*शांतपणाने केवळ अलिप्त व्हा!*🌹🌹🌹
ताज्या फुलांचे आपल्याला कोण कौतुक असते. आणि ती देवाच्या पायांवर वाहिली की आणखी आनंद होतो. फुले घेताना ती 'माझी' असतात. पण देवाला वाहिली की 'त्याची' होतात...... किती शांतपणे आपण हे स्वीकारतो. अगदी अलिप्त होतो..... 'ज्याचे होते त्याला दिले' ... फक्त हा भाव मनात असतो. त्या फुलांची ओढ संपलेली असते.
काल वाहिलेली फुले आज शिळी होतात. निर्माल्य होऊन जातात. मग निरिच्छ मनाने, ती उचलून आपण गंगार्पण करतो....... त्यांच्याप्रती आपल्याला कोणताही मोह नसतो. अपेक्षा नसते. हे कसे सोडू? हा प्रश्न नसतो. पुन्हा त्यांची आठवणही येत नाही.
अगदी तसेच, आपली दु:खे 'त्याच्या' चरणावर वहायची आणि शांत होऊन जायचे....
त्यांच्याप्रती कोणतीही भावना बांधून ठेवायची नाही........ आतापर्यंत जी 'माझी' दु:खे होती. ती आता 'त्याची' झाली. त्यांचा कसला विचार करायचा..... आणि कालची दु:खे तर, आज निर्माल्य झाली. त्यांचा मोह नाहीच धरायचा. त्यांना कवटाळून बसण्याचा काहीच उपयोग नसतो.
शिळ्या फुलांप्रमाणे, मग ती सडायला लागतात. आणि मग मनाला पोखरायला लागतात.... म्हणूनच जोपर्यंत ती निर्माल्य आहेत, तोपर्यंतच गंगार्पण करून मोकळे व्हायचे.
आज पेरण्यासाठी आपण आनंद आणू ना. धान्याची पेरणी करताना, जशी जमिनीची मशागत करतात.....
तशी मनाची साफ-सफाई करु.... आणि तिथे आनंद पेरुया. तो शतपटीने उगवून येतो.... त्याची जोपासना करु..... त्याचा परतावा जीवन समृद्ध करतो. म्हणूनच .....
"दु:ख सोडून दयावे,
निर्माल्य बनून जाते.
आनंद पेरत जावा,
समाधान बनून रहाते."
Credit goes to writer 🙏
ताज्या फुलांचे आपल्याला कोण कौतुक असते. आणि ती देवाच्या पायांवर वाहिली की आणखी आनंद होतो. फुले घेताना ती 'माझी' असतात. पण देवाला वाहिली की 'त्याची' होतात...... किती शांतपणे आपण हे स्वीकारतो. अगदी अलिप्त होतो..... 'ज्याचे होते त्याला दिले' ... फक्त हा भाव मनात असतो. त्या फुलांची ओढ संपलेली असते.
काल वाहिलेली फुले आज शिळी होतात. निर्माल्य होऊन जातात. मग निरिच्छ मनाने, ती उचलून आपण गंगार्पण करतो....... त्यांच्याप्रती आपल्याला कोणताही मोह नसतो. अपेक्षा नसते. हे कसे सोडू? हा प्रश्न नसतो. पुन्हा त्यांची आठवणही येत नाही.
अगदी तसेच, आपली दु:खे 'त्याच्या' चरणावर वहायची आणि शांत होऊन जायचे....
त्यांच्याप्रती कोणतीही भावना बांधून ठेवायची नाही........ आतापर्यंत जी 'माझी' दु:खे होती. ती आता 'त्याची' झाली. त्यांचा कसला विचार करायचा..... आणि कालची दु:खे तर, आज निर्माल्य झाली. त्यांचा मोह नाहीच धरायचा. त्यांना कवटाळून बसण्याचा काहीच उपयोग नसतो.
शिळ्या फुलांप्रमाणे, मग ती सडायला लागतात. आणि मग मनाला पोखरायला लागतात.... म्हणूनच जोपर्यंत ती निर्माल्य आहेत, तोपर्यंतच गंगार्पण करून मोकळे व्हायचे.
आज पेरण्यासाठी आपण आनंद आणू ना. धान्याची पेरणी करताना, जशी जमिनीची मशागत करतात.....
तशी मनाची साफ-सफाई करु.... आणि तिथे आनंद पेरुया. तो शतपटीने उगवून येतो.... त्याची जोपासना करु..... त्याचा परतावा जीवन समृद्ध करतो. म्हणूनच .....
"दु:ख सोडून दयावे,
निर्माल्य बनून जाते.
आनंद पेरत जावा,
समाधान बनून रहाते."
Credit goes to writer 🙏
👍15👏7❤4😢1
🌷
डॉक्टरांच्या समोर जोडपं बसलं होतं.
डॉक्टर,
आम्हाला मुलगी नकोय !"
होणाऱ्या बाळाचे बाबा बोलले.
"तुम्हाला कसं कळलं
मुलगीच आहे म्हणून?"
डॉक्टरांनी विचारलं.
"तुम्ही टेस्ट करायला नकार दिलात.
मग आम्ही शेजारच्या राज्यातील सोनोग्राफी सेंटरवर टेस्ट करून आलो."
बाळाचे बाबा बोलले.
"मग तिथंच का केलं नाहीत अबॉर्शन?"
डॉक्टर म्हणाले.
"तिथं सोय नव्हती.
त्यांनी दिला होता पत्ता एका डॉक्टरचा. पण त्यांची फी खूपच जास्त वाटली. मग म्हटलं की तुम्ही ओळखीचे आहात. लाखाऐवजी हजारात काम होईल."
बाळाचे बाबा निर्विकारपणं बोलले.
"मी काय कसाई वाटलो काय तुम्हाला?" डॉक्टर संयम ठेवत पुढं म्हणाले,
"अहो, तुम्हाला पहिली मुलगीच आहे"
इतका वेळ गप्प बसलेली बाळाची आई म्हणाली, "म्हणून तर दुसरी मुलगी नकोय आम्हाला. दुसरा मुलगाच हवा. दोन मुली नकोत!"
डॉक्टरांनी आईच्या मांडीवर बसलेल्या त्या पहिल्या मुलीकडं पाहिलं. निरागस, निष्पाप, बोलके डोळे. हसरा चेहरा. नजरानजर होताच ती बाहुली डॉक्टरांकडे झेपावली. त्या चिमण्या जिवाला डॉक्टरांनी कवेत घेतलं.
डॉक्टर काही बोलत नाहीत हे बघून मुलीचे बाबा म्हणाले, "फी व्यवस्थित देऊ आम्ही. शिवाय ही बातमी कुठेही लीक होणार नाही याची खात्री !"
डॉक्टरांचे डोळे आता लकाकले. होणाऱ्या बाळाच्या आईबाबांना ते म्हणाले, "तुमचा विचार पक्का आहे?
तुम्हाला खरंच दोन मुली नको आहेत?
परत विचार करा."
मुलीचे बाबा म्हणाले,
"पक्का आहे विचार.
दोन मुली नकोत."
"ठीक आहे तर मग.
आपण आईच्या पोटातली मुलगी राहू देऊ . या पहिल्या मुलीला मी मारून टाकतो. म्हणजे तुम्हाला एकच मुलगी राहिल." असे म्हणत डॉक्टरांनी टेबलवरची सुरी उचलून त्या पहिल्या मुलीच्या गळ्याला लावली.
आणी त्या मुलीची आई मोठ्यांदा किंचाळली,
"थांबा डॉक्टर...
काय करताय?...
तुम्ही डॉक्टर आहात का कसाई?"
डॉक्टर शांतपणे मंद हसत दोघा आईबाबांकडे बघत होते. निष्पाप बाहुली हसत खेळत होती.
दोनच क्षण ...
दोनच क्षण शांततेत गेले.
अन आईबाबांच्या लक्षात सारा प्रकार आला. ते भयानक खजिल झाले.
इतकंच म्हणाले,
"आम्हाला माफ करा डॉक्टर.
आम्ही कसाई व्हायला निघालो होतो. आमची चूक आम्हाला कळली."
ते जोडपं कडेवरच्या आणी पोटातल्या आपल्या दोन्ही राजकन्यांसह केबिनमधून बाहेर पडते झाले.
ते बाहेर पडत असताना डॉक्टर म्हणाले
"आणखी एक सांगायचं राहिलंचं..
आणि तेही तुम्हाला सांगायचं कारण असं कि, मला तुमचा निर्णय बदलल्याची मनोमन खात्री झाली म्हणुनच".
"आमच्या व्यवसायात देखिल काही राक्षसी प्रवृत्तीचे लोक आहेत हे दुर्दैव आहे. पण ते इतक्या नीच थराला गेले आहेत की, सोनोग्राफीत मुलाचा गर्भ दिसत असुनही, पैशासाठी तो मुलीचा आहे असे तुम्हाला सांगितले आहे !"
आता मात्र आईबाबांच्या पायाखालची जमिनच सरकली !
👸👸👸👸👸👸👸👸
Credit goes to Writer 🌼🙏
💫 Join: @natemanache 💫
डॉक्टरांच्या समोर जोडपं बसलं होतं.
डॉक्टर,
आम्हाला मुलगी नकोय !"
होणाऱ्या बाळाचे बाबा बोलले.
"तुम्हाला कसं कळलं
मुलगीच आहे म्हणून?"
डॉक्टरांनी विचारलं.
"तुम्ही टेस्ट करायला नकार दिलात.
मग आम्ही शेजारच्या राज्यातील सोनोग्राफी सेंटरवर टेस्ट करून आलो."
बाळाचे बाबा बोलले.
"मग तिथंच का केलं नाहीत अबॉर्शन?"
डॉक्टर म्हणाले.
"तिथं सोय नव्हती.
त्यांनी दिला होता पत्ता एका डॉक्टरचा. पण त्यांची फी खूपच जास्त वाटली. मग म्हटलं की तुम्ही ओळखीचे आहात. लाखाऐवजी हजारात काम होईल."
बाळाचे बाबा निर्विकारपणं बोलले.
"मी काय कसाई वाटलो काय तुम्हाला?" डॉक्टर संयम ठेवत पुढं म्हणाले,
"अहो, तुम्हाला पहिली मुलगीच आहे"
इतका वेळ गप्प बसलेली बाळाची आई म्हणाली, "म्हणून तर दुसरी मुलगी नकोय आम्हाला. दुसरा मुलगाच हवा. दोन मुली नकोत!"
डॉक्टरांनी आईच्या मांडीवर बसलेल्या त्या पहिल्या मुलीकडं पाहिलं. निरागस, निष्पाप, बोलके डोळे. हसरा चेहरा. नजरानजर होताच ती बाहुली डॉक्टरांकडे झेपावली. त्या चिमण्या जिवाला डॉक्टरांनी कवेत घेतलं.
डॉक्टर काही बोलत नाहीत हे बघून मुलीचे बाबा म्हणाले, "फी व्यवस्थित देऊ आम्ही. शिवाय ही बातमी कुठेही लीक होणार नाही याची खात्री !"
डॉक्टरांचे डोळे आता लकाकले. होणाऱ्या बाळाच्या आईबाबांना ते म्हणाले, "तुमचा विचार पक्का आहे?
तुम्हाला खरंच दोन मुली नको आहेत?
परत विचार करा."
मुलीचे बाबा म्हणाले,
"पक्का आहे विचार.
दोन मुली नकोत."
"ठीक आहे तर मग.
आपण आईच्या पोटातली मुलगी राहू देऊ . या पहिल्या मुलीला मी मारून टाकतो. म्हणजे तुम्हाला एकच मुलगी राहिल." असे म्हणत डॉक्टरांनी टेबलवरची सुरी उचलून त्या पहिल्या मुलीच्या गळ्याला लावली.
आणी त्या मुलीची आई मोठ्यांदा किंचाळली,
"थांबा डॉक्टर...
काय करताय?...
तुम्ही डॉक्टर आहात का कसाई?"
डॉक्टर शांतपणे मंद हसत दोघा आईबाबांकडे बघत होते. निष्पाप बाहुली हसत खेळत होती.
दोनच क्षण ...
दोनच क्षण शांततेत गेले.
अन आईबाबांच्या लक्षात सारा प्रकार आला. ते भयानक खजिल झाले.
इतकंच म्हणाले,
"आम्हाला माफ करा डॉक्टर.
आम्ही कसाई व्हायला निघालो होतो. आमची चूक आम्हाला कळली."
ते जोडपं कडेवरच्या आणी पोटातल्या आपल्या दोन्ही राजकन्यांसह केबिनमधून बाहेर पडते झाले.
ते बाहेर पडत असताना डॉक्टर म्हणाले
"आणखी एक सांगायचं राहिलंचं..
आणि तेही तुम्हाला सांगायचं कारण असं कि, मला तुमचा निर्णय बदलल्याची मनोमन खात्री झाली म्हणुनच".
"आमच्या व्यवसायात देखिल काही राक्षसी प्रवृत्तीचे लोक आहेत हे दुर्दैव आहे. पण ते इतक्या नीच थराला गेले आहेत की, सोनोग्राफीत मुलाचा गर्भ दिसत असुनही, पैशासाठी तो मुलीचा आहे असे तुम्हाला सांगितले आहे !"
आता मात्र आईबाबांच्या पायाखालची जमिनच सरकली !
👸👸👸👸👸👸👸👸
Credit goes to Writer 🌼🙏
💫 Join: @natemanache 💫
👍15👏5🥰2
*"पु.ल."*
नोकरी म्हणजे
८ तासाचा *धंदा...*
आणि धंदा म्हणजे
२४ तासांची *नोकरी...!!*
"खरं,तर सगळे
*कागद* सारखेच…
पण,त्याला *अहंकार*
चिकटला,की त्याचं
सर्टिफिकेट होतं"...!!
*पैसा* हा *खतासारखा*
आहे.तो साचवला,
की *कुजत* जातो...
आणि *गुंतवला,* तर
वाढायला मदत
करतो...!!
लहानपणी मुलांना
*कार* आणि मुलींना
*बाहुली* पाहिजे
असते...
आणि मोठेपणी
मुलींना *कारवाला*
नवरा...
आणि मुलांना
*बाहुली* सारखी
मुलगी हवी असते...!!
लहानपणी *चिल्लर* पैसे
असले,की आपण
*चॉकलेट* खायचो…
पण,आता *चिल्लरसाठी*
*चॉकलेट* खावं लागतं...!!
आईच्या *पदरांत*
झोपण्याचा आनंद
पुढची पिढी घेऊ
शकत नाही...
कारण, *जिन्स*
घातलेली आई
*पदर* देऊ शकत
नाही...!!
*सत्य* कायम टोचतं,
कारण,त्यामध्ये
*पॉईंट* असतो...!!!
*- पु. ल. देशपांडे*
नोकरी म्हणजे
८ तासाचा *धंदा...*
आणि धंदा म्हणजे
२४ तासांची *नोकरी...!!*
"खरं,तर सगळे
*कागद* सारखेच…
पण,त्याला *अहंकार*
चिकटला,की त्याचं
सर्टिफिकेट होतं"...!!
*पैसा* हा *खतासारखा*
आहे.तो साचवला,
की *कुजत* जातो...
आणि *गुंतवला,* तर
वाढायला मदत
करतो...!!
लहानपणी मुलांना
*कार* आणि मुलींना
*बाहुली* पाहिजे
असते...
आणि मोठेपणी
मुलींना *कारवाला*
नवरा...
आणि मुलांना
*बाहुली* सारखी
मुलगी हवी असते...!!
लहानपणी *चिल्लर* पैसे
असले,की आपण
*चॉकलेट* खायचो…
पण,आता *चिल्लरसाठी*
*चॉकलेट* खावं लागतं...!!
आईच्या *पदरांत*
झोपण्याचा आनंद
पुढची पिढी घेऊ
शकत नाही...
कारण, *जिन्स*
घातलेली आई
*पदर* देऊ शकत
नाही...!!
*सत्य* कायम टोचतं,
कारण,त्यामध्ये
*पॉईंट* असतो...!!!
*- पु. ल. देशपांडे*
👍12👏11❤5
@natemanache
"एकदा स्वामी विवेकानंद शाऴेत असतनाची गोष्ट आहे.स्वामी विवेकानंदाचे खरे नाव नरेंद्र होते. त्यावेऴी नरेंद्र ची उद्या परीक्षा असते. पण नरेंद्र अभ्यास न करता एका मंदिरात जावून विणा वाजवत बसलेले असतात.
तेवढ्यात तेथे त्यांचा मित्र त्यांना शोधत येतो. आणी म्हणतो अरे नरेंद्रा उद्या आपली वार्षिक परीक्षा आहे.आणी तू अभ्यास करण्याऐवजी इथे येवून विणा वाजवत बसलास....
तू कसा पास होशील....
तेव्हा नरेंद्र म्हणाला,,,
अरे मित्रा उद्याची परीक्षा आपण वर्षभर काय केले याची आहे....
मीआज काय करतो याची नाही....
हे उत्तर ऐकून मित्र निरूत्तर झाला."
♦️तात्पर्य :- ✅
कोणत्याही क्षेत्रामध्ये यश मिऴवायचे असेल तर सुरूवातीपासून कष्ट केले पाहीजे.....
एका दिवसात यश प्राप्त होत नाही....✌️👌👍
"एकदा स्वामी विवेकानंद शाऴेत असतनाची गोष्ट आहे.स्वामी विवेकानंदाचे खरे नाव नरेंद्र होते. त्यावेऴी नरेंद्र ची उद्या परीक्षा असते. पण नरेंद्र अभ्यास न करता एका मंदिरात जावून विणा वाजवत बसलेले असतात.
तेवढ्यात तेथे त्यांचा मित्र त्यांना शोधत येतो. आणी म्हणतो अरे नरेंद्रा उद्या आपली वार्षिक परीक्षा आहे.आणी तू अभ्यास करण्याऐवजी इथे येवून विणा वाजवत बसलास....
तू कसा पास होशील....
तेव्हा नरेंद्र म्हणाला,,,
अरे मित्रा उद्याची परीक्षा आपण वर्षभर काय केले याची आहे....
मीआज काय करतो याची नाही....
हे उत्तर ऐकून मित्र निरूत्तर झाला."
♦️तात्पर्य :- ✅
कोणत्याही क्षेत्रामध्ये यश मिऴवायचे असेल तर सुरूवातीपासून कष्ट केले पाहीजे.....
एका दिवसात यश प्राप्त होत नाही....✌️👌👍
👍10👏8❤7
लोक बर्‍याचदा अकारण, तर्कहीन आणि स्वकेंद्रित असतात.
तरीही त्यांना क्षमा करा.
जर आपण दयाळू असाल तर लोक आपल्यावर स्वार्थीपणाचा आरोप करु शकतात.
तरी दयाळू राहा.
आपण यशस्वी असल्यास, आपल्याला काही विश्वासघातकी मित्र आणि काही अस्सल शत्रू मिळू शकतात.
तरीही यशस्वी व्हा.
जर आपण प्रामाणिक असाल तर लोक आपल्याला फसवू शकतात.
तरीही प्रामाणिकच राहा.
आपण जे तयार करण्यात वर्षे खर्च करता, इतर लोकं रात्रभरात नष्ट करू शकतात.
तरीही तयार करत राहा.
जर तुम्हाला शांतता आणि आनंद मिळाला, तर काहींना मत्सर वाटेल.
तरीसुद्धा आनंदी रहा.
आज आपण जे चांगले करता, त्याचा भविष्यात विसर पडेल.
तरीही चांगले करत राहा.
आपल्याकडे जे चांगले आहे ते द्या आणि ते कधीही पुरेसे होणार नाही.
तरीही आपण सर्वोत्तम द्या.
अंतिम विश्लेषणामध्ये, ते आपण आणि देव यांच्यात आहे.
हे आपल्या आणि त्यांच्यामध्ये कधीच नव्हते.
✅मदर तेरेसा
तरीही त्यांना क्षमा करा.
जर आपण दयाळू असाल तर लोक आपल्यावर स्वार्थीपणाचा आरोप करु शकतात.
तरी दयाळू राहा.
आपण यशस्वी असल्यास, आपल्याला काही विश्वासघातकी मित्र आणि काही अस्सल शत्रू मिळू शकतात.
तरीही यशस्वी व्हा.
जर आपण प्रामाणिक असाल तर लोक आपल्याला फसवू शकतात.
तरीही प्रामाणिकच राहा.
आपण जे तयार करण्यात वर्षे खर्च करता, इतर लोकं रात्रभरात नष्ट करू शकतात.
तरीही तयार करत राहा.
जर तुम्हाला शांतता आणि आनंद मिळाला, तर काहींना मत्सर वाटेल.
तरीसुद्धा आनंदी रहा.
आज आपण जे चांगले करता, त्याचा भविष्यात विसर पडेल.
तरीही चांगले करत राहा.
आपल्याकडे जे चांगले आहे ते द्या आणि ते कधीही पुरेसे होणार नाही.
तरीही आपण सर्वोत्तम द्या.
अंतिम विश्लेषणामध्ये, ते आपण आणि देव यांच्यात आहे.
हे आपल्या आणि त्यांच्यामध्ये कधीच नव्हते.
✅मदर तेरेसा
👏7👍6❤3
आयुष्य. ....थोडे अजून जगायचे आहे. ...!!
हसायचं आहे, थोडे रुसायचं आहे,
ओघळणार्या आसवांना माझ्या, मलाच पुसायचे आहे,
निसटनार्या क्षणांना, डोळे भरून पाहायचे आहे....!!
आयुष्य. ....थोडे अजून जगायचे आहे. ...!!
आजवरची पाऊलवाट, अवघड होती फार,
खचले मन कित्तेकदा , पण मानली नाही हार,
अडखळणाऱ्या पावलांना , माझे मलाच सावरायचे आहे ,
आयुष्य थोडे अजून जगायचे आहे…
Credit goes to Writer 🙏
हसायचं आहे, थोडे रुसायचं आहे,
ओघळणार्या आसवांना माझ्या, मलाच पुसायचे आहे,
निसटनार्या क्षणांना, डोळे भरून पाहायचे आहे....!!
आयुष्य. ....थोडे अजून जगायचे आहे. ...!!
आजवरची पाऊलवाट, अवघड होती फार,
खचले मन कित्तेकदा , पण मानली नाही हार,
अडखळणाऱ्या पावलांना , माझे मलाच सावरायचे आहे ,
आयुष्य थोडे अजून जगायचे आहे…
Credit goes to Writer 🙏
👌9❤5👍3
*फार सुंदर पंचाक्षरी कविता*
*पाय जपावा*
*वळण्याआधी*
*तोल जपावा*
*ढळण्याआधी*
*अन्न जपावे*
*विटण्याआधी*
*नाते जपावे*
*तुटण्याआधी*
*शब्द जपावा*
*बोलण्याआधी*
*अर्थ जपावा*
*मांडण्याआधी*
*रंग जपावे*
*उडण्याआधी*
*मन जपावे*
*मोडण्याआधी*
*वार जपावा*
*जखमेआधी*
*अश्रू जपावे*
*हसण्याआधी*
*श्वास जपावा*
*पळण्याआधी*
*वस्त्र जपावे*
*मळण्याआधी*
*द्रव्य जपावे*
*सांडण्याआधी*
*हात जपावे*
*मागण्याआधी*
*भेद जपावा*
*खुलण्याआधी*
*राग जपावा*
*भांडणाआधी*
*मित्र जपावा*
*रुसण्याआधी*
*मैत्री जपावी*
*तुटण्या आधी*
*मस्त जगावे*
*मरण्या आधी!!*
Credit goes to writer🙏
*पाय जपावा*
*वळण्याआधी*
*तोल जपावा*
*ढळण्याआधी*
*अन्न जपावे*
*विटण्याआधी*
*नाते जपावे*
*तुटण्याआधी*
*शब्द जपावा*
*बोलण्याआधी*
*अर्थ जपावा*
*मांडण्याआधी*
*रंग जपावे*
*उडण्याआधी*
*मन जपावे*
*मोडण्याआधी*
*वार जपावा*
*जखमेआधी*
*अश्रू जपावे*
*हसण्याआधी*
*श्वास जपावा*
*पळण्याआधी*
*वस्त्र जपावे*
*मळण्याआधी*
*द्रव्य जपावे*
*सांडण्याआधी*
*हात जपावे*
*मागण्याआधी*
*भेद जपावा*
*खुलण्याआधी*
*राग जपावा*
*भांडणाआधी*
*मित्र जपावा*
*रुसण्याआधी*
*मैत्री जपावी*
*तुटण्या आधी*
*मस्त जगावे*
*मरण्या आधी!!*
Credit goes to writer🙏
👌9👍6😍3👏2❤1
*"कमाई"*
*चा अर्थ फक्त धन कमावणे असा नाही,*
*तर अनुभव, नाती, मान-सन्मान, मैत्री*, *वागणुक आणि संस्कार हे सुद्धा*
*कमाई मध्येच मोजले जातात..!*
*यासाठी मैत्री नेहमी गोड करावी तिला कशाचीही तोड नसावी सुखदुःखात तिची साथ राहावी आणि आयुष्यभर ती सोबत देणारी असावी*
*दुसर्‍याने आपल्याला समजून घ्यावे असं प्रत्येकालाच वाटत असतं पण दुसऱ्याला समजून घ्यायची कोणाच्याही मनाची तयारी नसते*
*मन ओळखणार्‍यांपेक्षा मन जपणारी माणसं हवीत , कारण ओळख ही क्षणभरासाठी असते तर जपवणूक आयुष्य भरासाठी असते*
*म्हणून ओठातून उच्चारल्या जाणार्‍या सहानभुतीच्या सहस्त्र शब्दांपेक्षा मदतीसाठी पुढे आलेला एक हात अधिक श्रेष्ठ ठरतो.*
Credit goes to writer✍️
*चा अर्थ फक्त धन कमावणे असा नाही,*
*तर अनुभव, नाती, मान-सन्मान, मैत्री*, *वागणुक आणि संस्कार हे सुद्धा*
*कमाई मध्येच मोजले जातात..!*
*यासाठी मैत्री नेहमी गोड करावी तिला कशाचीही तोड नसावी सुखदुःखात तिची साथ राहावी आणि आयुष्यभर ती सोबत देणारी असावी*
*दुसर्‍याने आपल्याला समजून घ्यावे असं प्रत्येकालाच वाटत असतं पण दुसऱ्याला समजून घ्यायची कोणाच्याही मनाची तयारी नसते*
*मन ओळखणार्‍यांपेक्षा मन जपणारी माणसं हवीत , कारण ओळख ही क्षणभरासाठी असते तर जपवणूक आयुष्य भरासाठी असते*
*म्हणून ओठातून उच्चारल्या जाणार्‍या सहानभुतीच्या सहस्त्र शब्दांपेक्षा मदतीसाठी पुढे आलेला एक हात अधिक श्रेष्ठ ठरतो.*
Credit goes to writer✍️
👍9👏5
@natemanache
✅🙏"पुस्तकं ही यशाच्या मार्गातील प्रमुख दिपस्तंभ मार्गदर्शक आहेत. म्हणून पुस्तकाना जीवापाड जपा. त्यांना जपाल,तर हिच पुस्तकं तुम्हाला यशाच्या सर्वोच्च ठिकाणी घेवून जातील..!" ✅🙏
👍शुभ सकाळ👍
✅🙏"पुस्तकं ही यशाच्या मार्गातील प्रमुख दिपस्तंभ मार्गदर्शक आहेत. म्हणून पुस्तकाना जीवापाड जपा. त्यांना जपाल,तर हिच पुस्तकं तुम्हाला यशाच्या सर्वोच्च ठिकाणी घेवून जातील..!" ✅🙏
👍शुभ सकाळ👍
👏7👍4
काही शिकणयासारख.
एका लाकडी फळी वर ४/५ वाकडे खिळे होते आणि एक सरळ खीळा होता. त्यावर हातोडी चा दणका मारताना दाखवले होते. आणि खाली लिहीले होते.
"वाकड्याना सोडून, जे सरळ असतात त्यानाच ठोकले जाते"
मॅसेज वाचला व मनात विचार आला. हे खिळे जन्मतः वाकडे असतील का.?
मग मी एका हार्डवेअर च्या दुकानात जाऊन १०० ग्राम खिळे घेतले ते सगळेच सरळ होते.
मी दुकानदारास विचारले भाऊ वाकडे खिळे नाहीत का.?
त्याचे उत्तर "दादा कारखान्यातून सर्वच खिळे सरळ येतात. फक्त हातोडी चा चुकीचा दणका किंवा मग खिळ्याची प्रहार सहन करण्याची क्षमता कमी असल्याने हे खिळे वाकतात"
मग मी विचारले केला की मग ह्या वाकड्या खिळ्याचे करायचे काय.?
तर तो बोलला "साहेब यांना पहिले जमिनीवर आणा, मग हातोडीने हळू हळू सरळ करा. जोरात घाव घालू नका, ते तुटतील बिचारे.
एकदा सरळ झाले की मग, (त्यांना त्याची जबाबदारी द्या) परत , हळू हळू भिंतीत ठोका. "एकदा जर त्याचा वाकडा भाग भिंतीत गेला, की मग हाच अर्धा ग्राम चा खिळा १० किलो वजन धरुन ठेवेल".
त्या व्यवसायिकाने माझे डोळे उघडले.
कारण, कोणताच खिळा असो कि माणूस, हा जन्मतः वाकडा नसतो.
त्याला योग्य ती साथ आणि मदत न झाल्याने तो वाकतो आणि जर आपण त्याला तसेच फेकून दिले तर, त्या पासून चांगल्या चांगल्या गाड्या पंचर होऊ शकतात.
म्हणून, त्याला समजावून सांगून सरळ करा आणि जबाबदारी द्या. तो निश्चितच निभावेल यात शंकाच नाही !
एका लाकडी फळी वर ४/५ वाकडे खिळे होते आणि एक सरळ खीळा होता. त्यावर हातोडी चा दणका मारताना दाखवले होते. आणि खाली लिहीले होते.
"वाकड्याना सोडून, जे सरळ असतात त्यानाच ठोकले जाते"
मॅसेज वाचला व मनात विचार आला. हे खिळे जन्मतः वाकडे असतील का.?
मग मी एका हार्डवेअर च्या दुकानात जाऊन १०० ग्राम खिळे घेतले ते सगळेच सरळ होते.
मी दुकानदारास विचारले भाऊ वाकडे खिळे नाहीत का.?
त्याचे उत्तर "दादा कारखान्यातून सर्वच खिळे सरळ येतात. फक्त हातोडी चा चुकीचा दणका किंवा मग खिळ्याची प्रहार सहन करण्याची क्षमता कमी असल्याने हे खिळे वाकतात"
मग मी विचारले केला की मग ह्या वाकड्या खिळ्याचे करायचे काय.?
तर तो बोलला "साहेब यांना पहिले जमिनीवर आणा, मग हातोडीने हळू हळू सरळ करा. जोरात घाव घालू नका, ते तुटतील बिचारे.
एकदा सरळ झाले की मग, (त्यांना त्याची जबाबदारी द्या) परत , हळू हळू भिंतीत ठोका. "एकदा जर त्याचा वाकडा भाग भिंतीत गेला, की मग हाच अर्धा ग्राम चा खिळा १० किलो वजन धरुन ठेवेल".
त्या व्यवसायिकाने माझे डोळे उघडले.
कारण, कोणताच खिळा असो कि माणूस, हा जन्मतः वाकडा नसतो.
त्याला योग्य ती साथ आणि मदत न झाल्याने तो वाकतो आणि जर आपण त्याला तसेच फेकून दिले तर, त्या पासून चांगल्या चांगल्या गाड्या पंचर होऊ शकतात.
म्हणून, त्याला समजावून सांगून सरळ करा आणि जबाबदारी द्या. तो निश्चितच निभावेल यात शंकाच नाही !
👌20👍8❤1
👉चुक कुठे झाली ?..
एक खूप हुशार मुलगा होता. संपुर्ण शैक्षणिक आयुष्यात पहिल्या क्रमांकावर उत्तीर्ण होत राहिला. सायन्स मध्ये नेहमी 100% मार्क मिळवले.
अशी बहुतेक मुलं इंजिनियरींग साईडला जातात, म्हणून त्याची ही निवड आय.आय.टी. चेन्नई मध्ये झाली. तेथून त्याने बी. टेक. ची पदवी मिळवली. पुढील शिक्षणासाठी तो अमेरिकेला गेला आणि यूनिव्हर्सिटी ऑफ़ कॅलिफोर्निया मधून तो एम. बी. ए. झाला.
आता इतके शिक्षण घेतल्यावर तेथे चांगली नोकरी तर मिळतेच. तो तेथेही नेहमी टॉपरच राहिला. तेथेच नोकरी करायला लागला.
त्याचे पाच बेडरूमचे घर होते. चेन्नईच्याच एका खूपच सुंदर मुलीशी त्याचे लग्न झाले. एका माणसाला आपल्या जीवनात अजून काय पाहिजे? शिकून सवरुन इंजिनियर झाला, अमेरिकेत स्थाईक झाला, मोठ्या पगाराची नोकरी, बायको, मुले, सुखच सुख....
पण दुर्भाग्याने आजपासून चार वर्षांपूर्वी त्याने तेथे अमेरिकेत, आपल्या पुर्ण परिवारासह आत्महत्या केली. आपली पत्नी आणि मुलांना गोळी मारून स्वतःला ही गोळी मारून घेतली.
काय चूक झाली होती? शेवटी असं काय घडलं? गडबड कुठे झाली?
हे पाऊल उचलण्याआधी त्याने आपल्या पत्नीशी विचारविनिमय केला होता, मग एक लांबलचक सुसाईड नोट लिहिली आणि आपल्या या कृतीचे समर्थन केले.... आणि या परिस्थितीत हाच एक सर्वोत्तम मार्ग होता असे लिहीले.
त्यांच्या या केसचा आणि सुसाईड नोटचा कॅलीफोर्निया इन्स्टीट्यूट आॅफ क्लिनीकल फिजीकाॅलाॅजी ने ‘काय चूक झाली ?' हे माहीत करण्यासाठी अभ्यास केला.
सर्वात आधी कारण काय होते ते सुसाईड नोट मधून आणि मित्रांकडून माहीत केले.
अमेरिकेच्या आर्थिक मंदीमुळे त्याची नोकरी गेली. बरेच दिवस रिकामे बसून रहावे लागले. नोकरी शोधत राहीला. मग आपला पगार कमी करत गेला आणि तरीही नोकरी मिळाली नाही, घराचा हप्ता थकला, रस्त्यावर येण्याची वेळ आली.
काही दिवस कुठल्याशा पेट्रोल पम्पावर तेल भरायचे काम केले. वर्षभर हे सर्व सहन केले आणि शेवटी पति पत्नीने मुलांसह आत्महत्या केली...
तज्ज्ञांनी या घटनेचा सार असा काढला की या माणसाची मानसिकता फक्त यश मिळवणे यासाठीच तयार झालेली होती, परंतु अपयशाचा सामना कसा करायचा याचे शिक्षण त्याला मिळालेच नव्हते....
आता त्याच्या जीवनावर सुरुवातीपासून नज़र टाकू या.
अभ्यासात खूप हुशार होता, नेहमी पहिल्या क्रमांकावरच उत्तीर्ण झाला. अशा बऱ्याचशा पालकांना मी ओळखतो, ज्यांची हीच इच्छा असते की त्यांच्या मुलाचा वा मुलीचा नेहमी पहिलाच क्रमांक यावा, त्यांच्याकडून कधीच चूक होऊ नये. चूक झालीच तर जसे खूप मोठे पाप केले आहे आणि त्यांने पहिला यावे यासाठी ते काहीही करायला तयार असतात.
मग अशी मुलं काहीशी जास्तच अभ्यासू असतात म्हणून खेळणे, कूदने, फिरणे, लढणे, भांडणे, मारामारी अशा संधी बिचाऱ्यांना फारच कमी मिळतात.
बारावी उत्तीर्ण होऊन आले तर इंजीनियरिंग कॉलेजचे ओझे लादले जाते बिचाऱ्यांवर, तेथून निघाला तर एम. बी. ए. आणि अजून शिकतच आहे तर मोठ्या पगाराची नोकरी. आता मोठा पगार म्हटला की जबाबदारी पण मोठी म्हणजे मोठे मोठे टार्गेटस्...
हे जग फार कठोर आहे. आणि हे जीवन वेगवेगळ्या परिक्षा घेते. आपली कॉलेज ची डिग्री आणि मार्कशीटशी त्याला काही देणेघेणे नाही. तेथे किती मार्क मिळवले याच्याशी काही फरक पडत नाही.
हे जीवन आपली वेगळी प्रश्नपत्रीका समोर ठेवते. आणि सर्व प्रश्न अभ्यासक्रमाच्या बाहेरचे असतात, वेडेवाकडे, बिनबुडाचे, आणि दररोज परीक्षा घेते, कुठलेही वेळापत्रक नसते.
एका इंग्रजी कादंबरीत एक गोष्ट वाचली होती...
एक मेंढीचे पिल्लू आपल्या आईपासून दूर निघून जाते. पुढे जाऊन आधी म्हशींच्या कळपात घेरले जाते. त्यांच्या पायांखाली चिरडले जाण्यापासून कसेतरी वाचते. आता थोडेच पुढे चालले होते की एक कोल्हा त्याच्याकडे झेपावतो. कसेतरी झुडपांमध्ये घुसून ते आपला जीव वाचवते तर समोरून लांडगे येताना दिसतात. खूप वेळ झुडपांमध्ये लपून बसते, कसं तरी आई जवळ परत येते व म्हणते, "आई, तेथे तर खूप भयानक जंगल आहे." There is a Horrible Jungle out There.
अशा या खतरनाक भयाण जंगलात जिवंत टिकून रहाण्याचेही प्रशिक्षण मुलांना जरूर द्या.
विशेष म्हणजे मुलांना फक्त पुस्तकी किडा बनवू नका, मुलांना अभ्यासा बरोबरच धार्मिक, व्यावहारिक, सामाजिक संस्कार देणं ही गरजेचे आहे. प्रत्येक परिस्थितिला आनंदाने व धैर्याने सामोरे जाण्याची क्षमता व त्यातून उभारण्याचे ज्ञान आणि मानसिकता मुलांमध्ये असणे आवश्यक आहे.
शेवटी आपली मुलं आपलीच आहेत ना
Credit goes to Writer 🌼🙏
एक खूप हुशार मुलगा होता. संपुर्ण शैक्षणिक आयुष्यात पहिल्या क्रमांकावर उत्तीर्ण होत राहिला. सायन्स मध्ये नेहमी 100% मार्क मिळवले.
अशी बहुतेक मुलं इंजिनियरींग साईडला जातात, म्हणून त्याची ही निवड आय.आय.टी. चेन्नई मध्ये झाली. तेथून त्याने बी. टेक. ची पदवी मिळवली. पुढील शिक्षणासाठी तो अमेरिकेला गेला आणि यूनिव्हर्सिटी ऑफ़ कॅलिफोर्निया मधून तो एम. बी. ए. झाला.
आता इतके शिक्षण घेतल्यावर तेथे चांगली नोकरी तर मिळतेच. तो तेथेही नेहमी टॉपरच राहिला. तेथेच नोकरी करायला लागला.
त्याचे पाच बेडरूमचे घर होते. चेन्नईच्याच एका खूपच सुंदर मुलीशी त्याचे लग्न झाले. एका माणसाला आपल्या जीवनात अजून काय पाहिजे? शिकून सवरुन इंजिनियर झाला, अमेरिकेत स्थाईक झाला, मोठ्या पगाराची नोकरी, बायको, मुले, सुखच सुख....
पण दुर्भाग्याने आजपासून चार वर्षांपूर्वी त्याने तेथे अमेरिकेत, आपल्या पुर्ण परिवारासह आत्महत्या केली. आपली पत्नी आणि मुलांना गोळी मारून स्वतःला ही गोळी मारून घेतली.
काय चूक झाली होती? शेवटी असं काय घडलं? गडबड कुठे झाली?
हे पाऊल उचलण्याआधी त्याने आपल्या पत्नीशी विचारविनिमय केला होता, मग एक लांबलचक सुसाईड नोट लिहिली आणि आपल्या या कृतीचे समर्थन केले.... आणि या परिस्थितीत हाच एक सर्वोत्तम मार्ग होता असे लिहीले.
त्यांच्या या केसचा आणि सुसाईड नोटचा कॅलीफोर्निया इन्स्टीट्यूट आॅफ क्लिनीकल फिजीकाॅलाॅजी ने ‘काय चूक झाली ?' हे माहीत करण्यासाठी अभ्यास केला.
सर्वात आधी कारण काय होते ते सुसाईड नोट मधून आणि मित्रांकडून माहीत केले.
अमेरिकेच्या आर्थिक मंदीमुळे त्याची नोकरी गेली. बरेच दिवस रिकामे बसून रहावे लागले. नोकरी शोधत राहीला. मग आपला पगार कमी करत गेला आणि तरीही नोकरी मिळाली नाही, घराचा हप्ता थकला, रस्त्यावर येण्याची वेळ आली.
काही दिवस कुठल्याशा पेट्रोल पम्पावर तेल भरायचे काम केले. वर्षभर हे सर्व सहन केले आणि शेवटी पति पत्नीने मुलांसह आत्महत्या केली...
तज्ज्ञांनी या घटनेचा सार असा काढला की या माणसाची मानसिकता फक्त यश मिळवणे यासाठीच तयार झालेली होती, परंतु अपयशाचा सामना कसा करायचा याचे शिक्षण त्याला मिळालेच नव्हते....
आता त्याच्या जीवनावर सुरुवातीपासून नज़र टाकू या.
अभ्यासात खूप हुशार होता, नेहमी पहिल्या क्रमांकावरच उत्तीर्ण झाला. अशा बऱ्याचशा पालकांना मी ओळखतो, ज्यांची हीच इच्छा असते की त्यांच्या मुलाचा वा मुलीचा नेहमी पहिलाच क्रमांक यावा, त्यांच्याकडून कधीच चूक होऊ नये. चूक झालीच तर जसे खूप मोठे पाप केले आहे आणि त्यांने पहिला यावे यासाठी ते काहीही करायला तयार असतात.
मग अशी मुलं काहीशी जास्तच अभ्यासू असतात म्हणून खेळणे, कूदने, फिरणे, लढणे, भांडणे, मारामारी अशा संधी बिचाऱ्यांना फारच कमी मिळतात.
बारावी उत्तीर्ण होऊन आले तर इंजीनियरिंग कॉलेजचे ओझे लादले जाते बिचाऱ्यांवर, तेथून निघाला तर एम. बी. ए. आणि अजून शिकतच आहे तर मोठ्या पगाराची नोकरी. आता मोठा पगार म्हटला की जबाबदारी पण मोठी म्हणजे मोठे मोठे टार्गेटस्...
हे जग फार कठोर आहे. आणि हे जीवन वेगवेगळ्या परिक्षा घेते. आपली कॉलेज ची डिग्री आणि मार्कशीटशी त्याला काही देणेघेणे नाही. तेथे किती मार्क मिळवले याच्याशी काही फरक पडत नाही.
हे जीवन आपली वेगळी प्रश्नपत्रीका समोर ठेवते. आणि सर्व प्रश्न अभ्यासक्रमाच्या बाहेरचे असतात, वेडेवाकडे, बिनबुडाचे, आणि दररोज परीक्षा घेते, कुठलेही वेळापत्रक नसते.
एका इंग्रजी कादंबरीत एक गोष्ट वाचली होती...
एक मेंढीचे पिल्लू आपल्या आईपासून दूर निघून जाते. पुढे जाऊन आधी म्हशींच्या कळपात घेरले जाते. त्यांच्या पायांखाली चिरडले जाण्यापासून कसेतरी वाचते. आता थोडेच पुढे चालले होते की एक कोल्हा त्याच्याकडे झेपावतो. कसेतरी झुडपांमध्ये घुसून ते आपला जीव वाचवते तर समोरून लांडगे येताना दिसतात. खूप वेळ झुडपांमध्ये लपून बसते, कसं तरी आई जवळ परत येते व म्हणते, "आई, तेथे तर खूप भयानक जंगल आहे." There is a Horrible Jungle out There.
अशा या खतरनाक भयाण जंगलात जिवंत टिकून रहाण्याचेही प्रशिक्षण मुलांना जरूर द्या.
विशेष म्हणजे मुलांना फक्त पुस्तकी किडा बनवू नका, मुलांना अभ्यासा बरोबरच धार्मिक, व्यावहारिक, सामाजिक संस्कार देणं ही गरजेचे आहे. प्रत्येक परिस्थितिला आनंदाने व धैर्याने सामोरे जाण्याची क्षमता व त्यातून उभारण्याचे ज्ञान आणि मानसिकता मुलांमध्ये असणे आवश्यक आहे.
शेवटी आपली मुलं आपलीच आहेत ना
Credit goes to Writer 🌼🙏
👍16👏14❤6
Forwarded from 🦋☺️~~B.K~~✍️
✍..कृपया वेळ काढून नक्की वाचा... 💖 🌿 💖
आरक्षण ही बाब आपण सर्व प्रथम समजून द्यायला हवी.आरक्षण म्हणजे किंवा नोकरी या सेवेची उपलब्धता किंवा कोणत्याही क्षेत्रात प्रवेश सुनिश्चित करण्यासाठी एक राबवलेली योजना.आरक्षण देण्यामागचा मूळ उद्देश हा केवळ नोकरी,व्यवसाय,शिक्षण यांपासून वंचित राहणाऱ्या व अविकसित गटांना सर्वसामान्या- सोबत समानतेची संधी उपलब्ध करून देणे हा होता.पण हे आरक्षण प्रामुख्याने जातींच्या आधारावर केलेले असल्यामुळे त्यातून मूळ आरक्षण काही गटांना भेटते काहींना नाही त्यामुळे नेहमीच समाजामध्ये कोणत्या प्रवर्गासाठी आरक्षण किती द्यायाचे?ह्या आरक्षणाच्या प्रश्नावरून भेदभाव होत असतो.माझ्यामते आरक्षण हे सर्वांसाठी सारखेच असावे.त्यामध्ये एका वर्गाला कमी एका वर्गाला जास्त असे नको.सर्व मुद्द्यांचा अभ्यास करून काही तोडगे काढावेत.गुणांनुसार(मेरिट) सर्वांनाच प्रवेश द्यावा.किंवा दुसरा तोडगा म्हणजे माजी मुख्यमंत्री मा.विलासरावजी देशमुख यांनी सांगी तल्याप्रमाणे जातीनिहाय आरक्षण टाळून ते आरक्षण आर्थिक निकशावर आधारित ते आरक्षण द्यावे.त्यामुळे सततचा होणारा संघर्ष टाळता येईल.तिसरा उपाय म्हणजे कुटुंबाच्या त्यामध्ये कुटुंबाचा पारंपरिक व्यवसाय काय आहे हे लक्षात घ्यावे. त्यामध्ये प्राथमिक व्यवसाय शेती,पशुपालन करणाऱ्या त्यासोबतच जर कुटुंबातील कोणी देशसेवा करणाऱ्यापैकी सैनिक,पोलिस असेल तर त्या गटांना सर्वप्रथम प्राधान्य द्यावे.
त्यासोबतच शिक्षण, रोजगार आणि संधी यांमध्ये समान प्रवेश असेल तर आरक्षणाशी संबंधित नाराजी आणि तणाव कमी करण्यास मदत होऊ शकते.नोकरीच्या जागा वाढवून राष्ट्रातील बेरोजगारी कमी करणे हे शासानाचे धोरण असावे.बदलत जाणाऱ्या स्थितीनुसार त्यांना जुळवून घेण्यासाठी काही कायदेशीर तरतुदींनुसार त्यात सुधारनेची भर घालून ते शासन लागू करू शकते.जिथे शैक्षणिक संस्था,सहकारी संस्था आणि उद्योग,व्यवसाय सुरू आहेत अश्या कामाच्या ठिकाणी सर्वसमावेशकतेला प्रोत्साहन द्यावे.आरक्षनाबाबतीत लोकांना शिक्षित करून त्यंच्यामानामध्ये जागरूकता तयार करावी.विविध राष्ट्रभक्ती,रोजगारभरती मेळावे व अश्या माहिती देणाऱ्या मोहिमांना प्रोत्साहन द्यावे.
(हा लेख केवळ समाजजागृती ह्या उद्देशाने लिहला आहे,हे लक्षात असावे)
..............🦋🌺😇💞..............
शब्दांकन✍ -B.S Kendre (Student)
Contact-7218160575 (WhatsApp)
आपल्या प्रतिक्रिया नक्की कळवा, आणखी असे प्रेरणादायक लेख/कविता हवे असतील तर नक्की कळवा....🌹❤️🎊🎈
आरक्षण ही बाब आपण सर्व प्रथम समजून द्यायला हवी.आरक्षण म्हणजे किंवा नोकरी या सेवेची उपलब्धता किंवा कोणत्याही क्षेत्रात प्रवेश सुनिश्चित करण्यासाठी एक राबवलेली योजना.आरक्षण देण्यामागचा मूळ उद्देश हा केवळ नोकरी,व्यवसाय,शिक्षण यांपासून वंचित राहणाऱ्या व अविकसित गटांना सर्वसामान्या- सोबत समानतेची संधी उपलब्ध करून देणे हा होता.पण हे आरक्षण प्रामुख्याने जातींच्या आधारावर केलेले असल्यामुळे त्यातून मूळ आरक्षण काही गटांना भेटते काहींना नाही त्यामुळे नेहमीच समाजामध्ये कोणत्या प्रवर्गासाठी आरक्षण किती द्यायाचे?ह्या आरक्षणाच्या प्रश्नावरून भेदभाव होत असतो.माझ्यामते आरक्षण हे सर्वांसाठी सारखेच असावे.त्यामध्ये एका वर्गाला कमी एका वर्गाला जास्त असे नको.सर्व मुद्द्यांचा अभ्यास करून काही तोडगे काढावेत.गुणांनुसार(मेरिट) सर्वांनाच प्रवेश द्यावा.किंवा दुसरा तोडगा म्हणजे माजी मुख्यमंत्री मा.विलासरावजी देशमुख यांनी सांगी तल्याप्रमाणे जातीनिहाय आरक्षण टाळून ते आरक्षण आर्थिक निकशावर आधारित ते आरक्षण द्यावे.त्यामुळे सततचा होणारा संघर्ष टाळता येईल.तिसरा उपाय म्हणजे कुटुंबाच्या त्यामध्ये कुटुंबाचा पारंपरिक व्यवसाय काय आहे हे लक्षात घ्यावे. त्यामध्ये प्राथमिक व्यवसाय शेती,पशुपालन करणाऱ्या त्यासोबतच जर कुटुंबातील कोणी देशसेवा करणाऱ्यापैकी सैनिक,पोलिस असेल तर त्या गटांना सर्वप्रथम प्राधान्य द्यावे.
त्यासोबतच शिक्षण, रोजगार आणि संधी यांमध्ये समान प्रवेश असेल तर आरक्षणाशी संबंधित नाराजी आणि तणाव कमी करण्यास मदत होऊ शकते.नोकरीच्या जागा वाढवून राष्ट्रातील बेरोजगारी कमी करणे हे शासानाचे धोरण असावे.बदलत जाणाऱ्या स्थितीनुसार त्यांना जुळवून घेण्यासाठी काही कायदेशीर तरतुदींनुसार त्यात सुधारनेची भर घालून ते शासन लागू करू शकते.जिथे शैक्षणिक संस्था,सहकारी संस्था आणि उद्योग,व्यवसाय सुरू आहेत अश्या कामाच्या ठिकाणी सर्वसमावेशकतेला प्रोत्साहन द्यावे.आरक्षनाबाबतीत लोकांना शिक्षित करून त्यंच्यामानामध्ये जागरूकता तयार करावी.विविध राष्ट्रभक्ती,रोजगारभरती मेळावे व अश्या माहिती देणाऱ्या मोहिमांना प्रोत्साहन द्यावे.
(हा लेख केवळ समाजजागृती ह्या उद्देशाने लिहला आहे,हे लक्षात असावे)
..............🦋🌺😇💞..............
शब्दांकन✍ -B.S Kendre (Student)
Contact-7218160575 (WhatsApp)
आपल्या प्रतिक्रिया नक्की कळवा, आणखी असे प्रेरणादायक लेख/कविता हवे असतील तर नक्की कळवा....🌹❤️🎊🎈
👍16🔥4
💫व्यक्तींचं मुल्य
समजण्यासाठी
एक तर त्या
गमवाव्या लागतात
किंवा
कमवाव्या लागतात...
✨✨✨ शुभ रात्री ✨✨✨
समजण्यासाठी
एक तर त्या
गमवाव्या लागतात
किंवा
कमवाव्या लागतात...
✨✨✨ शुभ रात्री ✨✨✨
👌16👍4❤3
(वेळ काढून नक्की वाचावा,अगदी घडलेल्या घटंन्नचे वर्णन केले आहे🙏)
🔥"परीश्रमांचा यशस्वी जय-स्वावाल"💪🏻
😇बुलंद कर ले बंदे खुद के होसलो को!जगा खुद मे चुपी हुई आत्म शक्तियो को!💪🔥ले उची उड्डाण,चिर दे इस दरियो को!🔥
✍और हिम्मत से छूले इस आसमान को.
ही गोष्ट आहे एका ध्येयवेड्याची व्यक्तिची उ.प्रदेशातील एका गावातून ते भारतीय क्रिकेट संघात सूर्वण अक्षरात स्व:तच्या, मेहनतीच्या🫡 घामातून स्वतचे नाव कोरणाऱ्या ह्या खेळाडूची कहाणी ऐकताना डोळे थोडेसे पाणावतात.त्याचा हा प्रवास गाव ते भारतीय संघ हा अतिशय खडतर.त्याची आवड क्रिकेट आणि त्याच्यासाठी त्याने आपले घरही सोडले.तो त्याच्या पुढील वाटचालीस मुंबई इथे काकांच्या घरी आला.काही दिवसाने तो एका बेकरीवालच्या घरी राहायचा.काही दिवस तिथे त्याने काढले.सोबत रात्री आपल्या पोटपाण्यचा खर्च भागवण्यासाठी त्याने काही दिवस पाणीपुरीच्या विकण्याचे पण काम केले.दोन वेळेचे जेवण भेटेल का नाही याची शास्वती पण नसायची,तरीही त्याने मॅच खेळून मिळणाऱ्या बक्षीसावर आपले जीवन पुढे चालू ठेवले. त्याला तिथूनही बाहेर काढण्यात आले.बिचारा जेमतेम तेरावर्षाचा मुलगा त्याचे सामान घेऊन आझाद मैदानावर आला.त्याने पुढे एक तंबूत तिथेच राहायचे ठरवले,तिथे एकटे राहणे एवढे सोपे नव्हते.लाईट नसायची,टॉयलेटची व्यवस्था पण नव्हती.पावसाळ्यात पाणी तंबूत यायचे.अश्या वेदनादायक प्रसंग तो आजही सांगत असतो🔥
किस्मत भी बहादूरो का साथ देती है!ह्याच उक्तीप्रमाणे ज्वाला सिंग हे त्याच्या जीवनात देवदूतच बनून आले.त्यांनी याला क्रिकेटचे सर्व मोफतच प्रशिक्षण दिले आणि राहण्यासाठी जागा.हा पुढे पुढे रणजी,आयपीएल खेळत गेला आणि पुढचा इतिहास तर आपणास माहीतच आहे.नुकतेच त्याने 209 धावा काढून तिसरा भारतीय द्विशतक करण्याचा मान मिळवला.त्याच्या नावाप्रमाने त्याने यशस्वी अशी खूप कमी वयात कामगिरी केलेली आहे.आपणही त्याचा आदर्श घेवून कोणी काहीही म्हणले तरीही आपली आवड,छंद कधीही सोडू नये.आपल्याही आयुष्यात कोणीतरी देवदूत येऊ शकतो,त्यांना फक्त ओळख्यला हवे.जर एका गरीब कुटुंबातील मुलगा एवढे त्रास सहन करून यश मिळवू शकतो,मग आपण का नाही ह्या विचाराने नेहमी पुढे जात राहावे.
..............🦋🌺😇💞..............
शब्दांकन✍ -B.S Kendre (Student)
Telegram -@Bskendre55
Contact-7218160575 (WhatsApp)
आपल्या प्रतिक्रिया नक्की कळवा,आणखी असे प्रेरणादायक लेख/कविता हवे असतील तर नक्की कळवा....🌹❤️🎊
🔥"परीश्रमांचा यशस्वी जय-स्वावाल"💪🏻
😇बुलंद कर ले बंदे खुद के होसलो को!जगा खुद मे चुपी हुई आत्म शक्तियो को!💪🔥ले उची उड्डाण,चिर दे इस दरियो को!🔥
✍और हिम्मत से छूले इस आसमान को.
ही गोष्ट आहे एका ध्येयवेड्याची व्यक्तिची उ.प्रदेशातील एका गावातून ते भारतीय क्रिकेट संघात सूर्वण अक्षरात स्व:तच्या, मेहनतीच्या🫡 घामातून स्वतचे नाव कोरणाऱ्या ह्या खेळाडूची कहाणी ऐकताना डोळे थोडेसे पाणावतात.त्याचा हा प्रवास गाव ते भारतीय संघ हा अतिशय खडतर.त्याची आवड क्रिकेट आणि त्याच्यासाठी त्याने आपले घरही सोडले.तो त्याच्या पुढील वाटचालीस मुंबई इथे काकांच्या घरी आला.काही दिवसाने तो एका बेकरीवालच्या घरी राहायचा.काही दिवस तिथे त्याने काढले.सोबत रात्री आपल्या पोटपाण्यचा खर्च भागवण्यासाठी त्याने काही दिवस पाणीपुरीच्या विकण्याचे पण काम केले.दोन वेळेचे जेवण भेटेल का नाही याची शास्वती पण नसायची,तरीही त्याने मॅच खेळून मिळणाऱ्या बक्षीसावर आपले जीवन पुढे चालू ठेवले. त्याला तिथूनही बाहेर काढण्यात आले.बिचारा जेमतेम तेरावर्षाचा मुलगा त्याचे सामान घेऊन आझाद मैदानावर आला.त्याने पुढे एक तंबूत तिथेच राहायचे ठरवले,तिथे एकटे राहणे एवढे सोपे नव्हते.लाईट नसायची,टॉयलेटची व्यवस्था पण नव्हती.पावसाळ्यात पाणी तंबूत यायचे.अश्या वेदनादायक प्रसंग तो आजही सांगत असतो🔥
किस्मत भी बहादूरो का साथ देती है!ह्याच उक्तीप्रमाणे ज्वाला सिंग हे त्याच्या जीवनात देवदूतच बनून आले.त्यांनी याला क्रिकेटचे सर्व मोफतच प्रशिक्षण दिले आणि राहण्यासाठी जागा.हा पुढे पुढे रणजी,आयपीएल खेळत गेला आणि पुढचा इतिहास तर आपणास माहीतच आहे.नुकतेच त्याने 209 धावा काढून तिसरा भारतीय द्विशतक करण्याचा मान मिळवला.त्याच्या नावाप्रमाने त्याने यशस्वी अशी खूप कमी वयात कामगिरी केलेली आहे.आपणही त्याचा आदर्श घेवून कोणी काहीही म्हणले तरीही आपली आवड,छंद कधीही सोडू नये.आपल्याही आयुष्यात कोणीतरी देवदूत येऊ शकतो,त्यांना फक्त ओळख्यला हवे.जर एका गरीब कुटुंबातील मुलगा एवढे त्रास सहन करून यश मिळवू शकतो,मग आपण का नाही ह्या विचाराने नेहमी पुढे जात राहावे.
..............🦋🌺😇💞..............
शब्दांकन✍ -B.S Kendre (Student)
Telegram -@Bskendre55
Contact-7218160575 (WhatsApp)
आपल्या प्रतिक्रिया नक्की कळवा,आणखी असे प्रेरणादायक लेख/कविता हवे असतील तर नक्की कळवा....🌹❤️🎊
👍18❤4👌2