кешке ғана өзіме керегін ғаламтордан, әлеуметтік желіден шексіз қарай алатындаймын. бәлкім, бұл шексіздік мені цифрлық тәуелділікке әкелді.

әр нәрсенің екі жағы болады.

кейде, бір жақты идеализация ете бергенімде, екінші жағы көп уақыт өтпей көріне бастайды.

тиктокта бір видеоның астындағы комментарий

бір видеом рекомендацияға атып кетті. бірақ сол охватты ұстай аламын ба, міні сұрақ.
кейде, бақ шапқанда, оны ұстай алу да қиын көрінеді.

дәл солай, осы арнадаға оқырмандарды ұстай алудан қарағанда, назарын аударту, кері байланысқа тарта алудың өзі бірден қолдан келе салмайды.

"дайындықсыз үйленбе" кітабын оқып көрейінші деп бастадым. қазір бірінші бөлімнің беттеріне енді тоқтадым. түсінгенім, кітаптың бастапқы ойы - ғашықтықтан аулақ болу. ақыл алдыда, сезім артта жүру керектігін түсіндіреді. махаббат пен ғашықтық екі бөлек дейді. ғашықтық ол соқыр сезім. ал махаббат - тереңге бойлайтын сезім, белгілі бір күш-жігерді, тәртіпті талап етеді дейді. қызық екен, ол қалай сонда?

реакциясыз қарау сән бе?

көрші орыс тәте: жениха найди деген кеңес айтатын жасқа келдім😤

жігіт тауып, басым айналып жүргім келмейді.

өзімді жақсы қырдан дамыта алсам, анамның ризалығын аламын.

анам мен дамысам риза болады.

кейде, бірақ мен дамығым келетін бағытқа анамның көзқарасы мынандай: "не істеп жүрсің, видеоларды тағы істеп жүрсің бе, бұл саған нан болмайды" деп айтқанда күрсініп қаламын.

өзінің қалауынды орындау үшін сол бағытта дами алатынынды дәлелдеу керек.

қиналғанда “сынамайды” деп көмек сұрай алатын адамыңның болуы жетістікпен пара-пар екен.

кейде, өзімде мына нәрселер байқаймын:
- телефонға үңіліп кіріп қалатынымды
- әңгіме барысында көбіне айтушы рөлінен шықпай, тыңдаушы болуға басымдылық бермейтінімді

бірақ бұның бәрі менің кісіге деген немқұрайлығымды білдірмейді деп өзім ойлайтынмын. яки, мен соткаға қарасам да тыңдап, керегімді инфоны түсініп аламын. болмаса, тыңдап тұрғандай көрінбесем де, екінші тараптың әр сөзін қалт жібермей миым қабылдап тұрады, мм деп ішімнен ой түйіп отырамын. кейде, комментарий білдіре алмайтындай боламын.

ойым екіге бөліне береді. бірде былай ойласам,
кейін өз-өзіме қарсы болып та қалам.