अंतरमनात कितीही

संघर्ष असला तरी,

चेहर्यावर हास्य दाखविणे हाच,

जीवनातील सर्वश्रेष्ठ अभिनय


   ✨शुभ रात्री✨

इतरांकडून आपण किंवा आपले विचार स्वीकारले जात नाहीत म्हणून आपण दुःखी, निराश, चिंतीत असतो.

महत्वाचं हे आहे की, आधी आपण आपला स्वतःचा स्वीकार करायला हवा.

पण जर आपले विचार खरंच चांगले असतील, आपली भूमिका चांगल्या कामासाठी असेल तरi इतर लोक काय विचार करतात काही फरक पडत नसतो,

कारण...


कुछ तो लोग कहेंगे, लोगो का काम है कहना...😀

ब्रेक्स 👌
    

एकदा फिजिक्सच्या टिचरने मुलांना प्रश्न विचारला,
" कारमधे ब्रेक्स का लावलेले असतात ? "

त्यावर निरनिराळी उत्तरे आली,
थांबण्यासाठी

वेग कमी करण्यासाठी

अपघात टाळण्यासाठी

परंतू सर्वात चांगले उत्तर होते,
"जास्त वेगाने जाता येण्यासाठी..!!"

गोंधळले असाल ना अशा उत्तराने..... मग असे कसे..? जरा विचार करा.....!

जर तुमच्या कारमधे ब्रेकच नसते तर तुम्ही जास्तीत जास्त किती वेगाने गाडी चालवाल..?
कारला ब्रेक आहेत म्हणूनच तुम्ही वेगाने गाडी चालवण्याचे धाडस करू शकता, तुमच्या इच्छित स्थळी पोहोचू शकता.

      जीवनातही तुम्हाला *आई* *वडील, सासु सासरे , बायको, कुटुंब इ. रूपात *ब्रेक्स मिळतात. तुम्हाला वाटते की, ते तुम्हाला वेळोवेळी टोकतात , अडवतात, शंका कुशंका उभ्या करतात, तुमच्या मार्गात अडथळे आणण्याचे काम करतात. म्हणून तुम्ही त्यांच्याविषयी चिडचिडे होतात.

परंतु लक्षात ठेवा, जीवनात वेळोवेळी आलेल्या अशा ब्रेक्समुळेच तुम्ही आज आहे ते स्थान मिळवू शकला आहात. असे ब्रेक्स नसते तर तुम्ही कुठतरी भरकटला असता, अपघातात किंवा संकटात सापडला असता.

म्हणूनच जीवनात अधुनमधून येणाऱ्या अशा " ब्रेक्सची "  जाण ठेवा.

*समजुतीच्या शब्दांचा पण ताण पडतो. कारण ते वायफळ वाटतात. बोलणाऱ्याच्या अंतःकरणातून जरी ते येत असेल, तरी ऐकणाऱ्याच्या मनापर्यंत ते पोहोचत नाहीत. शेवटी, ज्याचं ओझं त्याचं त्यालाच पेलावं लागतं. एखाद्यानं काही काळ आपलं सामान उचललं, तरी त्या मदतीच्या भारानं आपण वाकलेलेच असतो*. -

व.पु

यश मिळत नाही तोपर्यंत प्रयत्न करणे आवश्यक, स्वतःवर विश्वास ठेवा

एका गावामध्ये एक साधू राहत होता. हे साधू जेव्हा-जेव्हा नाचायचे तेव्हा पाऊस पडायचा. गाकरीसुद्धा साधूवर खूप खुश होते. जेव्हाही गावकऱ्यांना पाऊस पडावा असे वाटत होते, तेव्हा जाऊन साधूला नाचायला सांगायचे आणि साधू नाचताच पाऊस पडायचा.


> एके दिवशी त्या गावामध्ये 4 तरुण आले. गावकऱ्यांनी या तरुणांना चमत्कारी साधूंविषयी सांगितले. त्या मुलांना यावर विश्वासच बसत नव्हता. त्यानंतर गावकरी त्या मुलांना घेऊन साधूकडे गेले. साधुसमोरही मुलांनी हे अशक्य असल्याचे सांगितले.


> मुले म्हणाली- आज आम्ही नाचतो, आमच्या नाचण्यानेही पाऊस पडेल. मुलांनी एक-एक करून नाचण्यास सुरुवात केली. पहिला मुलगा 10 मिनिट नाचला परंतु पाऊस पडला नाही, दुसरा मुलगा अर्धा तास नाचला तरीही पाऊस पडला नाही अशाप्रकारे इतर दोन मुलेही नाचले परंतु पाऊस पडला नाही.


> आता साधू नाचू लागले परंतु 2 तास झाले तरीही पाऊस पडला नाही. अशाप्रकारे साधू नाचत-नाचत संध्याकाळ झाली आणि अचानक ढग गरजू लागले आणि थोड्याच वेळात पाऊस पडू लागला. हे पाहून मुले अचंबित झाली.


> मुलांनी या चमत्कारामागचे कारण विचारल्यानंतर साधूने सांगितले की- एक तर या गावकऱ्यांचा माझ्यावर अतूट विश्वास आहे आणि माझा देवावर. दुसरे कारण पाऊस पडत नाही तोपर्यंत मी नाचत राहतो, मग कितीही उशीर झाला तरी मी नाचणे थांबवत नाही.

लाईफ मॅनेजमेंट
जेव्हा तुम्ही एखादे नवीन काम सुरु करता तेव्हा अनेकवेळा अपयश पदरी पडते. त्या अपयशामुळे तुम्ही काम करण्याचा प्रयत्न बंद करता. याउलट काही लोक यश प्राप्त होत नाही तोपर्यंत प्रयत्न करतात. अपयशाला घाबरू नये उलट त्यामधून यशस्वी होण्यासाठी आपण आणखी काय करावे याचा बोध घ्यावा. स्वतःवर पूर्ण विश्वास असल्यास काहीही अशक्य नाही.

बलाढ्य स्पर्धक असतानाही तुम्हाला  जिंकायचेय ?
मग तीन मिनिटे काढून वाचा !!

एक राजकुमार विवाह करण्याच्या वयात असतो, त्यासाठी स्वतःचे स्वयंवर तो स्वतःच घोषित करतो. राज्यातील इच्छुक तरुणींना दरबारात ठराविक दिवशी हजर राहण्याची दवंडी सर्वत्र  दिली जाते.
गावोगावच्या सुंदर आणि धनिकांच्या तरुणी सज्ज होतात ! त्या राजकुमाराच्या राजवाड्यावर एक नोकर असतो त्याच्या मुलीचे त्या राजकुमारावर प्रेम जडलेले असते. मनातून ती त्याला पूजत असते. स्वयंवराची दवंडी ऐकून ती गरीब मुलगी घरी आईला म्हणते, "मी पण जाणार त्यादिवशी दरबारात"
आई समजावते कि, "तिथे खूप मोठ्या घरच्या मुली येणार, तुझी निवड कशी होईल ? तू दिसायलाही फार सुंदर नाहीस"
मुलगी म्हणते, "ते मलाही माहित आहे, पण या निमित्ताने मला राजकुमारजवळ थोडा वेळ तरी जाता येईल. जवळून पाहता येईल.  इतकेही मला पुरेसे आहे"

ठरलेल्या दिवशी शंभरेक  सुंदर तरुणी दरबारात हजर होतात. त्यात ही नोकराची मुलगी देखील साधेच कपडे घालून उभी असते. दरबार भरतो. राजकुमार येतो. राजकुमार प्रत्येक मुलीजवळ जातो आणि जवळच्या थैलीतील एक "बी" काढून देतो. सर्वाना बिया देऊन झाल्यावर, राजकुमार सांगतो, "हे बी तुम्ही घरी जाऊन कुंडीत लावा. त्याची देखभाल करून तीन महिन्यांनी पुन्हा इथे कुंडीसह या.  जिच्या कुंडीतल्या झाडाचे फुल सर्वात जास्त सुंदर असेल, तिच्याशी मी लग्न करेन "

सगळ्याजणी ते बी घेऊन घरी जातात. नोकराची मुलगीही घरी येते. एका कुंडीत ते बी पेरते. रोज काळजीने त्याला खत, पाणी वगैरे देते. पण दोन महिने झाले तरी त्यातून काहीच उगवत नाही. मुलगी हार मानत नाही. एका हुशार माळ्याकडे जाऊन काही टिप्स घेते. त्यानुसार पुन्हा प्रयत्न करते. पण कुंडीतून काहीच उगवत नाही. यातच तीन महिन्याची मुदत संपत येते. शेवटी ती निराश होते.

तीन महिन्यांनी सर्व सुंदर तरुणी आपापल्या कुंड्या घेऊन दरबारात येतात. प्रत्येकीच्या कुंडीत सुंदर फुल असते. ती नोकरांची मुलगीही स्वतःची कुंडी घेऊन आलेली असते, ज्यात काहीच उगवलेले नसते. सगळ्याजणी तिला हसतात. इतक्यात राजकुमार हजर होतो. तो सर्व कुंड्याचे निरीक्षण करतो आणि शेवटी त्या नोकराच्या मुलीकडे निर्देश करून जाहीर करतो कि, "ती मुलगी मी निवडली आहे, "

सगळा दरबार चकित होतो. काही सुंदर मुली चिडतात. त्यातली एक धिटाईने पुढे येऊन विचारते, "जिच्या कुंडीत काहीच उगवले नाही, तिची निवड का ? उलट माझ्या कुंडीत पहा, किती सुंदर गुलाब फुलला आहे. मग माझी निवड का नाही ?"
राजकुमार हसून उत्तर देतो, "फक्त ती (नोकराची मुलगी) या पदासाठी योग्य आहे. कारण तिनेच एकटीने "इमानदारीचे" फुल फुलवले आहे. मी तुम्हा सगळ्यांना ज्या बिया दिल्या होत्या त्या निर्जीव होत्या. त्यातून फुल तर सोडाच पण काहीही उगवणार नव्हतेच."

सगळ्या दरबारात टाळ्यांचा कडकडाट होतो ! आणि त्या नोकराच्या मुलीच्या डोळ्यात नकळत आनंदाश्रू पाझरू लागतात.

: इमानदारी हा गुण सर्व गुणांपेक्षा जास्त किंमती आणि मौल्यवान आहे ! तो ज्याच्याकडे आहे, तो आयुष्यात यशस्वी नक्की होतो !! मग भोवती कितीही बलाढ्य स्पर्धक असले तरी !!
म्हणून महत्वाची इमानदारी, सलाम करेल दुनियादारी !!

तुम्हाला आयुष्यात नेहमी तेच लोक भेटणार नाहीत ज्यांची तुम्ही अपेक्षा केली होती. कधीकधी आयुष्य तुम्हाला अशा लोकांना भेटवते जे की तुम्हाला मदत करतील, जे तुम्हाला त्रास देतील, जे सोडून जातील, जे तुमच्यावर प्रेम करतील,
आणि नंतर हळुहळू तुम्हाला
एक बळकट व्यक्ती बनवेल...

👇👇 ध्येय 👇👇

       गाढव वाघाला बोलतो गवत पिवळ असत. वाघ बोलतो गाढवाला गवत हिरव असत.
त्यांच्यात वाद होतो. ते सिंहाकडे जातात निवाडा करायला, दरबारात सर्व जमलेले असतात.
गाढव शहाणपणा करत सर्वांचा समोर सिंहाला बोलतो कि गवत पिवळ असत आणि हा वाघ बोलतो की हिरव असत...
तुम्ही आता सांगा की खर काय आणि खोट काय.
सिंह स्मितहास्य करतो आणि सर्वांचा समोर सांगतो की गाढव बरोबर बोलतो. गवत पिवळ असत.
आणि वाघाला एक वर्षाची शिक्षा करतो. गाढव आनंदाने उड्या मारत जंगलात निघून जाते.
सर्व दरबार संपल्यावर वाघ जाऊन सिंहाला विचारतो की तुम्हाला माहित आहे ना की गवत हिरव असत, तरीही का मला शिक्षा केली.
सिंह बोलला, मी शिक्षा तुला ह्यासाठी केली कारण तो गाढव आहे आणि हे सर्वांना माहीत आहे. आणि गवत हिरवच आहे ह्यात काहीच शंका नाही.
पण तरीही तू एका गाढवा बरोबर वाद घालत बसून स्वतःच वेळ वाया घालवलास म्हणून तुला शिक्षा दिली...

Moral of the Story : ध्येय गाठायच असेल तर आपल्या कामात अडथळे निर्माण करणार्यांकडे लक्ष न देता    ध्येयपूर्तीसाठी काम करावे.कारण पुढे ध्येय महत्वाचं आहे...!!

🙏 नमस्कार मी वैष्णवी खलसे....

   आज दसरा निमित्त खूप खूप शुभेच्छा सर्वांना अगदी मनापासून शुभेच्छा...!

      आजच्या दिवशी भगवान राम ने रावणाचा वध करून असत्यावर सत्याची विजय मिळवली होती आणि यामुळेच आपण  जरवर्षी या पापी रावणाच्या पुतळ्याचे दहन अगदी आनंदात , उत्साहात करतो , हो की नाही..??
   पण का हो.?? काय होता बर गुन्हा त्याचा..???

  त्या रावणाची ती फक्त एकच चूक होती की त्याने सिते चे अपहरण केले होते .आणि या एकाच चुकी मुळे प्रत्येक वर्षी त्याला जाळण्यात येत. विचार केला तर हे ही लक्षात येईलच की त्याने सीते सोबत कोणताही गैरप्रकार ही केला न्हवता , फक्त अपहरण , या एकाच चुकीमुळे , जर एवढी मोठी शिक्षा असेल तर खरोखर या रावणापेक्षा ही क्रूर रावण वर्षाच्या प्रत्येक दिवशी दोन - दोन जाळले ना..तरी उरतील.
   पण नाही ...! आम्हाला जरवर्षी पुतळेच जळायचे आहेत ,आणि ते ही याच रावणाचे .
  2021 या वर्षात 107 सीते वर अँसिड हल्ले झाले , 1580 सीते ची तस्करी झाली , 15 सीते ची विक्री आणि 2668 सीता सायबर क्राईम च्या बळी पडल्या .2022 मद्ये कमीत कमी 30 हजार तक्रारी महिला आयोगाकडे मानसिक आणि घरगुती अत्याचार असल्याची नोंद झाली..तसेच या 2023 वर्षात अजुन कितीतरी पटीने हा हिंसेचा आकडा आपले रौद्र रूप घेतो आहे हे ही आपल्या सर्वापासून पासून लपलेले नाही आहे....ही संख्या फक्त आणि फक्त एका एका टप्प्याच्या कालावधीतील आहे मग थोडा विचार करा..इथे दहणातील रावणपेक्षाही क्रुर असणाऱ्या रावणाची संख्या किती आहे ते ....!
  पण असो.. आम्हला याहून काही घेणे देणे नाही..आम्ही हाच पुतळा जळणार आणि तो ही जर वर्षी...
   त्या रावणाने फक्त अपहरण केले होते हो आणि हा आजचा दरिद्री , अपहरण , बलात्कार , घरगुती हिंसाचार , हुंडाबळी अशा किती तरी गुन्ह्यांत गुरफटला आहे तरीही कोणती लाज न बाळगता मोकाट फिरतात याची खंत वाटते..
  सर्वांना कदाचित माझा राग येईल पणं विचार केला असता प्रश्न पडतो की जर रावणानेही सीते सोबत  काही गैरप्रकार केला असता तर तो ही आजच्या सारखाच झाकला गेला असता का ....? आज रावणदहन झाले नसते का...???
    नाही नाही ...! यावर आपण आताच विचार नाही करायचा..अजिबात नाही..!
आता फक्त असे काही प्रकरण झाले ना.. तर, मन लाऊन न्यूज पहायच्या , स्टेटस  ठेवायचे , काही व्हिडिओ असतील ते फॉरवर्ड करायचे , आणि चर्चेत दुःख व्यक्त करायचं , बस एवढंच करायचं आता...!
    मग विचार कधी करायचं...?
करा हो...करा दमाने विचार...आपल्या आई..बहीण.. पत्नी ..मैत्रीण...यांपर्यंत थोडीच आले आहे प्रकरण....येऊ तर द्या..मग करू विचार आम्ही...हो ना.....??????

  जास्त काही नाही हो ..फक्त एवढच की तुमच्या दहनातील रावण इतल्या माणसांपेक्षा खूप आणि खूप पटीने चागलं होता. दहन करायचे आहे ना , बेशक करू पणं आजकाल कोणत्या गल्लीबोळात किती रावण आहेत सांगता येत नाही यांचे दहन वेळोवेळी व्हायला हवे एवढीच आजच्या हर एक सीतेची इच्छा आहे .🙏🙏🙏🙏🙏

              - वैष्णवी संतोष खलसे.
                  ( अहमदपूर )

एका राजाजवळ एक हत्ती होता. तो त्याला अत्यंत प्रिय होता. तो हत्ती स्वामीभक्त असण्याबरोबरच चांगला योद्धा होता. जेंव्हा केंव्हा राजाने त्याच्यावर बसून युद्ध केले तेंव्हा राजा त्यात विजयी झाला.

काही काळ लोटल्यानंतर हत्ती वृद्ध होत चालला त्यामुळे राजाने त्याला युद्धात घेवून जाणे बंद केले. मात्र राजाचे त्या हत्तीवरचे प्रेम काही कमी झाले नाही. एकेदिवशी तो हत्ती सरोवरामध्ये पाणी पीत होता. सरोवरामध्ये पाणी कमी होते त्यामुळे हत्ती पुढेपुढे गेला आणि दलदलीत फसला.

वृद्धावस्थेमुळे हत्तीला दलदलीतून निघणे शक्य नव्हते, त्यामुळे तो जोरजोरात ओरडू लागला. त्याचा आवाज ऐकून माहूत त्याच्याकडे धावत आले, परंतु सरोवरातून त्याला बाहेर काढणे कुणालाही जमेना. तेंव्हा त्यांनी त्याच्या शरीराला भाले टोचायला सुरुवात केली.

कारण भाल्याच्या टोचण्याने तो सर्व शक्तीनिशी प्रयत्न करेल आणि बाहेर येईल, पण हत्ती बाहेर येऊ शकला नाही.भाल्याच्या टोचण्याने हत्तीच्या डोळ्यातून अश्रू येऊ लागले. राजापर्यंत हि वार्ता गेली. त्याने तत्काळ त्या हत्तीच्या जुन्या आणि अनुभवी माहुताला बोलावणे पाठविले. माहूत आला, राजा शेजारीच उभा होता.

त्याने राजाला असा सल्ला दिला,"महाराज! तत्काळ युद्धाचे नगारे वाजवा, सैन्य या सरोवराभोवती गोळा करा, आक्रमणाच्या घोषणा सैनिकांना द्यायला सांगा." राजाने त्याचे म्हणणे ऐकले आणि युद्धाचे नगारे वाजविण्याचा हुकुम दिला. मग काय म्हणता, नगारे वाजू लागले,

सैनिकांच्या रांगा शिस्तबद्धपणे लागल्या, आक्रमणाच्या घोषणा ऐकू येवू लागल्या. त्याबरोबर हत्तीच्या अंगात वीरश्री संचारली आणि तो त्या दलदलीतून बाहेर पडला.

त्याचे मनोबल हे युद्धासाठी तयार झाले होते. राजाने जुन्या माहुताचे आभार मानले आणि बक्षीस दिले.

☑️ध्यानात ठेवा
  निराशावादी विचार ठेवल्याने कधीच यश मिळत नाही. सकारात्मक विचारसरणी असल्यास प्रगती होते.

जर नशीब काही 'चांगले' देणार असेल तर त्याची सुरुवात 'कठीण' गोष्टीने होते ..आणि नशीब जर काही 'अप्रतिम' देणार असेल तर त्याची सुरुवात 'अशक्य' गोष्टीने होते...

✍.....🍂🍃🍀🌿

🌹शांत पणे विचार करायला भाग पाडणारी गोष्ट🌹

घरात बायको भेंडीची भाजी करण्यासाठी भेडी कापत होती. अचानक तिला भेंडीच्या वरिल बाजुला छिद्र पडलेले दिसले. तिने विचार केला की भेंडी खराब झाली आहे ती फेकून द्यावी. पण तिने ती फेकून न देता *खराब झालेला तेव्हढा भाग कापून फेकून दिला.* पुन्हा पाहिले असता अजून थोडा भाग खराब दिसला. तिने तो भागही कापून फेकून दिला. *उरलेला भेंडीचा अर्धा भाग कापून भाजीत टाकला.* किती चांगली गोष्ट आहे, ५० पैशांची भेंडी आपण किती ध्यान देऊन कापतो. *जो भाग खराब आहे तो कापून फेकून देतो. उरलेला भाग स्विकारतो.* खुप चांगलं आहे हे. मात्र *दुख या गोष्टीचं आहे की,आपण माणसाबाबत एव्हढे कठोर का वागतो ? आपल्या जवळच्या एख्याद्या माणसाबाबत एक चुक दिसली तर त्याच्या पुर्ण व्यक्तीमत्वाला आपण कापून फेकून देतो.* *त्याच्या वर्षानुवर्षाच्या चांगल्या कामांकडे दुर्लक्ष करतो. आपण फक्त आपल्या अहंकारासाठी त्याच्यासोबतचे प्रत्येक नाते तोडतो. मग एकच प्रश्न पडतो की,आपल्या जवळच्या माणसाची किंमत पन्नास पैशांच्या भेंडीपेक्षाही कमी आहे का ?* या छोट्याशा गोष्टीचा जरूर विचार करा. आणि *आपल्या जवळच्या अमुल्य माणसांना लहान लहान चुकांसाठी जीवनातून वेगळे करु नका.* 🌹💐🌹

अनुभवाने एक शिकवण दिली आहे, कुणाच्या चुका उणीवा शोधत बसू नका.
नियती बघुन घेईल हिशोब तुम्ही करू नका.

काही जिंकणं बाकी आहे,
काही हरणं बाकी आहे.

अजुनही आयुष्याचे पूर्ण सार बाकी आहे.
आपण चाललोय आपल्या ध्येयपूर्तीकडे, आपण पहिल्या पानावर आहोत
अजून संपुर्ण पुस्तक बाकी आहे..

           ✨ शुभ रात्री ✨

आयुष्यात यशस्वी होण्याची असंख्य कारणे असतात. प्रत्येक यशस्वी व्यक्तीला मिळणारं यश हे त्याच्या कठोर परिश्रम, जिद्द , आत्मविश्वास , चिकाटी , आवड , ज्ञान अश्या महत्वपूर्ण गोष्टीमुळे प्राप्त झालेलं असतं. यश हे सहजा सहजी कधीच मिळत नाही. ते मिळवण्याकरता प्रत्येक व्यक्तीला खडतर प्रवास करावाच लागतो. अर्थात, ह्या सर्व गोष्टी साध्य करण्याची क्षमता त्या व्यक्ती मध्ये असायला हवी. यशाकडे वाटचाल करत असतांना आपल्याला बऱ्याचदा एक गोष्ट पाहायला आणि अनुभवायला मिळते आणि ती म्हणजे कमतरता. आणि ही कमतरता नेहमी कष्ट, जिद्द किंवा आत्मविश्वास यांचाशीच निगडीत असते असे नाही. कधी कधी असंही होतं की सर्व व्यवस्थित चालू असूनही यश मिळण्याची खात्री मनाला वाटत नाही. कुठेतरी काहीतरी कमी पडत असतं आणि आपल्याला काय कमी पडतंय नेमकं हेच कळत नसतं. हळू हळू यशाकडे जाणारा मार्ग खडतर वाटू लागतो, मनातील आशाही मंदावतात आणि सगळ्याच गोष्टी अशक्य वाटू लागतात. आपल्या हाती फक्त अपयशच लागणार असं वाटू लागतं.

असं का होत असेल बरं ? आपण कुठे कमी पडतो का ? आपले प्रयत्न, जिद्द आणि आत्मविश्वास ह्याची ताकद कमी होऊन जाते का ? की आपल्यात मुळात तेवढी क्षमताच नसते यशा पर्यंतची वाटचाल करण्याची ? प्रश्न अनेक पडतात पण उत्तर सापडत नाही. असा कटू अनुभव बहुतांशी लोकांच्या वाट्याला येतो आणि ते यशस्वी व्हायचे राहूनच जातात. मग, ही यशस्वी लोकं यश मिळवतात तरी कशी ? फार कुतूहल वाटतं ना?

पण यातच तर आपल्या प्रश्नांची उत्तरे दडली आहेत. खरं तर यशाकडे जातानाचा प्रवास हा एकट्याने करायचाच नसतो. यशाची वाटचाल करताना सोबत ही हवीच. आणि सोबत अशी असावी जी नेहमी आपल्याला प्रेरणा देत राहील. प्रेरणा. ह्याच गोष्टीची कमतरता असते बहुतांशी लोकांकडे. बाकी सर्व गोष्टी असल्या मात्र यशापर्यंत जाण्याची प्रेरणाच मिळत नसेल तर सर्वच अशक्य वाटू लागते. म्हणूनच मनात आशेचा दिवा तेवत ठेवण्यासाठी एखादी व्यक्ती किंवा गोष्ट जवळ असणं फार महत्वाचं असतं. पण प्रेरणा मिळते कशी ? की ती घ्यावी लागते ? आता ही गोष्ट मात्र नशिबानेच घडते. प्रेरणा देणाऱ्या लोकांची साथ काहींना मिळते तर काहींना नाही मिळत. ज्यांना मिळते ते वाटचाल करत राहतात, ज्यांना मिळत नाही ते एक तर शोध घेतात किंवा थांबून जातात. खरं तर आपल्याला कोणीतरी प्रेरणा द्यावी, किंवा ती मिळावी अशी अपेक्षा करणे चुकीचे वाटते. प्रेरणा ही शोधली तर नक्कीच सापडते कारण जगात असंख्य गोष्टी आहेत ज्यांपासून आपण प्रेरणा घेऊ शकतो.

ज्या पासून आपल्याला प्रेरणा मिळते त्याला म्हणतात प्रेरणास्थान. प्रेरणास्थान फक्त व्यक्तीच असते असे नाही तर ते काहीही असू शकते. सजीव, निर्जीव, व्यक्ती, निसर्ग, किंवा अशी कोणतीही गोष्ट जीच्याकडे पाहून आपल्याला नवीन उमेद मिळते, पुढे जाण्याची आणि यश मिळवण्याची. एखाद्यासाठी एखादं गाणं, तर एखाद्यासाठी एखादा चित्रपट प्रेरणादायी असू शकतो, एखाद्या साठी त्याचे आई, बाबा, मित्र प्रेरणादायी असू शकतात  तर एखाद्यासाठी सकाळी बागेत फुलणारं फुलही प्रेरणादायी असू शकतं. काहींना बाहेरील गोष्टीकडून प्रेरणा मिळत नाही त्यामुळे ते स्वतः मध्ये प्रेरणा मिर्माण करतात आणि यशस्वी होऊन दुसऱ्यांसाठी प्रेरणास्थान बनतात. प्रेरणा कुठून आणि कशा स्वरुपात मिळतेय हे महत्वाचं नसतं मात्र प्रेरणा मिळणं आणि मिळत राहणं फार महत्वाचं असतं.

सुंदर आयुष्य जगण्यासाठी पण प्रेरणा लागते. प्रेरणा द्या, प्रेरणा घ्या आणि यशस्वी व्हा. आयुष्य सुंदर आहे.

Credit goes to Writer 🌼🙏

✨परत येण्याची वेळ✨

आपण आयुष्याचे 40/50 वर्षे पुर्ण केली असल्यास परत फिरण्याची तयारी सुरू करा आपल्याकडे असलेल्या जमा केलेल्या सर्व गोष्टी आपल्यासाठी निरुपयोगी होण्याअगोदर  का आणि कुठे परत फिरावे आणि कसे परत फिरावे जाणून घेण्यासाठी समजून घेण्यासाठी आणि परत जाण्याचा निर्णय घेण्यासाठी मला टॉल्स्टॉयची प्रसिद्ध कथा आठवते परत येणे कधीच सोपे नसते एक माणूस राजाकडे गेला म्हणाला मी गरीब आहे माझ्याकडे काहीही नाही मला मदतीची आवश्यकता आहे राजा दयाळू होता त्याने विचारले तुला कोणत्या मदतीची आवश्यकता आहे माणूस म्हणाला  कसायला थोडी जमीन द्या राजा म्हणाला उद्या सकाळी सूर्योदयानंतर ये तु चालु शकशील धावु शकशील तो संपूर्ण प्लॉट तुझा होईल परंतु लक्षात ठेव जिथुन धावणे सुरू करशील तिथेच सूर्यास्तापर्यॅत तुला परत यावे लागेल अन्यथा काहीही मिळणार नाही माणूस खुष झाला तो सूर्योदय होताच पळायला लागला  पळत राहीला  सूर्य माथ्यावर चढला होता  पण माणूस धावयचं थांबला नाही अजून थोडी मेहनत मग संपूर्ण आयुष्यभर विश्रांती.

संध्याकाळ होणार होती आणि त्या माणसाला आठवलं त्याला परत यावं लागेल नाहीतर त्याला काही मिळणार नाही त्याने पाहिले की तो खुप दूर आला आहे आता परत यायचे होते सूर्य पश्चिमेकडे वळला होता तो थकला होता. परत पोहोचायचे होते पण वेळ वेगाने निघुन जात होती अजून थोडी मेहनत न थांबता तो पूर्ण वेगाने धावू लागला पण आता श्वास घेणं कठिण झालं होतं तो खाली पडला आणि अखेर त्याने शेवटचा श्वास सोडला राजा हे सर्व पहात होता तो त्याच्या सहकार्यांसह तिथे पोहोचला त्याने काळजीपूर्वक त्या मृतदेहाकडे पाहिले आणि म्हणाला याला फक्त सात फुट जमीन हवी होती बिचारा काही कारण नसताना  इतका पळत होता आता आपण त्या माणसाच्या जागी स्वत ला ठेवून विचार करा आपण तीच चूक करीत नाही ना आपल्या गरजा मर्यादित आहेत, परंतु आपल्या इच्छा असीम आहेत.

आम्ही जास्त मिळवण्याच्या मोहात परत येण्याची तयारी करत नाही आणि जेव्हा आम्ही परत येण्याची तयारी करतो तेव्हा खूप उशीर झालेला असतो मग आपल्याकडे काहीही शिल्लक राहत नाही मी जीवनाच्या शर्यतीत सामील होतो आजपर्यंत मी कुठे पोहचलो मला कुठे जायचे आहे  मला किती दिवसात पोहोचायचे आहे जर मी असेच चालत राहिलो तर मी कोठे व किती काळात पोहोचेन हे सगळे प्रश्न एकदा निवांतपणे स्वत:ला विचारुन बघा सूर्यास्ताची वेळ  लक्षात घेतल्याशिवाय आपण सर्व जण पळत आहोत अभिमन्यूलाही परत जाण्याविषयी माहिती नव्हती. आम्ही सर्व अभिमन्यूच आहोत. आम्हालाही कसे परत फिरावे  हे माहित नाही थोडं थांबा आजुबाजुला पहा. धावता धावता प्रवासाचा आनंद लुटायचं राहुन गेलाय.

किमान आज या एका क्षणापुरतं खुष व्हा ...

ज्यांनी ही कविता लिहिली त्यांना  100 तोफांची सलामी​
​खूपच सुंदर कविता​

​​🙏Nice🙏​​

​​पूर्वीचा काळ बाबा,​​
​​खरंच होता चांगला,​​
​​साधे घरं साधी माणसं,​​
​​कुठे होता बंगला ?​​

                     ​घरं जरी साधेच पण,​
                     ​माणसं होती मायाळू,​
                     ​साधी राहणी चटणी भाकरी,​
                     ​देवभोळी अन श्रद्धाळू.​

​​सख्खे काय चुलत काय,​​
​​सगळेच आपले वाटायचे,​​
​​सुख असो दुःख असो,​​
​​आपुलकीने भेटायचे.​​

                    ​पाहुणा दारात दिसला की,​
                    ​खूपच आनंद व्हायचा हो,​
                    ​हसून खेळून गप्पा मारून,​
                    ​शीण निघून जायचा हो.​

​​श्रीमंती जरी नसली तरी,​​
​​एकट कधी वाटलं नाही,​​
​​खिसे फाटके असले तरीही,​​
​​कोणतंच काम रुकलं नाही.​​

                    ​उसनं पासनं करायचे पण,​
                    ​पोटभर खाऊ घालायचे,​
                    ​पैसे आडके नव्हते तरीही,​
                    ​मन मोकळं बोलायचे.​

​​कणकेच्या उपम्या सोबत,​​
​​गुळाचा शिरा हटायचा,​​
​​पत्रावळ जरी असली तरी,​​
​​पाट , तांब्या मिळायचा.​​

                    ​लपाछपी पळापळी,​
                    ​बिन पैशाचे खेळ हो,​
                    ​कुणीच कुठे व्यस्त नव्हते,​
                    ​होता वेळच वेळ हो.​

​​चिरेबंदी वाडे सुद्धा,​​
​​खळखळून हसायचे,​​
​​निवांत गप्पा मारीत माणसं,​​
​​ओसरीवर  बसायचे.​​

                    ​सुख शांती समाधान " ते "​
                    ​आता कुठे दिसते का ?​
                    ​पॉश पॉश घरा मधे,​
                    ​" तशी " मैफिल सजते का ?​

​​नाते गोते घट्ट होते,​​
​​किंमत होती माणसाला,​​
​​प्रेमामुळे चव होती,​​
​​अंगणातल्या फणसाला.​​

                    ​तुम्हीच सांगा नात्या मध्ये,​
                    ​राहिला आहे का राम ?​
                    ​मुलीकडे आईचा हो,​
                    ​असतो का मुक्काम  ?​

​​सख्खे भाऊ सख्ख्या बहिणी,​​
​​कुणीच कुणाला बोलत नाही,​​
​​मृदंगाच्या ताला वरती,​​
​​गाव आता का डोलत नाही.​​

                    ​प्रेम , माया , आपुलकी हे,​
                    ​शब्द आम्हाला गावतील का ?​
                    ​बैठकीतल्या सतरंजीवर,​
                    ​पुन्हा पाहुणे मावतील का ?​

Credit goes to writer✍️

पाचव्या इयत्तेपर्यंत
पाटीवरची लेखणी जिभेने चाटत 
*कॅल्शियमची* कमतरता
भरून काढायची आमची
जन्मजात सवय होती.

अभ्यासाचं टेन्शन आम्ही
पेन्सिलीचं मागचं टोक
*चावून* झेललं होतं

पुस्तकामध्ये *झाडाची पानं*
आणि *मोरपिस* ठेवून
आम्ही हुशार होऊ शकतो
असा आमचा *दृढ* विश्वास
होता.

कापडाच्या पिशवीत
पुस्तकं आणि वह्या
रचण्याचा *शिरस्ता*
हे आमचं एक
निर्मितीकौशल्य होतं

दरवर्षी जेव्हा नव्या
इयेत्तेचं दप्तर भरायचो
त्या आधी पुस्तकं आणि
वह्यांना कव्हर्स घालणे
हा आमच्या जीवनातला
एक *वार्षिक उत्सव*
असायचा.

आई वडिलांना आमच्या
शिक्षणाची फारशी *फिकीर* नव्हती
आणि ना हि आमचे शिक्षण
त्यांच्यावर फारसा *बोजा* होते.

वर्षानुवर्षं आमच्या
आईवडिलांची पावलं
कधी आमच्या *शाळेकडे*
वळत नव्हती.

एका मित्राला सायकलच्या
पुढच्या *दांड्यावर* व
दुसऱ्याला मागच्या
*carrier* वर बसवून
आम्ही रस्तोरस्ती किती फिरलो
हे आता आठवतही नाही. बस्सं!......
काही *धूसर* आठवणी
उरल्यात इतकंच.......!!

शाळेत मार खाताना
आणि पायांचे अंगठे धरुन
उभं राहताना
आमचा *'ईगो'* कधीही
आडवा येत नव्हता,
खरं तर आम्हाला
*'ईगो'* काय असतो
हेच माहीत नव्हतं.

मार खाणं ही
आमच्या *दैनंदिन* जीवनातील
एक सामान्य प्रक्रिया होती.
*मारणारा* आणि
*मार खाणारा*
दोघेही खुष असायचे.
मार खाणारा यासाठी
की 'चला!
कालच्यापेक्षा तरी आज
कमी *धोपटला* गेलो' म्हणून
आणि मारणारा
'आज पुन्हा *हात धुवून*
घ्यायला मिळाले' म्हणून......

आम्ही आमच्या
आईवडिलांना
कधी सांगूच शकलो नाही
की आम्ही
*तुमच्यावर किती प्रेम करतो,*
कारण आम्हाला
*'आय लव यू'* म्हणणं
माहीतच नव्हतं.

आज आम्ही असंख्य
टक्के टोमणे खात,
संघर्ष करत
*दुनियेचा एक हिस्सा झालोय.*
काहींना जे हवं होतं
ते त्यांनी *मिळवलंय*
तर काही *काय माहीत....?*
*कुठे हरवलेत ते ...??!*
या अविर्भावात आहेत

आम्ही जगात कुठेही असू
पण हे *सत्य* आहे
की आम्ही
*वास्तव दुनियेत जगलो,*
आणि *वास्तवात* वाढलो.

कपड्यांना *सुरकुत्या*
पडू न देणं
आणि नात्यांमध्ये
*औपचारिकता जपणं*
आम्हाला कधी जमलंच नाही.
त्या बाबतीत आम्ही *मूर्खच* राहिलो.

आपल्या *नशिबाला* कबूल करून
आम्ही आजही *स्वप्नं* पहातोय.
कदाचित ती स्वप्नच
आम्हाला *जगायला मदत करतायत*
नाहीतर
जे जीवन आम्ही
आतापर्यंत जगलोय
त्याची *वर्तमानाशी*
काहीच तुलना होणार नाही.

आम्ही चांगले असू किंवा वाईट,
पण आमचाही एक
*जमाना* होता .

Credit goes to writer 🙏