@natemanache
*अर्धांगिनी समजायला खूप वेळ लागतो ज्या वेळी समजते त्या वेळी वेळ निघून गेलेली असेल*
*अर्धांगिनी*❤️
माप ओलांडून ती लक्ष्मी म्हणून आली.
तीचे घर सोडून ती या घरची झाली.
माझे घर तीचे म्हणून सहज तीने सावरले.
पण माहेरच्या आठवणींचे किती हुंदके तीने आवरले.
........हे मला कधी कळलेच नाही !
स्वत:ची आवड, स्वत:ची स्वप्ने बाजूला ठेवली.
माझी स्वप्ने, माझी आवड मात्र जपत गेली.
तीचीही काही स्वप्ने असतील,
तीच्याही काही आवडी असतील,
..............हे मी कधी विचारलेच नाही!
नवीन रुचकर पदार्थ अनेकदा चाखले,
कौतुकाचे बोल मात्र मी हातचे राखले.
क्वचीत काही करपले तर लगेच नाव ठेवले,
पण ते करताना तीने कीती चटके सोसले.
............ हे मला कधी जाणवलेच नाही!
मी चार पैसे कमावले, तीने दोन वाचवले.
माझ्या नकळत भविष्यासाठी साठवले.
मी घर चालवतो, ती सांभाळते,
चालवण्यापेक्षा सांभाळणे कठीण असते.
........हे मला कधी समजलेच नाही!
मी म्हणालो, मुले मोठी झाली, मार्गी लागली.
ती म्हणाली, हो चांगली निघाली बापावर गेली.
आपल्या संस्कारांमुळे चांगली वागु लागली,
पण त्यांना घडविताना ती किती रात्र जागली.
.....हे कधी मला उमजलेच नाही !
अशीच वर्षे सरत गेली,
कोणाला काय हवं नको सारं बघत गेली.
अर्धांगीनी म्हणून आयुष्यभर, सोबत ती अशीच रहावी,
पण तीच्या ऋणांची परतफेड कशी करावी???
....... हे कधी जमलेच नाही !
Credit goes to writer 🙏
*अर्धांगिनी समजायला खूप वेळ लागतो ज्या वेळी समजते त्या वेळी वेळ निघून गेलेली असेल*
*अर्धांगिनी*❤️
माप ओलांडून ती लक्ष्मी म्हणून आली.
तीचे घर सोडून ती या घरची झाली.
माझे घर तीचे म्हणून सहज तीने सावरले.
पण माहेरच्या आठवणींचे किती हुंदके तीने आवरले.
........हे मला कधी कळलेच नाही !
स्वत:ची आवड, स्वत:ची स्वप्ने बाजूला ठेवली.
माझी स्वप्ने, माझी आवड मात्र जपत गेली.
तीचीही काही स्वप्ने असतील,
तीच्याही काही आवडी असतील,
..............हे मी कधी विचारलेच नाही!
नवीन रुचकर पदार्थ अनेकदा चाखले,
कौतुकाचे बोल मात्र मी हातचे राखले.
क्वचीत काही करपले तर लगेच नाव ठेवले,
पण ते करताना तीने कीती चटके सोसले.
............ हे मला कधी जाणवलेच नाही!
मी चार पैसे कमावले, तीने दोन वाचवले.
माझ्या नकळत भविष्यासाठी साठवले.
मी घर चालवतो, ती सांभाळते,
चालवण्यापेक्षा सांभाळणे कठीण असते.
........हे मला कधी समजलेच नाही!
मी म्हणालो, मुले मोठी झाली, मार्गी लागली.
ती म्हणाली, हो चांगली निघाली बापावर गेली.
आपल्या संस्कारांमुळे चांगली वागु लागली,
पण त्यांना घडविताना ती किती रात्र जागली.
.....हे कधी मला उमजलेच नाही !
अशीच वर्षे सरत गेली,
कोणाला काय हवं नको सारं बघत गेली.
अर्धांगीनी म्हणून आयुष्यभर, सोबत ती अशीच रहावी,
पण तीच्या ऋणांची परतफेड कशी करावी???
....... हे कधी जमलेच नाही !
Credit goes to writer 🙏
👍17🔥4❤🔥2❤1
एकदा चाळीशी ओलांडली की सगळीकडे सौंदर्याचा साक्षात्कार व्हायला लागतो, काय आहे चाळीशी ओलांडली की मरणाची चाहूल जाणवायला लागते आणि माणूस जीवनातले सौंदर्य शोधायला सुरुवात करतो.
"अत्तराची बाटली संपत आली म्हणजेच ती जास्त जपायची असते".
"अत्तराची बाटली संपत आली म्हणजेच ती जास्त जपायची असते".
👏14🎉2
*तो* --------------- खुप वर्षांनी पुन्हा तो आयुष्यात डोकावला
माझ्यावीना आयुष्य कसं वाटलं?
कानाशी पुटपूटला,
छानच की...... मी म्हटलं
संसाराच्या गाड्यात सहाजिकच
तुझं विस्मरण झालं
अस्तित्वावर बोट ठेवायला पुन्हा
का येणं केलंस?
रोजच्या धावपळीत स्वतःलाच
विसरले होते
संघर्ष कुठंच नव्हता म्हणून
हळूवार तुझे बोट सोडले होते
शाळाकॉलेजमध्ये तू सोबत होतास म्हणून
अशक्य ते शक्य झालं
मेहनतीने का असेना,
यशाचं शिखर गाठता आलं
आता संसारात मुलांसाठी
मन मारावं लागतं
एवढ करुनही आईला काही येत नाही
असं त्यांना वाटतं
दोन पुस्तक शिकून
मुलं गर्व करूं लागतात
पहिला गुरु आई
हेच नेमकं विसरतात
नवऱ्याच्या पाठीशी बायको खंभीर उभी रहाते
पण प्रशंसा सोडून,
'वेंधळीच आहेस बघ'
हेच ऐकायची सवय होते
तू होतास तेव्हां आयुष्य होतं छान
सुधारीत जगात जगताना
नवरा, मुलांशिवाय हलत नाही पान
मी मात्र मागे राहिले
स्वतःसाठीचं जगायच विसरले
मित्रा आता तरी घे हातात हात
आजन्म दे तूच आता साथ
तो म्हणाला, मला मिळवण्यासाठी
कणखर व्हावं लागतं
नवा दिवस उजाडावा तर पृथ्वीलाच
सूर्याभोवती फिरावं लागतं
हसून विचारलं त्याला
आहेस कोण एवढा खास?
तोही हसला...म्हणाला
ओळखलं नाहीस अजून?
मी आहे तुझाच.
*आत्मविश्वास*.
Credit goes to writer 🙏
#Copied
माझ्यावीना आयुष्य कसं वाटलं?
कानाशी पुटपूटला,
छानच की...... मी म्हटलं
संसाराच्या गाड्यात सहाजिकच
तुझं विस्मरण झालं
अस्तित्वावर बोट ठेवायला पुन्हा
का येणं केलंस?
रोजच्या धावपळीत स्वतःलाच
विसरले होते
संघर्ष कुठंच नव्हता म्हणून
हळूवार तुझे बोट सोडले होते
शाळाकॉलेजमध्ये तू सोबत होतास म्हणून
अशक्य ते शक्य झालं
मेहनतीने का असेना,
यशाचं शिखर गाठता आलं
आता संसारात मुलांसाठी
मन मारावं लागतं
एवढ करुनही आईला काही येत नाही
असं त्यांना वाटतं
दोन पुस्तक शिकून
मुलं गर्व करूं लागतात
पहिला गुरु आई
हेच नेमकं विसरतात
नवऱ्याच्या पाठीशी बायको खंभीर उभी रहाते
पण प्रशंसा सोडून,
'वेंधळीच आहेस बघ'
हेच ऐकायची सवय होते
तू होतास तेव्हां आयुष्य होतं छान
सुधारीत जगात जगताना
नवरा, मुलांशिवाय हलत नाही पान
मी मात्र मागे राहिले
स्वतःसाठीचं जगायच विसरले
मित्रा आता तरी घे हातात हात
आजन्म दे तूच आता साथ
तो म्हणाला, मला मिळवण्यासाठी
कणखर व्हावं लागतं
नवा दिवस उजाडावा तर पृथ्वीलाच
सूर्याभोवती फिरावं लागतं
हसून विचारलं त्याला
आहेस कोण एवढा खास?
तोही हसला...म्हणाला
ओळखलं नाहीस अजून?
मी आहे तुझाच.
*आत्मविश्वास*.
Credit goes to writer 🙏
#Copied
👍12❤7🎉2🙏1
प्रेम ही फार वाईट चीज आहे..
फार थोड्या बाबतीत ती ताकत देते..
दुबळ बनवणं हाच प्रेमाचा स्थायी भाव..
कोणताही बदल सेकंदात होत नाही..
ज्वालामुखीचा जेव्हा स्पोट होतो,
तो त्याच क्षणी जन्माला आलेला नसतो.
खोलवर त्याची तयारी वर्षानुवर्ष चाललेली असते.
तेंव्हा सगळे झोपतात,जेवतात,हसतात,बागडतात,
प्रत्येक माणूस असाच धुसमुसत असतो.
केव्हातरी,नाजूक,निसटत्या ,बेसावध क्षणी....””
प्रेमही तसचं,
ज्वालामुखीसारखं,
धुसमुसत राहणार,
उफाळलं कि सगळ्यांना जाळणारं,
ज्या व्यक्तीवर आपण प्रेम करतो तिलाही जळणारं.......
✍🏻व.पु
फार थोड्या बाबतीत ती ताकत देते..
दुबळ बनवणं हाच प्रेमाचा स्थायी भाव..
कोणताही बदल सेकंदात होत नाही..
ज्वालामुखीचा जेव्हा स्पोट होतो,
तो त्याच क्षणी जन्माला आलेला नसतो.
खोलवर त्याची तयारी वर्षानुवर्ष चाललेली असते.
तेंव्हा सगळे झोपतात,जेवतात,हसतात,बागडतात,
प्रत्येक माणूस असाच धुसमुसत असतो.
केव्हातरी,नाजूक,निसटत्या ,बेसावध क्षणी....””
प्रेमही तसचं,
ज्वालामुखीसारखं,
धुसमुसत राहणार,
उफाळलं कि सगळ्यांना जाळणारं,
ज्या व्यक्तीवर आपण प्रेम करतो तिलाही जळणारं.......
✍🏻व.पु
👍4😢4👏2
कुणाचातरी हात शोधण्याच्या धडपडीतच अपेक्षाभंगाचे झटके बसतात. हे झटके खरे तर दीपस्तंभ व्हायला हवेत. कुणी कुणाचा नाही. ’आपद्दीपो भव’ ह्याची दिशा दीपस्तंभाने दाखवायला हवी. पण तसं घडत नाही. आपण नवे आधार शोधत राहतो आणि नव्या ओळखीतून जुनेच फटके खात राहतो...!!!
~ वपु काळे
~ वपु काळे
👍9👌4
लक्ष्मीची पावलं.
लहानशी गोष्ट आहे. रात्री साडेनऊचा सुमार, एक पोरगा एका चपलेच्या दुकानात शिरतो. गावाकडचा टिपीकल. हा नक्की मार्केटिंगवाला असणार, तसाच होता तो, बोलण्यात गावाकडचा लहेजा तरीही काॅन्फीडन्ट. बावीस-तेवीस वर्षांचा असेल. दुकानदाराच लक्ष पहिल्यांदा पायाकडे जातं. त्याच्या पायात लेदरचे शूज व्यवस्थित पाॅलीश केलेले..!
*दुकानदार* - काय सेवा करू..?
*मुलगा* - माझ्या आईला चप्पल हवीय. टिकाऊ पाहिजे..!
*दुकानदार )* - त्या आल्या आहेत का..? त्यांच्या पायाचं माप..?
मुलाने आपलं वाॅलेट बाहेर काढलं. त्यात चार घड्या केलेला एक कागद होता. त्या कागदावर पेनानं आऊटलाईन काढलेली दोन पावलं होती.
*दुकानदार* - अरे, मला मापाचा नंबर चालला असता..!
तसा तो मुलगा एकदम बांध फुटल्यासारखं बोलता झाला 'काय माप सांगू साहेब..?
माझ्या आयनं जिंदगीभर पायात कदी चप्पलच घातली नाय. आई ऊसतोड कामगार होती. काट्याकुट्यात कुटं बी जात्ये. अनवानी ढोरावानी मेहनत केली. मला शिकवलं. मी शिकलो अन् नोकरीला लागलो. आज पहिला पगार झालायं. दिवाळीला गावाकडं चाललोय. आईला काय नेऊ..? हा सवालच पैदा होत नाही. माझे किती वर्षांच स्वप्न होते. पहिल्या पगारातून आईला चपला घेऊन जायच्या.'
दुकानदारान चांगल्या टिकाऊ चपला दाखवल्या. आठशे रूपये किंमत होती. त्या पाहून मुलाने 'चालतंय की..!,' असे सांगितले. त्याची तयारी त्याने केली होती.
दुकानदाराने सहज विचारले, 'किती पगार आहे रे तुला..?
*मुलगा* - सध्याच्याला बारा हजार आहे. राहणे, खाणे धरून सात-आठ हजार खर्च होतात. दोन तीन- हजार आईला धाडतो..!
*दुकानदार* - अरे मग आठशे रूपये जरा जास्त होतात.
मुलाने दुकानदाराला मध्येच रोखत असुद्या म्हणून सांगितले.दुकानदाराने बाॅक्स पॅक केला. मुलाने त्याला पैसे दिले आणि तो आनंदात बाहेर निघाला. एवढी महागाची भेट किंमत करताच येणार नव्हती त्या चपलांची...!
पण दुकानदाराच्या मनात नेमके काय आले कुणास ठाऊक. मुलाला, जरा थांब असे सांगितले. दुकानदाराने अजून एक बाॅक्स मुलाच्या हातात दिला.
दुकानदार म्हणाला, 'ही चप्पल आईला तुझ्या या भावाकडून गिफ्ट असे सांग. पहिली खराब झाली की दुसरी वापरायची. तुझ्या आईला सांग आता अनवाणी फिरायचं नाही आणि नाही म्हणायचं नाही.'
दुकानदाराचे आणि त्या मुलाचे असे दोघांचेही डोळे भरून आले. 'काय नाव तुझ्या आईचं..?,' असे दुकानदाराने विचारलं तर तो *लक्ष्मी* असे ऊत्तरला.
दुकानदार लगेचच बोलला, 'माझा नमस्कार सांग त्यांना आणि एक वस्तू देशील मला..? पावलांची आऊटलाईन काढलेला तो कागद हवाय मला...!
तो मुलगा कागद दुकानदाराच्या हातात ठेऊन आनंदात निघून गेला. तो घडीदार कागद दुकानदाराने दुकानाच्या देव्हाऱ्यात ठेवला. दुकानातील देव्हाऱ्यातला तो कागद दुकानदाराच्या लेकीनं बघितला आणि तिनं विचारलं, 'काय आहे हे बाबा..!
दुकानदार दिर्घ श्वास घेऊन आपल्या लेकीला बोलला *लक्ष्मीची पावलं'* आहेत बेटा...!. एका सच्च्या भक्ताने काढली आहेत. त्यानं बरकत येते धंद्याला..!. लेकीनं, दुकानदाराने आणि सगळ्यांनीच मनोभावे त्या पावलांना नमस्कार केला.
लहानशी गोष्ट आहे. रात्री साडेनऊचा सुमार, एक पोरगा एका चपलेच्या दुकानात शिरतो. गावाकडचा टिपीकल. हा नक्की मार्केटिंगवाला असणार, तसाच होता तो, बोलण्यात गावाकडचा लहेजा तरीही काॅन्फीडन्ट. बावीस-तेवीस वर्षांचा असेल. दुकानदाराच लक्ष पहिल्यांदा पायाकडे जातं. त्याच्या पायात लेदरचे शूज व्यवस्थित पाॅलीश केलेले..!
*दुकानदार* - काय सेवा करू..?
*मुलगा* - माझ्या आईला चप्पल हवीय. टिकाऊ पाहिजे..!
*दुकानदार )* - त्या आल्या आहेत का..? त्यांच्या पायाचं माप..?
मुलाने आपलं वाॅलेट बाहेर काढलं. त्यात चार घड्या केलेला एक कागद होता. त्या कागदावर पेनानं आऊटलाईन काढलेली दोन पावलं होती.
*दुकानदार* - अरे, मला मापाचा नंबर चालला असता..!
तसा तो मुलगा एकदम बांध फुटल्यासारखं बोलता झाला 'काय माप सांगू साहेब..?
माझ्या आयनं जिंदगीभर पायात कदी चप्पलच घातली नाय. आई ऊसतोड कामगार होती. काट्याकुट्यात कुटं बी जात्ये. अनवानी ढोरावानी मेहनत केली. मला शिकवलं. मी शिकलो अन् नोकरीला लागलो. आज पहिला पगार झालायं. दिवाळीला गावाकडं चाललोय. आईला काय नेऊ..? हा सवालच पैदा होत नाही. माझे किती वर्षांच स्वप्न होते. पहिल्या पगारातून आईला चपला घेऊन जायच्या.'
दुकानदारान चांगल्या टिकाऊ चपला दाखवल्या. आठशे रूपये किंमत होती. त्या पाहून मुलाने 'चालतंय की..!,' असे सांगितले. त्याची तयारी त्याने केली होती.
दुकानदाराने सहज विचारले, 'किती पगार आहे रे तुला..?
*मुलगा* - सध्याच्याला बारा हजार आहे. राहणे, खाणे धरून सात-आठ हजार खर्च होतात. दोन तीन- हजार आईला धाडतो..!
*दुकानदार* - अरे मग आठशे रूपये जरा जास्त होतात.
मुलाने दुकानदाराला मध्येच रोखत असुद्या म्हणून सांगितले.दुकानदाराने बाॅक्स पॅक केला. मुलाने त्याला पैसे दिले आणि तो आनंदात बाहेर निघाला. एवढी महागाची भेट किंमत करताच येणार नव्हती त्या चपलांची...!
पण दुकानदाराच्या मनात नेमके काय आले कुणास ठाऊक. मुलाला, जरा थांब असे सांगितले. दुकानदाराने अजून एक बाॅक्स मुलाच्या हातात दिला.
दुकानदार म्हणाला, 'ही चप्पल आईला तुझ्या या भावाकडून गिफ्ट असे सांग. पहिली खराब झाली की दुसरी वापरायची. तुझ्या आईला सांग आता अनवाणी फिरायचं नाही आणि नाही म्हणायचं नाही.'
दुकानदाराचे आणि त्या मुलाचे असे दोघांचेही डोळे भरून आले. 'काय नाव तुझ्या आईचं..?,' असे दुकानदाराने विचारलं तर तो *लक्ष्मी* असे ऊत्तरला.
दुकानदार लगेचच बोलला, 'माझा नमस्कार सांग त्यांना आणि एक वस्तू देशील मला..? पावलांची आऊटलाईन काढलेला तो कागद हवाय मला...!
तो मुलगा कागद दुकानदाराच्या हातात ठेऊन आनंदात निघून गेला. तो घडीदार कागद दुकानदाराने दुकानाच्या देव्हाऱ्यात ठेवला. दुकानातील देव्हाऱ्यातला तो कागद दुकानदाराच्या लेकीनं बघितला आणि तिनं विचारलं, 'काय आहे हे बाबा..!
दुकानदार दिर्घ श्वास घेऊन आपल्या लेकीला बोलला *लक्ष्मीची पावलं'* आहेत बेटा...!. एका सच्च्या भक्ताने काढली आहेत. त्यानं बरकत येते धंद्याला..!. लेकीनं, दुकानदाराने आणि सगळ्यांनीच मनोभावे त्या पावलांना नमस्कार केला.
❤18👍12👏11🤩2
काही गोष्टी " जमत नसतील "
तर
आपलं " धेय्य छोट कधीच करू नका "
तर
आपले " प्रयत्न दुप्पट करा "
आपोआपच धेय्य भेटेल
--------------------------------------------
तर
आपलं " धेय्य छोट कधीच करू नका "
तर
आपले " प्रयत्न दुप्पट करा "
आपोआपच धेय्य भेटेल
--------------------------------------------
👍15
@natemanache
✅*एका रुपयाच्या पतंगाच्या मागे कित्येक किलोमीटर पळायचो..*
*कितीतरी ठेचा लागायच्या , जखमाही व्हायच्या..*ती पतंगसुद्धा आम्हाला वेड्यासारख,पळवायची,आज कळतंय ती पतंग नव्हती ते एक आव्हान होतं..*आनंदासाठी पळावं तर लागतच कारण तो दुकानात विकत नाही मिळत.*कदाचित हीच आयुष्याची खरी मॅरॅथॉन आहे.*✅
✅*एका रुपयाच्या पतंगाच्या मागे कित्येक किलोमीटर पळायचो..*
*कितीतरी ठेचा लागायच्या , जखमाही व्हायच्या..*ती पतंगसुद्धा आम्हाला वेड्यासारख,पळवायची,आज कळतंय ती पतंग नव्हती ते एक आव्हान होतं..*आनंदासाठी पळावं तर लागतच कारण तो दुकानात विकत नाही मिळत.*कदाचित हीच आयुष्याची खरी मॅरॅथॉन आहे.*✅
👏7❤3👍2🥰2
Forwarded from 𝐈𝐧_𝐏𝐫𝐨𝐜𝐞𝐬𝐬𝟒𝟏𝟐 [ शोध स्वतः चा.. 😊 ]
आयुष्याची योग्य गुंतवणूक.. 💯✅
- अमोल मोरे.. ✍
@AmolmoreAm
आयुष्यात आपण आपल्यात गुंतलेलो असलेले हे कधीही चांगलेच समजायचे असते कारण तोच आपला खरा प्रगतीचा मार्ग असतो..
जेव्हा दुसऱ्यावर भाळणं संपत तेव्हा उरतं ते स्वतः ला संभाळणं.. म्हणून स्वतः ला योग्य वेळ द्या तुम्हाला तुमच्या शिवाय कोणीच समजून घेऊ शकत नाही.. स्पर्धा ही दुसऱ्या सोबत नाही तर स्पर्धा ही आयुष्यभर स्वतः चीच स्वतः सोबत असते फक्त आपण वास्तव न ओळखता दुसऱ्या सोबत स्पर्धा चालु आहे हे समजून जगत असतो.. जगायचे एकट्यानेच आणि मरायचे देखील एकट्यालाच आहे पण आपण लोकांमध्ये जास्त गुंतून आपल्या मनासारखे नाही झाल्यास नशिबाला दोष देत बसतो व आपल्या हातातील अमोल वेळ ही कळत नकळत घालवत असतो.. हिच वेळ समाजाला तुमच्या कर्तुत्वाची थाप तुमच्या पाठीवर देण्यासाठी परिपुर्ण असते म्हणून वेळेला किंमत द्या.. आज तुम्हाला जे वेळ देत नाहीत उद्या तिच लोकं तुमच्या क्षणभर भेटीसाठी तरसतील हे नक्कीच.. स्वतः ला वेळ देणाऱ्या माणसाला एक ना एक दिवस पुर्ण समाज वेळ देत असतो.. प्रत्येक माणुस हा स्वतः मध्येच 𝐁𝐫𝐚𝐧𝐝 असतो.. फक्त त्याला स्वतः चा 𝐁𝐫𝐚𝐧𝐝 स्वतः ला तयार करता आला पाहिजे..
- अमोल मोरे.. ✍
@AmolmoreAm
👍14❤3👌3🤩1
🌏🌊
*आपल्या विचारांची-भावनांची तीव्रता आपल्यालाच*!
*ते मग पुष्कळदा खरे असोत, भ्रामक असोत, फसवे असोत* *अगर दिशाभूल करणारे असोत*,
*काही काळ त्या भावना ते विचार आपल्यावर हुकमत गाजवून* *जातात हेच खरं*!!! *म्हणूनच त्यातली उत्कटता फक्त ज्याची त्यालाच जाणवते*.
*अशा अर्थाने माणूस सतत एकटाच असतो*!!!!!
✍🏻 *वपुं*.........❣️
*आपल्या विचारांची-भावनांची तीव्रता आपल्यालाच*!
*ते मग पुष्कळदा खरे असोत, भ्रामक असोत, फसवे असोत* *अगर दिशाभूल करणारे असोत*,
*काही काळ त्या भावना ते विचार आपल्यावर हुकमत गाजवून* *जातात हेच खरं*!!! *म्हणूनच त्यातली उत्कटता फक्त ज्याची त्यालाच जाणवते*.
*अशा अर्थाने माणूस सतत एकटाच असतो*!!!!!
✍🏻 *वपुं*.........❣️
👍11❤1
जबाबदारी आणि ओझं यातला फरक हाच कि
जबाबदारी उचलणारे घोडे ठरतात
तर ओझी उचलणारी गाढवं कारण
जबाबदाऱ्या आत्मविश्वास वाढवतात तर ओझी भार वाढवतात...!
जबाबदारी उचलणारे घोडे ठरतात
तर ओझी उचलणारी गाढवं कारण
जबाबदाऱ्या आत्मविश्वास वाढवतात तर ओझी भार वाढवतात...!
❤12👏3👍2😢1
तुमच्या आयुष्यात तुम्हाला जे काही बनायचं आहे, जे काही तूंच ध्येय आहे मग ते एक अधिकारी बनणे असेल, सरकारी नोकरी असेल, उत्तम आरोग्य असेल किंवा आणखी काही जे काही असेल, रोज त्या ध्येयासाठी योग्य असणारे काम न चुकता करत रहा, हेच यशाचे खरे रहस्य आहे.
❤11👌6👍5
कोणत्याही अपेक्षे शिवाय कोणाचेही चांगले करण्याचा प्रयत्न करावा., कारण एक जुनी म्हण आहे.
जे लोक नेहमी फुले वाटतात, त्यांच्या हातांनाही नेहमी सुगंध दरवळत राहतो..!
जे लोक नेहमी फुले वाटतात, त्यांच्या हातांनाही नेहमी सुगंध दरवळत राहतो..!
👍19👏3
✅कधी कधी अनपेक्षित घटना घडतात आयुष्यात. आपल्या भल्याच्या नसल्या तरी कुणाच्या तरी भल्यासाठी घडल्या असतील अशी समजूत घालायची मनाची. जे झालं ते भल्यासाठीच झाल असेल अस म्हणून पुढे जाणं हेच खर आयुष्य असतं. काही काही गोष्टी खुप दुःख देतात पण ती आपली कठीण परिक्षा आहे, आणि आपल्याला पास व्हायचंच आहे असं मनाला ठणकावून सांगायच आणि चालत रहायचं ओठावर नेहमी गोड हसू ठेवून...!
आयुष्य सुंदरच आहे...
आयुष्य सुंदरच आहे...
👌15👍6