محمدرضا زائرى

🌹فرصتي براي گفتگو 🌹

4.18K views14:24

جناب آقای میرزایی تبلیغ دین را کار مبلغان و حوزویان و رسانه چی ها و منبربان و حکومتیان دانسته اند.نمیدانم چرا روشنفکران، دانشگاهیان و خیل عظیم معلمان را از قلم انداخته اند.دوم اینکه حکومتیان را هم در دایره آورده اند.حتما آن حکایت طولانی امیرالمؤمنین را دیده اند که در حرکت بسوی کوفه با مردی یهودی همسفر شدند و راه را با او حتی پس از رسیدن بکوفه ادامه دادند.مهم اینکه در آخر و پس از تمام این حکایتها مرد از علی میپرسد مگر دین تو چیست؟یعنی میان آنهمه راه و صحبت،حضرت یک کلام درمورد اینکه «خوب باباجان حالا بگو ببینم دین تو چیه؟حمد و سوره ات رو بخون ببینم اشکال نداشته باشه» نمیگویند! بلکه معلومه همش صحبتهای عادی مثل این بوده:خوب چند تا بچه داری!کسب و کارت چیه!اوضاع و احوال چطوره.

فرموده اند:چون دین فطری است پس نمیتونه پیشنهاد باشه؛اتفاقا برعکس،از آنجا که فطرت با زور و اکراه و اجبار جور در نمی آید،حتما شامل روشهای غلاظ و شداد نمیشود و پیشنهاد_افزونتر از دستور و عرضه_با معنای فطرت و حریت انسان جور درمیآد.بخصوص حساسیت من در مورد ویژگیهایی است که ایشون ذکر کردن برای ارائه دین: «صریح و قاطع و انحصار اندیشانه»! چرا بجای پیشنهاد بگوییم عرضه؟

پیشنهاد بر اساس فطرت و سرشت درونی است و حجتهای بیرونی هم آنرا تاکید و تبیین میکنداضافه بر آنکه پیشنهاد، میتونه سوالی هم باشه و این منافاتی با آیه ای که ذکر فرمودن نداره و اتفاقا همینجاها روشهای جالب و کاربردی و صحیح ابلاغ پیام مشخص و تبیین میشه. نفس پیام و دعوت خدای قادر و دانا و رسالت رسولان برای انسانها حاوی همین معناست و نه معنایی افزونتر!

حال چرا از بکاربردن کلمه پیشنهاد بترسیم و فکر کنیم پیشنهادنمیتونه از بالا مثلا از سوی خداوند به پایین و به بندگان باشه و حتما باید مثلا باعجز و لابه و از طرف زیردستان ارائه بشه.

من بشما میگویم که اینجا با فلان سرعت برو! آنجا زنجیر چرخ ببند! فلان موقع با دنده سنگین حرکت کن! اما نمیآیم بغل دستت بنشینم مراقبت باشم که اینگونه برو آنگونه نرو.

من مخالفتی با گفته ایشان ندارم که خدای متعال چون خدا و افریننده است دستور میدهد و نه پیشنهاد اما تاکید میکنم که فقط "خدا" اینگونه است و نه یک درجه پایینتر. پیامبر هم این خصوصیت و ویژگی و اختیارات را ندارد.

من با فرمایش ایشان مخالفتی ندارم که اینها همه برای تشریح و تکوین و جعل دین از طرف خداست و مقام دعوت و تبلیغ و ابلاغ با آن مقام جداست. تمام حرف همین است و تمام معنا همین جاست. مقام من و آقای زائری و آقای میرزایی مقام دعوت و تبلیغ و ابلاغ است و اینها همه در حد پیشنهاد و عدم اکراه و اجبار و زور است.

اتفاقا آیاتی هم که شاهد آورده اند بر همین دلالت دارند:«ائت»: به پیش آنان درآ، نزد آنان برو و اتفاقا اینکه موسی میترسد از اینکه تکذیبش کنند دال بر همین است که طریقت او پیشنهاد است و با زبان و گویش و شرح صدر سر و کار دارد و از ضیق صدر و نگردیدن زبانش نگران است.

دیگر اینکه بحث اکراه و اجبار بر سر انجامِ فعلِ درست است نه اختیار و آزادی بر قتل و جنایت که در استدلال آورده اند.
دقت شود:دزدی و ربا و قتل و جنایت پیشنهاد نیست. نماز و روزه و حج و زکات و جهاد و امر بمعروف و حجاب؛ پیشنهاد است و در این امور اکراه و اجبار جایی ندارد.

بدرستی فرموده اند کار حکومت اینست که مراقب دزدی و اختلاس و عبور از چراغ قرمز باشد و حکومت دین نیست و دین هم حکومت نیست.

و اما آیات دیگر که اشاره فرموده اند:اتل علیهم،اذ قال،قالوا:همه دال بر گفتگو و تعامل و مباحثه است و مقام گفتگو با زور و اکراه و اجبار مباینت دارد.

در آیات سوره شعرا که فرمودند:«کوبنده و آشکار و مبین و کاملا صریح و قاطعانه است و اطلاق پیشنهاد در آن بنظر منطقی نیست»؛غیر از اشاره به لسان و زبان و گفتگو و تکرار ۳۳باره لفظ قول و گفتن،به هراس هر دو پیامبر از تنگی سینه و عدم مدارا و «زبان به منطق بازنکردن»اشاره دارد و اینکه لسان صدق را آرزو میکنند و اینکه اصلا اساس آیات مزبور مبنی بر گفتگو و تعامل دوطرفه است:آنها نوح را تکذیب میکنند،نوح چه میکند؟اذ قال: با زبانش حرف میزند،سخن میگوید.چیز دیگری در اختیار ندارد.پرسشهای آگاهی بخش میکند و دائما مسائل را تبیین میکند.
روش تربیتی دین با مدارا و نرمی و تسهیل و تیسیر فراهم میشود و این جز در قالب پیشنهاد و دعوت و پیام برآورده نگردد. وادار کردن افراد به اندیشه و فکر خاصی یا گفتن سخنی یا عمل و کرداری؛ جز به نفرت و بی میلی نینجامد و تمام اینها نهایتا حجاب و مانعی در ذهن و اندیشه میگردد و اصلا نمیگذارد او بیندیشد، ادراک کند و دریابد.محمدرضادین پرور
@nahjolbalaghe_cloop

4.89K views14:24