📝 خرداد ماه سال 90، با یکی از دوستان وبلاگنویس حزباللهی، بحث و سوال و جواب وبلاگی داشتم. یکی از سوالات مربوط به "9 دی" بود. پرسش و پاسخ مربوط را در ادامه بخوانید:
🔶 سوال: لطفا بدون انکار واقعیت و پرهیز از نظریات شاذی مانند “ساندیس” و یا “فریب حکومت و سوءاستفاده از احساسات مذهبی مردم”، که در واقع توهین به شعور ملت مظلوم ایران محسوب میشود، بفرمایید نظر شما راجع به قیام میلیونی ایرانیان علیه جنبش سبز در ۹ دی و ۲۲ بهمن چیست؟
.
🔷 پاسخ: قیام خواندن تظاهرات 9 دی و 22 بهمن سال 88، یک جفای آشکار به قیام 15 خرداد 42 و سی تیر 31 و 19 دی 56 و 17 شهریور 57 است! یک راهپیمایی سازماندهی شده دولتی که شرکت در آن برای شرکتکنندگان صدمهای نداشت، نه باتومی، نه گلوله و دستبندی و حبسی، چطور میتواند قیام باشد؟ وقتی جنبش سبز از برگزاری یک مجلس ترحیم، یک گردهمایی سکوت، داشتن یک روزنامه و سایت خبری محروم است، چطور یک لشگرکشی خیابانی زیر تهاجم تبلیغاتی یک سویه میتواند قیام علیه جنبش سبز تعبیر شود؟! انصافتان را شکر! رضازاده را ما یکی از قویترین مردان جهان میدانیم؛ آیا صرفا به این دلیل که ادعای قهرمانی کرد؟ او ملزم بود در شرایط مساوی رقبای خود را شکست دهد و این شکست دادنهایش از او قهرمان ساخت. شما دست و پای رقیب را میبندید و در انبار زندانی میکنید بعد میگویید چرا روز مسابقه سر قرار نیامدی؟
🔴 متن کامل آن پرسش و پاسخ: https://goo.gl/8b4cFs
✅ @mmoeeni1
🔶 سوال: لطفا بدون انکار واقعیت و پرهیز از نظریات شاذی مانند “ساندیس” و یا “فریب حکومت و سوءاستفاده از احساسات مذهبی مردم”، که در واقع توهین به شعور ملت مظلوم ایران محسوب میشود، بفرمایید نظر شما راجع به قیام میلیونی ایرانیان علیه جنبش سبز در ۹ دی و ۲۲ بهمن چیست؟
.
🔷 پاسخ: قیام خواندن تظاهرات 9 دی و 22 بهمن سال 88، یک جفای آشکار به قیام 15 خرداد 42 و سی تیر 31 و 19 دی 56 و 17 شهریور 57 است! یک راهپیمایی سازماندهی شده دولتی که شرکت در آن برای شرکتکنندگان صدمهای نداشت، نه باتومی، نه گلوله و دستبندی و حبسی، چطور میتواند قیام باشد؟ وقتی جنبش سبز از برگزاری یک مجلس ترحیم، یک گردهمایی سکوت، داشتن یک روزنامه و سایت خبری محروم است، چطور یک لشگرکشی خیابانی زیر تهاجم تبلیغاتی یک سویه میتواند قیام علیه جنبش سبز تعبیر شود؟! انصافتان را شکر! رضازاده را ما یکی از قویترین مردان جهان میدانیم؛ آیا صرفا به این دلیل که ادعای قهرمانی کرد؟ او ملزم بود در شرایط مساوی رقبای خود را شکست دهد و این شکست دادنهایش از او قهرمان ساخت. شما دست و پای رقیب را میبندید و در انبار زندانی میکنید بعد میگویید چرا روز مسابقه سر قرار نیامدی؟
🔴 متن کامل آن پرسش و پاسخ: https://goo.gl/8b4cFs
✅ @mmoeeni1
📝 طوفان یا توفان؟
بعضی به گمان این که کلمه "طوفان" اصلا فارسی است آن را به صورت "توفان" مینویسند و حتی بعضی از فضلا توصیه کردهاند که صورت اخیر به کار رود اما اصل این دو کلمه و معنای آنها یکی نیست. "طوفان" کلمه عربی (ظاهرا از اصل یونانی) و بهمعنای «باد و باران بسیار شدید» است ولی واژه فارسی "توفان" صفت است و به معنای «غرّان، دمان» است و ربطی به «باد و باران بسیار شدید» ندارد. این واژه صفت فاعلی از مصدر توفیدن بهمعنای «فریاد ِ بلند کشیدن» یا «غرّیدن و خروشیدن» است:
ز آوازِ گُردان بتوفید کوه
زمین شد ز نعل ستوران ستوه (فردوسی)
واژه "توفنده" به معنای «غرّنده و خروشنده» نیز از همین فعل مشتق شده است.
📚 منبع: غلط ننویسیم | ابوالحسن نجفی | صفحه 261
✅ @mmoeeni1
بعضی به گمان این که کلمه "طوفان" اصلا فارسی است آن را به صورت "توفان" مینویسند و حتی بعضی از فضلا توصیه کردهاند که صورت اخیر به کار رود اما اصل این دو کلمه و معنای آنها یکی نیست. "طوفان" کلمه عربی (ظاهرا از اصل یونانی) و بهمعنای «باد و باران بسیار شدید» است ولی واژه فارسی "توفان" صفت است و به معنای «غرّان، دمان» است و ربطی به «باد و باران بسیار شدید» ندارد. این واژه صفت فاعلی از مصدر توفیدن بهمعنای «فریاد ِ بلند کشیدن» یا «غرّیدن و خروشیدن» است:
ز آوازِ گُردان بتوفید کوه
زمین شد ز نعل ستوران ستوه (فردوسی)
واژه "توفنده" به معنای «غرّنده و خروشنده» نیز از همین فعل مشتق شده است.
📚 منبع: غلط ننویسیم | ابوالحسن نجفی | صفحه 261
✅ @mmoeeni1
http://u1.img7.ir/2hru7.jpg
🔴 ایمان کبکها
مقدمه: "جبهه مردمی نیروهای انقلاب اسلامی"، متشکل از چهرههای اصولگرا، دیروز با انتشار بیانیهای اعلام موجودیت کرد. در این بیانیه میخوانیم: «حقیقت آن است که با وجود این دستاوردهای عظیم (...) هنوز آرمانها و اهداف انقلاب اسلامی و انتظارات امام راحل(ره) و مقام معظم رهبری(مدظله) بهتمامی محقق نشدهاند ... مشکلات اقتصادی(...)همچنان مهمترین مسئله کشور است ... فساد اداری و فساد اقتصادی(...)از آستانه تحمل مردم فراتر رفته است ... پذیرفته نیست کشوری برخوردار از منابع سرشار و ثروتهای فراوان مادی و سرمایه عظیم و لایزال انسانی که آن انقلاب شکوهمند را به پیروزی رساند و در دفاع مقدس 8ساله خود، بر اراده جهانی برای تصرف سرزمین و شکستن عزت و کرامتش فائق آمد و امنیت کشور را در این جهان ناآرام و پرآشوب و منطقهای(...)به اوج رساند و آن پیشرفتهای شگرف را در عرصه علم و فناوری آفرید، دستبه گریبان چنین مشکلاتی باشد ... با کمال تأسف باید اذعان کرد بسیاری از مسئولان و مدیران اجرایی کشور از هر یک از جناحها و سلیقههای سیاسی که عهدهدار مسئولیت بودهاند، بهتدریج از روحیه و منش انقلابی و از مردم و مستضعفان که ولینعمتان آنها بوده و هستند، فاصله گرفته و برخی از آنان به اشرافیگری و رفاهطلبی و ثروتاندوزی روی آوردهاند و از سوی دیگر، مردم، حضور مؤثری در اداره کشور نداشته و نتوانستهاند به وظیفه انقلابی خود در نظارت و مراقبت بر عملکرد مسئولان و دستگاههای اجرایی و نقد آنان و مطالبهگری از آنان عمل کنند ... پیشنهاد ما این است که(...)به اصول و ارزشهای اسلام و انقلاب بازگردیم.»
.
نکته اول: این یک استراتژی قدیمی است؛ اینکه کسانی با مشاهده نارضایتی عمومی، بدون آن که به نقش خود در بدعهدیها معترف باشند و نشان دهند از راه رفته پشیمان شدهاند، مدام تکرار میکنند که «شما حق دارید ناراضی باشید؛ هنوز آن آرمانهای قول داده شده عملی نشده اما ما راه نجات شما را بلدیم لذا «ما باید باشیم» تا شما را نجات دهیم.» اینطور لزوم "بودن" خود را القا میکنند تا به خیال خود وقت حیات بخرند و بر مسند بمانند. بیانیه "جبهه مردمی نیروهای انقلاب اسلامی" نیز همین خط را پیگرفته و البته آنقدر صادق بوده – گیریم در انتهای بیانیه – که به همزاد بودن خود و "انتخابات پیشرو" اعتراف کند!
نکته دوم: اصولگرایان در سطح ملی محبوب و مقبول نیستند؛ در سطح منطقهای و استانی هم اگر اکسیژن نظارت استصوابی نباشد، معلوم نیست تا چه حد بتوانند وارد نهادهای "انتخابی" شوند و در آنها بالا روند. به طور مشخصتر از 19 سال پیش به این سو(به اندازه نصف عمر انقلاب)، در انتخابات ریاستجمهوری کسی مقبول واقع شده که توسط مردم، "مقابل" جریان مقتدر مستولی بر شئون مدیریت کشور ارزیابی شده. بیانیه "جبهه مردمی نیروهای انقلاب اسلامی" درست میگوید؛ فساد گسترده است اما مسئله درک مردم از هویت عاملان این اوضاع پرعفونت است و محصول این درک، البته به سود اصولگرایان نیست (نه که به سود اصلاحطلبان است اما اصلاحطلبان از قدرتی که کشور را به این وضع رسانده، سهم به مراتب کمتری در اختیار داشتهاند و مردم این را میدانند.)
نکته سوم: درست یک سال پیش از روی کار آمدن محمود احمدینژاد، آیتالله خامنهای در دیدار با نمایندگان مجلس گفته بودند: «با دستمال کثیف نمیشود شیشه را تمیز کرد. اگر انسان بخواهد با فساد مبارزه کند، باید در درجه اول مراقب باشد که فساد دامن خودش را نگیرد.» در دنیای واقعی، البته اوضاع کشور چنان پیش رفت که دبیر ستاد مبارزه با مفاسد اقتصادی در دوره دولت انقلابی احمدینژاد (رحیمی)، اینک خود به جرم فساد زندانی است؛ دولتی که نظر رییس او در حوزه عدالت اجتماعی، به نظر رهبری نظام نزدیک دانسته میشد و مورد حمایت اصولگرایان بود. هنوز هم بر دامن بسیاری از حامیان و نفرات پیشانی "جبهه مردمی نیروهای انقلاب اسلامی"، ننگ همراهی و تایید احمدینژاد نشسته است (هر چند چهرههای موجهی نیز در این جمع هستند). در و با حضور کسانی چون متهمان پرونده املاک نجومی، مسعود زریبافان، صدرالدین شریعتی، مهرداد بذرپاش و افرادی دیگر همچو اینان در "جبهه مردمی نیروهای انقلاب اسلامی"، کدام شیشه را میتوان تمیز کرد؟ آن اصول و ارزشهایی که باید به آنها برگردیم – تا به خیال این جبهه نجات پیدا کنیم – کدام دستمال کثیف را به مدد پول و تحکم، خواسته بودند "تمیز" جلوه دهند؟ این جبهه چطور خود را بابت "عدم حضور موثر مردم در اداره کشور"، مغموم نشان میدهد و همزمان نقدی بر شیوه نظارت استصوابی و حصر رسانهها ندارد؟!
کبکها هنوز به آرامش زیرِ برف ایمانی راسخ دارند، این ایمان که آنها را امر به مسدود کردن دایره قدرت و فریب مردم میکند، خدا کند به فروپاشی هستی "ایران" نینجامد؛ از فرط ناامیدی مردم برای "تحول".
@mmoeeni1
🔴 ایمان کبکها
مقدمه: "جبهه مردمی نیروهای انقلاب اسلامی"، متشکل از چهرههای اصولگرا، دیروز با انتشار بیانیهای اعلام موجودیت کرد. در این بیانیه میخوانیم: «حقیقت آن است که با وجود این دستاوردهای عظیم (...) هنوز آرمانها و اهداف انقلاب اسلامی و انتظارات امام راحل(ره) و مقام معظم رهبری(مدظله) بهتمامی محقق نشدهاند ... مشکلات اقتصادی(...)همچنان مهمترین مسئله کشور است ... فساد اداری و فساد اقتصادی(...)از آستانه تحمل مردم فراتر رفته است ... پذیرفته نیست کشوری برخوردار از منابع سرشار و ثروتهای فراوان مادی و سرمایه عظیم و لایزال انسانی که آن انقلاب شکوهمند را به پیروزی رساند و در دفاع مقدس 8ساله خود، بر اراده جهانی برای تصرف سرزمین و شکستن عزت و کرامتش فائق آمد و امنیت کشور را در این جهان ناآرام و پرآشوب و منطقهای(...)به اوج رساند و آن پیشرفتهای شگرف را در عرصه علم و فناوری آفرید، دستبه گریبان چنین مشکلاتی باشد ... با کمال تأسف باید اذعان کرد بسیاری از مسئولان و مدیران اجرایی کشور از هر یک از جناحها و سلیقههای سیاسی که عهدهدار مسئولیت بودهاند، بهتدریج از روحیه و منش انقلابی و از مردم و مستضعفان که ولینعمتان آنها بوده و هستند، فاصله گرفته و برخی از آنان به اشرافیگری و رفاهطلبی و ثروتاندوزی روی آوردهاند و از سوی دیگر، مردم، حضور مؤثری در اداره کشور نداشته و نتوانستهاند به وظیفه انقلابی خود در نظارت و مراقبت بر عملکرد مسئولان و دستگاههای اجرایی و نقد آنان و مطالبهگری از آنان عمل کنند ... پیشنهاد ما این است که(...)به اصول و ارزشهای اسلام و انقلاب بازگردیم.»
.
نکته اول: این یک استراتژی قدیمی است؛ اینکه کسانی با مشاهده نارضایتی عمومی، بدون آن که به نقش خود در بدعهدیها معترف باشند و نشان دهند از راه رفته پشیمان شدهاند، مدام تکرار میکنند که «شما حق دارید ناراضی باشید؛ هنوز آن آرمانهای قول داده شده عملی نشده اما ما راه نجات شما را بلدیم لذا «ما باید باشیم» تا شما را نجات دهیم.» اینطور لزوم "بودن" خود را القا میکنند تا به خیال خود وقت حیات بخرند و بر مسند بمانند. بیانیه "جبهه مردمی نیروهای انقلاب اسلامی" نیز همین خط را پیگرفته و البته آنقدر صادق بوده – گیریم در انتهای بیانیه – که به همزاد بودن خود و "انتخابات پیشرو" اعتراف کند!
نکته دوم: اصولگرایان در سطح ملی محبوب و مقبول نیستند؛ در سطح منطقهای و استانی هم اگر اکسیژن نظارت استصوابی نباشد، معلوم نیست تا چه حد بتوانند وارد نهادهای "انتخابی" شوند و در آنها بالا روند. به طور مشخصتر از 19 سال پیش به این سو(به اندازه نصف عمر انقلاب)، در انتخابات ریاستجمهوری کسی مقبول واقع شده که توسط مردم، "مقابل" جریان مقتدر مستولی بر شئون مدیریت کشور ارزیابی شده. بیانیه "جبهه مردمی نیروهای انقلاب اسلامی" درست میگوید؛ فساد گسترده است اما مسئله درک مردم از هویت عاملان این اوضاع پرعفونت است و محصول این درک، البته به سود اصولگرایان نیست (نه که به سود اصلاحطلبان است اما اصلاحطلبان از قدرتی که کشور را به این وضع رسانده، سهم به مراتب کمتری در اختیار داشتهاند و مردم این را میدانند.)
نکته سوم: درست یک سال پیش از روی کار آمدن محمود احمدینژاد، آیتالله خامنهای در دیدار با نمایندگان مجلس گفته بودند: «با دستمال کثیف نمیشود شیشه را تمیز کرد. اگر انسان بخواهد با فساد مبارزه کند، باید در درجه اول مراقب باشد که فساد دامن خودش را نگیرد.» در دنیای واقعی، البته اوضاع کشور چنان پیش رفت که دبیر ستاد مبارزه با مفاسد اقتصادی در دوره دولت انقلابی احمدینژاد (رحیمی)، اینک خود به جرم فساد زندانی است؛ دولتی که نظر رییس او در حوزه عدالت اجتماعی، به نظر رهبری نظام نزدیک دانسته میشد و مورد حمایت اصولگرایان بود. هنوز هم بر دامن بسیاری از حامیان و نفرات پیشانی "جبهه مردمی نیروهای انقلاب اسلامی"، ننگ همراهی و تایید احمدینژاد نشسته است (هر چند چهرههای موجهی نیز در این جمع هستند). در و با حضور کسانی چون متهمان پرونده املاک نجومی، مسعود زریبافان، صدرالدین شریعتی، مهرداد بذرپاش و افرادی دیگر همچو اینان در "جبهه مردمی نیروهای انقلاب اسلامی"، کدام شیشه را میتوان تمیز کرد؟ آن اصول و ارزشهایی که باید به آنها برگردیم – تا به خیال این جبهه نجات پیدا کنیم – کدام دستمال کثیف را به مدد پول و تحکم، خواسته بودند "تمیز" جلوه دهند؟ این جبهه چطور خود را بابت "عدم حضور موثر مردم در اداره کشور"، مغموم نشان میدهد و همزمان نقدی بر شیوه نظارت استصوابی و حصر رسانهها ندارد؟!
کبکها هنوز به آرامش زیرِ برف ایمانی راسخ دارند، این ایمان که آنها را امر به مسدود کردن دایره قدرت و فریب مردم میکند، خدا کند به فروپاشی هستی "ایران" نینجامد؛ از فرط ناامیدی مردم برای "تحول".
@mmoeeni1
شین ☔️🖤
📚 امید علیه امید روشنفکران روسیه در دوره وحشت استالینی نوشته نادژدا ماندلشتام ترجمه بیژن اشتری نشر ثالث | 620 صفحه | چاپ اول 1394 | 50 هزار تومان ✅ @mmoeeni1
http://u1.img7.ir/uwreu.jpg
🔴 «مردمانش به خاطر شعر کشته میشدند»
🔹 امروز، 27 دسامبر 2016، 78 سال تمام از مرگ "اوسیپ ماندلشتام" میگذرد. او 47 سال عمر کرد.
🔹 پسفردا، 29 دسامبر 2016، 36 سال تمام از مرگ "نادژدا ماندلشتام" خواهد گذشت. او 81 سال عمر کرد.
اوسیپ ماندلشتام از شعرای نامی شوروی در قرن بیست، از دوستان نزدیک آنا آخماتووا، قربانی دستگاه ارعاب و آدمکشی استالین شد. نادژدا، 26 سال بعد از مرگ شوهرش (سال 1335 ش)، بالاخره اجازه اقامت در مسکو یافت و همان سال نوشتن کتاب (Hope Against Hope) را درباره دوران رنج و آزارشان آغاز کرد. ترجمه انگلیسی این کتاب سال 1349 ش (46 سال قبل) برای نخستین بار در غرب منتشر شد و «خوانندگان غربی برای اولین بار در جریان زندگی سرشار از رنج و مبارزه اوسیپ ماندلشتام – که به اعتقاد بسیاری از منتقدان، بزرگترین شاعر روسیه در قرن بیستم است – قرار گرفتند». جوزف بردوسکی در مقدمه بر این کتاب، در وصف شوروی (روسیه)، از آن به عنوان «کشوری که در دهههای سی و چهل قرن بیستم با چنان بازدهی بالایی مشغول تولید بیوههای نویسندگان بود که در اواسط دهه شصت تعداد آنها کفایت میکرد تا یک اتحادیه صنفی تشکیل بدهند»، یاد کرده است. او درباره نادژدا هم نوشته: «منبع تامین فرهیختگی و حساسیت منشور نادژدا ماندلشتام، بهترین اشعار روسی قرن بیستم بوده است و نه رنج و آزار بیسابقهای که او در زندگیاش تحمل کرد.» در همین مقدمه آمده که «آنچه باعث تقویت و استحکام رابطه زناشویی نادژدا و نیز دوستیاش با آخماتووا شد یک نکته فنی بود: ضرورت به خاطر سپردن آن چیزهایی که نمیشد به روی کاغذ آوردشان، یا به عبارت دقیقتر: اشعار اوسیپ ماندلشتام و آنا آخماتوا.»
اوسیپ بار نخست که بازداشت شد، به تبعید فرستاده میشود؛ دوران تبعید که به پایان میرسد، به مسکو باز میگردد. «از صفحات خواندنی کتاب، مراجعه نادژدا به بوخارین است تا در اولین دستگیری ماندلشتام مداخله کند. ظاهرا بوخارین موفق میشود نظر استالین را تغییر بدهد. او در یادداشت کوتاهی برای استالین چنین مینویسد: «ماندلشتام را آزاد کنید. زیرا زمانه حق را به شاعران میدهد.» ... دستگیری دوم، اما بازگشتی ندارد.
امیر جلالی به درستی درباره این کتاب نوشته بود: «شیوه روایت کتاب در عین سادگی ظاهری پیچیدگیها و شگردهای خاص خود را به همراه دارد. نادژدا هم زمان زندگی و هم کارنامه ادبی ماندلشتام را بررسی میکند. این زن که بسیاری از شعرهای ماندلشتام را از حفظ کرده بود و از این طریق بعدها موفق به انتشار آن شد، هم متن و روش شعری ماندلشتام را توضیح میدهد و هم شرایط حاکم بر زمانه را. گذشته از شاعر، با روحیات، یأسها و ناتوانیهای ملت شوروی نیز آشنا میشویم. انگار که راوی میخواهد بگوید ماندلشتام، یکی از همه است. شاعر این آدمها است. درعینحال به فراخور متن، نویسنده نکاتی را توضیح میدهد که به فهم شعرهای ماندلشتام کمک بسیار میکند.»
این کتاب با عنوان "امید علیه امید" سال گذشته برای بار نخست با ترجمه بیژن اشتری (که انصافا به خصوص بابت پانوشتها، باید ستایشاش کرد)، توسط نشر ثالث روانه بازار کتاب کشور شد.
**
🔸 درباره تیتر: ماندلشتام عادت داشت بپرسد: «چرا گلایه میکنید؟ فقط در این کشور است که به شعر احترام میگذارند. در اینجا آدمها به خاطر شعر کشته میشوند. هیچ جایی در دنیا وجود ندارد که بیشتر از اینجا مردمانش به خاطر شعر کشتهشوند.» - صفحه 268
🔸نکته: اخیرا یک توییت دیدم که نوشته بود ترجمه نام کتاب درست نیست؛ Hope Against Hope به معنی "امید در عین ناامیدی" است و نه: "امید علیه امید" 👈🏼 https://twitter.com/bahmandaroshafa/status/807982554238304257
🔸عکس: اوسیپ ماندلشتام (آخرین بازداشت) | نادژدا ماندلشتام (جوانی)
✅ @mmoeeni1
🔴 «مردمانش به خاطر شعر کشته میشدند»
🔹 امروز، 27 دسامبر 2016، 78 سال تمام از مرگ "اوسیپ ماندلشتام" میگذرد. او 47 سال عمر کرد.
🔹 پسفردا، 29 دسامبر 2016، 36 سال تمام از مرگ "نادژدا ماندلشتام" خواهد گذشت. او 81 سال عمر کرد.
اوسیپ ماندلشتام از شعرای نامی شوروی در قرن بیست، از دوستان نزدیک آنا آخماتووا، قربانی دستگاه ارعاب و آدمکشی استالین شد. نادژدا، 26 سال بعد از مرگ شوهرش (سال 1335 ش)، بالاخره اجازه اقامت در مسکو یافت و همان سال نوشتن کتاب (Hope Against Hope) را درباره دوران رنج و آزارشان آغاز کرد. ترجمه انگلیسی این کتاب سال 1349 ش (46 سال قبل) برای نخستین بار در غرب منتشر شد و «خوانندگان غربی برای اولین بار در جریان زندگی سرشار از رنج و مبارزه اوسیپ ماندلشتام – که به اعتقاد بسیاری از منتقدان، بزرگترین شاعر روسیه در قرن بیستم است – قرار گرفتند». جوزف بردوسکی در مقدمه بر این کتاب، در وصف شوروی (روسیه)، از آن به عنوان «کشوری که در دهههای سی و چهل قرن بیستم با چنان بازدهی بالایی مشغول تولید بیوههای نویسندگان بود که در اواسط دهه شصت تعداد آنها کفایت میکرد تا یک اتحادیه صنفی تشکیل بدهند»، یاد کرده است. او درباره نادژدا هم نوشته: «منبع تامین فرهیختگی و حساسیت منشور نادژدا ماندلشتام، بهترین اشعار روسی قرن بیستم بوده است و نه رنج و آزار بیسابقهای که او در زندگیاش تحمل کرد.» در همین مقدمه آمده که «آنچه باعث تقویت و استحکام رابطه زناشویی نادژدا و نیز دوستیاش با آخماتووا شد یک نکته فنی بود: ضرورت به خاطر سپردن آن چیزهایی که نمیشد به روی کاغذ آوردشان، یا به عبارت دقیقتر: اشعار اوسیپ ماندلشتام و آنا آخماتوا.»
اوسیپ بار نخست که بازداشت شد، به تبعید فرستاده میشود؛ دوران تبعید که به پایان میرسد، به مسکو باز میگردد. «از صفحات خواندنی کتاب، مراجعه نادژدا به بوخارین است تا در اولین دستگیری ماندلشتام مداخله کند. ظاهرا بوخارین موفق میشود نظر استالین را تغییر بدهد. او در یادداشت کوتاهی برای استالین چنین مینویسد: «ماندلشتام را آزاد کنید. زیرا زمانه حق را به شاعران میدهد.» ... دستگیری دوم، اما بازگشتی ندارد.
امیر جلالی به درستی درباره این کتاب نوشته بود: «شیوه روایت کتاب در عین سادگی ظاهری پیچیدگیها و شگردهای خاص خود را به همراه دارد. نادژدا هم زمان زندگی و هم کارنامه ادبی ماندلشتام را بررسی میکند. این زن که بسیاری از شعرهای ماندلشتام را از حفظ کرده بود و از این طریق بعدها موفق به انتشار آن شد، هم متن و روش شعری ماندلشتام را توضیح میدهد و هم شرایط حاکم بر زمانه را. گذشته از شاعر، با روحیات، یأسها و ناتوانیهای ملت شوروی نیز آشنا میشویم. انگار که راوی میخواهد بگوید ماندلشتام، یکی از همه است. شاعر این آدمها است. درعینحال به فراخور متن، نویسنده نکاتی را توضیح میدهد که به فهم شعرهای ماندلشتام کمک بسیار میکند.»
این کتاب با عنوان "امید علیه امید" سال گذشته برای بار نخست با ترجمه بیژن اشتری (که انصافا به خصوص بابت پانوشتها، باید ستایشاش کرد)، توسط نشر ثالث روانه بازار کتاب کشور شد.
**
🔸 درباره تیتر: ماندلشتام عادت داشت بپرسد: «چرا گلایه میکنید؟ فقط در این کشور است که به شعر احترام میگذارند. در اینجا آدمها به خاطر شعر کشته میشوند. هیچ جایی در دنیا وجود ندارد که بیشتر از اینجا مردمانش به خاطر شعر کشتهشوند.» - صفحه 268
🔸نکته: اخیرا یک توییت دیدم که نوشته بود ترجمه نام کتاب درست نیست؛ Hope Against Hope به معنی "امید در عین ناامیدی" است و نه: "امید علیه امید" 👈🏼 https://twitter.com/bahmandaroshafa/status/807982554238304257
🔸عکس: اوسیپ ماندلشتام (آخرین بازداشت) | نادژدا ماندلشتام (جوانی)
✅ @mmoeeni1
امشب، وبلاگنویسی من، سیزده ساله میشود.
دو سال قبل درباره لذتها و مخاطرات وبلاگنویسیام نوشته بودم:
https://goo.gl/cyYmSM
یا اینجا:
https://goo.gl/Q5dcMI
✅ @mmoeeni1
دو سال قبل درباره لذتها و مخاطرات وبلاگنویسیام نوشته بودم:
https://goo.gl/cyYmSM
یا اینجا:
https://goo.gl/Q5dcMI
✅ @mmoeeni1
mmoeeni14.blogspot.nl
من وبلاگنویس هستم
اشاره : رضا شکراللهی عزیز، صاحب ارجمند وبلاگ « خوابگرد »، از همه خواسته از وبلاگنویسیشان بنویسند. جناب ایشان، امیرعلی صفای بزرگوار ...
🔴 "سوالات مردم" مهم بود
🔺 هفتم آذر 95 | آیتالله خامنهای: ناتمام ماندن کارها، سؤال و اشکال ایجاد میکند و متأسفانه اکنون این وضعیت در بعضی بخشهای مختلف کشور دیده میشود که ازجملهی این مسائل، موضوع حقوقهای نجومی است و این موضوع از مسائل مهمی است که نتیجهی رسیدگی به آن برای مردم روشن نشد و 🚩 سؤالات در ذهن مردم باقی ماند.
🔺 هفتم دی 95 | دادستان تهران (با انتقاد از برخی مسئولان که اعلام داشتهاند موضوع حقوقهای نجومی مربوط به دیوان محاسبات است): قوه قضاییه این توجه را دارد که به جای دولت عمل نکند اما وقتی جامعه با طرح یک 🚩 سؤال و مسئله بزرگ، با شوک مواجه شود و موجب سلب اعتماد مردم فراهم گردد، قوه قضاییه و دادستانی مکلف به ورود است.
🔺 هشتم دی 95 | حسن روحانی: سوال مردم همچنان باقی است و میخواهند بدانند، آن پول کجاست و چه کسانی آن فرد (بابک زنجانی) را کمک و همراهی کردهاند؟ از ابتدای رسیدگی به پرونده این فرد (بابک زنجانی)، پیشنهاد کردم قبل از اینکه وی در اختیار دستگاه قضایی قرار گیرد، در اختیار وزارت اطلاعات باشد و پس از روشن شدن موضوع برای رسیدگی به دادگاه برود. انتظار مردم این است که ماجرا برایشان روشن شود و من به عنوان نماینده ملت ایران و مسئول اجرای قانون اساسی اعلام میکنم که در پروندههای مهم که میلیاردها اموال عمومی مردم در آنها حیف و میل شده، باید به 🚩 سوالات مردم پاسخ داده شود.
✅ @mmoeeni1
🔺 هفتم آذر 95 | آیتالله خامنهای: ناتمام ماندن کارها، سؤال و اشکال ایجاد میکند و متأسفانه اکنون این وضعیت در بعضی بخشهای مختلف کشور دیده میشود که ازجملهی این مسائل، موضوع حقوقهای نجومی است و این موضوع از مسائل مهمی است که نتیجهی رسیدگی به آن برای مردم روشن نشد و 🚩 سؤالات در ذهن مردم باقی ماند.
🔺 هفتم دی 95 | دادستان تهران (با انتقاد از برخی مسئولان که اعلام داشتهاند موضوع حقوقهای نجومی مربوط به دیوان محاسبات است): قوه قضاییه این توجه را دارد که به جای دولت عمل نکند اما وقتی جامعه با طرح یک 🚩 سؤال و مسئله بزرگ، با شوک مواجه شود و موجب سلب اعتماد مردم فراهم گردد، قوه قضاییه و دادستانی مکلف به ورود است.
🔺 هشتم دی 95 | حسن روحانی: سوال مردم همچنان باقی است و میخواهند بدانند، آن پول کجاست و چه کسانی آن فرد (بابک زنجانی) را کمک و همراهی کردهاند؟ از ابتدای رسیدگی به پرونده این فرد (بابک زنجانی)، پیشنهاد کردم قبل از اینکه وی در اختیار دستگاه قضایی قرار گیرد، در اختیار وزارت اطلاعات باشد و پس از روشن شدن موضوع برای رسیدگی به دادگاه برود. انتظار مردم این است که ماجرا برایشان روشن شود و من به عنوان نماینده ملت ایران و مسئول اجرای قانون اساسی اعلام میکنم که در پروندههای مهم که میلیاردها اموال عمومی مردم در آنها حیف و میل شده، باید به 🚩 سوالات مردم پاسخ داده شود.
✅ @mmoeeni1
https://goo.gl/xIfwYL
🔴 حماسه در "خیابان دوطرفه" معنی دارد
🔹 8 مارس 2005 (12 سال قبل): چند هفته بعد از ترور رفیق حریری، در چنین روزی گردهمایی هواداران حزبالله لبنان و سوریه در بیروت و در مخالفت با خلع سلاح حزبالله برگزار شد. سوریه و حزبالله متهم به دخالت در ترور شده بودند. بانیان این گردهمایی بعدتر نام ائتلاف خود را "ائتلاف 8 مارس" گذاشتند.
🔹 14 مارس 2005: دقیقا یک ماه بعد از ترور رفیق حریری و شش روز بعد از گردهمایی خیابانی حامیان حزبالله لبنان و سوریه، این بار مخالفان یک گردهمایی در بیروت برگزار کردند. بانیان این گردهمایی بعدتر نام ائتلاف خود را "ائتلاف 14 مارس" گذاشتند.
🔸 عکس: راهپیمایی 8 مارس (بالا) | راهپیمایی 14 مارس (پایین)
✅ @mmoeeni1
🔴 حماسه در "خیابان دوطرفه" معنی دارد
🔹 8 مارس 2005 (12 سال قبل): چند هفته بعد از ترور رفیق حریری، در چنین روزی گردهمایی هواداران حزبالله لبنان و سوریه در بیروت و در مخالفت با خلع سلاح حزبالله برگزار شد. سوریه و حزبالله متهم به دخالت در ترور شده بودند. بانیان این گردهمایی بعدتر نام ائتلاف خود را "ائتلاف 8 مارس" گذاشتند.
🔹 14 مارس 2005: دقیقا یک ماه بعد از ترور رفیق حریری و شش روز بعد از گردهمایی خیابانی حامیان حزبالله لبنان و سوریه، این بار مخالفان یک گردهمایی در بیروت برگزار کردند. بانیان این گردهمایی بعدتر نام ائتلاف خود را "ائتلاف 14 مارس" گذاشتند.
🔸 عکس: راهپیمایی 8 مارس (بالا) | راهپیمایی 14 مارس (پایین)
✅ @mmoeeni1
😢1
Forwarded from شین ☔️🖤
⚫️ فتنه ابوذر
شنیدن رفتار عثمان برای اصحاب پیامبر بسیار گران آمد. خبر ضرب و شتم عمار یاسر در شام به ابوذر غفاری رسید. ابوذر زبان انتقادش را نسبت به عثمان تندتر ساخت. معاویه، حاکم شام، به عثمان نامه نوشت که ابوذر با سخنانش شام را نابود کرد. حضور او در شام مصلحت نیست چون اینجا مردمی تازه مسلمان دارد و زود با فتنه همراه میشوند. عثمان در پاسخ معاویه نوشت: فورا ابوذر را بر مرکبی بد بنشان و همراه او نگهبانی خشن همراه کن تا او را شب و روز راه ببرد تا من و تو از یادش برود.
معاویه، ابوذر پیر و نحیف را بر شتری بدون جهاز سوار کرد و شخص بداخلاق و خشنی را مامور همراهی او کرد تا او را به سرعت به مدینه برساند. ابوذر با رانهای مجروح، گوشت ریخته و رنجور به حضور عثمان رسید. عثمان خطاب به او گفت: ای جُندب. هیچ چشمی به دیدار تو روشن مباد! ابوذر گفت: پدرم مرا جندب و پیامبر مرا عبد الله نام نهاد. عثمان گفت: تو اظهار داشتهای که من گفتهام خدا فقیر و من ثروتمند هستم؟ ابوذر گفت: من چنین نگفتهام ولی از پیامبر شنیدم که فرمود: "هنگامی که پسران ابوالعاص سی نفر شوند، مال خدا را ابزار قدرتطلبی خود میکنند، سپس خداوند مردم را از دست آنان خلاص خواهد کرد". عثمان از حاضران پرسید: شما از رسول خدا چنین سخنی شنیدهاید. گفتند: خیر نشنیدهایم. عثمان گفت: به رسول خدا دروغ میبندی؟ ابوذر رو به حاضران کرد و گفت: نظر شما هم چنین است که من به رسول خدا دروغ بستهام؟ آنان گفتند: نمیدانیم.
عثمان گفت: علی را بخوانید. علی حاضر شد و ایشان نیز فرمود: من هم نشنیدهام ولی ابوذر دروغ نمیگوید. چون رسول خدا فرمود: آسمان بر راستگوتر از ابوذر سایه نیفکنده است. حاضران نیز گفتند: پس ابوذر راستگو است.
عثمان رو به ابوذر کرده و گفت: دروغ میگویی، تو میخواهی #فتنه ایجاد کنی. تو علاقه داری که بین ما فتنه به وجود آوری. ابوذر گفت: تو اگر به سیره ابوبکر و عمر رفتار کنی، کسی در مورد تو چیز بدی نخواهد گفت. عثمان گفت: تو را با این سخنان چه کار؟ ابوذر گفت: من گناهی غیر از امر به معروف و نهی از منکر ندارم. عثمان خشمگین شد و گفت: بگویید با این پیر دروغگویِ فتنهانگیز که میان مسلمانان اختلاف میاندازد چه کنم. علی خطاب به عثمان فرمود: او را اذیت نکن. اگر دروغ بگوید دروغگو است و گناه کرده است و اگر راست بگوید معلوم خواهد شد که چه اتفاقی خواهد افتاد. عثمان پاسخ علی را نداد و رو به ابوذر کرد و گفت: برخیز و از شهر ما بیرون رو. ابوذر گفت: به شام برگردم؟ گفت: نه. به عراق بروم؟ گفت: نه، عراق خود مرکز فساد و فتنه است. گفت: پس کجا بروم؟ پرسید: از کجا بیشتر بدت میآید؟ گفت: ربذه. عثمان گفت: به همانجا برو و از آنجا هم خارج نشو.
او مروان حکم را مامور کرد و گفت: ابوذر را بر شتری سوار و راهی ربذه کن. نگذار هیچ کس او را بدرقه کند. جماعتی از اصحاب رسول خدا او را بدرقه کردند. آنها ابوذر را دلداری دادند و به صبر توصیه کردند. "مروان حکم" بدرقه کنندگان را توبیخ داد. علی در پاسخ وی فرمود: دور شو، تو که هستی که به ما اعتراض میکنی؟ ابوذر رفت و مروان جریان بدرقه را به عثمان گزارش کرد. عثمان از علی گلایه کرد. علی برخاست و از مجلس او بیرون رفت. ابوذر غفاری آنقدر در ربذه ماند تا در همانجا مُرد.
🔹 الفتوح / ابن اعثم کوفی
✅ @mmoeeni1
شنیدن رفتار عثمان برای اصحاب پیامبر بسیار گران آمد. خبر ضرب و شتم عمار یاسر در شام به ابوذر غفاری رسید. ابوذر زبان انتقادش را نسبت به عثمان تندتر ساخت. معاویه، حاکم شام، به عثمان نامه نوشت که ابوذر با سخنانش شام را نابود کرد. حضور او در شام مصلحت نیست چون اینجا مردمی تازه مسلمان دارد و زود با فتنه همراه میشوند. عثمان در پاسخ معاویه نوشت: فورا ابوذر را بر مرکبی بد بنشان و همراه او نگهبانی خشن همراه کن تا او را شب و روز راه ببرد تا من و تو از یادش برود.
معاویه، ابوذر پیر و نحیف را بر شتری بدون جهاز سوار کرد و شخص بداخلاق و خشنی را مامور همراهی او کرد تا او را به سرعت به مدینه برساند. ابوذر با رانهای مجروح، گوشت ریخته و رنجور به حضور عثمان رسید. عثمان خطاب به او گفت: ای جُندب. هیچ چشمی به دیدار تو روشن مباد! ابوذر گفت: پدرم مرا جندب و پیامبر مرا عبد الله نام نهاد. عثمان گفت: تو اظهار داشتهای که من گفتهام خدا فقیر و من ثروتمند هستم؟ ابوذر گفت: من چنین نگفتهام ولی از پیامبر شنیدم که فرمود: "هنگامی که پسران ابوالعاص سی نفر شوند، مال خدا را ابزار قدرتطلبی خود میکنند، سپس خداوند مردم را از دست آنان خلاص خواهد کرد". عثمان از حاضران پرسید: شما از رسول خدا چنین سخنی شنیدهاید. گفتند: خیر نشنیدهایم. عثمان گفت: به رسول خدا دروغ میبندی؟ ابوذر رو به حاضران کرد و گفت: نظر شما هم چنین است که من به رسول خدا دروغ بستهام؟ آنان گفتند: نمیدانیم.
عثمان گفت: علی را بخوانید. علی حاضر شد و ایشان نیز فرمود: من هم نشنیدهام ولی ابوذر دروغ نمیگوید. چون رسول خدا فرمود: آسمان بر راستگوتر از ابوذر سایه نیفکنده است. حاضران نیز گفتند: پس ابوذر راستگو است.
عثمان رو به ابوذر کرده و گفت: دروغ میگویی، تو میخواهی #فتنه ایجاد کنی. تو علاقه داری که بین ما فتنه به وجود آوری. ابوذر گفت: تو اگر به سیره ابوبکر و عمر رفتار کنی، کسی در مورد تو چیز بدی نخواهد گفت. عثمان گفت: تو را با این سخنان چه کار؟ ابوذر گفت: من گناهی غیر از امر به معروف و نهی از منکر ندارم. عثمان خشمگین شد و گفت: بگویید با این پیر دروغگویِ فتنهانگیز که میان مسلمانان اختلاف میاندازد چه کنم. علی خطاب به عثمان فرمود: او را اذیت نکن. اگر دروغ بگوید دروغگو است و گناه کرده است و اگر راست بگوید معلوم خواهد شد که چه اتفاقی خواهد افتاد. عثمان پاسخ علی را نداد و رو به ابوذر کرد و گفت: برخیز و از شهر ما بیرون رو. ابوذر گفت: به شام برگردم؟ گفت: نه. به عراق بروم؟ گفت: نه، عراق خود مرکز فساد و فتنه است. گفت: پس کجا بروم؟ پرسید: از کجا بیشتر بدت میآید؟ گفت: ربذه. عثمان گفت: به همانجا برو و از آنجا هم خارج نشو.
او مروان حکم را مامور کرد و گفت: ابوذر را بر شتری سوار و راهی ربذه کن. نگذار هیچ کس او را بدرقه کند. جماعتی از اصحاب رسول خدا او را بدرقه کردند. آنها ابوذر را دلداری دادند و به صبر توصیه کردند. "مروان حکم" بدرقه کنندگان را توبیخ داد. علی در پاسخ وی فرمود: دور شو، تو که هستی که به ما اعتراض میکنی؟ ابوذر رفت و مروان جریان بدرقه را به عثمان گزارش کرد. عثمان از علی گلایه کرد. علی برخاست و از مجلس او بیرون رفت. ابوذر غفاری آنقدر در ربذه ماند تا در همانجا مُرد.
🔹 الفتوح / ابن اعثم کوفی
✅ @mmoeeni1
🔴 "فتنه" قدیم است
حجتالاسلام محمد سروش محلاتی، یادداشتی نوشته بود که این جمله از آن بیشتر مشهور شد و واکنش برانگیخت:
«تاریخ اسلام نشان میدهد واژههایی مانند "فتنه"، "فساد" و "اختلاف" پیوسته بهانههایی برای منفی جلوه دادن اقدامات حقطلبانه و ظلمستیزانه بوده است.»
او در توضیح این سخن، به مبنای اندیشه کسانی اشاره کرده بود که اقدام یزیدبنمعاویه را در به شهادت رساندن امام حسین (ع) و یارانش در کربلا توجیه کردهاند؛ «(گروهی از توجیهکنندگان معتقد بودند:) قیام حسین بن علی، حرکتی در جهت ایجاد تفرقه در جامعه و اختلال در نظام بود و هر حکومتی حق دارد که چنین اقداماتی را سرکوب کند. بخصوص که در این زمینه از رسول خدا نیز دستور رسیده که اگر کسی مردم را به اختلاف دعوت می کند، او را بکشید (...) این گروه بر این عقیدهاند حتی اگر یزید را هم جائر و فاسق بدانیم، باز هم نمیتوان رفتار کسانی را که نظم اجتماعی را مختل میکنند و مردم را به اعتراض در برابر حکومت دعوت مینمایند، قابل قبول دانست (...) ابنتیمیه که در این گروه قرار دارد امام حسین را متهم میکند که با خروج خود، موجب فتنه و فساد در جامعه شد (منهاجالسنه، ج4، ص530) و به همین دلیل است که خطیب نویسنده معاصر مصری، در پاورقی العواصم، "شیعیان کوفه" را محکوم می کند که با دعوت امام (ع) به عراق، "فتنهانگیزی" نموده و زمینه اختلاف و فساد را در جامعه به وجود آوردند. پاسخ این پندار جاهلانه، بسیار روشن است. از آنان باید پرسید مگر در منطق عقل و شرع، هرگونه سکون و آرامش مطلوب است و آیا برهم زدن "هرگونه نظم" قبیح است؟ ... با این حساب، بین منطق شما و منطق فرعون چه فرقی است؟ او هم در برابر دعوت موسی، به مردم میگفت: موسی میخواهد در میان شما فتنهانگیزی کند لذا باید او را کشت (وقال فرعون ذرونی اقتل موسی و لیدع ربه انی اخاف...ان یظهر فی الارض الفساد - سوره غافر، آیه 27) تاریخ اسلام نشان میدهد واژههایی مانند "فتنه"، "فساد" و "اختلاف" پیوسته بهانههایی برای منفی جلوه دادن اقدامات حق طلبانه و ظلم ستیزانه بوده است (...) وقتی امام حسین از مکه خارج میشد، عمروبن سعید او را از اختلافافکنی در امت و شقاق در میان مردم برحذر میداشت (...) در آن روز واژه "فتنه" زیاد به کار برده میشد مثلا مروان حکم، به معاویه نامه نوشت که امام حسین درصدد ایجاد فتنه است (...)»
در واکنش به این یادداشت، وبسایت خبری رجانیوز طی یادداشتی به قلم حجتالاسلام جواد محرابی، در ضمیمه توهین و تحقیر حجتالاسلام محمد سروش محلاتی، اعلام کرد: «اتفاقا تاریخ اسلام نشان میدهد همیشه عناصر فتنهگر از این واژهها (فتنه، فساد، اختلاف) در هراس بودهاند.» نویسنده این یادداشت ادامه داده بود: «هم در قرآن و هم کلام معصومین علیهمالسلام بویژه امیرمومنان علیهالسلام این واژه دائم بکار رفته شده است و مسلمانان را نسبت به خطر فتنه و اختلاف بیم دادهاند.»
یادداشتنویس رجانیوز البته اگر حجتی قاطع داشت، بینیاز از تحقیر و توهین میبود یا این حال، بر اهل انصاف واضح است که سروش محلاتی، اساس فتنهانگیزی را رد نکرده بود که رجانیوز بخواهد در تایید امکان وجود فتنهانگیزی، اقامه دلیل کند. سروش محلاتی تنها اعلام کرده بود (سو)استفاده از واژههایی چون "فتنه" و "فساد" و "اختلاف" علیه جریان حقطلبی و ستمستیزی در تاریخ اسلام، سابقه داشته است؛ و آیا این، ادعایی نادرست است؟
🔺 متن کامل یادداشت سروش محلاتی: http://soroosh-mahallati.com/fa/83
🔺 پیوند به واکنش رجانیوز: http://www.rajanews.com/news/129446
✅ @mmoeeni1
حجتالاسلام محمد سروش محلاتی، یادداشتی نوشته بود که این جمله از آن بیشتر مشهور شد و واکنش برانگیخت:
«تاریخ اسلام نشان میدهد واژههایی مانند "فتنه"، "فساد" و "اختلاف" پیوسته بهانههایی برای منفی جلوه دادن اقدامات حقطلبانه و ظلمستیزانه بوده است.»
او در توضیح این سخن، به مبنای اندیشه کسانی اشاره کرده بود که اقدام یزیدبنمعاویه را در به شهادت رساندن امام حسین (ع) و یارانش در کربلا توجیه کردهاند؛ «(گروهی از توجیهکنندگان معتقد بودند:) قیام حسین بن علی، حرکتی در جهت ایجاد تفرقه در جامعه و اختلال در نظام بود و هر حکومتی حق دارد که چنین اقداماتی را سرکوب کند. بخصوص که در این زمینه از رسول خدا نیز دستور رسیده که اگر کسی مردم را به اختلاف دعوت می کند، او را بکشید (...) این گروه بر این عقیدهاند حتی اگر یزید را هم جائر و فاسق بدانیم، باز هم نمیتوان رفتار کسانی را که نظم اجتماعی را مختل میکنند و مردم را به اعتراض در برابر حکومت دعوت مینمایند، قابل قبول دانست (...) ابنتیمیه که در این گروه قرار دارد امام حسین را متهم میکند که با خروج خود، موجب فتنه و فساد در جامعه شد (منهاجالسنه، ج4، ص530) و به همین دلیل است که خطیب نویسنده معاصر مصری، در پاورقی العواصم، "شیعیان کوفه" را محکوم می کند که با دعوت امام (ع) به عراق، "فتنهانگیزی" نموده و زمینه اختلاف و فساد را در جامعه به وجود آوردند. پاسخ این پندار جاهلانه، بسیار روشن است. از آنان باید پرسید مگر در منطق عقل و شرع، هرگونه سکون و آرامش مطلوب است و آیا برهم زدن "هرگونه نظم" قبیح است؟ ... با این حساب، بین منطق شما و منطق فرعون چه فرقی است؟ او هم در برابر دعوت موسی، به مردم میگفت: موسی میخواهد در میان شما فتنهانگیزی کند لذا باید او را کشت (وقال فرعون ذرونی اقتل موسی و لیدع ربه انی اخاف...ان یظهر فی الارض الفساد - سوره غافر، آیه 27) تاریخ اسلام نشان میدهد واژههایی مانند "فتنه"، "فساد" و "اختلاف" پیوسته بهانههایی برای منفی جلوه دادن اقدامات حق طلبانه و ظلم ستیزانه بوده است (...) وقتی امام حسین از مکه خارج میشد، عمروبن سعید او را از اختلافافکنی در امت و شقاق در میان مردم برحذر میداشت (...) در آن روز واژه "فتنه" زیاد به کار برده میشد مثلا مروان حکم، به معاویه نامه نوشت که امام حسین درصدد ایجاد فتنه است (...)»
در واکنش به این یادداشت، وبسایت خبری رجانیوز طی یادداشتی به قلم حجتالاسلام جواد محرابی، در ضمیمه توهین و تحقیر حجتالاسلام محمد سروش محلاتی، اعلام کرد: «اتفاقا تاریخ اسلام نشان میدهد همیشه عناصر فتنهگر از این واژهها (فتنه، فساد، اختلاف) در هراس بودهاند.» نویسنده این یادداشت ادامه داده بود: «هم در قرآن و هم کلام معصومین علیهمالسلام بویژه امیرمومنان علیهالسلام این واژه دائم بکار رفته شده است و مسلمانان را نسبت به خطر فتنه و اختلاف بیم دادهاند.»
یادداشتنویس رجانیوز البته اگر حجتی قاطع داشت، بینیاز از تحقیر و توهین میبود یا این حال، بر اهل انصاف واضح است که سروش محلاتی، اساس فتنهانگیزی را رد نکرده بود که رجانیوز بخواهد در تایید امکان وجود فتنهانگیزی، اقامه دلیل کند. سروش محلاتی تنها اعلام کرده بود (سو)استفاده از واژههایی چون "فتنه" و "فساد" و "اختلاف" علیه جریان حقطلبی و ستمستیزی در تاریخ اسلام، سابقه داشته است؛ و آیا این، ادعایی نادرست است؟
🔺 متن کامل یادداشت سروش محلاتی: http://soroosh-mahallati.com/fa/83
🔺 پیوند به واکنش رجانیوز: http://www.rajanews.com/news/129446
✅ @mmoeeni1
👍1
Forwarded from 📝 تقریرات
🔸آخرین شماره روزنامه لبنانی «السفیر» که پس از ۴۲ سال، امروز به انتشار کاغذی خود پایان داد.
این روزنامه ضد اسرائیلی در سرمقاله آخرش از وضعیت اسفبار منطقه انتقاد کرده است.
@taqriratjournal
این روزنامه ضد اسرائیلی در سرمقاله آخرش از وضعیت اسفبار منطقه انتقاد کرده است.
@taqriratjournal
http://u1.img7.ir/f88cy.jpg
🔵 دورهمی
دو پرسش ثابت مهران مدیری از مهمانان برنامه "دورهمی"، یک جورهایی جمع تابوشکنی و تلنگر است انگار؛ آنجا که میپرسد: «عاشق شدین؟» و بعدتر که «احساس خوشبختی میکنین؟». من نشنیدهام کسی به سوال دومی پاسخ "نه" بدهد و ندیدهام کسی به سوال نخست، بدون لبخند پاسخ بگوید (یا بدون لبخند سوال را دور نزند)!
به همان اندازه که «عاشق شدین؟» در دل سوالهای دیگر میدرخشد، از بس که "عشق زمینی" و "داستانِ بیروتوشِ عاشقیِ مهمانان برنامههای رادیو و تلویزیون" انگار از ممنوعهها بوده، «احساس خوشبختی میکنین؟» نیز سوال مهمی است؛ مثل اعلام معدل کارنامه میماند، گیریم خیلیها به محض جواب "بله" دادن به آن، خود ِ خودشان متوجه میشوند چه دروغگوی رقتانگیزیاند (یا شاید هم خیال کنند چه راحت میتوانند گول بزنند). نمیدانم؛ شاید مهران مدیری نباید این سوال دومی را بپرسد؛ از بس که سخت است راست گفتن و آسان است دروغ گفتن درباره آن، در جایی که ریاکاری، راهی پرمشتری برای بقاست و حتی نظام رسمی آموزشی، آن را یاد میدهد و دروغگو هم دلشوره رسوایی ندارد.
یک بار - در قالب خبرنگار - از مقام مسئولی سوالی پرسیدم، با من راحت بود، گفت: لطفا سوالی بپرس که مجبور نشوم دروغ بگویم. و من از خیر سوال گذشتم همزمان با آن که جوابم را هم گرفتم.
✅ @mmoeeni1
🔵 دورهمی
دو پرسش ثابت مهران مدیری از مهمانان برنامه "دورهمی"، یک جورهایی جمع تابوشکنی و تلنگر است انگار؛ آنجا که میپرسد: «عاشق شدین؟» و بعدتر که «احساس خوشبختی میکنین؟». من نشنیدهام کسی به سوال دومی پاسخ "نه" بدهد و ندیدهام کسی به سوال نخست، بدون لبخند پاسخ بگوید (یا بدون لبخند سوال را دور نزند)!
به همان اندازه که «عاشق شدین؟» در دل سوالهای دیگر میدرخشد، از بس که "عشق زمینی" و "داستانِ بیروتوشِ عاشقیِ مهمانان برنامههای رادیو و تلویزیون" انگار از ممنوعهها بوده، «احساس خوشبختی میکنین؟» نیز سوال مهمی است؛ مثل اعلام معدل کارنامه میماند، گیریم خیلیها به محض جواب "بله" دادن به آن، خود ِ خودشان متوجه میشوند چه دروغگوی رقتانگیزیاند (یا شاید هم خیال کنند چه راحت میتوانند گول بزنند). نمیدانم؛ شاید مهران مدیری نباید این سوال دومی را بپرسد؛ از بس که سخت است راست گفتن و آسان است دروغ گفتن درباره آن، در جایی که ریاکاری، راهی پرمشتری برای بقاست و حتی نظام رسمی آموزشی، آن را یاد میدهد و دروغگو هم دلشوره رسوایی ندارد.
یک بار - در قالب خبرنگار - از مقام مسئولی سوالی پرسیدم، با من راحت بود، گفت: لطفا سوالی بپرس که مجبور نشوم دروغ بگویم. و من از خیر سوال گذشتم همزمان با آن که جوابم را هم گرفتم.
✅ @mmoeeni1
https://goo.gl/5Y2tnk
📷 عکس هوایی قدیمی
در پوستر کنگره استانی تاریخ معماری و شهرسازی ایران (که ششم بهمنماه در زنجان برگزار خواهد شد)، یک عکس هوایی قدیمی از زنجان کار شده؛ البته آنقدر حال و حوصله نداشتهاند که بنویسند، عکس مال چند وقت پیش است اما میشود فهمید آن قدر قدیمی است که توی نقشه اساسا خیابانی به اسم "سعدی شمالی" وجود ندارد و ضلع شمالی چهارراه سعدی ِ کنونی، انگار باغی است با کلی درخت! کادر عکس، البته همه زنجان آن روز را هم نشان نمیدهد؛ از بالا بخشی کوچک از خیابان صفا را نشان میدهد که با یک خط راست به سمت چپ، ثلثی از جاده همایون را داخل کادر عکس میکشد. سمت راست محدودهای است نرسیده به امامزاده سید ابراهیم و سمت چپ، نرسیده به چهارراه امیرکبیر. از جنوب، باغهای اطراف زنجانرود داخل کادر است و قدری پایینتر از پل میربها (که نشان میدهد عکس باید مال اواخر بهار یا تابستان باشد). در مرکز این عکس، محوطه درختکاری شده اطراف بنای دارایی دیده میشود. داخل این مستطیل نه چندان بزرگ، با تعداد انگشت شمار خیابان و کلی کوچه، اما یک دنیا خیال و خاطره و یاد آرام گرفته است. میشود بنای رختشویخانه و خانه ذوالفقاریها و رد سقف بازار را تشخیص داد، سبزهمیدان و درختهای چهارراه بالا را، گنبد و حیاط مسجد جامع را، دبیرستان شریعتی (پهلوی آن روزها) را و دروازه ارک را که راس مثلثی است که دو ضلعاش، خیابان ذوالفقاری است و فرمانداری. انگار بعد از ساختمان شرکت پست دیگر خانه و مغازهای نیست، آن سرپایینی دروازه رشت اما سرجای خودش است که حالا شده یک خیابان بیروح ِ یکطرفه. میشود سقف اولین کارخانه برق زنجان را در دروازه ارک تشخیص داد که همین ماه پیش با خاک یکسان شد؛ در خیابانها هیچ ماشینی را نمیشود دید یا تشخیص داد، به جایش در حیاط خیلی از خانهها درختها را میشود دید. از سه راهی بیجار به سمت تبریز، انگار جاده سامان ندارد ...
... در گذشته انگار آفتاب به اندازه گرم بود، زمستان به اندازه سرد بود، باران و برف بود، درخت زیاد بود، ماشین کم بود، همسایه مهربانتر بود، روشنای چشمانمان، پدر و مادرمان، دستیافتنی بودند و در همین خیابانهای که حالا سرد و سایه شدهاند در یادهامان، دستهای ما را گرم گرفته بودند. بقالیها بقالی بود؛ سوپر مارکت نبود، صدای کشیده شدن پارو روی پشتبام بهانه از خواب بیدار شدن بود، عطر پاککن عطری بهترین ِ عطرها بود، صابون کاغذی تازه آمده بود بازار، دفتر "فرنو" بهترین دفتر بود ... و ظهرها، نسیمی بود که میآمد و دست پردهی پنجره را میگرفت که با خودش ببرد ... هیچ کس حواسش به ساعت نبود؛ هیچ کس انگار حجم زوال را جدی نمیگرفت.
🔴 کامنت جناب جواد هادیپور:
سال ١٣٣٤ سازمان جغرافيايى ارتش به كمك آمريكايىها از كليه نقاط ايران عكس هوايى تهيه كرده و اين عكس هم از عكسهاى آن پروژه است كه اولين بار من، ارديبهشتماه در فضاى مجازى (گروه انجمن زنجانيها) به اشتراك گذاشتم.
در آن زمان سعدى شمالى به فاصله چهار راه پهلوى (میدان انقلاب کنونی) تا چهار راه سعدى كنونى كه آن زمان سهراه بود گفته مىشد. روبروى خيابان سعدی، منزل آقاى مجد ضيائى قرار داشت كه زمانى نماينده زنجان در مجلس شوراى ملى بود. امتداد خيابان سعدى كه الان "سعدی شمالى" گفته مىشود، در سال ١٣٤٦ گشوده شد. خيابان صفا هم آن زمان يك راه خاكى بود كه به كارخانه كبريت منتهى مى شد و آنجا شمالىترين نقطه شهر بود. از سه راهى بيجار به سمت تبريز هم جادهاى وجود نداشت؛ جاده تبريز امتداد خيابان پهلوى و خاكى بود.
✅ از جناب هادیپور عزیز بابت این توضیحات گرهگشا بسیار ممنونم. تصویر کاملتر را اینجا 👈 http://u1.img7.ir/NVTft.jpg ملاحظه کنید. در این عکس، لکه موجود در بخش شمالغربی، باغهاى شورجاست كه الان در داخل شهر جا گرفته است.
✅ @mmoeeni1
📷 عکس هوایی قدیمی
در پوستر کنگره استانی تاریخ معماری و شهرسازی ایران (که ششم بهمنماه در زنجان برگزار خواهد شد)، یک عکس هوایی قدیمی از زنجان کار شده؛ البته آنقدر حال و حوصله نداشتهاند که بنویسند، عکس مال چند وقت پیش است اما میشود فهمید آن قدر قدیمی است که توی نقشه اساسا خیابانی به اسم "سعدی شمالی" وجود ندارد و ضلع شمالی چهارراه سعدی ِ کنونی، انگار باغی است با کلی درخت! کادر عکس، البته همه زنجان آن روز را هم نشان نمیدهد؛ از بالا بخشی کوچک از خیابان صفا را نشان میدهد که با یک خط راست به سمت چپ، ثلثی از جاده همایون را داخل کادر عکس میکشد. سمت راست محدودهای است نرسیده به امامزاده سید ابراهیم و سمت چپ، نرسیده به چهارراه امیرکبیر. از جنوب، باغهای اطراف زنجانرود داخل کادر است و قدری پایینتر از پل میربها (که نشان میدهد عکس باید مال اواخر بهار یا تابستان باشد). در مرکز این عکس، محوطه درختکاری شده اطراف بنای دارایی دیده میشود. داخل این مستطیل نه چندان بزرگ، با تعداد انگشت شمار خیابان و کلی کوچه، اما یک دنیا خیال و خاطره و یاد آرام گرفته است. میشود بنای رختشویخانه و خانه ذوالفقاریها و رد سقف بازار را تشخیص داد، سبزهمیدان و درختهای چهارراه بالا را، گنبد و حیاط مسجد جامع را، دبیرستان شریعتی (پهلوی آن روزها) را و دروازه ارک را که راس مثلثی است که دو ضلعاش، خیابان ذوالفقاری است و فرمانداری. انگار بعد از ساختمان شرکت پست دیگر خانه و مغازهای نیست، آن سرپایینی دروازه رشت اما سرجای خودش است که حالا شده یک خیابان بیروح ِ یکطرفه. میشود سقف اولین کارخانه برق زنجان را در دروازه ارک تشخیص داد که همین ماه پیش با خاک یکسان شد؛ در خیابانها هیچ ماشینی را نمیشود دید یا تشخیص داد، به جایش در حیاط خیلی از خانهها درختها را میشود دید. از سه راهی بیجار به سمت تبریز، انگار جاده سامان ندارد ...
... در گذشته انگار آفتاب به اندازه گرم بود، زمستان به اندازه سرد بود، باران و برف بود، درخت زیاد بود، ماشین کم بود، همسایه مهربانتر بود، روشنای چشمانمان، پدر و مادرمان، دستیافتنی بودند و در همین خیابانهای که حالا سرد و سایه شدهاند در یادهامان، دستهای ما را گرم گرفته بودند. بقالیها بقالی بود؛ سوپر مارکت نبود، صدای کشیده شدن پارو روی پشتبام بهانه از خواب بیدار شدن بود، عطر پاککن عطری بهترین ِ عطرها بود، صابون کاغذی تازه آمده بود بازار، دفتر "فرنو" بهترین دفتر بود ... و ظهرها، نسیمی بود که میآمد و دست پردهی پنجره را میگرفت که با خودش ببرد ... هیچ کس حواسش به ساعت نبود؛ هیچ کس انگار حجم زوال را جدی نمیگرفت.
🔴 کامنت جناب جواد هادیپور:
سال ١٣٣٤ سازمان جغرافيايى ارتش به كمك آمريكايىها از كليه نقاط ايران عكس هوايى تهيه كرده و اين عكس هم از عكسهاى آن پروژه است كه اولين بار من، ارديبهشتماه در فضاى مجازى (گروه انجمن زنجانيها) به اشتراك گذاشتم.
در آن زمان سعدى شمالى به فاصله چهار راه پهلوى (میدان انقلاب کنونی) تا چهار راه سعدى كنونى كه آن زمان سهراه بود گفته مىشد. روبروى خيابان سعدی، منزل آقاى مجد ضيائى قرار داشت كه زمانى نماينده زنجان در مجلس شوراى ملى بود. امتداد خيابان سعدى كه الان "سعدی شمالى" گفته مىشود، در سال ١٣٤٦ گشوده شد. خيابان صفا هم آن زمان يك راه خاكى بود كه به كارخانه كبريت منتهى مى شد و آنجا شمالىترين نقطه شهر بود. از سه راهى بيجار به سمت تبريز هم جادهاى وجود نداشت؛ جاده تبريز امتداد خيابان پهلوى و خاكى بود.
✅ از جناب هادیپور عزیز بابت این توضیحات گرهگشا بسیار ممنونم. تصویر کاملتر را اینجا 👈 http://u1.img7.ir/NVTft.jpg ملاحظه کنید. در این عکس، لکه موجود در بخش شمالغربی، باغهاى شورجاست كه الان در داخل شهر جا گرفته است.
✅ @mmoeeni1
https://goo.gl/eY3bCE
📲 راز زندگی در دنیای شبکهای
🔴 اشاره: بعضی مقالهها خالق "بینش"اند؛ پرتوی درخشان در انبوه تردید و سوال و هراسها. "راز زندگی در دنیای شبکهای" (نوشتهی آنهمری اسلاتر | فارین آفیرز | ترجمه فارسی: مجله اندیشه پویا، شماره 39 (آذر 95))، لااقل به گمان من از این زمره است.
خلاصه شده این یادداشت را در ادامه بخوانید:
📝 ... این جهان شبکهای از جدیترین و عاجلترین تهدیدهای جهانی قرن بیست و یکم است. دلیل بروز مشکلات و تهدیدها در این جهان همین است که مردم زیاده به هم متصلاند. داعش میتواند تروریستهای تکرو را به کشتار همکارانشان تحریک کند. یک ویروس کشنده میتواند در عرض یک هفته تمام جهان را بگیرد. همزمان، عدم دسترسی میلیونها جوان به امکانات یک آموزش آبرومند، شغل و زندگی راحت، به خشونتهایی که حد و مرز نمیشناسند، دامن میزند.
وقت آن رسیده است که فن دولتمداری با مهارت شبکهای، یعنی هنر طراحی و ساخت و مدیریت شبکهها، در هم آمیخته شود و استراتژیهای جدیدی برای ساختن و حفظ یک نظم بینالملل طرح شوند که بر این سه رکن استوار باشد:
🔹 یکم: جوامع باز
🔹 دوم: دولتهای باز
🔹 سوم: یک نظام بینالملل باز.
مرز گسست اصلی در عصر دیجیتال نه بین کاپیتالیسم و کمونیسم یا دموکراسی و اقتدارگرایی، بلکه میان "باز" و "بسته" است.
1) جوامع باز: هیچ دولتی نباید ضمانت امنیت مطلق دهد، چرا که نمیتواند از پس تامین آن برآید. بر این اساس، نقش دولت «سرمایهگذاری در خلق یک ملت مقاومتر است» و این مستلزم آگاهی بخشیدن و تقویت مردم است ولی بیشتر در مقام یک شریک مردم در تامین امنیت نه یک حامی و محافظ. این رویکرد مستلزم تحدید قدرت در کل جامعه است.
2) دولتهای باز: سه اصل اساسی بیانیه "مشارکت دولت باز"، شفافیت، مشارکت مدنی و مسئولیتپذیری، هستند. این اصول، رابطه افقیتری میان دولتها و اتباع آن در مقایسه با رابطه سنتی عمودی در دموکراسی و اقتدارگراییها، پدید میآورند. ایده "دولت باز"، بینش جدیدی را پرورش میدهد که به دنبال تحقق دولت در کنار مردم و نه صرفا برای مردم است؛ یک رابطه دوشادوش میان دولتیها و شهروندان.
3) نظم بینالملل باز: رکن آخر ایجاد نظم باز، ترمیم و بسط یک نظام بینالملل باز است. نظام بینالملل کنونی ثابت و سلسله مراتبی است. بعضی کشورها برابرتر از دیگران هستند. اعضای دائم شورای امنیت سازمان ملل، اعضای موسس بانک جهانی و صندوق بینالمللی پول – این کشورها که در سال 1945 حاکمان جهان بودند – نظمی بینالمللی طراحی کردند که ضامن صلح و رونق و منافع خودشان باشد ... حالا اما وقت اصلاحات رسیده است. نهادهایی که پس از جنگ جهانی دوم بنا شدند باید قطبهای یک نظام مسطحتر و انعطافپذیرتر شوند. قدرتهای نوظهور که مدام بر قدرتشان افروده میشود تا ابد منتظر نخواهند ماند. آنها هم، با نهادهای منطقهای و شبکههای امنیتی خودشان، نظمی از آن ِ خود خلق خواهند کرد و اگر نظم بینالملل کنونی بیش از حد شکننده و غیرقابل تغییر از آب در آید، به یکباره همچون دوکنشینهای بزرگ اروپایی فرو خواهد پاشید. بین دولتهای قرن بیستمی و قرن بیست و یکمی باید انتقال قدرتی اتفاق بیفتد.
مرزها و دیوارها، چه فیزیکی و چه دیجیتال، در نهایت قادر نخواهند بود قدرت شهروندان متصل به هم را تا ابد مهار کنند. جوامع باز، حکومتهای باز و یک نظام بینالملل باز پیشنهادهای مخاطرهآمیزی هستند ولی این بهترین امید بشر برای مهار قدرتِ نه فقط دولتها که همچنین قدرت کسبوکارها، دانشگاهها، سازمانها و شهروندان است.
📌 متن اصلی: https://goo.gl/bAWGUk
📌 کانال مجله اندیشه پویا: https://telegram.me/andishepouya
✅ @mmoeeni1
📲 راز زندگی در دنیای شبکهای
🔴 اشاره: بعضی مقالهها خالق "بینش"اند؛ پرتوی درخشان در انبوه تردید و سوال و هراسها. "راز زندگی در دنیای شبکهای" (نوشتهی آنهمری اسلاتر | فارین آفیرز | ترجمه فارسی: مجله اندیشه پویا، شماره 39 (آذر 95))، لااقل به گمان من از این زمره است.
خلاصه شده این یادداشت را در ادامه بخوانید:
📝 ... این جهان شبکهای از جدیترین و عاجلترین تهدیدهای جهانی قرن بیست و یکم است. دلیل بروز مشکلات و تهدیدها در این جهان همین است که مردم زیاده به هم متصلاند. داعش میتواند تروریستهای تکرو را به کشتار همکارانشان تحریک کند. یک ویروس کشنده میتواند در عرض یک هفته تمام جهان را بگیرد. همزمان، عدم دسترسی میلیونها جوان به امکانات یک آموزش آبرومند، شغل و زندگی راحت، به خشونتهایی که حد و مرز نمیشناسند، دامن میزند.
وقت آن رسیده است که فن دولتمداری با مهارت شبکهای، یعنی هنر طراحی و ساخت و مدیریت شبکهها، در هم آمیخته شود و استراتژیهای جدیدی برای ساختن و حفظ یک نظم بینالملل طرح شوند که بر این سه رکن استوار باشد:
🔹 یکم: جوامع باز
🔹 دوم: دولتهای باز
🔹 سوم: یک نظام بینالملل باز.
مرز گسست اصلی در عصر دیجیتال نه بین کاپیتالیسم و کمونیسم یا دموکراسی و اقتدارگرایی، بلکه میان "باز" و "بسته" است.
1) جوامع باز: هیچ دولتی نباید ضمانت امنیت مطلق دهد، چرا که نمیتواند از پس تامین آن برآید. بر این اساس، نقش دولت «سرمایهگذاری در خلق یک ملت مقاومتر است» و این مستلزم آگاهی بخشیدن و تقویت مردم است ولی بیشتر در مقام یک شریک مردم در تامین امنیت نه یک حامی و محافظ. این رویکرد مستلزم تحدید قدرت در کل جامعه است.
2) دولتهای باز: سه اصل اساسی بیانیه "مشارکت دولت باز"، شفافیت، مشارکت مدنی و مسئولیتپذیری، هستند. این اصول، رابطه افقیتری میان دولتها و اتباع آن در مقایسه با رابطه سنتی عمودی در دموکراسی و اقتدارگراییها، پدید میآورند. ایده "دولت باز"، بینش جدیدی را پرورش میدهد که به دنبال تحقق دولت در کنار مردم و نه صرفا برای مردم است؛ یک رابطه دوشادوش میان دولتیها و شهروندان.
3) نظم بینالملل باز: رکن آخر ایجاد نظم باز، ترمیم و بسط یک نظام بینالملل باز است. نظام بینالملل کنونی ثابت و سلسله مراتبی است. بعضی کشورها برابرتر از دیگران هستند. اعضای دائم شورای امنیت سازمان ملل، اعضای موسس بانک جهانی و صندوق بینالمللی پول – این کشورها که در سال 1945 حاکمان جهان بودند – نظمی بینالمللی طراحی کردند که ضامن صلح و رونق و منافع خودشان باشد ... حالا اما وقت اصلاحات رسیده است. نهادهایی که پس از جنگ جهانی دوم بنا شدند باید قطبهای یک نظام مسطحتر و انعطافپذیرتر شوند. قدرتهای نوظهور که مدام بر قدرتشان افروده میشود تا ابد منتظر نخواهند ماند. آنها هم، با نهادهای منطقهای و شبکههای امنیتی خودشان، نظمی از آن ِ خود خلق خواهند کرد و اگر نظم بینالملل کنونی بیش از حد شکننده و غیرقابل تغییر از آب در آید، به یکباره همچون دوکنشینهای بزرگ اروپایی فرو خواهد پاشید. بین دولتهای قرن بیستمی و قرن بیست و یکمی باید انتقال قدرتی اتفاق بیفتد.
مرزها و دیوارها، چه فیزیکی و چه دیجیتال، در نهایت قادر نخواهند بود قدرت شهروندان متصل به هم را تا ابد مهار کنند. جوامع باز، حکومتهای باز و یک نظام بینالملل باز پیشنهادهای مخاطرهآمیزی هستند ولی این بهترین امید بشر برای مهار قدرتِ نه فقط دولتها که همچنین قدرت کسبوکارها، دانشگاهها، سازمانها و شهروندان است.
📌 متن اصلی: https://goo.gl/bAWGUk
📌 کانال مجله اندیشه پویا: https://telegram.me/andishepouya
✅ @mmoeeni1
⛔️ جنگ لفظی مجریه و قضاییه
اول: جنگ لفظی روسای قوه مجریه و قضاییه، تا سطح کمسابقهای بالا رفته است؛ این نزاع توسط حلقههای زیردست هر کدام نیز گاه و بیگاه پی گرفته میشود. در این بین به طور واضحی، آتش توپخانه قوه قضاییه، شدیدتر و بیملاحظهکارتر به نظر میرسد. مخرج مشترک تنشهای اخیر "فساد" است؛ گو دو "حزب" به مقابله با هم پرداختهاند تا یکدیگر را نزد افکار عمومی بیاعتبار سازند. رییس قوه قضاییه به خود اجازه میدهد مهمترین دستاورد سیاست خارجی دولت (برجام) را – که تحت نظارت رهبری محقق شده – تخطئه کند ولی در مواجهه با "سوال" یک نماینده درباره هزینهکرد سود بانکی سپردهگذاریهای قوهقضاییه، با عصبیترین شیوه قابل تصور، روسای قوه مجریه و حتی مقننه را مورد حمله و طعن قرار میدهد و یا در مواجهه با انتقاد روحانی بابت دور از دسترس بودن بابک زنجانی برای وزارت اطلاعات، اتهام اثبات نشده و بسیار سنگینی را نثار سلامت ستادهای انتخاباتی میکند! محصول این مقابلهجوییها اگر نزد فعالان رسانهای و سیاسی، "خوشایند" و "سوخت حیات" باشد، در اینکه نزد عامه مردم، به خصوص مردمِ تحت فشار اقتصادی، حمل بر "از تنظیم خارج شدن روابط قوا" و "ناکارآمدی کل نظام" شود، کمتر تردیدی وجود دارد. این بدان معناست که هم قوه قضاییه و هم مجریه ،مشغول سوراخ کردن کِشتیاند فارغ از اینکه میخ کدام قطورتر است و چکش کدامیک سنگینتر فرود میآید.
.
دوم: سطح بالای مقابلهجویی و تهاجم، ظاهرا آنچنان مورد خوشایند قوه قضاییه است (یا آنچنان مایه غضب است) که معاون اول و سخنگوی این قوه، برای منکوب کردن قوه مجریه، امروز حاضر شده برای "قوه قضاییه" و "عدالت" و "داد گستری" در توسعه اقتصادی و سالمسازی فضای کسب و کار، طلب "تخفیف" کند، به تلطیف "سرقت" بپردازد، دولت را صراحتا به ناخشنودی از رسیدگی به پروندههای فساد متهم کند و لگدی هم نثار "برجام". محسنی اژهای گفته است: «نامساعد بودن محیط تحصیل، کار و خانواده، نبودن در کنار پدر و مادر در طفولیت و نوجوانی است آیا این عوامل در اختیار قوه قضاییه و ناجا است؟ رفع بیکاری و فقر و فرهنگسازی در اختیار قوه قضاییه و نیروی انتظامی است؟ دولت وظیفه دارد نسبت به این شکاف طبقاتی که ایجاد میشود برنامهریزی کند ... وقتی فرد گرفتار میشود و پول درمان یا سیر کردن شکم نداشته باشد ممکن است علیرغم میل باطنی دست به سرقت بزند ... در برجام خیلی از حاشیهها بود که بعداً لو رفت، وقتی افشا میشد و یا آمریکاییها میگفتند مجبور به اطلاعرسانی میشدند ... اینها میخواهند قوه را تحت فشار قرار دهند تا دست از مبارزه با دانه درشتها برداریم.»
.
سوم: "بیاعتمادی" موجود بین ارکان نظام، به بیاعتمادی و تفرقه بین خود مردم و به بیاعتمادی بین مردم و نظام دامن میزند. وقتی "اعتماد" از سپهر و ساحت کشوری رخت بربندد، تو گو اسراییل را نابود یا بر پشتبام کاخ سفید، حسینیهای بنا کن؛ آن همه به پشیزی خواهد ارزید؟
✅ @mmoeeni1
اول: جنگ لفظی روسای قوه مجریه و قضاییه، تا سطح کمسابقهای بالا رفته است؛ این نزاع توسط حلقههای زیردست هر کدام نیز گاه و بیگاه پی گرفته میشود. در این بین به طور واضحی، آتش توپخانه قوه قضاییه، شدیدتر و بیملاحظهکارتر به نظر میرسد. مخرج مشترک تنشهای اخیر "فساد" است؛ گو دو "حزب" به مقابله با هم پرداختهاند تا یکدیگر را نزد افکار عمومی بیاعتبار سازند. رییس قوه قضاییه به خود اجازه میدهد مهمترین دستاورد سیاست خارجی دولت (برجام) را – که تحت نظارت رهبری محقق شده – تخطئه کند ولی در مواجهه با "سوال" یک نماینده درباره هزینهکرد سود بانکی سپردهگذاریهای قوهقضاییه، با عصبیترین شیوه قابل تصور، روسای قوه مجریه و حتی مقننه را مورد حمله و طعن قرار میدهد و یا در مواجهه با انتقاد روحانی بابت دور از دسترس بودن بابک زنجانی برای وزارت اطلاعات، اتهام اثبات نشده و بسیار سنگینی را نثار سلامت ستادهای انتخاباتی میکند! محصول این مقابلهجوییها اگر نزد فعالان رسانهای و سیاسی، "خوشایند" و "سوخت حیات" باشد، در اینکه نزد عامه مردم، به خصوص مردمِ تحت فشار اقتصادی، حمل بر "از تنظیم خارج شدن روابط قوا" و "ناکارآمدی کل نظام" شود، کمتر تردیدی وجود دارد. این بدان معناست که هم قوه قضاییه و هم مجریه ،مشغول سوراخ کردن کِشتیاند فارغ از اینکه میخ کدام قطورتر است و چکش کدامیک سنگینتر فرود میآید.
.
دوم: سطح بالای مقابلهجویی و تهاجم، ظاهرا آنچنان مورد خوشایند قوه قضاییه است (یا آنچنان مایه غضب است) که معاون اول و سخنگوی این قوه، برای منکوب کردن قوه مجریه، امروز حاضر شده برای "قوه قضاییه" و "عدالت" و "داد گستری" در توسعه اقتصادی و سالمسازی فضای کسب و کار، طلب "تخفیف" کند، به تلطیف "سرقت" بپردازد، دولت را صراحتا به ناخشنودی از رسیدگی به پروندههای فساد متهم کند و لگدی هم نثار "برجام". محسنی اژهای گفته است: «نامساعد بودن محیط تحصیل، کار و خانواده، نبودن در کنار پدر و مادر در طفولیت و نوجوانی است آیا این عوامل در اختیار قوه قضاییه و ناجا است؟ رفع بیکاری و فقر و فرهنگسازی در اختیار قوه قضاییه و نیروی انتظامی است؟ دولت وظیفه دارد نسبت به این شکاف طبقاتی که ایجاد میشود برنامهریزی کند ... وقتی فرد گرفتار میشود و پول درمان یا سیر کردن شکم نداشته باشد ممکن است علیرغم میل باطنی دست به سرقت بزند ... در برجام خیلی از حاشیهها بود که بعداً لو رفت، وقتی افشا میشد و یا آمریکاییها میگفتند مجبور به اطلاعرسانی میشدند ... اینها میخواهند قوه را تحت فشار قرار دهند تا دست از مبارزه با دانه درشتها برداریم.»
.
سوم: "بیاعتمادی" موجود بین ارکان نظام، به بیاعتمادی و تفرقه بین خود مردم و به بیاعتمادی بین مردم و نظام دامن میزند. وقتی "اعتماد" از سپهر و ساحت کشوری رخت بربندد، تو گو اسراییل را نابود یا بر پشتبام کاخ سفید، حسینیهای بنا کن؛ آن همه به پشیزی خواهد ارزید؟
✅ @mmoeeni1