http://s3.img7.ir/jJfIH.jpg

📝 مهدی جامی:

همیشه 22 بهمن که می‌شد و جماعتی بزرگ به خیابان می‌آمدند از خود می‌پرسیدم پس «ما» کجاییم. گاهی می‌رفتم تماشا تا از نزدیک این تظاهرات‌کنندگان را ببینم شاید «ما» را پیدا کنم. تا 25 خرداد 88 این سرگشتگی ادامه داشت. صرفا از راه نشانه‌ها می‌شد فهمید «ما»یی هم هست که حرف دیگری دارد اما روز 25 خرداد و روز 27 خرداد و روزهای پس از آن به‌روشنی نشان داد که واقعا «ما» که بودیم و کجا بودیم. جایی بودیم که کسی نمی‌خواست ما را ببیند. نظام سیاسی ما را از صحنه بیرون رانده بود. گویی که نیستیم. هستیم هم باید برویم گوشه‌ای دیده نشویم یا از کشور آواره شویم اما جنبش سبز و قله آن در این دو روز نشان داد که ما هستیم و آنقدر جمعیت‌مان بزرگ است که نمی‌توان ما را نادیده گرفت. به نظرم همه تحولات پس از آن روزها معنایش به صحنه آمدن «ما»یی است که تا آن روز انکار شده بود. حتی در جنبش اصلاحات هم این «ما» دیده نشد یا رویش پوشانده شد. این ظهور «ما» بود بعد از 30 سال سرکوب. و چون ظاهر شد دیگر از صحنه خارج‌شدنی نیست و همین است که جنبش سبز از یاد کسی نمی‌رود. حتی سرکوب‌کنندگان‌اش که می‌گویند مرده است چرا که ظهور ما پایان رسم آنها بود و این هنوز آنها را می‌ترساند و این ترس را پشت همه کارها و ابتکارها و دعواها و بحران‌سازی‌هاشان می‌توان دید.

🔹 از: https://www.facebook.com/mehdi.m.jami/posts/10153459773132133

@mmoeeni1

✅ کارتون بالا یکی از بهترین کارتون‌هایی است که دیده‌ام؛ کسی از آن سوی حصار، رد پای کسی را نقاشی می‌کند که از حصار بیرون زده و دارد دور می‌شود؛ رویای آزادی دارد ...
🔹 اثری از Ajim Sulaj
@mmoeeni1

✳️ Vladimir Kazanevsky / Ukraine

@mmoeeni1

🔴 و این را، "قاضی" نمی‌خواست که به یاد بیاورد
https://goo.gl/eppKTs

ما تغییر کرده‌ایم؟ مایی که به لطف عملکرد مفسد‌پرور پاکترین دولت تاریخ‌مان، چند سالی است اختلاس و میل و حیف زیر 3 هزارمیلیارد تومان را قابل توجه و اعتنا ندانسته‌ایم، چرا از حقوق‌های نامتعارف چند ده و صد میلیونی برخی مدیران، دوباره این همه حالمان بد و خراب شده؟ شاید به این دلیل که همه ما داریم این دریافتی‌ها را با حقوق و دستمزد خودمان مقایسه می‌کنیم؛ با فیش حقوقی خودمان و همه نان‌آوران و سرپرستان خانواده‌هایی که دور و برمان هستند و می‌شناسیم‌شان. این فیش‌های حقوقی را کشف کرده‌ایم (یا اجازه داده‌اند که کشف کنیم) و حالا باز متوجه شده‌ایم انقلاب اسلامی سال 57 با آن همه شعارهای برادری و برابری و آرمان خواهانه‌اش، مال هزارها سال قبل بوده. من یکی که نمی‌گویم مدیران باعرضه و باسواد حقوق کم بگیرند، بعد دل‌شان بخواهد عین هزاران هزار دانشجو و دانشمند و مدیر و مدبری که دل ما و دل ایران برایشان تنگ است، بگذارند و بروند، اما همین فقره‌ی داشتن "عرضه" و "سواد"شان را چطور باور کنم وقتی این است حال و روز کشور، حال و روز بانک‌ها و حال و روز اقتصاد؟ اصلا اگر این‌ها رام و "شه‌"رام و متصل به جناح‌های درون نظام نبودند، مدیریت نانوایی سرگذر هم بهشان پیشنهاد می‌شد؟!
.
به تلخی باور دارم این فیش‌های حقوق هم به زودی عادی می‌شود و شامه‌ی ما، بیشتر به بوی عفن فساد و جهنم، خو می‌گیرد.
.
کسی با ام‌الفساد کاری ندارد؛ هنوز می‌توان برای ثواب و صواب و گمراه! کردن دشمن، "دروغ" گفت و همه پلیدی‌ها در خانه‌ای بود که کلیدش "دروغ" بود و این را، "قاضی" نمی‌خواست که به یاد بیاورد.

@mmoeeni1

🔸 اخراج قلب
✳️ Tomi Ungerer/ France

@mmoeeni1

🔹 بین این دو تیتر، 34 سال فاصله است؛ بین خوشحالی از شکست ارتش عراق تا خوشحالی بابت پیروزی ارتش عراق.
و 34 سال کسری ناپیدا در طول تاریخ است.
@mmoeeni1

✳️ «وقتی ضرر حافظه تاریخی بیش از فایده‌های آن است»
https://goo.gl/oEkO8S

دیوید ریف (خبرنگار جنگ و تحلیگر آمریکایی، فعال حقوق بشر و فرزند سوزان سونتاگ) یادداشتی در گاردین در توصیه به فراموشی چاپ کرده و در آن نوشته بود: «یادآوری شاید همنشین عدالت باشد اما دوست قابل اعتمادی برای صلح نیست.» اشاره او به "یادآوری جراحت‌های تاریخی" است. نوشته که «نمی‌خواهم تجویز فراموشی اخلاقی کنم. به کل رها کردن حافظه به معنای رها کردن جهان است» و جایی: «همزمان که فراموشی ظلمی در حق گذشته است، یادآوری نیز می‌تواند ظلمی در حق حال باشد.»
او به چند نمونه از یادآوری‌هایی که جوامع را به جنگ کشانده یا بهانه ادامه جنگ بوده اشاره کرده؛ صرب‌های افراطی وقتی در بوسنی به کشتار مسلمانان مشغول بودند، به یاد سقوط قسطنطنیه ارتدوکس بودند در سال 1453 (نیم هزاره قبل) توسط عثمانی‌های مسلمان، یا بعد از حملات یازده سپتامبر، بن‌لادن خواسته بود همه را به یاد جنگ‌های صلیبی (بین مسلمانان و مسیحیان) بیاندازد، یا نمونه "ژاندارک در فرانسه" و "ویلیام والاس در اسکاتلند". به نمونه موفقی از "فراموشی" هم اشاره می‌کند: «پیمان مشهور به "پاکتو دل اُلویدو" (پیمان فراموشی) میان چپ‌ و راست‌های اسپانیا که هر چند هرگز به طور رسمی امضا نشد اما به توافقی سیاسی پس از مرگ دیکتاتور فرانکو کمک کرد و دموکراسی را به اسپانیای دهه 1970 میلادی بازگرداند.»
به قول مایکل ایگناتیف (فیلسوف سیاسی کانادایی) در ساندی‌تایمز؛ «استدلال ریف فراخوانی است برای آن که وقتی جوامع با میراث تلخ و دردناک گذشته مواجه می‌شوند، میانه‌روی سیاسی را به جای مطلق‌انگاری اخلاقی در پیش بگیرند. این مسئله در خروج آفریقای جنوبی از آپارتاید، گذار اسپانیا به دموکراسی و مواجهه شیلی با جنایات پینوشه از اهمیت اساسی برخوردار بود.»
.
🔹 ترجمه هر دو یادداشت در شماره 34 مجله "اندیشه پویا" چاپ شده است.
🔹 اصل یادداشت دیوید ریف: http://goo.gl/M4vk88

کانال شین 👈 @mmoeeni1

🔹اثر"یوری کوزوبوکین"؛ کارتونیست فقید اکراینی
🔹جلاد، و همه مردم،از افتادن مسخره‌آمیز سر بریده قربانی روی کیک لذت می‌برند؛ قتل به مثابه یک تفریح. انسان که ابزار باشد، چنین تفریحاتی باب می‌شود.
@mmoeeni1

✳️ چنین مصاحبه‌گری
http://goo.gl/NtR8op

🔸
اوریانا فالاچی (روزنامه‌نگار فقید ایتالیایی) از معمر قذافی پرسیده بود: «چرا شما این همه در دنیا منفورید؟ راستی می‌دانستید که این قدر نچسب هستید؟ این قدر کم دوست‌تان دارند؟»
و به قول خودش با سر و صدای غافلگیرکننده‌ای جواب شنیده بود که «من را کسانی که ضد آزادی و ضدخلق هستند دوست ندارند. بر عکس مبارزین راه آزادی و توده‌ها مرا دوست دارند، همیشه و در همه جا.»
🔸
فالاچی پرسیده بود: «چطور هر جا می‌رویم فقط تصویر شما را می‌بینیم؟ ... شما خیلی راحت خیلی چیزها را ممنوع می‌کنید، چطور پرستش‌تان را ممنوع نمی‌کنید؟ در هر لحظه‌ای که تلویزیون را روشن کنیم، توده‌ها را می‌بینیم که با مشت‌های گره کرده فریاد می‌زنند: "قذافی"»
و جواب شنیده بود: «... هیتلر و موسولینی از حمایت توده‌ها برای حکومت‌شان سواستفاده می‌کردند ولی ما انقلابی‌ها از حمایت مردم برای کمک به مردم استفاده می کنیم.»
🔸
فالاچی پرسیده بود: «مخالفین کجا جا دارند؟»
قذافی گفته بود: «کدام مخالف؟»

@mmoeeni1

بنا به درخواست دوستان؛ تصویر ترجمه یادداشت "دیوید ریف" و "مایکل ایگناتیف" 👇

🔸 مملکت رو تعطیل کنید، دارالایتام دایر کنید درست‌تره. مردم نان شب ندارند، شراب از فرانسه می‌آید. قحطی است، دوا نیست، مرض بی‌داد می‌کند، نفوس حق‌النفس می‌دهند، باران رحمت از دولتی ِ سر ِ قبله‌ی عالم است و سیل و زلزله از معصیت مردم. میرغضب بیشتر داریم تا سلمانی. سر بریدن از ختنه سهل‌تر. ریخت مردم از آدمیزاد برگشته، سالک بر پیشانی همه مهر نکبت زده، چشم‌ها خمار از تراخم است، چهره ها تکیده از تریاک ...

📽 حاجی واشنگتن | زنده‌یاد علی حاتمی

👇👇

پرنده‌ای
یک بار
از دستان تو دانه خورد
و بعد
میان گندمزار
از گرسنگی جان داد ...

🔹هومن محمدکرمی
.

مرد متولد تير بسيار اخمو و ترشروست ... مرد متولد تير ماه تا آخر عمر بچه مادر خود باقي مي‌ماند ... مي‌تواند طولاني‌ترين مطالب را در كوتاه‌ترين جملات بيان كند. از پرچانگي بيزار است ... در زندگيش مطالبي وجود دارند كه هيچ وقت كسي به آن‌ها وقوف پيدا نخواهد كرد، حتي نزديك‌ترين دوستانش ... دشمنانش همه متفق‌القول هستند كه او بيش از آنكه از گوشت و پوست و استخوان باشد، از سنگ ساخته شده است ...
.

🔹 پینوکیوی نابینا، از دروغ عصا می‌سازد
اثر: ؟
@mmoeeni1

✅ «بایستی از «خطا» نفرت‌ داشته ‌باشیم و نه از «خطاکار». وقتی این قاعده، در ذهن ما رسوخ کند، لااقل دو اثر مهم را خواهد داشت. اوّلاً وقتی از خطاکار نفرت ‌داشته ‌باشیم، به نوعی از «انسان» نفرت‌ پیدا ‌کرده‌ایم و این با «عشق به انسان» که لازمه‌ی اصلاح‌گری است، منافات ‌دارد. ثانیاً کسانی که نفرت خود را، معطوف به خطاکاران می‌کنند، خطاهای خود را نمی‌بینند و با خطاهای خود به دیده‌ی اغماض نگاه ‌می‌کنند. نفرت از دیگران (خطاکاران)، باعث‌ می‌شود عواطف انسان بر عقلانیّتِ او پیشی‌گیرد و او را کَر و کور می‌کند. اثر دیگر آن است، که وقتی از خطاکار نفرت‌ داریم،‌ معمولاً دچار تعجیل در حذف خطاکار می‌شویم و تعجیل همیشه کار را بدتر می‌کند.»

🔹 مصطفی ملکیان

@mmoeeni1

✅ اثر: Yuri Kosobukin
🔹 نشئه باروت
🔹 حال‌شان با #جنگ خوب است

@mmoeeni1

🔫 ده سوال درباره مانور سیاسی نظامیان
https://goo.gl/2sQ3ko

یک کشور دیگر (بحرین)، تابعیت یک شهروند خود را لغو کرده و بعد، یک فرمانده ارشد نظامی و تشکیلات نظامی‌اش در یک کشور دیگر (ایران اسلامی)، بیانیه داده‌اند علیه این اقدام؛ در حد بشارت "براندازی"!
**
🔹 سوال اول: اگر شهروند مورد نظر شیعه نبود، آیا شاهد چنین بیانیه‌هایی بودیم؟

🔹 سوال دوم: اگر جواب سوال اول، "خیر" است، آیا اسم این کار "فرقه‌گرایی" نیست؟ اگر "خیر"، این اقدام چه نامی دارد؟

🔹 سوال سوم: اگر جواب سوال اول، "بله" است، کی و کجا چنین اتفاقی رخ داده است؟

🔹 سوال چهارم: این اقدام نظامیان، دخالت در امور داخلی کشوری دیگر نیست؟

🔹 سوال پنجم: این اقدام نظامیان، کمک به اثبات این ادعای اعراب نیست که ایران در امور داخلی کشورهای منطقه دخالت می‌کند؟ این، موجب اتحاد دشمنان نمی‌شود؟

🔹 سوال ششم: این مانور فرامرزی و مقابله‌جویی نظامیان، آیا این ادعای مکرر مقامات عالی‌رتبه کشور را که ایران سال‌هاست به کشوری حمله نکرده (همیشه دفاع کرده و نه تجاوز) آیا زیر سوال نمی‌برد به این معنی که آیا این رویه، ناشی از این بوده که «می‌خواسته حمله کند و نکرده» یا «می‌خواسته و نتوانسته و الان چون می‌تواند، مستقیما کشوری دیگر را تهدید می‌کند»؟

🔹 سوال هفتم: بالابردن سطح تنش در منطقه و بین همسایگان، در حالی که مهم‌ترین تصمیم کشور به دلیل شرایط نامساعد اقتصادی، باید "اقتصادی" باشد، چه کمکی به معیشت مردم و کم کردن از سطح شرمندگی نظام در مواجهه با جوانان بیکار می‌کند؟

🔹 سوال هشتم: ارسال پالس‌های واضح و بدون خدشه از بیرون از مرزها در حمایت از اپوزیسیون یک حکومت در کشوری (تا حد حمایت از اپوزیسیون برای براندازی آن حکومت)، دقیقا چه کمکی به اپوزیسیون و احیانا کم کردن از ستم‌کاری حاکمان آن کشور می‌کند؟ (با رجوع به تجربه‌‌های خودی در واکنش به اعلام حمایت‌های خارجی از فعالیت‌های سیاسی خاص درون کشور)

🔹 سوال نهم: خطا دربرآورد اثر تحریم‌ها، کشور را تا مرز نفت در برابر غذا پیش برد. نظامیان که کمتر معصوم‌اند، ممکن نیست با چنین مانورهایی، کشور را به ورطه‌هایی به مراتب بدتر هدایت کنند؟
.
🔴 و مهم‌ترین سوال:
🔹 سوال دهم: این اقدام نظامیان در حضور دولت رسمی و قانونی مملکت که مهم‌ترین توفیق‌اش در عرصه دیپلماتیک بوده و شعارش تدبیر و امید است، چه پیامی برای داخل و خارج از کشور دارد؟
.
📌 کارتون از: Yuri Kosobukin

@mmoeeni1

🎓 گرافیتی | دانشگاه هرمزگان
📝 @mmoeeni1