Problem…

लोकांना जर तुमच्याशी Problem असेल, तर तो त्यांचा Problem आहे तुमचा नाही, तुम्ही कशाला एवढा विचार करताय अशा गोष्टींचा, आणि ते Tension का घेता लोकांच्या बोलण्याच?, ते काय मोठे ज्ञानी आहेत का? स्वतः निर्णय घेऊन आपली Life जगा ना यार, वेळ लागेल पण काही Problem कमी नक्कीच होतील…

एवढ्या नात्यांचा काय उपयोग जर तुम्ही
तुमच्या अडचणींमधून एकटेच मार्ग शोधत
आहात, यासाठीच तुम्ही स्वतःला इतकं
Strong बनवा ना यार, म्हणजे तुम्हाला अशा
अनेक अडचणींमधून मार्ग काढता येईल, तसेच
तुम्हाला कुणाची गरज देखील भासणार नाही
यार…

मित्रांनो नाते मनाचे या चॅनेल वर आपल्या
सगळ्यांचे स्वागत आहे.
आपल्या प्रत्येकाच्या मनात कुठेतरी एक कवी किंवा लेखक लपलेला असतोच फक्त गरज असते ती स्वतःला जाणून घायची. तुमच्याकडे जर स्वलिखित लेख, कविता आणि प्रेरणादायी कथा असतील तर मला 

💫Contact : @Nmcontactbot 💫

वर पाठवू शकता. तुमचे लेख ग्रुप वर तुमच्या नावासहित प्रकाशित केले जातील.

बालपणीचा डाव रडीचा

शाळेच्या, माळावरच्या, मंदिराच्या, पीडब्ल्यूडीच्या, सोसायटीच्या किंवा पडीक जागेतल्या कोणत्याही मैदानावर बिनपगारी घाम गाळलेल्यांना काय मिळालं? चांगली शरीरयष्टी, कणखर मन आणि आठवणी यापलीकडे देखील मैदान आयुष्यात साथ देतं? कोणत्याही मैदानावर लहान मुलांवर मोठी मुले अन्याय करत असत तरीही मैदानावर आपण जात राहिलो यातून खरंच काही प्राप्त झालं? लहापणीच्या मैदानी आणि बैठ्या खेळांनी अनपेक्षितपणे कोणतं दान दिलं याचा आठवणींतून घेतलेला धांडोळा म्हणजे हा प्रस्तुत लेख.

बालपणीचा ‘खेळ’ सुखाचा. नंतर मोठ्यापणी नाहीतरी आयुष्याचा खेळ होतोच! माझ्याबाबतीत बालपणीही तितकासा उजेड नव्हता. त्यामुळे ही उक्ती माझ्यासाठी ‘बालपणीचा खेळ रडीचा’ अशी आहे. रडीचा डाव हा खेळ कसा असू शकतो? असा प्रश्न वाचकांस जरूर पडेल मात्र रडीचा डाव हाच माझा आवडता खेळ आहे हे मी (रडून) सिद्ध करून दाखवू शकतो! ते तूर्तास लांबणीवर. लेखाचं शीर्षक ‘रडीचा डाव – माझं श्रद्धास्थान’ असंही जमलं असतं. तेही तूर्तास लांबणीवर.

लहाणपणी आमच्या गल्लीत सगळी एकूणएक लहान मुले होती! आम्ही सगळे मिळून सटरफटर खेळ खेळायचो. मोठ्यांच्या दृष्टीने, मनोरंजन करण्यासाठी आम्ही ‘विदूषकगिरी’ करत असू. कालांतराने गल्लीबदल झाल्यावर मी सगळ्या मोठ्या मुलांत फेकलो गेलो आणि मी (खरोखर) विदूषक कसा आहे हे त्यांनी मला दाखवून दिलं! मोठ्या मुलांचे खेळ हे थोडेसे कठीण आणि आपसूकच चांगलेही होते. त्यांच्या खेळाने दैनंदिन जिंदगीला एक नवी रया आली; पण ते कोणत्याच लहान मुलाला त्यांचे खेळ शिकवत नसत की त्यांच्या खेळात लहान मुलांना सामील करून घेत नसत. त्यामुळे मी कातावलो होतो. जरी त्यांनी मला त्यांच्यात खेळायला घेतलं तरी मी एकटा पडू लागलो, हरू लागलो. हा प्रकार अनुभवून माझा (मनातल्या मनात) तिळपापड होऊ लागला.

पूर्वी लहान मुलांचे खेळ घेणारा म्होरक्या म्हणून मी फार लोकप्रिय होतो (टोपननाव : फाटका बॉस); पण ही मोठी पोरं आल्यापासून माझी लोकप्रियता हळूहळू कमी होत होती. ‘माझ्या प्रसिद्धीला उतरती कळा लागलीये’ ही गोष्ट मला दिवसा झोप येऊ देत नव्हती की रात्री जागं राहू देत नव्हती! या गोष्टीच्या तणावात मला जेवल्यानंतर भूक लागत नसे की पाणी पिल्यानंतर तहान लागत नसे! याचा माझ्या बालमनावर असा काही आघात झाला की नाक दाबताच मला श्वास घेणेही जड जाऊ लागले! उपाय एकच – मोठ्या मुलांमध्ये खेळून, जिंकून लोकप्रिय होणे.

मोठ्या मुलांचे खेळ अवघड, जे मला जमत नसत! वास्तवात मी कधीच ते ‘जमवून’ घेण्याचा प्रयत्नही केला नव्हता. कारण, मेरे पास माँ थी! मोठी मुले ज्यावेळी मला खेळात घेत नसत त्यावेळी मग मी आईकडे तक्रार करत असे! तेव्हा आई त्या मुलांना मला खेळायला घेण्यास भाग पाडत असे. पुन्हा जेव्हा माझ्यावर राज्य यायचं किंवा माझ्या चुका व्हायच्या तेव्हा मोठी मुले वचपा काढत, मला रडवत, टिंगलटवाळी करत आणि माझ्यावर हसत! तेव्हाही आई नामे शस्त्रच कामी आलं. मी पाणी प्यायच्या निमित्ताने घरात गेलो की दहा मिनिटाच्या आत आई मला बोलावून घ्यायची – काय योगायोग!

योगायोगाने या योगायोगांचं प्रमाण वाढलं आणि मोठी पोरं राज्य आल्यावर मला घरी सोडेनाशी झाली. (आपल्याकडे ‘राज्य’ येणे ही दुख:दायक बाब असल्याची उपरती तेव्हाच होऊन मी अ-सत्तापिपासू झालो!) त्यावेळी मी हात-पाय झाडायचो, कांगावा करायचो, रडायचो, सगळ्या अंगाला (मनातल्या मनात) माती फासून आकाशपाताळ एक करायचो, दहा मोठ्या माणसांना एकत्रित करायचो आणि मोठ्या मुलांविषयी अफवा पसरवायचो की लगेच आई माझ्या मदतीला धावून यायची. ती त्या मोठ्या मुलांना खवळायची, त्यांचे खेळ बंद करायला सांगायची. त्या पोरांच्या आया प्रकट होत त्यांना बोल लाऊन किंवा (चांगल्या) प्रसंगी बडवून थेट घरी नेत – हाच माझा रडीचा डाव!

मी आजही हा रडीचा डाव वापरतो. ‘रडीचा डाव जिंकवून देत नाही; पण निदान हरू तर देत नाही ना!’ हे तत्त्व मला पूर्वीपासून फार प्रिय असल्याने मी रडीचा डाव खेळत राहणार. जेव्हा केव्हा कोठे माझ्या मनाप्रमाणे घडणार नाहीत तेव्हा मी हे रडीचे फासे टाकणार. एकंदरीत रडीचा डाव हाच माझ्या बालपणातील सर्वाधिक आवडता खेळ जो मी तरूणपणातही खेळतो!

मस्करीचा भाग वगळला तर या काळतच मी (मानसिक) सुदृढ झालो. लोखंडपाणी, अप्पारप्पी, लिंगोरच्या(लगोरी), भोवरा, पाच-तीन-दोन, गोट्या, बॉक्स क्रिकेट, कॅरम, बुद्धीबळ, लपाछपी, विशामृत, दहा-वीस-तीस सगळं खेळताना रडलो पण पुनः खेळात जाण्याचं सोडलं नाही आणि पोरांनी मला रडवण्याचं (यामुळे मला बारावी नापास झाल्यावर जगण्याची ताकद मिळाली)! म्हणून रडीचा डाव लक्षात राहिला.
[१/२]

पांढरपेशा माणसाच्या आयुष्यात काय काय घडत नाही? कधी सामाजिक दबावाने (peer pressure) एकटं पडावं लागतं, तर कधी नेट जातं, कधी प्रवाहाच्या बाहेर निघावं लागतं, तर कधी माणूस हॉटस्पॉटच्या रेंज बाहेर जातो, कधी इतरांच्यात सामिल न होण्याच्या भीतीने अपप्रकार सहावे लागतात, तर कधी नेटपॅकच संपतो, कधी शारीरिक-मानसिक-भावनिक-आर्थिक छळातून जावं लागतं, तर कधी आईच्या (बायकोच्याही समजू शकता) सिरियलवेळी लाइट जाते, कधी अकारण खच्चीकरण अनुभवावं लागतं, तर कधी सरांना वहीच्या मागील पानावर (जीवशास्त्रातील) साद्यंत आकृत्या सापडतात, कधी प्रेमाने मनाचा (किंवा अतिप्रेमाने अस्थिंचा) भंग होतो, तर कधी नेमकं डुलकीच्या वेळी मालक येतो, कधी ती ‘जेवलीस का?’ च्या उत्तरादाखल ब्लॉक करते, तर कधी बायको (न सांगता) अचानक माहेरहून परतते; पण म्हणून दरवेळी यापुढे प्रकाश नाहीच असं मानण्याचं कारण नाही हे त्या रडीच्या डावाने दिलं.

मैदानात लुटूपुटुचे खेळ सुरू राहतात फक्त ते खेळायला आपण राहिलो पाहिजे; हार-जीत असे काही नसते फारसे. आपण या रडण्या-चिडण्यातून खिलाडू झालो की नाही हे महत्वाचे.

मैदानात अपयशाला पचवून शिल्लक राहण्याचे कसब नकळत मिळाले नसते तर आजपर्यंत मीही हॉस्टेलच्या कोणत्यातरी खोलीत, ऑफिसातल्या कोपऱ्यात, जेलच्या बराकीत किंवा नसल्यास घरीच पंख्याला दोरखंड जवळ केला असता. किंवा अट्टल व्यसनी झालो असतो.

शेवटच्या दोन ओळीत जे मांडलं त्या विचारांपर्यंत जाण्यासाठी लागणारं दडपण/नैराश्यही कधी मला शिवलेलं नाही ते या रडीच्या डावामुळे. ज्यांना शिवलेलं आहे त्यांच्या रक्तचाचणीत ‘बालपणी मैदानी खेळांची कमतरता’ सापडेल का?
असो.

तुमच्या बालपणीचा आवडता खेळ कोणता होता? कोणता खेळ आजही आठवतो? आणि माझ्यासाठी जे रडीच्या डावाने सांधलं गेलं ते आयुष्य तुमच्यासाठी कोणत्या खेळाने/सवयीने सांधलं?


-- रंगारी (टाकबोरू)
(लेख आवडला असल्यास प्रतिक्रिया पाठवून प्रोफाइलला जरूर भेट द्या वाचक मायबापहो.)
[२/२]

@natemanache


रोज सकाळी जंगलात
हरिण मला सिंह समजतो
खूप वेगाने पळायचे आहे नाहीतर
सिंह मला मारून टाकील आणि

सिंह दररोज सकाळी उठून विचार करतो
मला मृगापेक्षा वेगवान पळायचे आहे,
अन्यथा मी भुकेने मरेन.

आपण सिंह किंवा मृग आहे?
त्याला काहीच अर्थ नाही.

जर तुम्ही चांगले जगता
आपण इच्छित असल्यास, आपण दररोज धाव घेतली पाहिजे.

"संघर्ष केल्याशिवाय काहीच सापडत नाही."

@natemanache

*नात्यांमध्ये योग्य अंतर ठेवल गेल तर आणि तरच नात जोपासल जातं.  योग्य अंतर ह्याचा अर्थ  नातच* *झिडकारण किंवा नात्यात कोरडेपणा  येणं असा नसतो, तर ओलावा जिवंत ठेवायचा पण त्याचा चिखल होऊ द्यायचा नाही.* 
*गरज आणि सल्ला मागितला जाईल तिथेच द्यायचा. आपला अनुभव म्हणजे मॕगी न्यूडल्स नाहीत जे दोन मिनटात  समोरच्याला देता येतात.  अनुभव हा  ज्याचा त्यानेच जाणवून घ्यायचा असतो.*
*नेमक हेच विसरल  जातं आणि आपल्या  अनुभवांनी  दुसऱ्याला समृद्ध करणं  वैगरे आपण आपल कर्तव्य समजतो, किंबहुना  आपण आपला आपलेपणा ह्यानेच दाखवता येतो हे गृहीतच धरलेल असत.*
*नेमकं  इथूनच नात्यात बिनसायला सुरवात होते, आपल्याला टाळलं जायला लागतं किंवा  दुर्लक्ष  केल जातं आणि आपल्याला समजतच नाहि की नक्की  आपल चुकल कुठे?*
*पण आपण समोरच्याला गरज नसताना मदत करतोय किंवा सल्ले देतोय   त्यामुळे नातं विरत चाललय हे आपल्या लक्षातच येत नाहि आणि  स्वतःला त्रास करून घेण्याच्या एका मार्गावरून आपण चालायला लागतो.*

*म्हणून नात्यात योग्य अंतर. बस इतकच....*

खुपदा ठरवूनही मनासारखं
जगायचं राहून जातं

इतरांच्या आवडीप्रमाणे
जगता - जगता

दुनियेच्या प्रवाहातच
मनं वाहून जातं...!

✨✨✨शुभ रात्री✨✨✨

आयुष्यात खरच कोणीतरी आपल असन, आणि खळखळून हसन फार गरजेचे असत।।

आजकाल मैत्रीची व्याख्या बदलत आहे का(वेळ काढून नक्की वाचा🙏)
------------------------------------------------------------------ मैत्री ही कधी चेहरा,गाव,पैसा,पद बघून होत नसते परंतु हल्लीच्या काळातली मैत्रीचे स्वरूप खूप बदलत चालले आहे,काही व्यक्ती असतात जे निव्वळ मैत्रीचा देखावा करतात,किंवा जेव्हा स्वतःची गरज पडल तेव्हाच किंवा आता समोरच्या मित्राकडे काम पडते तेव्हाच आठवतात,बाकी वेळेस मित्र जिवंत आहे का?त्याला काही अडचणी आहेत का,आजारी तर नाही ना किंवा घरी काही अडचण नसेल ना अस फक्त विचारल्याही आपल्याला नको नकोसे वाटते..काही लोक तर तोंडावर काम काढून घेण्याच्यावेळेस पुढे पुढे करून,गोड गोड बोलून,समोरच्या फुगवून एकदम तीक्ष्ण डोक्याने स्वतःचा फायदा साधून घेतात,नंतर ओळखही देत नाही..मान्य आहे माणूस स्वतःचा फायदा पाहणारच परंतु आपण माणसाच्या जीवनाला आलो आहोत आपण भावना समजू शकतो फक्त त्याचा थोडतरी विचार करावा अस अपेक्षित असत.. आपल्याला वाटेल तसेच सर्वांनी वागावं अस काही नाही,परंतु प्रत्येकाने ज्या त्या ठिकाणी योग्य निस्वार्थपणे वागणं अपेक्षित असतं..
आपण इतिहासातील मैत्रीचे उदाहरण कदाचित विसरून जात आहोत की काय असा प्रश्न पडतो?काही ठिकाणी तर फक्त स्टेटस पाहण्यापुरती,बॅलन्स संपल्यास net pack टाकण्यापुरती मैत्री मर्यादित ठेवली जाते.मित्रांसोबत मतभेद असावेत,पण मनभेद नको.काहीतर असे मित्र असतात त्यांचे काम झाल की msg ला Reply बंद,call recieve करणे बंद,कॉन्टॅक्ट delete करणे टाळाटाळ करणे अशाही गोष्टी केल्या जातात.डोळे वरूनही माणसाच्या मनात काय चालू आहे ह्याचा अंदाज येतो.काही वेळेला साथ देणारे वेळ पाहून दूर जातात.अस नाही की एकाच मित्राचे वागणे चुकीचे असेल चूक ही दुसऱ्या मित्रांकडूनही होऊ शकते.काळाच्या ओघात जसेजसे पुढे जातो तसे आपण जुन्या मित्रांना विसरत जातो कधी त्यांची विचारपूसही करत नाही त्यांचे संपर्क कुठतरी कोपऱ्यात पडलेले असतात जे फक्त एकमेकांचे स्टेटस पाहण्यापुरतेच मर्यादित झालेले असतात..(ह्यासर्व बाबतीत अपवादही असतील.भावना दुखावल्या असतील तर क्षमस्व🙏)...
..........🦋🌺😇💞...........
लेखन✍-B.S Kendre(Stu,Vicehead &Script Writer)
Telegram -@Bskendre5
Contact-7218160575(What)
बहुमूल्य प्रतिक्रिया नक्की कळवा व आवडल्यास शेयर करा🙏

ये जिंदगी डियर

सच्ची मोहब्बत का
वसूल है

चाहें कुछ भी हो जाये
उसी के साथ में जीना
नहीं तो

उसी की याद में
तड़प तड़प के पल
पल मरना

✍️विनायक भिसे, बारामती
Mo.7798150143

सखे मझं मला ठावूक आहे
तुझ्या मनात काय सुरू ते

नाही सांगत तु मला
तुझ्या सर्वकाही गोष्टी पण

सखे मला सर्वकाही
ठावूक आहे

तु बोलत ही सखे अचूक
तुझ्या मनातील भावना
मला ठावूक आहे

कळत नकळत
सखे तुझा मनात
येणारे प्रत्येक विचार
मला ठावूक आहे

कस सांगू सखे तुला
की तुझी होणारी चिड चिड
तुला होणारा त्रास इतकंच नाही सखे

तुझी छोट्यातील छोटी गोष्ट
तुझ वागणं बोलणं सर्व काही
मला ठावूक आहे

विनायक भिसे, बारामती
Mo.7798150143

नको सखे
मला चंद्र तारे सूर्य की
लाख मोलाचा आणखी
काही गोष्टी

ये ऐक ना सखे

नको सखे
मला चंद्र तारे सूर्य की
लाख मोलाचा आणखी
काही गोष्टी

फक्त सखे तुझा
निवांत वेळ मला दे

जग सखे जस वाटल तसं
कर सखे जे काही मनात
वाटले ते सर्व काही

मी आहे ना तुझ्यासोबत

नको भिऊ कोणाला ही
की नको करू जगाचा विचार
बिंदास मनमोकळ जग
सखे तुझं आयुष्य

फक्त मला सखे तुझा
निवांत वेळ मला दे

नाही देता आला सखे
तुला मला निवांत असा वेळ
तरी ही तु काही टेन्शन घेऊ नकोस

फक्त सखे एवढंच कर
रात्री झोपताना मला
घट्ट मिठी मारून
प्रेमान दोन शब्द माझ्याशी
बोलत बोलतच

सखे माझ्या मिठीत झोप
बस एवढंच

✍️विनायक भिसे, बारामती
Mo.7798150143