پاکدینی ـ احمد کسروی
7.54K subscribers
8.66K photos
494 videos
2.28K files
1.79K links
🔔 برای پاسخ شکیبا باشید.

کتابخانه پاکدینی
@Kasravi_Ahmad

تاریخ مشروطه ایران
@Tarikhe_Mashruteye_Iran

اینستاگرام
instagram.com/ketab.pakdini

کتاب سودمند
@KetabSudmand

یوتیوب
youtube.com/@pakdini

دونیت :
https://t.me/pakdini/25890
Download Telegram
🔶 نوشته‌ی یکی از خوانندگان :

من یکی از خوانندگان شمایم و از نوشته هایتان سود بسیار میبرم. از خواندن گفتارهاتان و همچنین کتاب شیعیگری براحتی میتوان فهمید که آن گفته که بنام کسروی در اینترنت شهرت یافته (مردم ایران یک حکومت به آخوندها بدهکارند) یک دروغ شاخدار است.
اغراق نباشد خودم آن را ده بار شنیده ام. خواهش میکنم در این باره توضیح بدهید باعث گمراهی مردم شده است.

کوشاد تلگرام : ما چند بار به آن سخنِ ساخته که بنام کسروی رواج داده‌اند ، در نوشته‌هامان اشاره کرده خواسته‌ایم خوانندگانِ کتابهای کسروی خود داوری کنند : چگونه کسی که جان خود را بر سر گفتن حقایق شیعیگری ، زیانهای آن و بدخواهی ملایان با این کشور و مردم گزاشت ، چنان سخنی گفته است؟!

افسوسِ ما از مردم عادی نیست. از فلان مردیست که خود را پرفسور می‌نامد و بَهمان استادی است که مدعی خواندن کتابهای کسروی می‌باشد. اینها نیز با بیباکی هرچه بیشتر آن سخن نابجا را به کسروی می‌بندند.

اینها نشان می‌دهد گذشته از کس یا کسانی که این دروغ و مانندهای آن را ساخته بنام او رواج داده‌اند ، دیگران که چنین سخنانی را بزبان می‌رانند یا کتابهای کسروی را نخوانده به لاف خواندن و دانستن برمی‌خیزند یا نیک نخوانده و در نتیجه نیک نفهمیده و آن سخن را از زبانها شنیده‌اند.

در هر حال جای افسوس فراوانست که دیده می‌شود ایرانیان با یک بی‌پروایی شگفتی ، از حقایق می‌گریزند. دیده می‌شود آیین جستجو و پژوهش در این مردم تا چه اندازه نارسا و خام است. جای افسوس است که ایرانیان تنها به شنیده‌ها بسنده کرده راه بررسی را در این روزگارِ اینترنت بخود بسته می‌دارند. در نتیجه از سودهای فراوان پژوهشگری بی‌بهره می‌باشند. در جایی که برجستگان توده چنین باشند از مردم عادی چه انتظاری می‌توان داشت؟!

ما نیز آگاهیم که این سخن مایه‌ی گمراهی و بدفهمی است. سنگیست که بدخواهان یا دوستان نادان بر سر راه پاکدینی غلتانیده‌اند. برای از راه برداشتن آن چندی پیش گفتاری بنام سخن دروغی که باید از آن پرهیزید در این کانال نوشتیم. از خوانندگان خواستاریم هر کجا دیدید کسانی با آن دروغ گمراه گردیده و فریب خورده آن گفتار را به او بدهید بخواند. اینگونه کوششها کمترین بایاییست که خوانندگان ما بگردن دارند.
✴️ یک خبر خوش
 
کوشاد تلگرام : دفتر «سرمایه‌ی اجتماعی ایرانیان» اهمیت این سرمایه را در پایداری و پیشرفت یک توده شرح می‌دهد. در آنجا گفته شده که سرمایه‌ی اجتماعی ، اندازه‌ی یگانگی یک توده را نشان می‌دهد : چه اندازه به یکدیگر اعتماد دارند ، احترام می‌گذارند و به هم یاری می‌کنند. از عوامل سرمایه‌ی اجتماعی همچون اعتماد ، سازمانها ، فداکاری ، مهربانی ، اتحاد ، همدستی ، آرمان مشترک در یک توده و جستارهای دیگر نیز سخن بمیان آمده است.
همچنین از این گله شده که سرمایه‌ی اجتماعی ایرانیان ناچیز است. چنانکه در جدول سازمانهایی که به اندازه‌گیری این سرمایه می‌پردازند (همچون لگاتوم) از اعداد و آمارهای آن هویداست.
در آنجا گفته شده : سرمایه‌ی اجتماعی آن داراییِ نادیدنی است که یک توده را توانا می‌گرداند با هم همدستی کنند ، آرمان مشترک و توانایی کار گروهی داشته باشند و در برابر پیشامدهای ناگوار بتوانند بایستند. همچنین می‌توان گفت : سرمایه اجتماعی «ارزشِ افزوده» ایست که از همبستگی و همدستی میانِ افراد یک سازمان (در اینجا توده) بدست می‌آید.
سرمایه‌ی اجتماعیِ یک توده را می‌توان «موجودی حساب» او در نظر گرفت که در طی قرنها ، هزارها واریز و برداشت از آن انجام گرفته. یک توده‌ای اگر باهم دادگرانه رفتار کرد ، نیکوکاریها ، فداکاریها ، از خود گذشتگیها و جانفشانیها کرد ، در واقع به حساب سرمایه‌ی اجتماعی واریز کرده و به اندوخته‌ی اعتماد ملی و اتحاد و دوستیها افزوده و اگر به هم ستم کرده رفتارهای ناستوده دریغ نکردند ، دروغ گفتند و به آرمان (=ایده‌آل) ملی بی‌اعتنایی ‌کردند از آن حساب برداشت کرده و از موجودی ـ اعتماد ملی ـ کاسته‌اند.
همچنین گفته شده : مردمی که سرمایه‌ی اجتماعی چشمگیری دارند کسانیند که خودخواهیها را مغلوب ساخته و نیکرفتاری و نیکی پیش گرفته‌اند. به سخن دیگر یک مردمی با بدیها و خودخواهیها نمی‌توانند به سرمایه‌ی اجتماعی قابل توجهی دست یابند. از اینرو درست گفته شده که اساس موضوع سرمایه‌ی اجتماعی «نیک‌رفتاری» است. چه ، این نیکان و پاکدلانند که در هر کاری سود توده و کشور را در نظر دارند.
در آن دفتر به چاره‌ نیز پرداخته شده و حقایقی بمیان آمده است :
از جمله از این مشاهده و آزمایش بهره گرفته شده که توده‌هایی که سرمایه‌ی اجتماعی آنها چشمگیرست ، از دیرباز سازمانهای نیکوکار نیرومندی پدید آورده و از این راه کوشیده‌اند یاور یکدیگر باشند و نتیجه‌ی همین یاوری و همدستی ، در ایشان اعتماد پدید آورده و اعتماد نیز در جای خود به یاوری و همدستی بیشتر انجامیده.
از این بررسیها ، آرزوی ما همیشه این بوده که هم‌میهنان ما نیز در پدید آوردن چنین سازمانهایی کوشا باشند. جای خشنودی و مایه‌ی شادمانی است که این روزها با یکی از این سازمانهای بی‌ادعا ولی نیکوکار و بسیار سودمند آشنا شدیم.
در ویدئوی زیر کوششهای این نیکوکاران دیده می‌شود. ما امیدمندیم از اینگونه خبرهای خوش پیاپی بشنویم و بشنوانیم.
Forwarded from Downloader video YouTube Instagram
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
Forwarded from انجمن کتاب سودمند
✴️سخن کوتاهی در پیرامون معنی میهن‌پرستی

🖌 احمد کسروی

كسانی می‌آیند و با من گفتگو كرده چنین می‌گویند : «من معنی میهن‌پرستی را نفهمیدم. این كوه و زمین و دره چه پرستش دارد؟!..». دیگران بسخن رنگ فلسفه داده و چنین می‌گویند : «همه‌ی مردمان یكی هستند. برای چه من با فلان كرمانی هم‌میهن باشم و با فلان بغدادی نباشم؟!..». برخی هم از راه مذهب پیش آمده چنین ایراد می‌گیرند : «میهن‌پرستی بت‌پرستیست. ما باید خدا را بپرستیم نه میهن را».

اینها نمونه‌ی دیگری از ندانستن حقایق زندگانیست. اینها «میهن‌پرستی» می‌شنوند و معنای آن را نمی‌دانند. باید گفت : میهن تنها این كوهها و دره‌ها و این سرزمین نیست. میهن به یك معنی مهمتر دیگری می‌باشد.

ما چون می‌گوییم : میهن‌پرستی مقصودمان بیش از همه آن پیمان همدستی است كه یك توده باید داشته باشند. بیست ملیون مردم كه در یكجا زیست می‌كنند و یك توده‌ای تشكیل داده‌اند اینها در حقیقت پیمان باهم بسته‌اند كه در پیشرفت دادن بكارهای زندگانی و ایستادگی در برابر سختیها همدست باشند و در سود و زیان و اندوه و خوشی باهم شركت كنند. مثلاً اگر راهزنانی در كرمان پیدا شدند از آذربایجان و خوزستان و گیلان و دیگر جاها سپاه برای دفع آنها بفرستند و نگویند بما چه ربطی دارد؟!.. همچنین اگر دشمنی از سوی گیلان رو نمود از همه جا بجنگ آنان شتابند و نگویند ما چه كار داریم؟!.. اگر در گوشه‌ای از كشور خشكسالی رخ داد و مردم دچار گرسنگی گردیدند ، یا در شهرهایی زمین‌لرزه افتاد و ویرانیها پدید آمد ، یا بآبادیهایی سیل آمد و آسیبها رسانید ـ در همه‌ی اینها از همه جا بدستگیری برخیزند و خود را در زیان و آسیب شریك شمارند و كناره‌گیری ننمایند.

یك چنین پیمانی در هر توده‌ای هست و اساس توده همین پیمان می‌باشد. ما از «میهن‌پرستی» پیش از همه این معنی را می‌خواهیم ، و شما می‌بینید كه یك معنای بسیار مهم و گرانمایه‌ای می‌باشد ، و اینكه نام «میهن‌پرستی» می‌گزاریم برای آنست كه این میهن ، یا این سرزمین خانه‌ی ماست ، و گهواره‌ی پرورش ماست ، سرچشمه‌ی زندگانی ماست ، چنانكه شرح دادیم اساس دارایی این سرزمین می‌باشد.[1] اینست باید به نگهداری آن كوشیم ، باید نخستین مادّه در آن پیمان نگهداری این سرزمین باشد. زیرا اگر این سرزمین را از دست دهیم آواره و سرگردان خواهیم بود. به بردگی و زیردستی بیگانگان خواهیم افتاد.[2] زبون و خوار گردیده كم‌كم نابود خواهیم گردید. اینست آن را «میهن‌پرستی» می‌خوانیم. مقصود از پرستش در اینجا «خدمت» می‌باشد. «پرستیدن» در فارسی بمعنی خدمت كردنست.[3]

آنان كه می‌گویند : «این كوه و زمین و دره چه پرستشی دارد؟!..» این معنی را نمی‌دانند. از آنان باید پرسید : مگر شما نمی‌خواهید در این جهان زندگی كنید؟!.. مگر نمی‌خواهید با كسانی همدست باشید؟!.. مگر نمی‌خواهید این آب و خاك را كه سرچشمه‌ی زندگانی شماست نگه دارید؟!.. میهن‌پرستی یا میهن‌دوستی ، هر نام دیگری كه بگزارید همینهاست. این وظیفه‌ی مردانگی هر كسیست كه در این راه با دیگران همدستی كند و كوشش دریغ نگوید.

امروز زندگانی بسیار سخت گردیده و توده‌ها با یكدیگر بر سر خاك و زمین سختترین نبرد را می‌كنند. این جنگ و خونریزی كه امروز در جهان می‌رود همه برای زمین است. شما نیز ناگزیرید بی‌پروایی ننمایید و بنگهداری سرزمین خود بكوشید. ناگزیرید در اندیشه‌ی آینده‌ی خود و فرزندانتان باشید.

كسی نمی‌گوید شما بزمین سجده كنید ، یا در برابر این كوهها و دره‌ها بایستید و گردن كج گردانید. پرستش باین معنی را كسی از شما نمی‌خواهد. مقصود نگهداری كشور است كه اگر نكنید سرنوشتتان جز بندگی و زیردستی نخواهد بود. اگر نكنید نه تنها در پیش مردم ، در نزد خدا نیز شرمنده و روسیاه خواهید بود.

اینكه می‌گویند : «چرا من با فلان كرمانی هم‌میهن باشم و با فلان بغدادی نباشم[؟]» پاسخش اینست : فلان بغدادی از ما جدا می‌باشد و با ما پیمان همدستی ندارد. اگر بغدادیان نیز با ما همدست گردند و بتوده‌ی ما درآیند هم‌میهن ما شمرده خواهند گردید.

ببینید چگونه ‌این حقایق تاریك مانده و دسته‌ی انبوهی اینها را نمی‌دانند. سالها در این سرزمین با خوشی بسر برده و از نعمتهای خدادادی آن بهره یافته‌اند بی‌آنكه بدانند این خوشیها از كجاست و این نعمتها از چه سرچشمه می‌باشد بلكه از نادانی و ناآگاهی چنین پنداشته‌اند كه این خوشیها همیشه تواند بود ، و بی‌آنكه بكوشند و نگه دارند همیشه تواند ماند.

انبوهی از آنان نه تنها خود اندیشه‌ی این چیزها را ندارند و بكوششی در این راهها برنمی‌خیزند از كوششهای دیگران نیز جلو می‌گیرند و گستاخانه زباندرازیهایی می‌نمایند.
(پرچم روزانه شماره‌ی 54)
👇
Forwarded from انجمن کتاب سودمند
[1]ـ در نوشتارهای پیشِ روزنامه ، سخن از سرچشمه‌ی دارایی (=ثروت) یک کشور رفته و بدینسان اهمیت سرزمین یک مردمی آشکار شده بود.
[2]ـ یک گواه این سخن ، حال فلسطینیان است.
[3]ـ پرستار از همین ریشه و به معنی خدمت‌رسان است.
Forwarded from انجمن کتاب سودمند
✴️ میهن و استقلال آن

حوادث مهمی که در شهریور ماه در ایران رخ داد من در آن هنگام بسفر رفتم. حال مردم و بیگانگی‌هایی که در برابر پیشامد از آنان دیدم نه چیزیست که بزودی فراموش کنم. رفتار روستاییان و راهزنیهای آنان بماند. در شهرها صد بی‌پروایی از مردم دیدم. در شیراز ملای بنامی در خانه‌ی خود چند تنی را گرد آورده با آنان چنین می‌گفت : «ما از خارجه می‌ترسیدیم که می‌آیند و به قبور مسلمین هتک احترام می‌کنند. دولت گذشته قبرستانهای ما را کند و سنگهای آنها را در خیابانها بزیر پا انداخت و ما دیگر چه ترسی از آمدن خارجه داریم؟!.» ببینید چه چیز بی‌اهمیتی را بهانه ساخته مردم را از علاقه‌مندی باستقلال کشور بازمی‌داشت. این یک نمونه‌ایست و هزارها مانند این در توده موجود است.

این حال بی‌علاقگان است. اما علاقمندان ، آنها را نیز راهی در پیش رویشان نیست. پاشیده و پراکنده هر چند تنی باندیشه‌ی دیگری می‌پردازند.

از اینها گذشته ، ‌آیا می‌توان پنهان داشت که امروز در این کشور دسته‌های چندی دشمن این توده‌اند و نابودی آن را می‌خواهند؟!.. آیا می‌توان پنهان داشت که گروهی در این کشور می‌زیند و همیشه بدخواه آن می‌باشند؟!
اینها را نمی‌گویم که شما نومید گردید. می‌گویم که آگاه شوید. اینها دردهاست و باید بچاره کوشید. چاره‌ی اینها در دست ماست. ما اگر پاکدلی را با غیرت و همت توأم گردانیم باین دردها درمان خواهیم کرد.
...
آن دسته که بکشور بی‌علاقگی نموده خود را کنار می‌گیرند عاقبتِ بسیار تلخِ رفتار خود را نمی‌فهمند. ما باید بایشان بفهمانیم. باید بفهمانیم که چون بیگانگان بکشور دست یافتند شما خوارتر از مردم جهود شوید[1] : کشاورزی را از دستتان درآورند ، درهای بازرگانی را بروی شما بندند ، حق تأسیس کارخانه بشما ندهند ، شغلهای آبرومند را همچون پزشکی و مهندسی و آموزگاری و داوری و وکیلی از شما دریغ دارند. همچون بندگان شما را جز بکارهای پست و پررنج راه ندهند. اینست نتیجه‌ی آزاد نبودن و استقلال نداشتن.

اینها حقایق است و اثر خود را خواهد کرد. از این گفته‌ها احساسات بیدار خواهد شد. زبانهای بدخواهان کُند خواهد گردید ، درمیان توده هواخواهان جانفشان پدید خواهد آمد. همان روستاییان که امروز هیچی نمی‌دانند ، همان بازاریان که صد بی‌پروایی می‌نمایند ، از میانشان مردان بافهم و پایدار بسیار پیدا خواهد شد.
امروز چه باید کرد؟ ص 26 (1320)

[1]ـ آن روز جهودان (یا سپس یهودیان) سمبُل آوارگی و خواری بودند ، امروز فلسطینیان همان حال را دارند. فردا نوبت کدام توده خواهد بود؟!..
 ای ایرانیان ، تا زمانی که توده‌ای همه چیز زندگانی را بازیچه و شوخی پندارد ، تا روزی که ناتوانی و درماندگی خود را درنیابد ، تا هنگامی که خود را از اندیشه‌های مالیخولیایی نرهاند و درپی چاره نباشد ، این سرنوشت گریزناپذیر است. آینده‌ی ایران نیز بیمناک می‌نماید.
امروز هنوز آن روز نیامده که بتوان به دادگری و نیکخواهی جهانیان و سازمانهای جهانی امید بست. چنان روزی هنوز دور می‌نماید. هنوز زورورزی و آزمندی بر میدان سیاست جهانی فرمانرواست.
✴️ کتاب «اکنون و آینده ما راست»

« ...این کتاب ما را از «سرگرم» گردیدن به گذشته‌ها بازمی‌د‌ارد. ولی در همان حال هوادار جستجوهای تاریخی است. این کتاب فرق سرگرم گذشته‌ها شدن را با بررسی تاریخی بما یاد می‌دهد.

در این کتاب خواننده‌ی باریک‌بین درمی‌یابد که کسروی تیرهای نکوهشش نه تنها یک رشته بلکه‌ همه‌ی «یادگارهای دوره‌ی زبونی» را نشانه گرفته است. کسروی در نوشته‌هایش بویژه در اینجا سخت نگران «سستی خردها» و «پستی خردها»ی ایرانیانست. این را از هر آسیبی زیانمندتر می‌داند.

کتاب پس از آنکه سستی و پستی خردها و انگیزه‌های آن را آشکار می‌گرداند ، بیش از همه درپی چاره‌جویی به «آسیب خردها» است.

اینک یک نمونه از آن :
«ما بيش از همه با خردها كار داريم و همی‌كوشيم كه آنها را بتكان آوريم و چون صوفيگری گذشته از آنكه آيين زندگانی و رفتار و كردار شرقيان را آلوده نموده آسيبهايی نيز بر خردها رسانيده و اين آسيبها چون از روبرو (مستقيم) نبوده با از ميان رفتن صوفيگری و صوفيان برداشته نمی‌شود اينست ناگزيريم از پايه و بنيادِ صوفيگری گفتگو بميان آورده بآن آسيب خردها چاره بينديشيم بعبارت بهتر بايد همه‌ی بيخرديهای صوفيان را هرچه گشاده‌تر و روشنتر نشان بدهيم تا خردها بجای خود بازآيد».


در همین کتاب و نیز در جاهای دیگر او دوره‌ی مغول را در تاریخ ایران ، دوره‌ی جدا و پرزیان و خواری‌آوری می‌داند و بارها به این نکته از راههای گوناگون در‌آمده نشان می‌دهد که براستی اندیشه‌ و خرد ایرانی پس از این دوره که تا زمان مشروطه می‌کِشد ، کمتر زمانی والایی یافته و همیشه مایه‌ی خواری و زبونی ایرانیان بوده.

تکه‌های بسیاری از نوشته‌های کتاب ، پنجره‌ی تازه‌ای را در برابر دیدگان خواننده می‌گشاید و ایشان را سخت به اندیشه فرومی‌برد. این هم نمونه‌ای دیگر :
«کاش مغولان به آن کشتارهای خونخوارانه‌ی چهارساله‌ی چنگیزخان ... بسنده می‌کردند و دیگر این روی نمی‌داد که بار دیگر لشکرکشی کرده و به ایران دست یافته بنیاد فرمانروایی در اینجا بگزارند.
آن گزند و آزار که از فرمانروایی ترکان و مغولان در ایران پدید آمده از تاخت و تاز و کشتارهای آنان پدید نیامده است ، این تاختها و کشتارها در یکی دو قرن یا بیشتر جبران شدنی بود ولی آن گزندها که از فرمانروایی و چیرگی آن بیگانگان پدید آمده جز در قرنهای درازی جبران نشدنی است».


این سخن ما را سخت به اندیشیدن وامی‌دارد. اگر ویرانی شهرهای آباد و کشته شدن ملیونها زن و مرد و بچه‌ی ایرانی و به اسارت رفتن انبوه دیگری را در یک کفه‌ی ترازو گزاریم ، او در کفه‌ی دیگر چه خواهد ‌گزارد که سنگینی ‌کند؟!. از رهگذر فرمانروایی مغولان چه گزندهایی پدید آمد که جز در سده‌های بسیار جبران نمی‌شود؟!.

اندک اندیشیدنی خواست نویسنده را روشنتر می‌گرداند. بعنوان نمونه چون به تاریخ بازنگریسته و مثلاً مردم آلمان را بدیده ‌گیریم که در سده‌ی بیستم دو شکست سخت پیاپی خورده ولی بار دیگر از ویرانه‌ها بپا خاسته و بزرگی و شکوه خود را بازیافته‌اند درمی‌یابیم که چیزی هست که ویرانیها و کشتارها را جبران می‌تواند و اینست که بزرگترین ارج را او دارد.

بیاد می‌آوریم در کتاب در راه سیاست یک عنوان گفتار اینست : شایندگی والاتر از نیروست. «بلکه می‌باید گفت : شایندگی پایه‌ی نیروست». آری ، شایندگی یا رشد سیاسی یا همبستگی و آرمان مشترک داشتن گرانمایه‌ترین داشته‌ی یک توده است.

همینکه کتاب را بخوانید خواهید دانست که او به بنیادی‌ترین انگیزه‌های پس‌ماندگی ایرانیان می‌پردازد و همه‌ی کوششش بر اینست که ایرانیان شایندگی خود را بازیابند و آن « آسیب خردها» را جبران سازند. ...»
👆
✴️ شکست سخت جمهوریخواهان

در این کانال ما به اخبار جهان و بویژه کوششهای سیاسی کشورهای دیگر بسیار کم پردازیم. علت روشن است. در جایی که توده‌ی ما خود در گرفتاریهای بیشمار غرق است ، بیش از همه باید به آن زمینه‌ها بپردازیم. ولی چون دولت آمریکا با همدستی اسرائیل بخاک کشورمان حمله کرده و آسیبها به کشور زدند و اینها بیش از همه از زمانی آغاز شد که ترامپ در برجام پیمانشکنی کرد و در برابر ایران به زورگوییها برخاست و به توده‌‌ی ایران توهینها کرد ، اینست اینگونه اخبار پروای ویژه‌ای می‌طلبد و ما در چنین جاهایی ناگزیر از داوری‌ایم.

سپاس خدا را که تاس این دروغگوی نیرنگباز ماههاست از پشت بام افتاده و صدایش را همه شنیده‌اند. در آمریکا نیز دوستاری او کاهش بسیار یافته و مردم از چند سو از سیاستهای او ناخشنودند.

در کار انتخابات مجلس سنا و نمایندگان آمریکا یکی از شگفتترین بردهای دمکراتها / باختهای جمهوریخواهان ، نمایندگی سنای ایالت تگزاس بود. در آن انتخابات نماینده‌ی دمکراتها ، جیمز تالاریکو ، این جوانی است که سخنانش را در کلیپ بالا می‌شنوید. گذشته از آنکه همچشم جمهوریخواه او یک تبلیغ انتخاباتی شیادانه‌ای بدستیاری هوش مصنوعی بضد او ساخته پراکنده بود ، رئیس‌جمهور آمریکا نیز به او سخت تاخته به سخنانش اتهام «توهین به مسیح» بسته بوده تا انتخابات بسود همحزبیش بسر آید.

با اینهمه چنانکه یاد کردیم ، مردم آمریکا سرانجام رئیس‌جمهورشان را شناختند و نشانه‌ی آن که نتیجه‌ی همین انتخابات است ، سیلی سختی بگونه‌ی جمهوریخواهان بشمار می‌آید. از ایالت تکزاس همیشه نمایندگان جمهوریخواه به سنا راه می‌یافتند. تالاریکو نخستین نماینده‌ی دمکرات سنا از تکزاس در صد سال گذشته است.

در این سخنرانی تالاریکو به اتهام «توهین به مسیح» بدینسان پاسخ می‌دهد.

«رئیس‌جمهور ایالات متحده همین حالا گفته است که من به عیسا توهین کرده‌ام.
می‌خواهید بدانید چه چیزی به عیسا توهین می‌کند؟
اینکه بیماران را از خدمات درمانی محروم کنیم و هم‌زمان مالیات میلیاردرها را کاهش دهیم.
می‌دانید چه چیزی به عیسا توهین می‌کند؟
اخراج بیگانگان (مهاجران) و جدا کردن نوزادان از مادرانشان.
می‌دانید چه چیزی به عیسا توهین می‌کند؟ بمباران دانش‌آموزان بی‌گناه در ایران و فرستادن مردان و زنان شجاع کشورمان برای مردن در یک جنگ بی‌پایان دیگر.
می‌دانید چه چیزی به عیسا توهین می‌کند؟ پنهان کردن اسناد مربوط به پرونده‌ی اپستین (Epstein) و سپس خودداری از پیگرد قضایی حتا یک نفر در آن پرونده‌ها.
...
عیسا به ما آموخت که همسایگان خود را مانند خویشتن دوست بداریم. او به ما آموخت که اراده‌ی خدا همان‌گونه که در بهشت است ، بر زمین نیز تحقق یابد. آیا می‌توانیم تصور کنیم که در بهشت جنگ وجود داشته باشد؟ آیا می‌توانیم تصور کنیم که در بهشت تعصب و نفرت‌پراکنی وجود داشته باشد؟آیا می‌توانیم تصور کنیم که در بهشت فقر وجود داشته باشد؟ پس چرا اجازه می‌دهیم این چیزها در زمین وجود داشته باشند؟
...
عیسا فقیر بود ، اما ترامپ ثروتمند است. عیسا فروتن بود ، اما ترامپ قلدر و زورگوست».
در زیر دفتر «گفت و گو» یا «اوستا رجبعلی دین یاد می‌گیرد» را که به کوشش یکی از دوستان گویا گردیده بخوانندگان ارمغان می‌کنیم.
👇
در زیر یک رشته از سخنرانیهای ملایان آمده که بستگی به دفتر «گفت و گو» دارد. در همه‌ی آنها این دستور بی‌پرده‌ی قرآن نقض شده است که می گوید : اگر به اندازه‌ی ذره ای بدی کنید کیفرش را خواهید دید.
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
در دفتر گویای «گفت و گو» (بالا) سخنی از امامزاده داوود رفته است. ویدئوی بالا و این نوشتار ما چون به این گفت و گو بستگی دارد اینجا می‌آوریم.
✴️ ترور کسروی و تاوان اجتماعی آن

🔸بخش1 از 2

کوشاد تلگرام : نوشتار زیر با عنوان «آیا ایران قربانی ترور کسروی شده است…؟! / ترور کسروی و تاوان اجتماعی آن» درباره‌ی همبستگی میان بدبختیهای کنونی ایران و ترور احمد کسروی نوشته شده و ما تاکنون در دو کانال تلگرامی دیده‌ایم. از نویسنده سپاسمندیم و بجا دانستیم به چند نکته در این نوشته‌ی اشاره کرده سخنانی بیفزاییم. او می‌نویسد :

«در خاطرات آیت الله مستجابی چنین آمده است:

«در نجف حین تحصیل با نواب صفوی آشنا شده بودم. با سید مجتبی نواب صفوی قرار گذاشتیم که بیاییم تهران با احمد کسروی و چند تا از علمایی که بعد از مشروطه منحرف شده بودند بحث و مناظره کنیم. آمدیم ایران با آشیخ باقر کمره‌ای بحث کردیم. اطراف این شیخ را کمونیست‌ها گرفته بودند. بعد از چند روز بحث قانع شد. دیگران هم به همین منوال، خیلی زود راه افتادند اما کسروی نه.

روزی که برای بحث رفتیم سراغ کسروی هر سه نفر ما را یک لقمه کرد. آدم کارکرده و بسیار باسوادی بود. وکیل هم بود. با همه آن حرارتی که نواب صفوی و ما داشتیم، ما را یک لقمه کرد. یاران نواب چند تا جلسه دیگر هم گرفتند و بعد دیدند فایده ندارد و حریفش نمی‌شوند. بالاخره رفتند و او را کشتند.
بار اول که نواب اقدام کرد کسروی کشته نشد. بار دوم سید حسین امامی کار را تمام کرد. در راهروی دادگستری۲۴ضربه چاقو بهش زد و البته چند تایی هم گلوله»
 
این چند خط بخش تلخی از تاریخ عبرت آموز معاصر ماست که نشان می دهد ما چه راه سختی از اعماق تصلب تا به امروز پیموده‌ایم.

اما تاسف بار تر از عمل ترور که توسط چند متعصب خشونت طلب رخ داد واکنش جامعه و رفتار خواص پس از قتل کسروی بود.
 
فردای واقعه برخی علماي نجف‌ به تهران تلگراف زدند و خواستار آزادی فوری عاملان ترور شدند. كاشاني و دیگر حامیان معنوی فداییان اعلاميه پخش كردند که درصورت محاکمه ضاربین دست به اقدامات جدي و اساسي خواهند زد.
 
دادگستری(بعنوان نماینده دستگاه سلطنت) علاوه بر اینکه راپورت زمان و مکان دادگاه کسروی را به فداییان داده بود، هیچ محافظتی از کسروی نکرد. چندی پس از ترور هم تحت فشار علما طی یک دادگاه نمایشی حکم به برائت فدائیان داده شد و برادران امامی آزاد شدند.
 
بازاریان ثروتمند علاوه بر اینکه وثیقه کلانی برای آزادی قاتلین مهیا کردند در خيابان نقل و شيريني پخش كردند‌ و گوسفند سر بريدند. بخشی از عوام و طبقات سنتی هم تعداد زیادی سند برای آزادی برادران امامی به دادگستری بردند.
 
اما تاسف بارتر از همه واکنش روشنفکران بود!

جز اندک مقاله‌هایی در روزنامه‌های چپ‌گرا، قتل کسروی با سکوت محض رسانه‌ها، سکولارهای روشنفکر و نواندیشان مذهبی و حتی ملی گرایان مواجه شد. قتل یک پژوهشگر، زبان شناس و مورخ ملی گرا، اندیشمند خردگرا و منتقد نظام فکری ـ فرهنگی معیوب ایران(و نه صرفا نظام مذهبی) [آخرین و بزرگترین و عمیق ترین مصلح اجتماعی ایران] که اتفاقا معتقد به زدودن بددینی ها بود در سالهایی که بانگ مشروطه خواهی، حکومت قانون و نوگرایی ملی و مذهبی در هر محفل روشنفکری بلند بود نمی‌توانست بدون تاوان باشد.

تاوان این سکوت و همراهی را جریان روشنفکری و کل جامعه ایران بعدها با ضرباتی که از واپس گرایان خورد به سختی پرداخت کرد. برای جامعه ایران نیز سکوت در برابر حذف روشنفکران به رویه‌ای مرسوم بدل گشت و روشنگری به خاموشی گرایید.
 
پی نوشت:

ما ایرانیان از این حجم مصیبت و فاجعه که این سالها بر این ملک و ملت رفت بهت زده‌ایم. به واقع ما چه گناه بزرگی کرده‌ایم؟ ما چه حق عظیمی را ناحق کرده‌ایم؟ در پیشگاه تاریخ کدام وقت سوی حقیقت ایستاده‌ایم؟»

 
کوشاد تلگرام : در اینجا نویسنده سخنانی را در میان گیومه ( " " ) آورده ، چنان که خواننده می‌پندارد نوشته‌ی خود کسروی است. در حالی که نویسنده خواسته راه چاره به دردهای ایران را با «نقل به معنی» از نوشتارهای کسروی در یک پاراگراف بگنجاند. ولی باید گفت این شیوه‌‌ی نقل از نوشته‌های کسروی نتیجه‌ی درستی بدست نمی‌دهد. زیرا کسروی برای بازنمودن هر حقیقتی چند صفحه دلیل و مثال می‌آورد تا زمینه روشن گردد. گذشته از این ، چون در هر زمینه باورهای باطل فراوانی هست ، ناچار هنگام روشن گردانیدن حقایق ، با باورهای زیانمند در آن زمینه هم به نبرد برخاسته به برانداختن آنها می‌کوشد. شیوه‌ی نویسش او چنینست که نبرد با گمراهیها و بازنمودن حقایق زندگی را دو روی یک کار می‌داند و در هر زمینه به هر دو می‌پردازد. زیرا بازنمودن هر یک از آن دو وجه به تنهایی تأثیر چندانی ندارد. هنگامی که این ویژگیها را از نوشته‌ی او بزداییم و در یک پاراگراف بگنجانیم آن ارج و تأثیر را از آن خواهیم گرفت.
✴️ ترور کسروی و تاوان اجتماعی آن

🔸بخش 2 از 2


کوشاد تلگرام : ما از اینکه نویسنده احساسات پاک نشان داده سپاس می‌گزاریم و از افسوسهایی که خورده افسوسمندیم. لیکن چنانکه گفتیم ناچاریم در دو زمینه سخنانی بیفزاییم. نخست می‌پرسیم : از چه رو «تاسف‌بارتر از همه واکنش روشنفکران بود!»؟! نویسنده‌ی کتاب «قتل کسروی» و برخی دیگر که به این نکته اشاره کرده‌اند علت را بازننموده‌اند. در حالی که علت این ، خود درخور جستجو و اندیشه است.
آری ، جای صد افسوس است که چنین شد. جای افسوس است که ارتجاع دانست که می‌تواند به هر وحشیگری دست بزند و نیرویی جلوگیرش نیست.

 آری ، سه ماه و نیم پس از آن ترور وحشیانه که لکه‌ی ننگی در تاریخ کشور بود ، در نخستین انجمن نویسندگان ایران در خانه‌ی فرهنگ شوروی ، که 78 تن از نویسندگان و شاعران ایرانی گرد هم آمدند ، کمترین سخنی از این قتل بمیان نیامد و بخاموشی برگزار شد (4 تا 13 تیرماه 1325). صادق هدایت که از اعضای هیئت مدیره بوده بدوستش شهید نورایی چنین نوشته :

«... انجمن فرهنگی ایران و شوروی ، کنگره‌ی نویسندگان درست کرده و دو ، سه روز است که در آنجا هستم. مخصوصاً دیروز به قدری بغل گوشم شعر خواندند که هنوز سرم گیج می‌رود».


تنها از این کنگره نیست که فهمیده می‌شود برجستگان توده‌ی ایران سرگرم چه‌ها بوده‌اند. در حکومت محمدرضاشاه نیز از این دسته که انتظار می‌رفت اندیشه‌های مردم را روشن کنند و راهنماشان باشند ، کارهایی سراغ داریم که جز بیهوده‌کاری و تباهی نبود. از آنان جز یک خروار دفتر شعر و رمان یا نوشتارهایی در ستایش عرفان و مثنوی و قلم‌فرسایی با عنوان «حافظ شناسی» یا سخن راندن از فیلسوفان یونان و فلسفه‌ی آنان را شرح دادن ، کوشش ارجداری بجا نمانده. جز چند تن انگشت شمار ، از آن دیگران کاری دیده نشده که بتوان گفت مردم را با یک رشته حقایق ارجداری که هر توده‌ای باید بداند آشنا کرده‌اند.

شما از اینجا پی به آن برید که برجستگان کشور به چه کارهایی سرگرم و خود تا چه اندازه از حقایق دور بودند. پرداختن به بدآموزیهایی مانند ادبیات آلوده و قافیه جفت کردن ، مثنوی کاوی ، درباره‌ی مناقب شاعران قلمفرسایی کردن ، دیوان حافظ را برای یافتن یک معنی خردپذیر زیر و رو کردن و همچنین به فلسفه‌ی یونان و رمان پرداختن ، خرد این دسته را از کار انداخته بود.

ببینید یک دسته از اینان همزمان کسروی بودند و در آن زمان یک پاسخ خردپذیر به سخنان او ندادند بلکه 90 درصدشان خاموشی گزیدند. ولی ده سال بیش یا کم ، پس از کشته شدن او ، آغاز کردند به بدزبانی ازو. باز کاش سخن تازه‌ای و ایراد تازه‌ای پیش کشیده دلیل برای سخنانشان می‌آوردند. همه به هو و غوغا پناه آوردند که به مفاخر ما توهین کرده و به پرتگوییهایی از اینگونه پرداختند.

 در جایی که پیش افتادگان و برجستگان توده به چنان بیهودگیها می‌پردازند از مردم عادی چه می‌توان چشم داشت؟!

آخرین نکته‌ای که می‌خواهیم یاد کنیم بازپسین پاراگراف نوشتار است. در آنجا نویسنده چنین می‌نویسد :

«گفتنی است علت عدم حمایت دستگاه سلطنت از کسروی این بود که وی همان قاضی بود که حکم به رفع تصرف رضاخان از املاک مردم حاشیه تهران داد و رییس دادگستری رضاشاه برای خوش خدمتی او را منتظر خدمت کرد اما کسروی در پایین این حکم نوشت : من منتظر خدمت نمی‌مانم ، این خدمت است که باید منتظر من بماند!
و اکنون بیش از هفتاد سال است که خدمت منتظر یک کسروی مانده است…!»

  سخن نویسنده در اینجا روشن نیست. آیا خواست او هواداری از کدام دستگاه سلطنت است : رضاشاه یا محمدرضاشاه؟! درباره‌ی رفتار هر کدام از این دو دستگاه گفتنی بسیار است.

نویسنده به داستان اوین و نتیجه‌های آن اشاره می کند که کسروی در زندگانی من آنها را آورده است. کوتاهش اینست که رضاشاه می‌خواست ده اوین را از دست روستاییان آنجا درآورد. آنها به دادگستری «تظلم» کردند. در آن زمان کسروی رئیس کل محاکم بدایت تهران بود. رای به سود روستائیان اوین داد. این کار خشم دربار و پیش و بیش از آن خشم داور وزیر (نه رئیس) دادگستری را برانگیخت و از اینرو کسروی را منتظر خدمت کردند.
👇
آن یگانه‌مرد زیان بسیاری از این رهگذر کشید. سرانجام دیرگاهی پس از آن توانست پروانه‌ی وکالت بگیرد و به وکالت پردازد. سپس هم امتیاز مهنامه‌ی پیمان را گرفت. در سال دوم آن مهنامه (1313) ، به شعر و شاعری در ایران که حال دیوانگی گرفته بود تاختها برد. از این زمان فروغی نخست وزیر و حکمت وزیر فرهنگ تا توانستند با او دشمنی کردند. فروغی گفته بود :
 
«کسی که می‌خواهد با سعدی و حافظ مبارزه کند باید قوه‌ی بزرگی داشته باشد ...».

 
 چون قانون استادان دانشگاه از مجلس گذشته بود و کسروی نیز بایستی استاد باشد ، حکمت شرط استادی او را پس گرفتن سخنانش درباره‌ی شعر و شاعری گزارد. آن مرد بزرگ از سخنان خود که جز حقیقت نبود بازنگشت و بدینسان از استادی (و بهره‌مندیهای آن) چشم پوشید.

پس می‌بینید که در زمان رضاشاه دشمنی را بیش از همه حکمتها ، فروغیها و داورها و کسانی  می‌کردند که زمینه را برای بزندان افتادن او در آن دستگاه فراهم آوردند (این نیز داستانی دیگر است و در جایی دیگر باید از آن گفت).

 کسانی که با تاریخ معاصر آشنایی دارند می‌دانند که رضاشاه جلو ارتجاع را تا توانست گرفت. در زمان او ملایان پر و بالی نداشتند. نمایشهای خواری‌آور محرم و مانندهای آن ممنوع شده بود. زنان با روهای باز به توده درآمدند. چنان شده بود که ملایان «دوره‌ی روحانیت را خاتمه یافته» دانسته بسیاری از آنها رخت ملایی را کنار گزاردند. در همان کتاب «قتل کسروی» به این زمینه خوب پرداخته شده.

ولی شهریور 1320 آغاز دوره‌ی بدبختی در ایران بود. ملایان را «کمپانی خیانت» پیش آورده نیرو دادند. (کتاب دادگاه دیده شود). محمدرضاشاه برای بدست آوردن زور بیشتر در فرمانروایی بوارونه‌ی پدر با ملایان مماشات کرد و بدینسان به آنان وامدار بود (دفتر دولت بما پاسخ دهد دیده شود). دستگاه سلطنت با چنان سیاستی چگونه می‌توانست از کسروی هواداری کند؟!

پایان