«آن‌ها با تحریف آشکار همه‌ی حقایق دو سال اخیر، کار را به آنجا رسانده‌اند که ما (مجاهدین) را به خاطر کار «ناکرده» شماتت می‌کنند. اینجاست که دیگر منطق خیانت‌بار «حادثه‌آفرینی بقصد شکنجه یا شهادت و یا اعدام اعضاء و هواداران، بخاطر مظلوم‌نمایی و... الخ»، به مرحله‌ی جدیدی از بلوغ سیاسی و اخلاقی! پویندگانش راه می‌برد که همانا تأیید تلویحی قاتلان و شکنجه‌گران از طریق سرپوش گذاشتن بر مسئولیت ننگین آنها در جنایت‌های متعددشان است والا مسئولیت را از آنها سلب و به مجاهدین نمی‌چسباندند.

به نظر می‌رسد که «فیوضات و نعمات» و امتیازات حاصل از دست کردن تلویحی در خون مجاهدین (از طریق منتسب کردن این خون‌ها به خودشان) شیرین‌تر از آن است که بتوان به خاطر مکتب! از آن چشم پوشید. این است که پیوسته و به زبان‌های مختلف، برغم همه‌ی مکتب‌بازی‌های باصطلاح توحیدی، همچنان اصرار می‌ورزند که: «رهبران... از روی طرح و نقشه حادثه‌آفرینی می‌کنند و هواداران خود را به زندان و زیر کتک و شکنجه می‌فرستند تا... سپس روی آن تبلیغ و مظلوم‌نمایی کنند...»

می‌بینید! که گویی نسل انقلابی ما از خود مغز و شعوری ندارد که بیندیشد، که گویی از خود قلبی ندارد که برای «مردم» و «امت» واقعی‌اش بتپد! که گویی عاری از هرگونه احساس مسئولیت است و خود، طعم تلخ ظلم و خفقان سیاه را نمی‌چشد و آنرا هر روز و هر ساعت در رگ و پوست تمامی مردم و امتش لمس نمی‌کند، که گویی فقط چوب خشکی است و یا موم نرمی (بی‌عقیده و اختیار) در دست مجاهدین!

که انگار این نسل از بدو تولد با مازوخیسم شلاق به دنیا آمده و حالا که نوع طاغوتی آن جمع‌آوری شده، ناگزیر خود حادثه می‌آفریند، تا نوع باصطلاح شرعی! آنرا ایجاد و مصرف کند!

لیکن می‌دانیم که این «انگارها» با واقعیت سرسخت و پولادین بسیار متفاوت است. واقعیتی که براساس آن هر کس که مختصر انصافی داشته باشد، برغم هرگونه ضدیت با مجاهدین، در این تردید نخواهد کرد که در سراسر ۱۶ سال گذشته، «مجاهدین» ـ بمثابه یک جریان عظیم تاریخی ـ میعادگاه و نقطه‌ی اعتلاء و پیوند خونین آگاه‌ترین و فداکارترین انقلابیون مسلمان این میهن بوده است. اینرا من نه بخاطر وابستگی سازمانی خودم، بلکه دقیقاً بخاطر همان حقیقتی می‌گویم که در مدت ۱۴ سال، یعنی از زمانی که بعنوان یک عضو مبتدی به این جریان پیوستم، تاکنون از نزدیک تجربه کرده‌ام. پس گذشته نشان داده و آینده نیز باز هم نشان خواهد داد که به طور تاریخی و اجتماعی آگاه‌ترین و فداکارترین انقلابیون مسلمان برای حرکت سیاسی ـ ایدئولوژیک خود سرانجام هیچ مسیری جز «مجاهدین» نخواهند یافت. تجزیه‌ی گروههای بینابینی و جذب آگاه‌ترین و صادق‌ترین عناصر آن به جانب این جریان تاریخی، و انسجام درونی روزافزون خود جریان و انضباط آهنین آن، مضافاً بر مقاومت‌های بسیار شگفت‌انگیزی که تاکنون در قبال انواع ضربات و خطرات بر سر اصول نشان داده است؛ تماما مؤید این حقیقت است. چرا که پروسه‌ی رشد و تکامل سازمان‌های سیاسی، نه ازروی تصادف و دست بر قضاء بلکه دقیقاً تابع قانونمندی‌های سرسختی است که به‌هیچوجه از دیگر قانونمندی‌های اجتماعی و طبیعی کمتر نیستند.

جالب این است که مذمت دیکتاتوری در مجاهدین، بیشتر از جانب کسانی است که حرفه‌ی اصلی‌شان مدیحه‌سرایی برای دیکتاتوری و اختناق موجود در جامعه است!
اما در رابطه با آن توده‌ی هوادار چشم و گوش‌بسته‌ی مجاهدین، باید به عرض برسانم که آقایان غافلند از اینکه مجاهدین کمتر عضو یا هواداری دارند که به انحاء مختلف، همه یا بسیاری از مدعیان کذایی مکتب و اسلام را در طی سالیان دور یا نزدیک، از نزدیک تجربه نکرده باشد.

غافلند از این که «مجاهدین» برای آگاهترین و صدیق‌ترین نیروها نه نخستین «منزل» سیاسی ـ تشکیلاتی و نه از «مهمان‌سرا»های میانه‌ی راه، بلکه دقیقاً و منطقاً «مأوای» نهایی است.

البته تذکار این مطالب به کسانی که هیچ درکی از ارتباط اجتناب‌ناپذیر میان محتوای ایدئولوژیکی یک سازمان انقلابی را با فرم تشکیلاتی آن، و از رابطه‌ی فشرده و ارگانیک این هر دو با خط‌مشی سیاسی ندارند، بیهوده است.

والا با خوش‌خیالی تمام تصور نمی‌کردند که جریان عضوگیری مجاهدین به آن سادگی که این آقایان تصور می‌کنند طی می‌شود.

آخر مدعیان نمی‌دانند که جریان عضوگیری یک سازمان انقلابی، بمثابه پروسه‌ی پیچیده‌ی «اندام‌یابی» که به‌هیچوجه ساده‌تر از جریان تفصیل اندام‌ها از ارگانیسم‌های گیاهی و حیوانی نیست اساساً در ارتباط مستقیم با ملاء اجتماعی پیرامون آن و بطور خلاصه جوشیده از متن واقعیات اجتماعی و سیاسی است.

و البته اگر این رشد اندام‌ها کاذب، «ناحق» و باصطلاح بادکنکی باشد، بزودی زمان ترکیدن یا تجزیه و انشعاب فرا می‌رسد، والا معلوم می‌شود که رشد مزبور لاقل تا پایان یک مرحله و تا وقتی که شرایط اساسی مربوط به آن مرحله به قوت خود باقی هستند، «حق» واقعی و درخور و شایسته‌ی آن بوده است.

و من فکر می‌کنم که مجاهدین، لااقل در این مرحله اصالت و پایداری و انسجام رشد خود را در ارتباط تنگاتنگ با محیط سیاسی و اجتماعی پیرامون در حد عالی ثابت کرده‌اند.

عبارات در هر لفافه‌ای که پیچیده شوند، بهرحال مضمونشان واحد است: «پیشقدمی در ایجاد حادثه و درگیری به هر بهانه‌ای»، آنگاه بقول ایشان «ناچار» سپاه دخالت می‌کند «عده‌ای بازداشت، چندنفری هم زخمی و یک نفر هم کشته...»! و بعد هم نوبت «مظلوم‌بازی» مجاهدین می‌رسد! می‌بینید؟ «ضعف نفس» را که گفتم می‌بینید؟!

«درگیری را مجاهدین ایجاد می‌کنند»، ولی زخمی و کشته را معلوم نیست که می‌دهد؟! ضمناً معلوم نیست آن «طفلک»های معصومی! که به «ناچار» دخالت می‌کنند، این وسط چه صیغه‌ای هستند و چه موضعی دارند؟!

داستان، البته ظاهری بغایت کمدی و خنده‌آور دارد؛ اما کیست که نداند در باطن، مسئله‌ی چماق است و دشنه و شلاق و ژ-۳، مسئله‌ی جراحت و شهادت، داستان دهها هزار ضربه‌ای که خواهران و برادران ما در سراسر کشور خورده‌اند و تاکنون برای ممانعت از "حادثه‌آفرینی" هیچ مقابله‌ی به مثل نکرده‌اند.

داستان اعدام سفاکانه‌ی برادران عسکری، جمجمه‌ی له‌شده‌ی عباس عمانی، تا مغزهای بیرون ریخته‌ی عین‌الله و شکرالله و ناصر و... تا بدن پاره‌پاره‌ی نسرین و پیکرهای آغشته به خون مصطفی و محمود و بهرام و احمد و... حمید رضایی‌ها و هزارها شکنجه‌شده و منزه‌ترین دخترانی که در زیر شلاق دژخیمان به شدیدترین خونریزی و اغما دچار می‌شوند و...

و داستان بسیاری مبارزان و انقلابیون دیگر که طی این مدت بی‌گناه به مسلخ رفته‌اند. داستان فجیع بشهادت رسانیدن زندانیان ترکمن و دهها انقلابی و مبارز دیگری که طی این مدت به جوخه‌ی آتش سپرده شده‌اند.

سرانجام داستان خلقی در زنجیر که به امید استقلال و آزادی در سایه‌ی جمهوری اسلامی، فدیه‌های عظیم داد ولی حالا معلوم می‌شود که لااقل تا آنجا که به آزادی‌های مردم مربوط می‌شده گویا دعوا فقط بر سر این بوده است که "قبلی"ها، اسم باصطلاح شرعی شکنجه را نمی‌دانسته و بیجهت "حد شرعی" را تحت نام "شکنجه" اعمال می‌کرده‌اند!

بله، به این نادیده گرفتن عامدانه‌ی این حجت‌های آشکار جز "ضعف نفس" چاکرمنشانه در قبال زورمندان روز چه می‌توان گفت؟ والا بجای متهم‌کردن مجاهدین، از دوستان و زعمای مکتب مورد ادعایشان مصرانه دستگیری قاتلان و حادثه‌سازان واقعی را می‌طلبیدند.

حال اگر کسی به صداقت و صحت مطالبی که گفتم شک دارد، من از او تقاضا می‌کنم یکبار هم که شده مجموعه‌ی گزارشات بی‌طرفانه‌ی مربوط به درگیری‌های خیابان مبارزان را مطالعه کند. و سپس اجازه دهید فریاد بزنم که: اگر این قدر شرف و شهامت ندارید که از حقوق آنهایی که مظلوم واقع می‌شوند، دفاع کنید، لااقل دیگر بر زخم مجروحان ما نمک نپاشید و بر گور شهیدانمان لگد نزنید.