Masalan, internet, zamonaviy telefon, qurilmalar, umuman raqamli dunyoning rivojlanishi bizga anchagina qimmatga tushdi. Toʻgʻri, bu odamzodga juda katta erkinlik yaratgan boʻlishi mumkin, lekin minuslari ham yetarlicha. Tadqiqotlar haqida unchalik bilmayman, shunchaki oʻzimni koʻrganlarimdan aytmoqchiman.

Eslaysilarmi, avvallari bizning xotiramiz qanaqa edi, 10-15 yil avval qancha odamni raqamini yoddan bilardik, umuman hujjatlar, sanalar. Endichi, endi hammasi onlaynda bor, ularni eslab qolish nima kerak, yaxshisi miyani koʻproq vayn bilan toʻldirishi kerak. Xuddi shunday, oldinlari biror joyga borishni uyoqda tursin, katta sayohatlarga ham xotira bilan ketilgan. 2010 yil boshlarida boshqa mahallalarn, boshqa tumanlardan piyoda mol olib kelardik, hech qanaqa xaritalarsiz. Hozir uyimni orqasidagi korzinkaga ham lokatsiyasiz borolmayman.

Oxirgi marta qachon sheʼr yodlaganim esimda ham yoʻq. Aslida sheʼr miyani koʻproq ishlatishni eng yaxshi usuli, lekin biz buniyam allaqachon unutib yubordik. Universitetda shu mavzuda prezentatsiya qilgandim, kitob oʻqishni unutib qoʻyayapmiz deb. Shunchaki Googlega yozamiz, boʻldi. Avvalgidek maʼlumotlarni kitobdan oʻqish yoʻq, bir soniyada topilgan narsa, bir soniyada chiqib ketadi. Mana bu bizni rostmana dangasa qilib qoʻydi.

Sabrsizlik. Man kino koʻraman doim, lekin 1-2 yildan beri shunga ham sabr qilolmayapman, oʻzi hayotdagi eng sevimli mashgʻulotim lekin shunga ham sabrim yetmayapti. Man Garri Potterni 7 ta qismini hech narsa qilmay 1 kunda, bir oʻtirishda tugatgan odamman, hozirchi, hozir 2 soatlik kinoni bir oʻtirishda koʻrolmayman, sabrim yetmaydi bunga.

Oʻzimni "tema"mdan kelib chiqsak, internet romantikani butunlay oʻldiryapti. Hamma joyni onlayn muhabbat egallab oldi. Koʻl boʻyida qoʻl ushlashib yuradigan sevishganlar endi yoʻq, ular bir-biriga stiker yuborish bilan band. Sevgi standartlashib ketdi, aynan oʻziga xosligi bilan hamma narsadan ajralib turadigan muhabbat, endi eng bir xillikka ega narsaga aylanib qoldi. Sevgining eng muhim boʻgʻini boʻlgan jonli muloqot kamayib ketdi. Internetda boshqa, hayotda boshqalar, snapchat rasmlar haqida aytmasa ham boʻladi.

Shunaqa paytda xurjunni yelkaga olib toqqa chiqib ketging keladi kishi.

@nofalsafiy

Yaqinda kitoblarni titkilab turib, dunyo faylasuflari degan kitobni topib oldim. Unda Demokratning quyidagi fikriga koʻzim tushdi: "Menga shohona, hashamatli hayot kerak emas, qashshoqlikda ham yashashni istamayman, menga oʻzimning oʻrtacha hayotim maʼqul".

Oʻylab koʻrsa rostdan ham oʻrtacha hayot tarzi yaxshiroq. Hech qachon abadiy baxtli boʻlishing iloji yoʻq, chunki unda buning taʼmi yoʻqolishi boshlaydi, umrbod azobda ham yashab boʻlmaydi. Lekin doimo oʻrtacha hayotda yashasa boʻladi, yeganim oldimda, yemaganim ortimda, degan naql bilan.

@nofalsafiy

#kinotavsiya

Bugun koʻrish uchun eng yaxshi film - "Fahrenheit 9/11". Bu kunda tarixdagi eng katta teraklardan biri sodir boʻlgan, 3000 dan ortiq odam halok boʻlgan. Film aynan ushbu mavzuda, yanayam aniqroq aytganda, Prezident Bush va uning hokimiyatining ushbu voqea bilan "aloqalari"ni tahlil qiladi, aslida bu uyushtirilgan deb aytishlarini asl sababini va rostdan ham shunday yoki yoʻqligini soʻzlab beradi. Filmni yaxshi ekanligini yana bir isboti, u Kann festivalida Palm d'or(eng yaxshi film) yutgan kam sonli hujjatli filmlardan biri hisoblanadi.

@bobilkinoteatri

Eng ogʻiri - oʻzingning kimligingni anglolmay qolish ekan. Men kimman? Kim uchundir farzand, kim uchundir umr yoʻldosh, kim uchundir nevara, kimnidir doʻsti va kimnidir dushmani. Lekin oʻzim uchun kimman? Bir kuni qarasa qandaydir "jurnalist", ertasiga "kinochi", kecha yurist edim, ertaga kim boʻlaman? Mana shu savol kechalari uxlashga bermayapti.

Men yaqingacha oʻzimni mustaqil fikriga ega, oʻzini tushungan, istaklari uchun yashayotgan odam deb bilar, oʻzimcha bundan gʻururlanib ham qoʻyardim. Lekin bugun oʻzimga bergan savollarimga javob topa olmagach, bundan maksimal qochadigan odamga aylanib ulgurdim. Men nimani istayman, nimaga yashayapman, kimman, kim boʻlmoqchiman? Ortiq bulardan qochishga madorim qolmadi.

Nega bularni bu yerga yozyapman, nega allaqachon umidimni uzgan kanalimga nimadir tashlayapman, odamlar menga achinishini xohlayapmanmi? Axir oʻzim emasmi har doim gapirishga qiynalgan paytlarim odamlarni achinib qarashlaridan nafratlanadigan, ularni mendan yaxshiroq gapira olgani oʻzlarini yaxshiroq deb oʻylab, achinganlarida ulardan nafratlanadigan?! Nega endi bunaqa qilyapman? Nega oʻzimga bunchalik tushunmay qoʻydim... Avvallari pafos toʻla gaplar yozib, oʻzimda ustunlikni his qilardim, keyinchalik shundan nafratlangan ham oʻzim edimku? Odamning eng katta urushi oʻziga qarshi boʻladi degan gaplar rost, bu urushda na yutasan, na magʻlub boʻlasan kishi.

Yoʻq men uylandim. Qaysi kalla bu bu ishga qoʻlim bor edi, umuman bunga tayyor boʻlmagan odam, unga qanday mehribonlik qilaman, oʻzimni kimligimni bilmay turgan holatda. Hammadan ham koʻproq farzandli boʻlishdan qoʻrqyapman, hech qachon bunaqa otam boʻlishini istamagan boʻlardim, u nega bunga duchor boʻlishi kerak.

Ha bu onda-sonda tutib turadigan melanxoliyaning humori. Ertaga oʻtib ketadi, ehtimol eslamayman ham, hech narsa boʻlmagandek kulib yuraveraman. Lekin bu bilan yashash...

Muhabbat haqida minglab qoʻshiqlar bor, lekin bunisi oʻzgacha, ehtimol muhabbatning madhiyasi shudir.

@nofalsafiy

Kichkinaligimda dadam doim, oʻgʻil bolasan yigʻlama, deb aytardilar. Lekin hech qachon bu gaplarini qimaganman, chunki men, yigʻlash bu odamga "inson" ekanligini eslatib turadigan eng yaxshi narsa deb hisoblardim. Oʻylab qarasam, hech qachon ogʻriqdan yigʻlamagan ekanim, har doim qandaydir voqeadan keyin koʻzim yoshlanib ketardi. Bu qaygʻuli yoki quvonchli boʻlishi shart emas, nimadirni vujudim bilan his qilsam, tanam ham, yuragimga ham bunga yigʻi bilan reaksiya qiladi: 8 sinfda oʻzim qilmagan ishni boʻynimga qoʻyishgani uchun ustozim koʻziga 10 soniya qarab turib yigʻlab yuborganim, har safar Endi Shoushendan chiqib yomgʻirga xuddi iltijo qilayotgandek qaragandagi koʻzimdan chiqadigan yoshlar, olimpiadada birinchi oʻrinni olishim bilan hammadan qochib chetga chiqib yigʻlab yuborganim, har safar Remarkni oxirida oʻldirishini bilsamda, lekin oxirigacha oʻqib baribir yigʻlab yuborishim. Barchasi hissiyotlar bilan bogʻliq.

Lekin oxirgi yillarda, toʻgʻrirogʻi yilda men yigʻlamay qolgandim, xuddiki xayolimda robotga aylanib borayotgandek, oʻzimdagi soʻnggi super kuchni yoʻqotayotgandek edim. Lekin bu asarni menga hali ham odam ekanligimni isbotladi - "Mazaxchini oʻldirish".

Oʻzi buni oʻqishgacha yetib kelishim ham qiziq boʻldi. Salkam 2 yil qidirdim, na borgan doʻkonim, na nashriyotimda bor, doim man soʻrasam tugagan boʻladi, tanishlardan soʻrasam biri undoq, biri bundoq deydi. Oxiri yaqinda eng yaqin doʻstlarimdan biri va kursdoshim Zarnigor sovgʻa qildi, pulini beray desam ham omadi, bu qiz tushmagurga mani bunaqa holatda koʻrishni oʻziyoq unga shu puldan qimmatlidek xuddi)

Toʻgʻrisi asar haqida deyarli hech narsa bilmasdim, shunchaki har doim har joyda eslanaverilishi uchun oʻqimoqchi edim xolos. Asar tilining soddaligi va bola tilidan yozilganini oʻziyoq uni odamga oʻzini qulay his qilishiga yordam beradi. Oʻzi deyarli barcha qismlarini koʻzimda oʻqtin -o'qtin yosh bilan oʻqirdim, bu shunchaki quvonch va kulgu, baʼzan qaygʻuni anglatardi. Lekin oxirgi boblarida varoqlarini hoʻl qilishgacha bordim, bu yoʻqotish, ogʻriq emas, bu shunchaki hissiyot tomchilari edi. Bu menga oʻzimda yurak borligini qayta eslatayotgan edi.

Yaqinda Twitterda bittasi, badiiy kitobdan qandaydir maʼlumot olish kerak ekanligini, unday boʻlmasa oʻqish shart emas, uni oʻzi shu uchun ilmiy va diniy kitoblar oʻqishini aytibdi. Odamlar bilan tortishishmaslikni oʻrganayotganim(ancha eplayapman) uchun indamadim. Hammaning oʻz tanlovi, unga indamaymiz. Lekin agarda u mendan nimaga badiiy kitob oʻqiysan unda, nima foyda desa, shunchaki, "hissiyotlar uchun" deb javob bergan boʻlardim.

@nofalsafiy

Oʻtgan yilgi Inbazar voqeasi esinglardami? Oʻshanda oʻz xodimiga qoʻl koʻtargan boshliq barcha tomonidan birday qoralagan, nafaqat u, bu ishni oqlashga harakat qilganlarni ham obroʻyi birdan tushgan, brend uchun qora kunlar boshlanib, unga boykotlar yomgʻiri yogʻdirilgan edi. Nega buni esladim, chunki bugun ham shunday voqea yuz berdi.

Murabbiy - bu jamoaning eng muhim mexanizmi, uning motori, uning toʻgʻri ishlashi jamoaning faoliyatini belgilab beradi. Ha, Ismoilov yaxshi murabbiydir balki, ha u jamoani shu pogʻonagacha olib kelgani rost, bunda hammadan koʻp uning mehnati bor. Lekin soʻnggi ish bu notoʻgʻri, oldingilari ishlari bilan buni oqlab boʻlmaydi. Eng bosiq boʻlishi kerak boʻlgan odamni oʻzi qizishib ketyapti. Uning matbuot anjumanida chiqib aybni yigitlarga toʻnkab, qilgan ishini toʻgʻri deb turishi ham vaziyatni faqat va faqat yomonlashtiradi. Eng yaxshi murabbiy - barcha aybni oʻz boʻyniga oladi, nima qilsa ham uni ichkarida qiladi.

Ikkala abzatsdagi voqealar men uchun bir xil. Ikkalasida ham zoʻravonlik bor va bu notoʻgʻri harakat. Hech kim, hech qachon birovni shaxsiy zonasiga bu tariqa bostirib kirib, unga tajovuz qilishga haqqi yoʻq, hech kimni. Demokratiya qurish uchun birinchilardan boʻlib shunga amal qilishni oʻrganish kerak. Gapini odamlarga oʻtkazish uchun "Vatan"ni qoʻshish esa populizmdan boshqa hech narsa emas.

@nofalsafiy

Buyuk tarix deb ko'ksiga urganlarni tushunmay boryapman. To'g'rirog'i, chidolmayapman aslida. Albatta buguni rasvo, kelajagi qorong'u bo'lgach odam o'tmishni madh etaveradi, lekin baribir...

Masalan, Amir Temur davrini olaylik. U paytda tug'ilsam, katta ehtimol bilan o'n olti yoshimdayoq Temurning egosi va bola-chaqasi boy yashasin, xotinlari dur javohirga belanib yursin, deb urushga ketardim. Xudo saqlab tirik qaytadigan bo'lsam, Samarqanddagi qaysidir masjidda hashar nomi bilan tekin ishlardim. Hayotim Temurni qiziqtirmasdi. Masalan, tarix darsida qaysidir xonning saltanatiga dushman hujum qilganini o'qigandik. Xon shunchalar xudbin ekanki, qarorgoh tinch bo'lsa bo'ldi, derkan. Uzr, lekin bu hamma monarhlarning umumiy odati emasmi? Nega o'roqda yo'q moshoqda yo'q Shohruh uchun shahar quriladiyu men o'lib ketaveraman?

Eng yomoni, xalq O'zini Temurning avlodi deb o'ylashi. Bobong Temurning davrida oddiy dehqon edi, xolos. Biz Sovetdan avval ham xo'r va rasvo yashardik. Buni oddiy tarix kitoblaridan ham ko'rish mumkin. Men bobolar deganda faqat oddiy ishchi, mirishkor odamlarni tushunaman. Chunki tarixda hech qaysi oqsuyak menga, mening qonimga shafqat qilmagan. Kimdir taxtda uzoqroq muddat o'tirsin deb jang qilasan va oxiri hech kim seni eslamaydi. Hatto o'z nabiralaring ham seni emas balki seni o'ldirgan o'sha hukmdorlarga topinadi.

Bilmadim, balki tarixdagi qatl va gunohlarimizni ochiqcha tan olgan kunimiz odam bo'larmiz? Balki hamma yoqqa xalqning qonini ichib qahramonga aylangan asilzodalarning emas, balki xalqqa non bergan dehqon, duradgor yo me'morning haykali qo'yilishi kerakdir?

Shaxsan men uchun Rossiyaning sovug'ida ishlab yurgan o'zbek Temurdan ko'ra ancha ulug' ko'rinadi. Chunki men Temurzot emasman, yuqorida aytganimdek bobolarim oddiy dehqon o'tgan. Bobolar ruhi degan gap mening shuncha mehnatim, o'z kuchim bilan olgan darajamga nisbatan adolatsizlik emasmi?
Yana buning bugungi versiyasi, allambalo sayyidlar, xo'jalar degan atamalari ham bor. Qorachalar bilan quda-anda bo'lishmasmish. Bitch, qarindoshinga qiz beraverib bittayam odambashara nabirang qolmadi. Sen qilayotgan ishni muqaddas nikoh emas, fan tilida insest deymiz. Hech kim asrlar bo'yi amakidan tog'aga qarab uylanaverib buzilgan qoninga zor emas. Buni tushun.

Tan olaylik, hammamiz oddiy odamlarning bolasimiz. Biz bugun sinfiy, irqiy yo jinsiy farqlarimizga qaramay teng shaklda ta'lim olib, ishlayotgan bo'lsak tarixiy zo'rovon saltanatlar emas demokratiyaga rahmat aytishimiz kerak. Faqat demokratiyagina shaxsni ulug'lashi mumkin.

Mirzohid

@bobil_kutubxonasi

Юқори муваффақиятга эришган катталар камдан-кам ҳолларда болаликдаги вундеркиндлар бўлган экан. Яъни фақат маълум бир соҳада жуда кучли бўлишмаган

Яқинда эълон қилинган тадқиқотга кўра, масалан, халқаро шахмат усталари, Олимпия олтин медали соҳиблари ва Нобел мукофоти лауреатлари камдан-кам ҳолларда болаликда вундеркинд бўлган. Шунингдек, болаликдаги фақат бир соҳа бўйича интенсив машқлар ва эрта муваффақиятлар улғайгандан кейин глобал даражадаги энг юқори ютуқларга олиб келмас экан

Тадқиқот 19 та илмий ишни таҳлил қилган бўлиб, унда 35 мингга яқин юқори даражадаги муваффақиятли одамлар (Олимпия чемпионлари, Нобел лауреатлари, дунёнинг энг яхши 10 шахматчиси, машҳур классик мусиқа бастакорлари ва бошқа соҳалардаги лидерлар) ҳаёт тарихи ўрганилган.

Жаҳон даражасидаги муваффақиятга эришганлар болаликда кўп турли фаолият билан шуғулланишган, аста-секин ўзига энг мос келган соҳани топган ва ривожлантирган. Бу қуйидаги афзалликларни беради:
Мос келадиган соҳани топиш: Бола турли нарсаларни синаб кўриб, ўзига энг яхши мос келганини танлайди.
Узоқ муддатли ўрганиш қобилияти: Турли тажрибалар миянинг мослашувчанлигини оширади.

Шу сабаб, болаларни битта соҳада эрта “махсуслаштириш” ўрнига, турли фаолиятларга (спорт, мусиқа, фан ва ҳ.к.) жалб қилган яхшироқ. Болани мажбурламай, турли тажрибалар бериш узоқ муддатда каттароқ муваффақиятга олиб келиши мумкин

Hayotning maʼnosi nima? Agar 50 yilcha oldin qilingan xulosaga ishonsak, hayoting maʼnosi bu - 42. Nega ekanligini oʻzim ham toʻliq tushunmasam ham, super kompyuter shunday degan, ishonamanda albatta. Yoki siz boshqa narsaga ishonasizmi? Mana shu ishonchgina men va qoʻshnim Ulugʻbek aka oʻrtasidagi farqni belgilab beradi, bizning bugun hayotimiz aslida nimaga ishonishimizga bogʻliq narsa.

XXI asrda barchasi oʻzgarib ketdi, endi odam oʻzi xohlagan narsasiga ishona oladi, oʻzi xohlagan dinga eʼtiqod qiladi yoki umuman hech qaysi biriga ishonmaydi, oʻzi istagan ish bilan shugʻullanadi, bu yoqmasa 2 oydan keyin oʻzgartiradi, buyam yoqmasa yana boshqasiga oʻta oladi, restoranga kirib ovqat tanlashga 1 soat vaqtini sarflaydi, Toshkent osh yoki Samarqand osh, buni ehtiyotkorlik bilan tanlash kerak axir. Deyarli barcha konstitutsiyalarda eng muhim qonun deb "soʻz huquqi" aytiladi, lekin men biz uchun eng katta huquq - tanlov huquqi degan boʻlardim, chunki biz hayotimizda eng kichik detallar oldida ham tanlov huquqiga ega ilk avlodmiz, har doim ham buni toʻgʻri bajarmayotgan boʻlsakda(uzr, birinchi marta yashayapmiz axir).

Lekin savol tugʻiladi, buni rostdan ham oʻzimiz tanlayapmizmi? Uzr, yomon xabar bor, menimcha yoʻq. Bizni tanlashga "majburlashyapti". Avvallari faqat davlat majburlagan boʻlsa, endi xususiy institutlar bu ish bilan shugʻullanmoqda va menimcha bu avvalgisidan ham qoʻrqinchliroq, chunki oldin shunchaki nima qilishing kerakligini bilgansan, lekin endi sen bilan hech kim hisoblashmaydi, hamma sening ong ostingga taʼsir qilish orqali ishini bajaradi, reklamalar, bannerlar, filmlardagi propaganda. Menimcha hamma hayotida bir marta boʻlsa ham uzumdagi umuman keraksiz artefaktni sotib olib, keyin bundan afsuslangan.

Mening oʻz gʻoyam, oʻz prinsiplarim bor deymiz. Yana bir yomon xabar, bu sening gʻoyang emas, bu qachonlardir kimlar tomonidan belgilab ketilgan narsa, sen shunchaki unda oʻzingni qulay his qilgansan yoki shu yoʻlni toʻgʻri deb bilgansan(oʻzingni aldama, senga shu yoʻl toʻgʻri deb uqtirishgan). Erkinlikka qanchalik erishganimiz sari, aslida bu bizni yanada qaram qilib qoʻyishini endi sezyapmiz. Dunyodagi eng baxtli mamlakatlar, dunyodagi eng koʻp suitsid sodir boʻladigan davlatlar ekani ham bor gap. Kino maktablarida, filmda har doim muammo boʻlishi kerak deb oʻrgatiladi, hayotda ham, boʻlmasa undan maʼno qolmaydi ekan.

Gugldan, hayotning maʼnosi nima, deb soʻraganimda, dunyoni yaxshi tomonga oʻzgartirish deb javob berdi, bu kimni gʻoyasi, boshida kim turibdi bilmadimu, lekin men shu odamni gʻoyasini hozircha oʻzimga qabul qilib turaman, baribir nimanidir tanlashim kerak edi. Darvoqe, sening hayotingni maʼnosi nima, hech boʻlmasa oʻzing bilasanmi buni?

@nofalsafiy

2026 yilda ham oʻqishga kirgani bilan maqtanishyapti ekan. Allaqachon obroʻyi qomagan deb oʻylardim, unaqa emasga oʻxshaydi.

Va albatta qonun ustuvorligi (ustunligi emas) uchun yuristlarga rahmat aytishni unutmang.

@nofalsafiy

Yaqinda bir tanishim, oʻz blogida kursdoshi oʻz joniga qasd qilgani haqida yozgan edi. Oʻsha paytda tezda oʻtkazib yubordim, lekin 3-4 soatdan keyin qaytib, uni rasmlariga qaradim, hammasi joyida edi suratda, kulib turgan yuzlar. Sababi nima ekanligini bilmayman, lekin uni ustidan hukm chiqarish ham menga emas deb hisoblayman.

Kecha koʻpchilikdan shu haqida soʻragandim, nima odamni oʻzida bor eng qadrli narsa - hayotidan kechishga majbur qila oladi? Har xil javoblar. Meni javobim esa - nafrat. Qachonki barcha narsani oʻrni nafratga almashganda, senda boshqa tanlov qolmaydi goʻyo. Atrofga boʻlgan, odamlarga boʻlgan, qilayotgan ishing, yeydigan ovqating, oʻzingga boʻlgan nafrat. Men har doim qoʻrqadigan narsa, barcha narsani bir kuni yomon koʻrib qolishim. Hech narsa menga avvalgidek quvonch bermay qoʻyishi. Shunday lahzalarda bizni qutqaradigan kuch - muhabbat.

Shu uchun bir narsani unutmaslik kerak, nima boʻlganda ham har doim baxtli boʻlish uchun sabab yetarli, har qanday kichik narsadan ham lazzat olish mumkin kishi, koʻchada koʻrib qolgan bolakayni kulib qarashi ham yordam beradi hatto, atrofingdagi eng yaqinlaring ham foyda bermaganida. Bir narsani tushunish kerak, biz hech qachon yaxshi odam boʻla olmaymiz, barchamizni hech kimga aytmaydigan, har doim qiynalib yashaydigan dahshatli gunohlarimiz bor, bular bizni butun umr taqib qilib oʻtadi. Lekin endi buni oʻzgartib boʻlmaydi, shunchaki boricha qarash kerak hammasiga. Yaxshi odam boʻla olmaysan, lekin bu yaxshi odam boʻlishga harakat qilishga toʻsqinlik qilmasligi kerak.

Oʻtlab ketdim yana. Bugun rasmiy, norasmiy bilmadim, lekin koʻpchilik uchun sevgi kuni. Sevgi deganda juda kichik narsani tushunamiz biz, aslida u ulkan, hech qachon oxirigacha yetib boʻlmaydigan narsa, u har bir qadamimizda, har bir qilgan ishimizda. Bugun shanba, koʻpchilik uchun dam olish kuni. Eng ideal sevgi kunini - oʻzimiz eng sevgan ish bilan shugʻullanish eng yaxshi bayram boʻlib beradi.

Hali qalbimizni nafrat egallab olmagan ekan, har doim sevgiga joy topilaveradi. Bu tuygʻu esa bizda bor eng oliysi, shunchaki bundan toʻgʻri foydalanishning bilish kerak xolos.

@nofalsafiy

"Captain Fantastic"(2016) filmidan ota va 15 yoshli qizi oʻrtasida shunday suhbat kechadi:

- Nima oʻqiyapsan?
- Lolita
- Men bu kitobni oʻqishni aytmagandimku?
- Men jadvaldan oldinlab ketdim.
- Xoʻsh, fikrlar?
- Qiziq ekan.
- Qiziq - bu safsata degani, buni ishlatmasliging kerak, aniqroq gapir.
- Bu odamni oʻylantirib qoʻyadi.
- Yanada aniqroq
- Oʻqisam boʻladimi?!
- Faqat hozirgacha boʻlgan oʻqiganlaringdan xulosangni aytsang.
- Xoʻsh, bunda bir 12 yoshli qizni sevib qolgan qari odam tasvirlanadi.
- Bu syujet, xulosa emas.
- Xoʻsh, bu oʻsha odamning tilidan yozilgan, siz oʻqib uni hissiyotlarini tushunasiz va biroz unga nisbatan simpatiya uygʻonadi. Bir tomondan bu juda zoʻr, chunki oʻylab koʻrilsa aslida u pedofil, lekin uning sevgisi ham goʻzal. Ammo ana shu bizni aldaydi, chunki u aybdor odam. U qari va umuman olganda yosh qizni zoʻrlaydi. Bularni hammasi meni undan nafratlanishimga sabab boʻldi, biroq boshqa tomondan bir vaqtni oʻzida unga rahmim ham keldi
- Juda soz.

Shuning uchun ham hech qachon qaysidir kitob, kinoga nisbatan shunchaki "zerikarli" degan soʻzini ishlatganlarni jiddiy qabul qilmayman. Shunaqa gaplar.

@nofalsafiy

Bitta kinoda koʻrdim, unda kollejga ketishdan oldin qahramon oʻzidan katta kishidan, qanday qilib odamlar meni yoqtirib qolishlariga erisha olaman, deb soʻraydi. Javob shunday edi, odamlar bilan gaplash, ulardan oʻzlari haqida, ularning qiziqishlari haqida soʻra, buni oʻzingni gapirish navbatingni kutish uchun emas, ularga chin dildan qiziqqaningdan bajar, tinglashni oʻrgan.

Mana shu narsa aslida juda koʻp muammolarni yechsa kerak, chunki juda koʻpchilikda tinglash madaniyati yoʻq, ular faqat gapirishni istashadi. Ozgina "balandparvoz" tuyulishi mumkin, lekin man oʻylaymanki agarda shunchaki oʻtirib chin dildan gaplashib olinganda edi, juda koʻp urushlar boʻlmagan boʻlar edi. Bu narsa har qanday muammoni yechishi mumkin deb hisoblayman, oiladagi kichik janjaldan tortib, xalqaro ishlargacha, bor yoʻgʻi oʻtirib gaplashish va eng muhimi narigi tomonni tinglash kerak.

Shaxsiy xohishlar, muammolar kimda yoʻq, hamma oʻzinikini aytgisi kelaveradi, lekin hamma faqat aytmoqchi boʻlsa, kim eshitadi? Seni gaping kimgadir qiziq boʻlishini istasang, albatta oʻzing ham boshqalarga qiziqishing kerak emasmi?

Umrim davomida ehtimol eng koʻp eshitgan maqtovim - san yaxshi suhbatdoshsan, har doim tinglaysan, degani boʻlgan boʻsa kerak. Deyarli hamma qizdan eshitib chiqqanman). Oʻzimni maqtash tuyulishi mumkin, lekin man rostdan ham odamlarni eshitishni yaxshi koʻraman, chunki ularni eʼtibor bilan tinglasa, ular bitta voqeani emas butun hayoti haqida gapirayotgani seziladi, mana shu narsa yoqadi, balki shunchaki bir umr hikoyalarga qiziqqanim uchun ham boʻsa kerak, odamlarni yashab oʻtgan hayotidan yaxshiroq hikoya boʻlmasa kerak. Mayli, hech boʻlmasa endi, oʻzingga eng yoqadigan sifating deganda, nima javob berishni bilaman ekan.

@nofalsafiy

​​Madrid shahrida tugʻilib, odamlar Atletiko yoki Realga emas, Xetafega muxlislik qilishini, butun umr oʻrtamiyona jamoa boʻlib turib ham, undan hech qachon voz kechmasligini koʻramiz. Buni sababi oddiy, chunki bu sen tugʻilib oʻsgan joyning jamoasi, qachonlardir faqat shu mahalla bollari oʻynagan klubda, hozir ham bolalar shu klub akademiyasiga boradi. Oʻzingnikida qisqasi.

Jahon chempionatida Oʻzbekistonga muxlislik qilish ham shunaqa, birinchi marta chiqdi, chempion boʻla olmasligini bilasan, ehtimol hamma oʻyinda magʻlub boʻlar, baribir unga muxlislik qilaverasan, chunki u Vatan jamoasi, chunki bu oʻzingnikilar, ular seni nomingdan qatnashmoqda chempionatda. Har bir outga tepib yuborilgan toʻpni golday nishonlaysan. Gol ursa bormi, ayni lahzada dunyoda sendan baxtli odam yoʻq, boshqa hech qayerda olish mumkin boʻlmagan hissiyotlarni olasan. Yutqazsa xafa boʻlasan, televizoringni sindirasan). Lekin 4 kundan keyin hech narsa boʻlmagandek yana hammasi boshidan boshlanadi. Oʻzingnikida.

Bugun yomon oʻynadik, ehtimol rostdan ham sharmanda boʻlgandirmiz. Ehtimol tarixdagi eng yaxshi toʻpurar bilan, ehtimol bu mavsumning eng yaxshi futbolchilari bilan oʻynaganimiz uchun ham oʻyin oʻxshamagandir. Ehtimol, "hamma ayb bollada"dir, endi buni ahamiyati yoʻq. Hech boʻlmasa golimiz hisobga olinganda ham boshqa gap edi-da (shu paytdagi emotsiyala videoda, hali oxiri nima boʻlishini bilmagandik)

Ronaldu har bir gol urganda u bilan birga "Siuuu" deya baqirganlarni, Portugaliya gollarini nishonlaganlarni koʻrib hayron qoldim, qanaqasiga bunaqa boʻlishi mumkin. Yoʻq bu vatanparvarlik emas, undanam boshqacha narsa, bu 38 million odam nomidan borgan 26 ta kishi, ular seni ifodalaydi, sen qanday qilib oʻzing turganda boshqani bunaqa oʻylashing mumkin, tushunmadim rosti.

Bugun alam bilan uxlaymiz, ertadan matematikani boshlaymiz, hali umid bor deyishyapti. Nimayam qilardik boshqa, oʻzimiznikilarku?

@nofalsafiy

Ignorantia juris non excusat.

Inson bu dunyoga kelgan lahzadanoq har bir harakati uchun o‘zi javobgar - Sartr

Oxirgi haftaning eng katta xabarlaridan biri - Lindsay Clancy sudi haqida eshitgan boʻlsangiz kerak. Eshitmagan boʻlsangiz, keling aytib beraman. Lindsay Clancy - 2023-yil yanvarida oʻzining 3 ta bolasini oʻldirishda ayblanib hibsga olingan anerikalik ayol. Unda tugʻruqdan keyingi ruhiy buzilish orqali depressiya paydo boʻlgan, uyqusizlik, kayfiyat buzilishi, qisqasi shular oqibatida, u 5 yoshli, 3 yoshli va 8 oylik bolalarini boʻynini sindirib oʻldirgan, oʻzini ham oʻldirmoqchi boʻlgan ammo ikkinchi qavatdan sakrash bunga yetarli boʻlmagan. Ushbu ish ustidan sud jarayonlari 3 yil davom etdi va bilasizmi nima, oxirida u aybsiz deb topildi. U qotil emas, kasal ekan.

Keling uni kasallik tarixini oʻrganib chiqamiz - u 2020-yilda ikkinchi farzandini dunyoga keltirgach, "tugʻruqdan keyingi psixoz" bilan kasallangan, lekin bu haqida hech qayerda qayd etilmagan, biror shifoxonada yoʻq, faqatgina unda ruhiy buzilish, toliqish va asab bilan muammosi borligi aytilgan. Bunday jiddiy kasallik odatda qayd etib boriladi. Ikkinchidan, sudga u 2022-yilda uchinchi farzandi tugʻruqidan soʻng kuchli depressiyaga tushgani, shu bilan yashayotgani haqida aytilgan, lekin bu ham qayd etilmagan. Bilasizmi yoʻqmi, depressiya bu sevgani tashab ketgandagi oddiy holat emas, balki eng jiddiy ruhiy kasalliklardan biri. Hattoki ushbu voqeadan bir kun oldin psixologi bilan gaplashganda ham, unda ushbu holat qayd etilmagan, psixolog uni miyasi joyida ekanligini aytgan, lekin doimgidek bechara ayol qiynalgan, lekin bu haqida aniq dalil yozilmagan. Qisqasi, AQSHdagi psixologik tashkilot uni kasal deb, ogʻir jazodan olib qoldi.

Xoʻsh, voqeaga birinchi munosabatim. Bir narsani tushunishimiz kerak, har qanday qilgan harakatimiz uchun javobgarlik boʻynimizda. Qanday ahvolda boʻlmaylik, qanday kayfiyatda boʻlmaylik, qornimiz ochmi farqi yoʻq, bu javobgarlikdan ozod qilmaydi. Keyin, bu yerda odam oʻldirish haqida gap ketyapti, 3 nafar tirik odamni, hayoti oldinda boʻlgani bolani oʻldirish haqida. Har qanday kasallik ham, bu qilingan ishni oqlamasligi kerak, chunki aynan shu "teshik"dan juda koʻpchilik, hatto bizda ham foydalanishadi, shundan voz kechish kerak.

Ikkinchi masala, eng yoqmaydigan joyi shu yerda - oʻtgan hafta boʻlib oʻtgan sudda, yuzlab(500 ga yaqin deganni, 1000+ deganni oʻqidim) ayollar koʻchaga chiqib, ayolni ozod etishni soʻrashdi, internetda ham minglab ayollar uni oqlab chiqmoqda? Qanday? Sen onasan, qanday qilib farzandlarini oʻldirgan odamni oqlashing mumkin? Ularni vajlari quyidagicha - ushbu kasallik ogʻir, shu uchun u oʻzida boʻlmagan va bu uchun aybdor emas ekan. Keyingi masala ham bor, juda koʻpchilik bunga uni eri aybdor, aslida shuni jazolash kerak degan ayollar ham chiqyapti, eng qizigʻi ayol erini oʻsha paytda atayin aptekaga chiqarib yuborgan ekanini tan olgan, qanday u aybdor boʻladi? Onasini emsin nimalar boʻlib ketyapti, toʻxtat sayyorani man tushib qolay.

Oʻzi shunaqa holatlarni oʻzimizda ham juda koʻp kuzatyapman, ayollar boshqa ayolni har qanaqa holatda ham qoʻllaydi, buni yaxshi tomoni koʻpdir, lekin san faqatgina uni organizmi saniki bilan bir xil boʻlgani uchun ahmoq gaplarini, oqlab boʻlmaydigan harakatlari tarafdori boʻlishing kerak emas. Miyangga majburan quyiladigan "oq liberal feminist" propagandasini chiqarib tashla. Sen shunchaki mavjud barcha erkakni yomon koʻrishing kerak emas, bu bilan hech narsa oʻzgarmaydi, shunchaki nafrat kuchaygani qoladi xolos. Miyasi instagram rilsdan iborat boʻlib qolgan avlod boʻlma. Oqlab boʻlmaydigan narsalar ham bor.

Ha, yana bilmadim

@nofalsafiy

“Yashash-shin Ishtalin!” Muhammad Yusufning sovet senzurasini dovdiratgan asari

Qatʼiy senzuradan oʻtib, qonxoʻr dohiyni bitta satrda qanday tasvirlash mumkin? Nega uning mashhur sheʼri yillar davomida sahnada quloqqa qiyshiq kuylanib kelindi? “Uloqni doim olib ketgan” ijodkorning shuhrat ortidagi yashirin jangi va sirlari qanday edi? Yurak xuruji sabab minbardayoq jon bergan shoir o‘limi haqida oldindan bilganmidi? Ushbu savollarga quyidagi maqolada javob topamiz.

Batafsil — https://daryo.uz/mgObnQwvg

👉 Obuna bo'ling — @daryo_lotin

Alifboda oʻzgarish sodir boʻldi. Bundan kim norozi? Manimcha shu qarorga kelganlardan boshqa deyarli hamma boʻlsa kerak. Ana shu joyda bir fikr keldi, baribir ertagami indingami, barchamiz buni qabul qilamiz, ehtimol farzandlarimiz, xuddi biz ota-onalarimizga qilganimiz kabi, biz ishlatadigan yozuvga qarab "beganasiraydi". Bu uchun esa, boshqa hamma narsa kabi, qabul qilishning yetti bosqichidan oʻtishi kerak bu yozuv ham. Bu esa, quyidagilardan iborat:

1. Shok - bu yerda, biz ushbu voqeani/maʼlumotni eshitib, shokka tushamiz, umuman bunaqa boʻlishini tasavvur ham qilolmaymiz, buni istamaymiz.

2. Inkor etish - bu yerda, bu paydo boʻlganiga jismonan guvoh boʻlamiz, lekin buni qabul qilishni istamaymiz, xuddiki menga buni aloqasi yoʻq qabilida ish tutganday.

3. Gʻazab - ana endi u bizgayam taʼsir qiladi, buni his qila boshlaymiz, natija esa tabiiyki bizni gʻazabga keltiradi, komfort zonamizdan chiqishni boshlaymiz.

4. Savdolashish - ana endi ancha oson qabul qilishni boshlaymiz, lekin baribir buni oʻzimizda chetga olishga harakat qilamiz, ha boʻlibdi, lekin menga tegma kabi.

5. Tushkunlik - ana endi u bizga toʻlaqonli taʼsir etdi, bizni hayotimizga taʼsiri bevosita boʻldi va biz hech narsa qilolmaymiz, bir umr qarshi chiqqan narsalarimizni qabul qilishdan boshqa iloj yoʻq, bu esa bizni xursand qilmasligi aniq.

6. Sinovdan oʻtkazish - uzoq vaqt tushkunlikda yashab boʻlmaydi, ana endi u qanchalik yoqmasin, uni hayotimizga taʼsirini iliq qabul qila boshlaymiz, u bilan "oʻrtoq" boʻla boshlaymiz, oʻzimiz ham bevosita undan foydalanishni boshlaymiz.

7. Qabul qilish - boʻldi, u bilan hech qanday muammo yoʻq, endi u xuddi zonamizdagi vikluchatel kabi oddiy narsa, undan qoʻrqmaymiz, avvalgi ixtiloflar muhim emas, u bilan hammasi joyida.

Umuman bu uslub jamiyatdagi barcha oʻzgarishlardan tortib, shaxsiy hayotgacha hammasiga aloqador boʻlishi mumkin. Shuning uchun, jamiyatda nimadandir ommaviy nafratlanish boshlandimi, qachonlardir bu narsani bizdan keyingi avlodlar "navbatdagi seshanba" kabi oddiy qabul qiladi.

@nofalsafiy