پایگاه : بسیاری با نام احمد كسروی آشنایند ولی كمند كسانی كه به ژرفای اندیشه‌های او پی برده باشند. علت این دو چیز میباشد :
از یكسو خواندن انبوهِ نوشته‌های او (بیش از شصت جلد كتاب ـ نزدیك به سیزده هزار صفحه) كار آسانی نبوده بویژه كه بیش از نیمی از آنها چه در زمان شاه و چه در حكومت ملایان غدغن بوده و از دسترس مردم دور نگاه داشته شده.
از دیگرسو دشمنان اندیشه‌های او با غرض‌ورزیها ، پا به روی حقایق گزارده و با تحریفهایی كوشیده‌اند ذهنها را درباره‌ی او تاریك گردانند. با راه انداختن این پایگاه می‌خواهیم كتابها و نوشته‌های او را در دسترس خوانندگان بگزاریم تا ایشان خود مستقیماً بخوانند و خود داوری كنند.
برخی واژه‌ها را برای تازه آشنایان شرح داده‌ایم :
آیین : نخستین كتابیست در زمینه‌های اجتماعی از احمد كسروی در دو بخش كه بخش یكم آن در زمستان سال1311 چاپ گردید. مغز سخن در این كتاب درباره‌ی اروپاییگری است.
اروپاییگری : در ستایش غرب راه گزافه پیمودن و پیروی بی‌چون و چرا از ایشان كردن است.
پیمان : نام ماهنامه‌ایست كه كسروی در 1312 بنیاد گزارد و تا خرداد 1321 منتشر می‌گشت.
پرچم : نام روزنامه‌ای است كه كسروی و یارانش در بهمن 1320 بنیاد گزارد ولی در آذرماه 1321 همراه دیگر روزنامه‌ها بازداشت شد. سپس به شكل نیمه‌ماهه در سال 1322 منتشر گردید ولی پس از دوازده شماره بازداشت گردید. سپس در پایان همان سال به شكل هفته‌نامه منتشر گردید كه این بار هم پس از هفت شماره به بهانه‌ی دروغ توهین به اسلام بازداشت گردید.
👇👇👇👇👇👇
✅ pakdini4.mihanblog.com
از یكسو خواندن انبوهِ نوشته‌های او (بیش از شصت جلد كتاب ـ نزدیك به سیزده هزار صفحه) كار آسانی نبوده بویژه كه بیش از نیمی از آنها چه در زمان شاه و چه در حكومت ملایان غدغن بوده و از دسترس مردم دور نگاه داشته شده.
از دیگرسو دشمنان اندیشه‌های او با غرض‌ورزیها ، پا به روی حقایق گزارده و با تحریفهایی كوشیده‌اند ذهنها را درباره‌ی او تاریك گردانند. با راه انداختن این پایگاه می‌خواهیم كتابها و نوشته‌های او را در دسترس خوانندگان بگزاریم تا ایشان خود مستقیماً بخوانند و خود داوری كنند.
برخی واژه‌ها را برای تازه آشنایان شرح داده‌ایم :
آیین : نخستین كتابیست در زمینه‌های اجتماعی از احمد كسروی در دو بخش كه بخش یكم آن در زمستان سال1311 چاپ گردید. مغز سخن در این كتاب درباره‌ی اروپاییگری است.
اروپاییگری : در ستایش غرب راه گزافه پیمودن و پیروی بی‌چون و چرا از ایشان كردن است.
پیمان : نام ماهنامه‌ایست كه كسروی در 1312 بنیاد گزارد و تا خرداد 1321 منتشر می‌گشت.
پرچم : نام روزنامه‌ای است كه كسروی و یارانش در بهمن 1320 بنیاد گزارد ولی در آذرماه 1321 همراه دیگر روزنامه‌ها بازداشت شد. سپس به شكل نیمه‌ماهه در سال 1322 منتشر گردید ولی پس از دوازده شماره بازداشت گردید. سپس در پایان همان سال به شكل هفته‌نامه منتشر گردید كه این بار هم پس از هفت شماره به بهانه‌ی دروغ توهین به اسلام بازداشت گردید.
👇👇👇👇👇👇
✅ pakdini4.mihanblog.com
پایگاه : در ايران بسياري از جوانان مي‌پندارند كه دانستنيها همانست كه در دبيرستانها و دانشكده‌ها ياد گرفته‌اند. مي‌پندارند با همان سرمايه در زندگاني راه روشني در پيش توانند داشت و با دانش و بينش توانند زيست ولي اينها نه راستست. آن جوانان بايد بدانند بسياري از دانستنيهاست كه در دبيرستان و دانشكده نتوان آموخت. دانشمندان جهان همه نيازمندند كه چيزهاي ديگري نيز ياد گيرند.
👇👇👇👇👇👇
✅ kasravi-ahmad.blogspot.com
👇👇👇👇👇👇
✅ kasravi-ahmad.blogspot.com
Blogspot
احمد کسروی Ahmad Kasravi
شرقشناسان،دمکراسی،ادبیات،دین،پیمان،پرچم،احمد کسروی،شیعیگری،صوفیگری،بهاییگری
ویدیوی زیر درباره‌ی تبهکاری صوفیان است. خوانندگان را به خواندن و دیدن گفتار و ویدیوی زیر می‌خوانیم. البته در کتاب صوفیگری با این آلودگی خانمان‌سوز بیشتر آشنا می‌شوید. کتاب صوفیگری و دیگر گفتارهای درباره‌ی صوفیگری را در پستهای بالاتر این کانال توانید گرفت.
کسانی هستند که صوفیگری را تا نیمه راه بدبختی و رسوایی رفته و با راهنمایی خرد یا کسانی خردمند رهایی یافته از آن بازگشته‌اند. از ایشان خواهشمندیم گواهی پاکدلانه‌ی خود را بنویسند و بدانند که از این راه به کسان بسیاری بویژه به جوانان نیکی خواهند کرد و از آلوده گردیدن ایشان جلو خواهند گرفت. صوفیگری را کسانی از نادانی ناچیز و ناتوان می‌پندارند. بدانند که نه چنینست و بویژه در سی و اند سال گذشته همچون غده‌ی سرطانی در توده‌ی ما رشد کرده. بدانند که اگر در جایی هم صوفیگری را آشکاره نمی‌بینند این تواند بود که اندیشه‌های صوفیانه در آنجا رخنه کرده و با شعر و ادبیات و فلسفه و روانشناسی درآمیخته.
✅ یک راز گفتنی.
👇👇👇👇👇👇
کسانی هستند که صوفیگری را تا نیمه راه بدبختی و رسوایی رفته و با راهنمایی خرد یا کسانی خردمند رهایی یافته از آن بازگشته‌اند. از ایشان خواهشمندیم گواهی پاکدلانه‌ی خود را بنویسند و بدانند که از این راه به کسان بسیاری بویژه به جوانان نیکی خواهند کرد و از آلوده گردیدن ایشان جلو خواهند گرفت. صوفیگری را کسانی از نادانی ناچیز و ناتوان می‌پندارند. بدانند که نه چنینست و بویژه در سی و اند سال گذشته همچون غده‌ی سرطانی در توده‌ی ما رشد کرده. بدانند که اگر در جایی هم صوفیگری را آشکاره نمی‌بینند این تواند بود که اندیشه‌های صوفیانه در آنجا رخنه کرده و با شعر و ادبیات و فلسفه و روانشناسی درآمیخته.
✅ یک راز گفتنی.
👇👇👇👇👇👇
Forwarded from پاکدینی ـ احمد کسروی
نمایشهای بیخردانه‌ی صوفیگری. دست‌بوسی؟!..
👇👇👇👇👇👇
👇👇👇👇👇👇
كار يك مردم يا يك توده تنها با گفتن و نوشتن و اظهار عقيده نمودن بجائي نميرسد. اين يكي از گمراهيهاي ايرانيانست كه تنها بگفتن و اظهار عقيده كردن بس ميكنند و اين نمي‌انديشند كه يك رشته انديشه هر چه نيك و سودمند باشد تا باجرا گزارده نشود نتيجه‌اي از آن در دست نخواهد بود و راه اجرا آنستكه يكدسته از مردان بافهم از پير و جوان دست بهم دهند و يك جمعيتي گردند و اراده‌ها را يكي سازند ، و آن وقت رشته‌ی كارها را بدست گرفته آن انديشه‌هاي بلند و سودمند را با دست خود اجرا گردانند.
(پرچم روزانه شماره‌ی 183)
درخت آرزو بار ندارد و در جهان هيچ چيز جز از راهِ كوشش بدست نيايد.
(نيك و بد ص23)
(پرچم روزانه شماره‌ی 183)
درخت آرزو بار ندارد و در جهان هيچ چيز جز از راهِ كوشش بدست نيايد.
(نيك و بد ص23)
دین شناختن معنی جهان و زندگانی و زیستن بآیین خرد است
دین آنستکه امروز ایرانیان بدانند که این سرزمینی که خدا بایشان داده چگونه آباد گردانند و از آن سود جویند و همگی باهم آسوده زیند و خاندانهایی به بینوایی نیفتند و کسانی گرسنه نمانند و دیهی ویرانه نماند و زمینی بی‌بهره نباشد.
دین آنست که امروز توانگران ایران سرمایه‌های خود را در راه کشیدن جویها و پدید آوردن چشمه‌ها و آباد گردانیدن دیه‌ها بکار اندازند که هم این ویرانیها از میان برخیزد و هم هزاران و صد هزاران خاندانهای گرسنه و بینوا از بدبختی رها گردند. دین اینست. از اینست که خدا خشنود خواهد بود.
گفتگو از کشاکش علی و ابوبکر چیست که خدا أنرا خوش دارد و بکسی باین نام مزدی دهد؟!.. اینها را میگوییم تا این آقایان نیز بدانند و معنی درست دین را دریابند....
( کتاب داوری )
دین باین معنی از آنچه دیگران میگویند بسیار جداست. دین باین معنی نچیزیست که یک خردمند نپذیرد ، نچیزیست که نیکخواهان جهان از آن رو گردانند. دین باین معنی خواسته‌ی نیکخواهانست و هر کسی از آنان بیگمان هوادار و پشتیبان این خواهد بود.....
یکی از دشواریها در زمینه‌ی دین ناسازگاری آن با دانشها می‌بود. دین باین معنی نه تنها با دانشها ناسازگار نیست خود همدوش و همگام دانشهاست. دین که یک پایه‌ی بزرگش شناختن جهان و دانستن آمیغهای زندگانیست باید از دانشها سود جوید و هرچه را دانشمندان (از راه آزمایش و جستجو) پیدا کرده‌اند بپذیرد ، و خود پشتیبان دانشها و دانشمندان باشد.
بارها دیده‌ام کسانی بنزد من آمده میگویند : اگر خواست شما اینهاست ، پس چرا نامش را «دین» می‌گزارید؟!.. می‌گویم : ما نامش را دین نگزارده‌ایم. از نخست نامش همین می‌بوده. یا بهتر گویم : دین از نخست همینها می‌بوده و همه‌ی دینها اینها را خواسته‌اند. از این گذشته ، ما در راه نیکخواهی جهان نباید دربند نام باشیم.
خواست ما آنست که در جهان یک راهی از روی دانستن و فهمیدن و پیروی از خرد کردن باز باشد و زندگانی از روی فهم و بینش راه افتد ، و همان پروایی را که امروز مردمان درباره‌ی تندرستی و پزشکی میدارند درباره‌ی نیکی زندگانی و آسایش توده‌ها نیز کنند و نبردی را که با بیماریها می‌نمایند ماننده‌اش را با گمراهیها و بدیها آغازند. اگر پزشکی دانش تندرست زیستن و توانا گردیدنست دین نیز دانش آسوده زیستن و پاک و ستوده بودن و از معنی جهان و زندگانی آگاهی بسزا داشتنست. اگرچه معنی دین از اینکه گفتیم والاتر میباشد و این در زمینه‌ی سنجش با دانشهاست که ما این جمله‌ها را میگوییم.
(پرچم هفتگی شماره‌ی هفتم ، پنجم اردی‌بهشت ۱۳۲۳)
خواست ما از خدا و از دین یک چیز است ، و آن اینکه زندگانی از روی خرد باشد.
زندگانی آدمیان به دو گونه تواند بود : یکی آنکه مردمان معنی جهان و زندگانی را ندانند و هرکسی تنها سود خود خواهد. یکه‌ها باهم در نبرد و توده‌ها با یکدیگر در جنگ باشند. دیگری آنکه مردمان معنی جهان و زندگی را بفهمند و هرکسی در کارها و کوششهای خود دربند دیگران باشد. چه توده‌ها و چه یکه‌ها باهم همدستی نمایند و در میانه آیینی باشد.
این دو زندگانی یکی نیست و از هم بسیار جداست. آن یکی زندگانی جانورانه از روی خودخواهیست و این یکی زندگانی آدمیانه از راه خرد میباشد. ما خواهای این زندگانی آدمیانه‌ایم و این کوششها همه در آن راهست. اینکه دین میگوییم و نام خدا میبریم جز این نتیجه را نمیخواهیم.
ما میگوییم : باید چشم باز کرد و به جهان با دیده‌ی بیناتری نگریست. میگوییم دانشها افزارهایی بدست آدمیان داده و آنان را به سپهر چیره گردانیده. ولی این تنها بس نیست ، و راهی نیز باید بود که آدمیان به خود چیره گردند و جلو بدیهای خود را گیرند و چنین راهیست که دین مینامیم....
(کتاب دین و جهان)
دین آنستکه امروز ایرانیان بدانند که این سرزمینی که خدا بایشان داده چگونه آباد گردانند و از آن سود جویند و همگی باهم آسوده زیند و خاندانهایی به بینوایی نیفتند و کسانی گرسنه نمانند و دیهی ویرانه نماند و زمینی بی‌بهره نباشد.
دین آنست که امروز توانگران ایران سرمایه‌های خود را در راه کشیدن جویها و پدید آوردن چشمه‌ها و آباد گردانیدن دیه‌ها بکار اندازند که هم این ویرانیها از میان برخیزد و هم هزاران و صد هزاران خاندانهای گرسنه و بینوا از بدبختی رها گردند. دین اینست. از اینست که خدا خشنود خواهد بود.
گفتگو از کشاکش علی و ابوبکر چیست که خدا أنرا خوش دارد و بکسی باین نام مزدی دهد؟!.. اینها را میگوییم تا این آقایان نیز بدانند و معنی درست دین را دریابند....
( کتاب داوری )
دین باین معنی از آنچه دیگران میگویند بسیار جداست. دین باین معنی نچیزیست که یک خردمند نپذیرد ، نچیزیست که نیکخواهان جهان از آن رو گردانند. دین باین معنی خواسته‌ی نیکخواهانست و هر کسی از آنان بیگمان هوادار و پشتیبان این خواهد بود.....
یکی از دشواریها در زمینه‌ی دین ناسازگاری آن با دانشها می‌بود. دین باین معنی نه تنها با دانشها ناسازگار نیست خود همدوش و همگام دانشهاست. دین که یک پایه‌ی بزرگش شناختن جهان و دانستن آمیغهای زندگانیست باید از دانشها سود جوید و هرچه را دانشمندان (از راه آزمایش و جستجو) پیدا کرده‌اند بپذیرد ، و خود پشتیبان دانشها و دانشمندان باشد.
بارها دیده‌ام کسانی بنزد من آمده میگویند : اگر خواست شما اینهاست ، پس چرا نامش را «دین» می‌گزارید؟!.. می‌گویم : ما نامش را دین نگزارده‌ایم. از نخست نامش همین می‌بوده. یا بهتر گویم : دین از نخست همینها می‌بوده و همه‌ی دینها اینها را خواسته‌اند. از این گذشته ، ما در راه نیکخواهی جهان نباید دربند نام باشیم.
خواست ما آنست که در جهان یک راهی از روی دانستن و فهمیدن و پیروی از خرد کردن باز باشد و زندگانی از روی فهم و بینش راه افتد ، و همان پروایی را که امروز مردمان درباره‌ی تندرستی و پزشکی میدارند درباره‌ی نیکی زندگانی و آسایش توده‌ها نیز کنند و نبردی را که با بیماریها می‌نمایند ماننده‌اش را با گمراهیها و بدیها آغازند. اگر پزشکی دانش تندرست زیستن و توانا گردیدنست دین نیز دانش آسوده زیستن و پاک و ستوده بودن و از معنی جهان و زندگانی آگاهی بسزا داشتنست. اگرچه معنی دین از اینکه گفتیم والاتر میباشد و این در زمینه‌ی سنجش با دانشهاست که ما این جمله‌ها را میگوییم.
(پرچم هفتگی شماره‌ی هفتم ، پنجم اردی‌بهشت ۱۳۲۳)
خواست ما از خدا و از دین یک چیز است ، و آن اینکه زندگانی از روی خرد باشد.
زندگانی آدمیان به دو گونه تواند بود : یکی آنکه مردمان معنی جهان و زندگانی را ندانند و هرکسی تنها سود خود خواهد. یکه‌ها باهم در نبرد و توده‌ها با یکدیگر در جنگ باشند. دیگری آنکه مردمان معنی جهان و زندگی را بفهمند و هرکسی در کارها و کوششهای خود دربند دیگران باشد. چه توده‌ها و چه یکه‌ها باهم همدستی نمایند و در میانه آیینی باشد.
این دو زندگانی یکی نیست و از هم بسیار جداست. آن یکی زندگانی جانورانه از روی خودخواهیست و این یکی زندگانی آدمیانه از راه خرد میباشد. ما خواهای این زندگانی آدمیانه‌ایم و این کوششها همه در آن راهست. اینکه دین میگوییم و نام خدا میبریم جز این نتیجه را نمیخواهیم.
ما میگوییم : باید چشم باز کرد و به جهان با دیده‌ی بیناتری نگریست. میگوییم دانشها افزارهایی بدست آدمیان داده و آنان را به سپهر چیره گردانیده. ولی این تنها بس نیست ، و راهی نیز باید بود که آدمیان به خود چیره گردند و جلو بدیهای خود را گیرند و چنین راهیست که دین مینامیم....
(کتاب دین و جهان)