و مفید بهرهمند شد. (ویکیپدیا)
@mmoeeni1
📝 خرداد ماه سال 90، با یکی از دوستان وبلاگنویس حزباللهی، بحث و سوال و جواب وبلاگی داشتم. یکی از سوالات مربوط به "9 دی" بود. پرسش و پاسخ مربوط را در ادامه بخوانید:
🔶 سوال: لطفا بدون انکار واقعیت و پرهیز از نظریات شاذی مانند “ساندیس” و یا “فریب حکومت و سوءاستفاده از احساسات مذهبی مردم”، که در واقع توهین به شعور ملت مظلوم ایران محسوب میشود، بفرمایید نظر شما راجع به قیام میلیونی ایرانیان علیه جنبش سبز در ۹ دی و ۲۲ بهمن چیست؟
.
🔷 پاسخ: قیام خواندن تظاهرات 9 دی و 22 بهمن سال 88، یک جفای آشکار به قیام 15 خرداد 42 و سی تیر 31 و 19 دی 56 و 17 شهریور 57 است! یک راهپیمایی سازماندهی شده دولتی که شرکت در آن برای شرکتکنندگان صدمهای نداشت، نه باتومی، نه گلوله و دستبندی و حبسی، چطور میتواند قیام باشد؟ وقتی جنبش سبز از برگزاری یک مجلس ترحیم، یک گردهمایی سکوت، داشتن یک روزنامه و سایت خبری محروم است، چطور یک لشگرکشی خیابانی زیر تهاجم تبلیغاتی یک سویه میتواند قیام علیه جنبش سبز تعبیر شود؟! انصافتان را شکر! رضازاده را ما یکی از قویترین مردان جهان میدانیم؛ آیا صرفا به این دلیل که ادعای قهرمانی کرد؟ او ملزم بود در شرایط مساوی رقبای خود را شکست دهد و این شکست دادنهایش از او قهرمان ساخت. شما دست و پای رقیب را میبندید و در انبار زندانی میکنید بعد میگویید چرا روز مسابقه سر قرار نیامدی؟
🔴 متن کامل آن پرسش و پاسخ: https://goo.gl/8b4cFs
✅ @mmoeeni1
🔶 سوال: لطفا بدون انکار واقعیت و پرهیز از نظریات شاذی مانند “ساندیس” و یا “فریب حکومت و سوءاستفاده از احساسات مذهبی مردم”، که در واقع توهین به شعور ملت مظلوم ایران محسوب میشود، بفرمایید نظر شما راجع به قیام میلیونی ایرانیان علیه جنبش سبز در ۹ دی و ۲۲ بهمن چیست؟
.
🔷 پاسخ: قیام خواندن تظاهرات 9 دی و 22 بهمن سال 88، یک جفای آشکار به قیام 15 خرداد 42 و سی تیر 31 و 19 دی 56 و 17 شهریور 57 است! یک راهپیمایی سازماندهی شده دولتی که شرکت در آن برای شرکتکنندگان صدمهای نداشت، نه باتومی، نه گلوله و دستبندی و حبسی، چطور میتواند قیام باشد؟ وقتی جنبش سبز از برگزاری یک مجلس ترحیم، یک گردهمایی سکوت، داشتن یک روزنامه و سایت خبری محروم است، چطور یک لشگرکشی خیابانی زیر تهاجم تبلیغاتی یک سویه میتواند قیام علیه جنبش سبز تعبیر شود؟! انصافتان را شکر! رضازاده را ما یکی از قویترین مردان جهان میدانیم؛ آیا صرفا به این دلیل که ادعای قهرمانی کرد؟ او ملزم بود در شرایط مساوی رقبای خود را شکست دهد و این شکست دادنهایش از او قهرمان ساخت. شما دست و پای رقیب را میبندید و در انبار زندانی میکنید بعد میگویید چرا روز مسابقه سر قرار نیامدی؟
🔴 متن کامل آن پرسش و پاسخ: https://goo.gl/8b4cFs
✅ @mmoeeni1
📝 طوفان یا توفان؟
بعضی به گمان این که کلمه "طوفان" اصلا فارسی است آن را به صورت "توفان" مینویسند و حتی بعضی از فضلا توصیه کردهاند که صورت اخیر به کار رود اما اصل این دو کلمه و معنای آنها یکی نیست. "طوفان" کلمه عربی (ظاهرا از اصل یونانی) و بهمعنای «باد و باران بسیار شدید» است ولی واژه فارسی "توفان" صفت است و به معنای «غرّان، دمان» است و ربطی به «باد و باران بسیار شدید» ندارد. این واژه صفت فاعلی از مصدر توفیدن بهمعنای «فریاد ِ بلند کشیدن» یا «غرّیدن و خروشیدن» است:
ز آوازِ گُردان بتوفید کوه
زمین شد ز نعل ستوران ستوه (فردوسی)
واژه "توفنده" به معنای «غرّنده و خروشنده» نیز از همین فعل مشتق شده است.
📚 منبع: غلط ننویسیم | ابوالحسن نجفی | صفحه 261
✅ @mmoeeni1
بعضی به گمان این که کلمه "طوفان" اصلا فارسی است آن را به صورت "توفان" مینویسند و حتی بعضی از فضلا توصیه کردهاند که صورت اخیر به کار رود اما اصل این دو کلمه و معنای آنها یکی نیست. "طوفان" کلمه عربی (ظاهرا از اصل یونانی) و بهمعنای «باد و باران بسیار شدید» است ولی واژه فارسی "توفان" صفت است و به معنای «غرّان، دمان» است و ربطی به «باد و باران بسیار شدید» ندارد. این واژه صفت فاعلی از مصدر توفیدن بهمعنای «فریاد ِ بلند کشیدن» یا «غرّیدن و خروشیدن» است:
ز آوازِ گُردان بتوفید کوه
زمین شد ز نعل ستوران ستوه (فردوسی)
واژه "توفنده" به معنای «غرّنده و خروشنده» نیز از همین فعل مشتق شده است.
📚 منبع: غلط ننویسیم | ابوالحسن نجفی | صفحه 261
✅ @mmoeeni1
http://u1.img7.ir/2hru7.jpg
🔴 ایمان کبکها
مقدمه: "جبهه مردمی نیروهای انقلاب اسلامی"، متشکل از چهرههای اصولگرا، دیروز با انتشار بیانیهای اعلام موجودیت کرد. در این بیانیه میخوانیم: «حقیقت آن است که با وجود این دستاوردهای عظیم (...) هنوز آرمانها و اهداف انقلاب اسلامی و انتظارات امام راحل(ره) و مقام معظم رهبری(مدظله) بهتمامی محقق نشدهاند ... مشکلات اقتصادی(...)همچنان مهمترین مسئله کشور است ... فساد اداری و فساد اقتصادی(...)از آستانه تحمل مردم فراتر رفته است ... پذیرفته نیست کشوری برخوردار از منابع سرشار و ثروتهای فراوان مادی و سرمایه عظیم و لایزال انسانی که آن انقلاب شکوهمند را به پیروزی رساند و در دفاع مقدس 8ساله خود، بر اراده جهانی برای تصرف سرزمین و شکستن عزت و کرامتش فائق آمد و امنیت کشور را در این جهان ناآرام و پرآشوب و منطقهای(...)به اوج رساند و آن پیشرفتهای شگرف را در عرصه علم و فناوری آفرید، دستبه گریبان چنین مشکلاتی باشد ... با کمال تأسف باید اذعان کرد بسیاری از مسئولان و مدیران اجرایی کشور از هر یک از جناحها و سلیقههای سیاسی که عهدهدار مسئولیت بودهاند، بهتدریج از روحیه و منش انقلابی و از مردم و مستضعفان که ولینعمتان آنها بوده و هستند، فاصله گرفته و برخی از آنان به اشرافیگری و رفاهطلبی و ثروتاندوزی روی آوردهاند و از سوی دیگر، مردم، حضور مؤثری در اداره کشور نداشته و نتوانستهاند به وظیفه انقلابی خود در نظارت و مراقبت بر عملکرد مسئولان و دستگاههای اجرایی و نقد آنان و مطالبهگری از آنان عمل کنند ... پیشنهاد ما این است که(...)به اصول و ارزشهای اسلام و انقلاب بازگردیم.»
.
نکته اول: این یک استراتژی قدیمی است؛ اینکه کسانی با مشاهده نارضایتی عمومی، بدون آن که به نقش خود در بدعهدیها معترف باشند و نشان دهند از راه رفته پشیمان شدهاند، مدام تکرار میکنند که «شما حق دارید ناراضی باشید؛ هنوز آن آرمانهای قول داده شده عملی نشده اما ما راه نجات شما را بلدیم لذا «ما باید باشیم» تا شما را نجات دهیم.» اینطور لزوم "بودن" خود را القا میکنند تا به خیال خود وقت حیات بخرند و بر مسند بمانند. بیانیه "جبهه مردمی نیروهای انقلاب اسلامی" نیز همین خط را پیگرفته و البته آنقدر صادق بوده – گیریم در انتهای بیانیه – که به همزاد بودن خود و "انتخابات پیشرو" اعتراف کند!
نکته دوم: اصولگرایان در سطح ملی محبوب و مقبول نیستند؛ در سطح منطقهای و استانی هم اگر اکسیژن نظارت استصوابی نباشد، معلوم نیست تا چه حد بتوانند وارد نهادهای "انتخابی" شوند و در آنها بالا روند. به طور مشخصتر از 19 سال پیش به این سو(به اندازه نصف عمر انقلاب)، در انتخابات ریاستجمهوری کسی مقبول واقع شده که توسط مردم، "مقابل" جریان مقتدر مستولی بر شئون مدیریت کشور ارزیابی شده. بیانیه "جبهه مردمی نیروهای انقلاب اسلامی" درست میگوید؛ فساد گسترده است اما مسئله درک مردم از هویت عاملان این اوضاع پرعفونت است و محصول این درک، البته به سود اصولگرایان نیست (نه که به سود اصلاحطلبان است اما اصلاحطلبان از قدرتی که کشور را به این وضع رسانده، سهم به مراتب کمتری در اختیار داشتهاند و مردم این را میدانند.)
نکته سوم: درست یک سال پیش از روی کار آمدن محمود احمدینژاد، آیتالله خامنهای در دیدار با نمایندگان مجلس گفته بودند: «با دستمال کثیف نمیشود شیشه را تمیز کرد. اگر انسان بخواهد با فساد مبارزه کند، باید در درجه اول مراقب باشد که فساد دامن خودش را نگیرد.» در دنیای واقعی، البته اوضاع کشور چنان پیش رفت که دبیر ستاد مبارزه با مفاسد اقتصادی در دوره دولت انقلابی احمدینژاد (رحیمی)، اینک خود به جرم فساد زندانی است؛ دولتی که نظر رییس او در حوزه عدالت اجتماعی، به نظر رهبری نظام نزدیک دانسته میشد و مورد حمایت اصولگرایان بود. هنوز هم بر دامن بسیاری از حامیان و نفرات پیشانی "جبهه مردمی نیروهای انقلاب اسلامی"، ننگ همراهی و تایید احمدینژاد نشسته است (هر چند چهرههای موجهی نیز در این جمع هستند). در و با حضور کسانی چون متهمان پرونده املاک نجومی، مسعود زریبافان، صدرالدین شریعتی، مهرداد بذرپاش و افرادی دیگر همچو اینان در "جبهه مردمی نیروهای انقلاب اسلامی"، کدام شیشه را میتوان تمیز کرد؟ آن اصول و ارزشهایی که باید به آنها برگردیم – تا به خیال این جبهه نجات پیدا کنیم – کدام دستمال کثیف را به مدد پول و تحکم، خواسته بودند "تمیز" جلوه دهند؟ این جبهه چطور خود را بابت "عدم حضور موثر مردم در اداره کشور"، مغموم نشان میدهد و همزمان نقدی بر شیوه نظارت استصوابی و حصر رسانهها ندارد؟!
کبکها هنوز به آرامش زیرِ برف ایمانی راسخ دارند، این ایمان که آنها را امر به مسدود کردن دایره قدرت و فریب مردم میکند، خدا کند به فروپاشی هستی "ایران" نینجامد؛ از فرط ناامیدی مردم برای "تحول".
@mmoeeni1
🔴 ایمان کبکها
مقدمه: "جبهه مردمی نیروهای انقلاب اسلامی"، متشکل از چهرههای اصولگرا، دیروز با انتشار بیانیهای اعلام موجودیت کرد. در این بیانیه میخوانیم: «حقیقت آن است که با وجود این دستاوردهای عظیم (...) هنوز آرمانها و اهداف انقلاب اسلامی و انتظارات امام راحل(ره) و مقام معظم رهبری(مدظله) بهتمامی محقق نشدهاند ... مشکلات اقتصادی(...)همچنان مهمترین مسئله کشور است ... فساد اداری و فساد اقتصادی(...)از آستانه تحمل مردم فراتر رفته است ... پذیرفته نیست کشوری برخوردار از منابع سرشار و ثروتهای فراوان مادی و سرمایه عظیم و لایزال انسانی که آن انقلاب شکوهمند را به پیروزی رساند و در دفاع مقدس 8ساله خود، بر اراده جهانی برای تصرف سرزمین و شکستن عزت و کرامتش فائق آمد و امنیت کشور را در این جهان ناآرام و پرآشوب و منطقهای(...)به اوج رساند و آن پیشرفتهای شگرف را در عرصه علم و فناوری آفرید، دستبه گریبان چنین مشکلاتی باشد ... با کمال تأسف باید اذعان کرد بسیاری از مسئولان و مدیران اجرایی کشور از هر یک از جناحها و سلیقههای سیاسی که عهدهدار مسئولیت بودهاند، بهتدریج از روحیه و منش انقلابی و از مردم و مستضعفان که ولینعمتان آنها بوده و هستند، فاصله گرفته و برخی از آنان به اشرافیگری و رفاهطلبی و ثروتاندوزی روی آوردهاند و از سوی دیگر، مردم، حضور مؤثری در اداره کشور نداشته و نتوانستهاند به وظیفه انقلابی خود در نظارت و مراقبت بر عملکرد مسئولان و دستگاههای اجرایی و نقد آنان و مطالبهگری از آنان عمل کنند ... پیشنهاد ما این است که(...)به اصول و ارزشهای اسلام و انقلاب بازگردیم.»
.
نکته اول: این یک استراتژی قدیمی است؛ اینکه کسانی با مشاهده نارضایتی عمومی، بدون آن که به نقش خود در بدعهدیها معترف باشند و نشان دهند از راه رفته پشیمان شدهاند، مدام تکرار میکنند که «شما حق دارید ناراضی باشید؛ هنوز آن آرمانهای قول داده شده عملی نشده اما ما راه نجات شما را بلدیم لذا «ما باید باشیم» تا شما را نجات دهیم.» اینطور لزوم "بودن" خود را القا میکنند تا به خیال خود وقت حیات بخرند و بر مسند بمانند. بیانیه "جبهه مردمی نیروهای انقلاب اسلامی" نیز همین خط را پیگرفته و البته آنقدر صادق بوده – گیریم در انتهای بیانیه – که به همزاد بودن خود و "انتخابات پیشرو" اعتراف کند!
نکته دوم: اصولگرایان در سطح ملی محبوب و مقبول نیستند؛ در سطح منطقهای و استانی هم اگر اکسیژن نظارت استصوابی نباشد، معلوم نیست تا چه حد بتوانند وارد نهادهای "انتخابی" شوند و در آنها بالا روند. به طور مشخصتر از 19 سال پیش به این سو(به اندازه نصف عمر انقلاب)، در انتخابات ریاستجمهوری کسی مقبول واقع شده که توسط مردم، "مقابل" جریان مقتدر مستولی بر شئون مدیریت کشور ارزیابی شده. بیانیه "جبهه مردمی نیروهای انقلاب اسلامی" درست میگوید؛ فساد گسترده است اما مسئله درک مردم از هویت عاملان این اوضاع پرعفونت است و محصول این درک، البته به سود اصولگرایان نیست (نه که به سود اصلاحطلبان است اما اصلاحطلبان از قدرتی که کشور را به این وضع رسانده، سهم به مراتب کمتری در اختیار داشتهاند و مردم این را میدانند.)
نکته سوم: درست یک سال پیش از روی کار آمدن محمود احمدینژاد، آیتالله خامنهای در دیدار با نمایندگان مجلس گفته بودند: «با دستمال کثیف نمیشود شیشه را تمیز کرد. اگر انسان بخواهد با فساد مبارزه کند، باید در درجه اول مراقب باشد که فساد دامن خودش را نگیرد.» در دنیای واقعی، البته اوضاع کشور چنان پیش رفت که دبیر ستاد مبارزه با مفاسد اقتصادی در دوره دولت انقلابی احمدینژاد (رحیمی)، اینک خود به جرم فساد زندانی است؛ دولتی که نظر رییس او در حوزه عدالت اجتماعی، به نظر رهبری نظام نزدیک دانسته میشد و مورد حمایت اصولگرایان بود. هنوز هم بر دامن بسیاری از حامیان و نفرات پیشانی "جبهه مردمی نیروهای انقلاب اسلامی"، ننگ همراهی و تایید احمدینژاد نشسته است (هر چند چهرههای موجهی نیز در این جمع هستند). در و با حضور کسانی چون متهمان پرونده املاک نجومی، مسعود زریبافان، صدرالدین شریعتی، مهرداد بذرپاش و افرادی دیگر همچو اینان در "جبهه مردمی نیروهای انقلاب اسلامی"، کدام شیشه را میتوان تمیز کرد؟ آن اصول و ارزشهایی که باید به آنها برگردیم – تا به خیال این جبهه نجات پیدا کنیم – کدام دستمال کثیف را به مدد پول و تحکم، خواسته بودند "تمیز" جلوه دهند؟ این جبهه چطور خود را بابت "عدم حضور موثر مردم در اداره کشور"، مغموم نشان میدهد و همزمان نقدی بر شیوه نظارت استصوابی و حصر رسانهها ندارد؟!
کبکها هنوز به آرامش زیرِ برف ایمانی راسخ دارند، این ایمان که آنها را امر به مسدود کردن دایره قدرت و فریب مردم میکند، خدا کند به فروپاشی هستی "ایران" نینجامد؛ از فرط ناامیدی مردم برای "تحول".
@mmoeeni1
شین ☔️🖤
📚 امید علیه امید روشنفکران روسیه در دوره وحشت استالینی نوشته نادژدا ماندلشتام ترجمه بیژن اشتری نشر ثالث | 620 صفحه | چاپ اول 1394 | 50 هزار تومان ✅ @mmoeeni1
http://u1.img7.ir/uwreu.jpg
🔴 «مردمانش به خاطر شعر کشته میشدند»
🔹 امروز، 27 دسامبر 2016، 78 سال تمام از مرگ "اوسیپ ماندلشتام" میگذرد. او 47 سال عمر کرد.
🔹 پسفردا، 29 دسامبر 2016، 36 سال تمام از مرگ "نادژدا ماندلشتام" خواهد گذشت. او 81 سال عمر کرد.
اوسیپ ماندلشتام از شعرای نامی شوروی در قرن بیست، از دوستان نزدیک آنا آخماتووا، قربانی دستگاه ارعاب و آدمکشی استالین شد. نادژدا، 26 سال بعد از مرگ شوهرش (سال 1335 ش)، بالاخره اجازه اقامت در مسکو یافت و همان سال نوشتن کتاب (Hope Against Hope) را درباره دوران رنج و آزارشان آغاز کرد. ترجمه انگلیسی این کتاب سال 1349 ش (46 سال قبل) برای نخستین بار در غرب منتشر شد و «خوانندگان غربی برای اولین بار در جریان زندگی سرشار از رنج و مبارزه اوسیپ ماندلشتام – که به اعتقاد بسیاری از منتقدان، بزرگترین شاعر روسیه در قرن بیستم است – قرار گرفتند». جوزف بردوسکی در مقدمه بر این کتاب، در وصف شوروی (روسیه)، از آن به عنوان «کشوری که در دهههای سی و چهل قرن بیستم با چنان بازدهی بالایی مشغول تولید بیوههای نویسندگان بود که در اواسط دهه شصت تعداد آنها کفایت میکرد تا یک اتحادیه صنفی تشکیل بدهند»، یاد کرده است. او درباره نادژدا هم نوشته: «منبع تامین فرهیختگی و حساسیت منشور نادژدا ماندلشتام، بهترین اشعار روسی قرن بیستم بوده است و نه رنج و آزار بیسابقهای که او در زندگیاش تحمل کرد.» در همین مقدمه آمده که «آنچه باعث تقویت و استحکام رابطه زناشویی نادژدا و نیز دوستیاش با آخماتووا شد یک نکته فنی بود: ضرورت به خاطر سپردن آن چیزهایی که نمیشد به روی کاغذ آوردشان، یا به عبارت دقیقتر: اشعار اوسیپ ماندلشتام و آنا آخماتوا.»
اوسیپ بار نخست که بازداشت شد، به تبعید فرستاده میشود؛ دوران تبعید که به پایان میرسد، به مسکو باز میگردد. «از صفحات خواندنی کتاب، مراجعه نادژدا به بوخارین است تا در اولین دستگیری ماندلشتام مداخله کند. ظاهرا بوخارین موفق میشود نظر استالین را تغییر بدهد. او در یادداشت کوتاهی برای استالین چنین مینویسد: «ماندلشتام را آزاد کنید. زیرا زمانه حق را به شاعران میدهد.» ... دستگیری دوم، اما بازگشتی ندارد.
امیر جلالی به درستی درباره این کتاب نوشته بود: «شیوه روایت کتاب در عین سادگی ظاهری پیچیدگیها و شگردهای خاص خود را به همراه دارد. نادژدا هم زمان زندگی و هم کارنامه ادبی ماندلشتام را بررسی میکند. این زن که بسیاری از شعرهای ماندلشتام را از حفظ کرده بود و از این طریق بعدها موفق به انتشار آن شد، هم متن و روش شعری ماندلشتام را توضیح میدهد و هم شرایط حاکم بر زمانه را. گذشته از شاعر، با روحیات، یأسها و ناتوانیهای ملت شوروی نیز آشنا میشویم. انگار که راوی میخواهد بگوید ماندلشتام، یکی از همه است. شاعر این آدمها است. درعینحال به فراخور متن، نویسنده نکاتی را توضیح میدهد که به فهم شعرهای ماندلشتام کمک بسیار میکند.»
این کتاب با عنوان "امید علیه امید" سال گذشته برای بار نخست با ترجمه بیژن اشتری (که انصافا به خصوص بابت پانوشتها، باید ستایشاش کرد)، توسط نشر ثالث روانه بازار کتاب کشور شد.
**
🔸 درباره تیتر: ماندلشتام عادت داشت بپرسد: «چرا گلایه میکنید؟ فقط در این کشور است که به شعر احترام میگذارند. در اینجا آدمها به خاطر شعر کشته میشوند. هیچ جایی در دنیا وجود ندارد که بیشتر از اینجا مردمانش به خاطر شعر کشتهشوند.» - صفحه 268
🔸نکته: اخیرا یک توییت دیدم که نوشته بود ترجمه نام کتاب درست نیست؛ Hope Against Hope به معنی "امید در عین ناامیدی" است و نه: "امید علیه امید" 👈🏼 https://twitter.com/bahmandaroshafa/status/807982554238304257
🔸عکس: اوسیپ ماندلشتام (آخرین بازداشت) | نادژدا ماندلشتام (جوانی)
✅ @mmoeeni1
🔴 «مردمانش به خاطر شعر کشته میشدند»
🔹 امروز، 27 دسامبر 2016، 78 سال تمام از مرگ "اوسیپ ماندلشتام" میگذرد. او 47 سال عمر کرد.
🔹 پسفردا، 29 دسامبر 2016، 36 سال تمام از مرگ "نادژدا ماندلشتام" خواهد گذشت. او 81 سال عمر کرد.
اوسیپ ماندلشتام از شعرای نامی شوروی در قرن بیست، از دوستان نزدیک آنا آخماتووا، قربانی دستگاه ارعاب و آدمکشی استالین شد. نادژدا، 26 سال بعد از مرگ شوهرش (سال 1335 ش)، بالاخره اجازه اقامت در مسکو یافت و همان سال نوشتن کتاب (Hope Against Hope) را درباره دوران رنج و آزارشان آغاز کرد. ترجمه انگلیسی این کتاب سال 1349 ش (46 سال قبل) برای نخستین بار در غرب منتشر شد و «خوانندگان غربی برای اولین بار در جریان زندگی سرشار از رنج و مبارزه اوسیپ ماندلشتام – که به اعتقاد بسیاری از منتقدان، بزرگترین شاعر روسیه در قرن بیستم است – قرار گرفتند». جوزف بردوسکی در مقدمه بر این کتاب، در وصف شوروی (روسیه)، از آن به عنوان «کشوری که در دهههای سی و چهل قرن بیستم با چنان بازدهی بالایی مشغول تولید بیوههای نویسندگان بود که در اواسط دهه شصت تعداد آنها کفایت میکرد تا یک اتحادیه صنفی تشکیل بدهند»، یاد کرده است. او درباره نادژدا هم نوشته: «منبع تامین فرهیختگی و حساسیت منشور نادژدا ماندلشتام، بهترین اشعار روسی قرن بیستم بوده است و نه رنج و آزار بیسابقهای که او در زندگیاش تحمل کرد.» در همین مقدمه آمده که «آنچه باعث تقویت و استحکام رابطه زناشویی نادژدا و نیز دوستیاش با آخماتووا شد یک نکته فنی بود: ضرورت به خاطر سپردن آن چیزهایی که نمیشد به روی کاغذ آوردشان، یا به عبارت دقیقتر: اشعار اوسیپ ماندلشتام و آنا آخماتوا.»
اوسیپ بار نخست که بازداشت شد، به تبعید فرستاده میشود؛ دوران تبعید که به پایان میرسد، به مسکو باز میگردد. «از صفحات خواندنی کتاب، مراجعه نادژدا به بوخارین است تا در اولین دستگیری ماندلشتام مداخله کند. ظاهرا بوخارین موفق میشود نظر استالین را تغییر بدهد. او در یادداشت کوتاهی برای استالین چنین مینویسد: «ماندلشتام را آزاد کنید. زیرا زمانه حق را به شاعران میدهد.» ... دستگیری دوم، اما بازگشتی ندارد.
امیر جلالی به درستی درباره این کتاب نوشته بود: «شیوه روایت کتاب در عین سادگی ظاهری پیچیدگیها و شگردهای خاص خود را به همراه دارد. نادژدا هم زمان زندگی و هم کارنامه ادبی ماندلشتام را بررسی میکند. این زن که بسیاری از شعرهای ماندلشتام را از حفظ کرده بود و از این طریق بعدها موفق به انتشار آن شد، هم متن و روش شعری ماندلشتام را توضیح میدهد و هم شرایط حاکم بر زمانه را. گذشته از شاعر، با روحیات، یأسها و ناتوانیهای ملت شوروی نیز آشنا میشویم. انگار که راوی میخواهد بگوید ماندلشتام، یکی از همه است. شاعر این آدمها است. درعینحال به فراخور متن، نویسنده نکاتی را توضیح میدهد که به فهم شعرهای ماندلشتام کمک بسیار میکند.»
این کتاب با عنوان "امید علیه امید" سال گذشته برای بار نخست با ترجمه بیژن اشتری (که انصافا به خصوص بابت پانوشتها، باید ستایشاش کرد)، توسط نشر ثالث روانه بازار کتاب کشور شد.
**
🔸 درباره تیتر: ماندلشتام عادت داشت بپرسد: «چرا گلایه میکنید؟ فقط در این کشور است که به شعر احترام میگذارند. در اینجا آدمها به خاطر شعر کشته میشوند. هیچ جایی در دنیا وجود ندارد که بیشتر از اینجا مردمانش به خاطر شعر کشتهشوند.» - صفحه 268
🔸نکته: اخیرا یک توییت دیدم که نوشته بود ترجمه نام کتاب درست نیست؛ Hope Against Hope به معنی "امید در عین ناامیدی" است و نه: "امید علیه امید" 👈🏼 https://twitter.com/bahmandaroshafa/status/807982554238304257
🔸عکس: اوسیپ ماندلشتام (آخرین بازداشت) | نادژدا ماندلشتام (جوانی)
✅ @mmoeeni1
امشب، وبلاگنویسی من، سیزده ساله میشود.
دو سال قبل درباره لذتها و مخاطرات وبلاگنویسیام نوشته بودم:
https://goo.gl/cyYmSM
یا اینجا:
https://goo.gl/Q5dcMI
✅ @mmoeeni1
دو سال قبل درباره لذتها و مخاطرات وبلاگنویسیام نوشته بودم:
https://goo.gl/cyYmSM
یا اینجا:
https://goo.gl/Q5dcMI
✅ @mmoeeni1
mmoeeni14.blogspot.nl
من وبلاگنویس هستم
اشاره : رضا شکراللهی عزیز، صاحب ارجمند وبلاگ « خوابگرد »، از همه خواسته از وبلاگنویسیشان بنویسند. جناب ایشان، امیرعلی صفای بزرگوار ...