Эрга қирон келганми?!
Айрилади, кетади,
Онам айтар: -Ўлсаям,
Битта билан ўтади!                  

Сабр қилмай ёмонга,
Яхшисига қочасан,
Қўйиб берса сенларга,
Эр бозори очасан.

Опам дер: -Гулдай аёл,
Сўлиб кетса майлими?
Шу золимнинг қўлида,
Ўлиб кетса майлими?

-Эри-хотин уриши-
Дока рўмол қуриши!
Ўзгармади ҳеч эрим,
Ўша-ўша туриши.

Бир кун яна уришди,
Ёқмай пиширган ошим,
Лаган билан бир солди,
Ёрилай деди бошим.

Йигирма йил яшадим,
Чидаб калтакларига,
Жондан ўтди бу сафар,
Қўл силтадим барига.

Қарор қилдим:- Кетаман!
Хувилласин хонаси,
Эрим деди: -Кетмагин,
Пул бераман, онаси.

Пул дарагин эшитиб,
Қизим тушди ёдимга,
“Кўйлак олиб беринг“ деб,
Тегётганди жонимга.

Шу тоб бирдан жим бўлдим,
Урушдим на талашдим,
Қизгинамга кўйлак деб,
Эрим билан ярашдим.

Қизим кўйлагин кўриб,
Пўнғиллади ўғлим сал,
“Эссизгина, менгаям
Керак эди пойабзал.“

Дедим: “Сабр қил болам,
Ҳали бой бўб қоламиз,
Яна бир калтак есам,
Сенга туфли оламиз.“

Кутар эдим яна бир
Кўтаришин қўлини,
Ахир энди топгандим,
Пул ишлашнинг йўлини.

Айтардим бир камимни,
Кўпайтириб тўртага,
Баъзан гаплариниям,
Қайтарардим жўртага.

Урушдан ҳеч дарак йўқ,
Синмади қўл, белим ҳам,
Пули кетиб инсофга,
Келиб қопти эрим ҳам.

Туртимайди, сўкмайди,
Нима жинлар урипти?
Ўғлим ҳалиям эски
Туфлисида юрибди.

Гулда ё, пулда бўлса,
Ажаб, эркак ҳаёли,
Ўлаётиб ҳам “болам“ дер,
Ўзбекларнинг аёли

«Ўғлим (қизим), менинг ҳаққимга ҳам бир дуо қилинг», — денг.

«Аллоҳим! Ота-онамга дунё ва охират саодатини, мустаҳкам соғлиқ, баракали умр ва ҳаж ибодатини адо этиш бахтини насиб айлагин! Омин!»