دین شناختن معنی جهان و زندگانی و زیستن بآیین خرد است
دین آنستکه امروز ایرانیان بدانند که این سرزمینی که خدا بایشان داده چگونه آباد گردانند و از آن سود جویند و همگی باهم آسوده زیند و خاندانهایی به بینوایی نیفتند و کسانی گرسنه نمانند و دیهی ویرانه نماند و زمینی بی‌بهره نباشد.
دین آنست که امروز توانگران ایران سرمایه‌های خود را در راه کشیدن جویها و پدید آوردن چشمه‌ها و آباد گردانیدن دیه‌ها بکار اندازند که هم این ویرانیها از میان برخیزد و هم هزاران و صد هزاران خاندانهای گرسنه و بینوا از بدبختی رها گردند. دین اینست. از اینست که خدا خشنود خواهد بود.
گفتگو از کشاکش علی و ابوبکر چیست که خدا أنرا خوش دارد و بکسی باین نام مزدی دهد؟!.. اینها را میگوییم تا این آقایان نیز بدانند و معنی درست دین را دریابند....
( کتاب داوری )
دین باین معنی از آنچه دیگران میگویند بسیار جداست. دین باین معنی نچیزیست که یک خردمند نپذیرد ، نچیزیست که نیکخواهان جهان از آن رو گردانند. دین باین معنی خواسته‌ی نیکخواهانست و هر کسی از آنان بیگمان هوادار و پشتیبان این خواهد بود.....
یکی از دشواریها در زمینه‌ی دین ناسازگاری آن با دانشها می‌بود. دین باین معنی نه تنها با دانشها ناسازگار نیست خود همدوش و همگام دانشهاست. دین که یک پایه‌ی بزرگش شناختن جهان و دانستن آمیغهای زندگانیست باید از دانشها سود جوید و هرچه را دانشمندان (از راه آزمایش و جستجو) پیدا کرده‌اند بپذیرد ، و خود پشتیبان دانشها و دانشمندان باشد.
بارها دیده‌ام کسانی بنزد من آمده میگویند : اگر خواست شما اینهاست ، پس چرا نامش را «دین» می‌گزارید؟!.. میگویم : ما نامش را دین نگزارده‌ایم. از نخست نامش همین می‌بوده. یا بهتر گویم : دین از نخست همینها می‌بوده و همه‌ی دینها اینها را خواسته‌اند. از این گذشته ، ما در راه نیکخواهی جهان نباید دربند نام باشیم.
خواست ما آنست که در جهان یک راهی از روی دانستن و فهمیدن و پیروی از خرد کردن باز باشد و زندگانی از روی فهم و بینش راه افتد ، و همان پروایی را که امروز مردمان درباره‌ی تندرستی و پزشکی میدارند درباره‌ی نیکی زندگانی و آسایش توده‌ها نیز کنند و نبردی را که با بیماریها می‌نمایند ماننده‌اش را با گمراهیها و بدیها آغازند. اگر پزشکی دانش تندرست زیستن و توانا گردیدنست دین نیز دانش آسوده زیستن و پاک و ستوده بودن و از معنی جهان و زندگانی آگاهی بسزا داشتنست. اگرچه معنی دین از اینکه گفتیم والاتر میباشد و این در زمینه‌ی سنجش با دانشهاست که ما این جمله‌ها را میگوییم.
(پرچم هفتگی شماره‌ی هفتم ، پنجم اردی‌بهشت ۱۳۲۳)
خواست ما از خدا و از دین یک چیز است ، و آن اینکه زندگانی از روی خرد باشد.
زندگانی آدمیان به دو گونه تواند بود : یکی آنکه مردمان معنی جهان و زندگانی را ندانند و هرکسی تنها سود خود خواهد. یکه‌ها باهم در نبرد و توده‌ها با یکدیگر در جنگ باشند. دیگری آنکه مردمان معنی جهان و زندگی را بفهمند و هرکسی در کارها و کوششهای خود دربند دیگران باشد. چه توده‌ها و چه یکه‌ها باهم همدستی نمایند و در میانه آیینی باشد.
این دو زندگانی یکی نیست و از هم بسیار جداست. آن یکی زندگانی جانورانه از روی خودخواهیست و این یکی زندگانی آدمیانه از راه خرد میباشد. ما خواهای این زندگانی آدمیانه‌ایم و این کوششها همه در آن راهست. اینکه دین میگوییم و نام خدا میبریم جز این نتیجه را نمیخواهیم.
ما میگوییم : باید چشم باز کرد و به جهان با دیده‌ی بیناتری نگریست. میگوییم دانشها افزارهایی بدست آدمیان داده و آنان را به سپهر چیره گردانیده. ولی این تنها بس نیست ، و راهی نیز باید بود که آدمیان به خود چیره گردند و جلو بدیهای خود را گیرند و چنین راهیست که دین مینامیم....
(کتاب دین و جهان)
دین آنستکه امروز ایرانیان بدانند که این سرزمینی که خدا بایشان داده چگونه آباد گردانند و از آن سود جویند و همگی باهم آسوده زیند و خاندانهایی به بینوایی نیفتند و کسانی گرسنه نمانند و دیهی ویرانه نماند و زمینی بی‌بهره نباشد.
دین آنست که امروز توانگران ایران سرمایه‌های خود را در راه کشیدن جویها و پدید آوردن چشمه‌ها و آباد گردانیدن دیه‌ها بکار اندازند که هم این ویرانیها از میان برخیزد و هم هزاران و صد هزاران خاندانهای گرسنه و بینوا از بدبختی رها گردند. دین اینست. از اینست که خدا خشنود خواهد بود.
گفتگو از کشاکش علی و ابوبکر چیست که خدا أنرا خوش دارد و بکسی باین نام مزدی دهد؟!.. اینها را میگوییم تا این آقایان نیز بدانند و معنی درست دین را دریابند....
( کتاب داوری )
دین باین معنی از آنچه دیگران میگویند بسیار جداست. دین باین معنی نچیزیست که یک خردمند نپذیرد ، نچیزیست که نیکخواهان جهان از آن رو گردانند. دین باین معنی خواسته‌ی نیکخواهانست و هر کسی از آنان بیگمان هوادار و پشتیبان این خواهد بود.....
یکی از دشواریها در زمینه‌ی دین ناسازگاری آن با دانشها می‌بود. دین باین معنی نه تنها با دانشها ناسازگار نیست خود همدوش و همگام دانشهاست. دین که یک پایه‌ی بزرگش شناختن جهان و دانستن آمیغهای زندگانیست باید از دانشها سود جوید و هرچه را دانشمندان (از راه آزمایش و جستجو) پیدا کرده‌اند بپذیرد ، و خود پشتیبان دانشها و دانشمندان باشد.
بارها دیده‌ام کسانی بنزد من آمده میگویند : اگر خواست شما اینهاست ، پس چرا نامش را «دین» می‌گزارید؟!.. میگویم : ما نامش را دین نگزارده‌ایم. از نخست نامش همین می‌بوده. یا بهتر گویم : دین از نخست همینها می‌بوده و همه‌ی دینها اینها را خواسته‌اند. از این گذشته ، ما در راه نیکخواهی جهان نباید دربند نام باشیم.
خواست ما آنست که در جهان یک راهی از روی دانستن و فهمیدن و پیروی از خرد کردن باز باشد و زندگانی از روی فهم و بینش راه افتد ، و همان پروایی را که امروز مردمان درباره‌ی تندرستی و پزشکی میدارند درباره‌ی نیکی زندگانی و آسایش توده‌ها نیز کنند و نبردی را که با بیماریها می‌نمایند ماننده‌اش را با گمراهیها و بدیها آغازند. اگر پزشکی دانش تندرست زیستن و توانا گردیدنست دین نیز دانش آسوده زیستن و پاک و ستوده بودن و از معنی جهان و زندگانی آگاهی بسزا داشتنست. اگرچه معنی دین از اینکه گفتیم والاتر میباشد و این در زمینه‌ی سنجش با دانشهاست که ما این جمله‌ها را میگوییم.
(پرچم هفتگی شماره‌ی هفتم ، پنجم اردی‌بهشت ۱۳۲۳)
خواست ما از خدا و از دین یک چیز است ، و آن اینکه زندگانی از روی خرد باشد.
زندگانی آدمیان به دو گونه تواند بود : یکی آنکه مردمان معنی جهان و زندگانی را ندانند و هرکسی تنها سود خود خواهد. یکه‌ها باهم در نبرد و توده‌ها با یکدیگر در جنگ باشند. دیگری آنکه مردمان معنی جهان و زندگی را بفهمند و هرکسی در کارها و کوششهای خود دربند دیگران باشد. چه توده‌ها و چه یکه‌ها باهم همدستی نمایند و در میانه آیینی باشد.
این دو زندگانی یکی نیست و از هم بسیار جداست. آن یکی زندگانی جانورانه از روی خودخواهیست و این یکی زندگانی آدمیانه از راه خرد میباشد. ما خواهای این زندگانی آدمیانه‌ایم و این کوششها همه در آن راهست. اینکه دین میگوییم و نام خدا میبریم جز این نتیجه را نمیخواهیم.
ما میگوییم : باید چشم باز کرد و به جهان با دیده‌ی بیناتری نگریست. میگوییم دانشها افزارهایی بدست آدمیان داده و آنان را به سپهر چیره گردانیده. ولی این تنها بس نیست ، و راهی نیز باید بود که آدمیان به خود چیره گردند و جلو بدیهای خود را گیرند و چنین راهیست که دین مینامیم....
(کتاب دین و جهان)
آدمیان همگی از یک ریشه‌اند
آدمیان چه اروپایی و چه آسیایی و چه دیگر جایی همگی از یک ریشه‌اند. همگی از یک پدر و مادر پایین آمده‌اند. این تیره‌هایی که امروز در میانند چه آلمانی و چه انگلیسی و چه روسی و چه ژاپونی و چه ترک و چه ایرانی و چه تازی و چه دیگر تیره‌ها ، از راه نژاد و گوهر ، همگی یکسانند و یکی را بدیگری برتری نیست.
آن برتری که اروپاییان در برابر آسیاییان ، و برخی از آنان در برابر دیگران ، برای خود میپندارند از خرد بسیار دور است. مردمان که به این جهان ناخواهان میآیند و ناخواهان میروند ، و در ساخت تنی و روانی همگی یکسانند ، چه برتری یکی را بدیگری تواند بود؟!. آنگاه این برتریجویی چسودی تواند داشت؟!. اگر کسانی در آرزوی برتریند ، برتری یک مردمی یا یک تیره‌ای جز از راه درستی روان و خرد و پاکی دین و زندگی نتواند بود.
توده‌هایی که از اروپاییان و آمریکاییان در دانش و هنر پیش افتاده‌اند ، این یک فیروزی بزرگیست که بهره‌ی آنان گردیده. ولی اگر میخواهند از این فیروزی هوده‌ای را که شاینده است بدست آورند ، و از نیکنامی و سرفرازی بهره‌مند گردند ، باید بدیگر تیره‌های پس‌افتاده یاوری کنند ، و از دانشها و هنرهای خود بآنان سودی رسانند ، و در راه پیشرفت ، آنان را نیز همراه گردانند.
این رفتار را بنام آدمیگری کنند ، بپیروی از خرد کنند ، بهر آسایش خودشان و دیگران کنند.
بسیار نادانیست که با دانش و هنر ، دیگران را زیردست گردانند. بسیار نادانیست که با نیرنگ و فریب ، تیره‌هایی را از پیشرفت بازدارند.
این جنبش دانشها در اروپا در سده‌های بازپسین و هوده‌هایی که از آن بدست آمده یک داستان بسیار ارجداریست. آدمیان از روزی که بروی زمین پیدایش یافته‌اند و همیشه رو بسوی پیش داشته‌اند ، هیچگاه چنین گامهای بزرگی برنداشته بوده‌اند. باشد که خود اروپاییان معنی این جنبش و پیشرفت را چنانکه میباشد ندانند ، و ارجش را چندانکه میشاید نشناسند.
دوباره مینویسیم : یک فیروزی بزرگیست که بهره‌ی اروپا گردیده. ولی اروپاییان راه بهره‌مندی از آن را نمیشناسند ، و هوده‌ای که از آن می‌گیرند یا آنست که افزارهای جنگی گوناگون فراوان سازند و در روی زمین و در هوا و در دریا و زیر دریا با یکدیگر بجنگند ، و یا اینکه توده‌های پس‌افتاده‌ی شرقی را که افزارهای جنگی امروزی را دارا نیستند ، زیردست گردانند. اینست هوده‌هایی که از آن جنبش بیمانند دانشها برمیدارند.
بلکه برخی از آنان بیک کار ننگ‌آلود دیگری میپردازند ، و آن اینکه میکوشند که توده‌های شرقی را فریفته ، در آلودگیها و نادانیهایی که از سده‌های پیش داشته‌اند نگه دارند ، و راه بیرون آمدن از آن نادانیها را برویشان میبندند.
در هر کجا با دست شرقشناسان ، یا با دست بی‌آزرمانی که از خود آنجا برمیگزینند و پیش میکشند ، کیشهای گوناگون کهن را ، که پر از پندارهای بیپا و آموزاکهای سراپا زیانست ، استوارتر میگردانند ، و بجای آنکه دانشها و هنرهای خود را در شرق نیز روان گردانند ، شرقیان را بخواندن فلسفه و سرودن شعر و مانند اینها برمیانگیزند. بدینسان آنان را پست و درمانده گردانیده در زیردست خود نگه میدارند. اینست رفتاری که در چنین روزگاری میکنند.
اینها درخور پرده‌کشی نیست. این یک ننگیست که در تاریخ جهان خواهد ماند. اگر پیشرفت دانشها ساتهای [صفحه‌های] درخشانی در تاریخ اروپا باز کرده است ، اینها ساتهای سیاهی در آن پدید خواهد آورد. افسوس که آدمی در راه خودخواهی تا به اینجا فرود آید.
(کتاب ورجاوند بنیاد)
✅ @pakdini
آدمیان چه اروپایی و چه آسیایی و چه دیگر جایی همگی از یک ریشه‌اند. همگی از یک پدر و مادر پایین آمده‌اند. این تیره‌هایی که امروز در میانند چه آلمانی و چه انگلیسی و چه روسی و چه ژاپونی و چه ترک و چه ایرانی و چه تازی و چه دیگر تیره‌ها ، از راه نژاد و گوهر ، همگی یکسانند و یکی را بدیگری برتری نیست.
آن برتری که اروپاییان در برابر آسیاییان ، و برخی از آنان در برابر دیگران ، برای خود میپندارند از خرد بسیار دور است. مردمان که به این جهان ناخواهان میآیند و ناخواهان میروند ، و در ساخت تنی و روانی همگی یکسانند ، چه برتری یکی را بدیگری تواند بود؟!. آنگاه این برتریجویی چسودی تواند داشت؟!. اگر کسانی در آرزوی برتریند ، برتری یک مردمی یا یک تیره‌ای جز از راه درستی روان و خرد و پاکی دین و زندگی نتواند بود.
توده‌هایی که از اروپاییان و آمریکاییان در دانش و هنر پیش افتاده‌اند ، این یک فیروزی بزرگیست که بهره‌ی آنان گردیده. ولی اگر میخواهند از این فیروزی هوده‌ای را که شاینده است بدست آورند ، و از نیکنامی و سرفرازی بهره‌مند گردند ، باید بدیگر تیره‌های پس‌افتاده یاوری کنند ، و از دانشها و هنرهای خود بآنان سودی رسانند ، و در راه پیشرفت ، آنان را نیز همراه گردانند.
این رفتار را بنام آدمیگری کنند ، بپیروی از خرد کنند ، بهر آسایش خودشان و دیگران کنند.
بسیار نادانیست که با دانش و هنر ، دیگران را زیردست گردانند. بسیار نادانیست که با نیرنگ و فریب ، تیره‌هایی را از پیشرفت بازدارند.
این جنبش دانشها در اروپا در سده‌های بازپسین و هوده‌هایی که از آن بدست آمده یک داستان بسیار ارجداریست. آدمیان از روزی که بروی زمین پیدایش یافته‌اند و همیشه رو بسوی پیش داشته‌اند ، هیچگاه چنین گامهای بزرگی برنداشته بوده‌اند. باشد که خود اروپاییان معنی این جنبش و پیشرفت را چنانکه میباشد ندانند ، و ارجش را چندانکه میشاید نشناسند.
دوباره مینویسیم : یک فیروزی بزرگیست که بهره‌ی اروپا گردیده. ولی اروپاییان راه بهره‌مندی از آن را نمیشناسند ، و هوده‌ای که از آن می‌گیرند یا آنست که افزارهای جنگی گوناگون فراوان سازند و در روی زمین و در هوا و در دریا و زیر دریا با یکدیگر بجنگند ، و یا اینکه توده‌های پس‌افتاده‌ی شرقی را که افزارهای جنگی امروزی را دارا نیستند ، زیردست گردانند. اینست هوده‌هایی که از آن جنبش بیمانند دانشها برمیدارند.
بلکه برخی از آنان بیک کار ننگ‌آلود دیگری میپردازند ، و آن اینکه میکوشند که توده‌های شرقی را فریفته ، در آلودگیها و نادانیهایی که از سده‌های پیش داشته‌اند نگه دارند ، و راه بیرون آمدن از آن نادانیها را برویشان میبندند.
در هر کجا با دست شرقشناسان ، یا با دست بی‌آزرمانی که از خود آنجا برمیگزینند و پیش میکشند ، کیشهای گوناگون کهن را ، که پر از پندارهای بیپا و آموزاکهای سراپا زیانست ، استوارتر میگردانند ، و بجای آنکه دانشها و هنرهای خود را در شرق نیز روان گردانند ، شرقیان را بخواندن فلسفه و سرودن شعر و مانند اینها برمیانگیزند. بدینسان آنان را پست و درمانده گردانیده در زیردست خود نگه میدارند. اینست رفتاری که در چنین روزگاری میکنند.
اینها درخور پرده‌کشی نیست. این یک ننگیست که در تاریخ جهان خواهد ماند. اگر پیشرفت دانشها ساتهای [صفحه‌های] درخشانی در تاریخ اروپا باز کرده است ، اینها ساتهای سیاهی در آن پدید خواهد آورد. افسوس که آدمی در راه خودخواهی تا به اینجا فرود آید.
(کتاب ورجاوند بنیاد)
✅ @pakdini
پس از دستگیری چند تن از کسانی که رسواییهای شهرداری و شورای شهر را به آشکار درآورده‌اند (از جمله پاسخده پایگاه معماری نیوز) یک باریک‌بینی داستان زیر را فرستاده :
« ابن‌هرمه» به نزد منصور (خليفه‌ی عباسی) آمد. منصور وی را عزيز داشت و تکريم کرد و پرسيد : چيزی از من بخواه.
گفت : "به کارگزارت در مدينه بنويس که هرگاه مرا مست گرفتند ، مرا حد نزند!"
منصور گفت : ابطال حدود را راهی نيست. چيز ديگری بخواه و اصرار کرد. اما ابن‌هرمه بيشتر اصرار کرد...
سرانجام منصور گفت : به کارگزار مدينه بنويسيد :
"هرگاه ابن‌هرمه را مست نزد تو آورند ، وی را هشتاد تازيانه زن ، و آورنده‌اش را صد تازيانه!!"
از آن پس ابن‌هرمه مست در کوچه‌ها می‌رفت و کسی معترضش نمی‌شد!
حمایت قضایی از افشا‌کنندگان فساد مالی ، یکی از اصول مبارزه با فساد است.
بر کسی پوشیده نیست که تا دستگاه قضایی کشور با بزهکاران چنین رفتار میکند که می‌بینیم ، رفتار ایشان بر بزه‌ها افزوده ، بزهکاران را به بزهکاری دلیرتر می‌گرداند.
اکنون کار از این هم فراتر رفته و آنهایی که بزه‌ها را آشکار میکنند باتهام افترا و نشر شایعات بزندان می‌اندازند.
این که نوشتیم یکرویه‌ی داستان. رویه‌ی دیگر آن را نیز ببینیم :
در بسیاری از اختلاسهای بزرگ و بزه‌هایی که از راه «سوءاستفاده از شغل و مقام» پیاپی رخ میدهد و مردم تنها از یک گوشه‌ی آن آگاه میگردند ، کسانی دست اندر کارند که شورای نگهبان صلاحیتشان را تأیید کرده.
گاه این چاره به اندیشه‌ها راه می‌یابد : باشد که اگر این شورا چند دوره دیده‌بانی بر «صلاحیت» نمایندگان را کنار گزارد ، آلودگیهایی از اینگونه کمتر گردد.
✅ @pakdini
« ابن‌هرمه» به نزد منصور (خليفه‌ی عباسی) آمد. منصور وی را عزيز داشت و تکريم کرد و پرسيد : چيزی از من بخواه.
گفت : "به کارگزارت در مدينه بنويس که هرگاه مرا مست گرفتند ، مرا حد نزند!"
منصور گفت : ابطال حدود را راهی نيست. چيز ديگری بخواه و اصرار کرد. اما ابن‌هرمه بيشتر اصرار کرد...
سرانجام منصور گفت : به کارگزار مدينه بنويسيد :
"هرگاه ابن‌هرمه را مست نزد تو آورند ، وی را هشتاد تازيانه زن ، و آورنده‌اش را صد تازيانه!!"
از آن پس ابن‌هرمه مست در کوچه‌ها می‌رفت و کسی معترضش نمی‌شد!
حمایت قضایی از افشا‌کنندگان فساد مالی ، یکی از اصول مبارزه با فساد است.
بر کسی پوشیده نیست که تا دستگاه قضایی کشور با بزهکاران چنین رفتار میکند که می‌بینیم ، رفتار ایشان بر بزه‌ها افزوده ، بزهکاران را به بزهکاری دلیرتر می‌گرداند.
اکنون کار از این هم فراتر رفته و آنهایی که بزه‌ها را آشکار میکنند باتهام افترا و نشر شایعات بزندان می‌اندازند.
این که نوشتیم یکرویه‌ی داستان. رویه‌ی دیگر آن را نیز ببینیم :
در بسیاری از اختلاسهای بزرگ و بزه‌هایی که از راه «سوءاستفاده از شغل و مقام» پیاپی رخ میدهد و مردم تنها از یک گوشه‌ی آن آگاه میگردند ، کسانی دست اندر کارند که شورای نگهبان صلاحیتشان را تأیید کرده.
گاه این چاره به اندیشه‌ها راه می‌یابد : باشد که اگر این شورا چند دوره دیده‌بانی بر «صلاحیت» نمایندگان را کنار گزارد ، آلودگیهایی از اینگونه کمتر گردد.
✅ @pakdini
خرسندی هرکسی جز در خرسندی همگان نتواند بود
یک توده که در یکجا میزیند ، بهر اینست که دست یکدیگر گیرند ، و توانا و ناتوان در بسیج نیازاکهای زندگانی بهم یاری کنند ، نه بهر آنست که آز و خودخواهی و دیگر خویهای جانوری را بکار اندازند و با کشاکش زندگانی را بهم تلخ گردانند. آدمیان در زندگانی بهمدستی نیازمندند و این باهم زیستن بهر همدستیست ، نه بهر کشاکش و از پا انداختن یکدیگر. کشاکش دشواریهای زندگانی را چند برابر میافزاید.
آدمیان یک بایای ورجاوندی (از سوی خدا) بگردن میدارند. باید روی زمین را آباد گردانند ، شهرها برپا کنند ، راهها سازند ، کشتزارها پدید آورند ، جانوران سودمند را بپرورند ، با بدیها و بیماریها نبرد کنند. باید دست بهم داده به اینها کوشند نه با یکدیگر کشاکش کنند. دوباره میگویم : بکشاکش نه نیازی هست و نه خود شایا میباشد. کشاکش همانست که در سگها و گربه‌ها میبینید و بدانسان رو ترش میکنید.
در یک توده هرکسی باید نه تنها پروای خود ، پروای دیگران نیز دارد ، و در هر کاری که میکند سود توده را بدیده گیرد. سود خود او نیز در اینست. چه آرمان زندگی خرسندیست ، و خرسندی هرکسی جز در خرسندی همگان نتواند بود.....
باید این آمیغها را در دل جاگزین گردانید و مردمان را از گمراهی بیرون آورد. آنچه را که مردمان باید بدانند اینها و مانندهای اینهاست.
یک توده ماننده یک خانواده و سرزمینی که در آن میزیند ماننده خانه بلکه ارجمندتر از خانه میباشد. زیرا آن توده گذشته از آنکه در این سرزمین میزیند و‌جایگاه ایشانست ، نیازاکهای خود را نیز از این درمیآورند و زیستگاه آنان نیز میباشد.
اینست این سرزمین هرچه آبادتر و بارده‌تر ، بهره‌ی مردم از زندگانی بیشتر خواهد بود ، همگی باید یکدل و یکدست بآبادی و باردهی سرزمین خود کوشند....
این آمیغها را در زمینه‌ی خانواده یا چند تن همراه درمییابند ، ولی در زمینه‌ی توده درنمییابند. در حالیکه بنیاد توده بر آنست که بنیاد خانواده.
اینکه ما میگوییم : « یک توده ماننده یک خانواده است» ، یک سخن شاعرانه نیست ، بلکه یک آمیغیست. بنیاد خانواده و توده هر دو برای اینست که آدمیان همدست گردند و بیکدیگر یاری کنند و نیازاکهای زندگانی را بآسانی بسیجند. برای اینست که از باهمیدن نیرویی پدید آورند و بدشواریهای زندگانی چیره درآیند. پس هرآنچه درباره‌ی خانواده توان گفت ، درباره‌ی توده نیز راستست.
کشاکش و سودجویی چنانکه در زندگانی خاندانی بد است و آن زندگانی را بهم زند ، و خانه را ویرانه گرداند ، در زندگانی توده‌ای نیز بد است و آن را بهم زند و کشور را ویرانه گزارد. بلکه در اینجا چون زیان آن بیشتر است و مایه‌ی بدبختی ملیونها مردم میگردد باید بدترش شماریم.
این بسیار نافهمیست که یک کسی بایای خود را تنها پول درآوردن و با خانواده‌ی خود زیستن شمارد ، و پروای توده و کشور ندارد. این معنی زندگی را ندانستنست. در یک توده هرکسی باید بزندگانی توده‌ای ارج گزارد و خود را پاسخده راه افتادن چرخ آن زندگانی شمارد ، و در هر کاری که میکند دربند آسایش توده باشد.
(کتاب ورجاوند بنیاد)
✅ @pakdini
یک توده که در یکجا میزیند ، بهر اینست که دست یکدیگر گیرند ، و توانا و ناتوان در بسیج نیازاکهای زندگانی بهم یاری کنند ، نه بهر آنست که آز و خودخواهی و دیگر خویهای جانوری را بکار اندازند و با کشاکش زندگانی را بهم تلخ گردانند. آدمیان در زندگانی بهمدستی نیازمندند و این باهم زیستن بهر همدستیست ، نه بهر کشاکش و از پا انداختن یکدیگر. کشاکش دشواریهای زندگانی را چند برابر میافزاید.
آدمیان یک بایای ورجاوندی (از سوی خدا) بگردن میدارند. باید روی زمین را آباد گردانند ، شهرها برپا کنند ، راهها سازند ، کشتزارها پدید آورند ، جانوران سودمند را بپرورند ، با بدیها و بیماریها نبرد کنند. باید دست بهم داده به اینها کوشند نه با یکدیگر کشاکش کنند. دوباره میگویم : بکشاکش نه نیازی هست و نه خود شایا میباشد. کشاکش همانست که در سگها و گربه‌ها میبینید و بدانسان رو ترش میکنید.
در یک توده هرکسی باید نه تنها پروای خود ، پروای دیگران نیز دارد ، و در هر کاری که میکند سود توده را بدیده گیرد. سود خود او نیز در اینست. چه آرمان زندگی خرسندیست ، و خرسندی هرکسی جز در خرسندی همگان نتواند بود.....
باید این آمیغها را در دل جاگزین گردانید و مردمان را از گمراهی بیرون آورد. آنچه را که مردمان باید بدانند اینها و مانندهای اینهاست.
یک توده ماننده یک خانواده و سرزمینی که در آن میزیند ماننده خانه بلکه ارجمندتر از خانه میباشد. زیرا آن توده گذشته از آنکه در این سرزمین میزیند و‌جایگاه ایشانست ، نیازاکهای خود را نیز از این درمیآورند و زیستگاه آنان نیز میباشد.
اینست این سرزمین هرچه آبادتر و بارده‌تر ، بهره‌ی مردم از زندگانی بیشتر خواهد بود ، همگی باید یکدل و یکدست بآبادی و باردهی سرزمین خود کوشند....
این آمیغها را در زمینه‌ی خانواده یا چند تن همراه درمییابند ، ولی در زمینه‌ی توده درنمییابند. در حالیکه بنیاد توده بر آنست که بنیاد خانواده.
اینکه ما میگوییم : « یک توده ماننده یک خانواده است» ، یک سخن شاعرانه نیست ، بلکه یک آمیغیست. بنیاد خانواده و توده هر دو برای اینست که آدمیان همدست گردند و بیکدیگر یاری کنند و نیازاکهای زندگانی را بآسانی بسیجند. برای اینست که از باهمیدن نیرویی پدید آورند و بدشواریهای زندگانی چیره درآیند. پس هرآنچه درباره‌ی خانواده توان گفت ، درباره‌ی توده نیز راستست.
کشاکش و سودجویی چنانکه در زندگانی خاندانی بد است و آن زندگانی را بهم زند ، و خانه را ویرانه گرداند ، در زندگانی توده‌ای نیز بد است و آن را بهم زند و کشور را ویرانه گزارد. بلکه در اینجا چون زیان آن بیشتر است و مایه‌ی بدبختی ملیونها مردم میگردد باید بدترش شماریم.
این بسیار نافهمیست که یک کسی بایای خود را تنها پول درآوردن و با خانواده‌ی خود زیستن شمارد ، و پروای توده و کشور ندارد. این معنی زندگی را ندانستنست. در یک توده هرکسی باید بزندگانی توده‌ای ارج گزارد و خود را پاسخده راه افتادن چرخ آن زندگانی شمارد ، و در هر کاری که میکند دربند آسایش توده باشد.
(کتاب ورجاوند بنیاد)
✅ @pakdini