آدمیان همگی از یک ریشه‌اند
آدمیان چه اروپایی و چه آسیایی و چه دیگر جایی همگی از یک ریشه‌اند. همگی از یک پدر و مادر پایین آمده‌اند. این تیره‌هایی که امروز در میانند چه آلمانی و چه انگلیسی و چه روسی و چه ژاپونی و چه ترک و چه ایرانی و چه تازی و چه دیگر تیره‌ها ، از راه نژاد و گوهر ، همگی یکسانند و یکی را بدیگری برتری نیست.
آن برتری که اروپاییان در برابر آسیاییان ، و برخی از آنان در برابر دیگران ، برای خود میپندارند از خرد بسیار دور است. مردمان که به این جهان ناخواهان میآیند و ناخواهان میروند ، و در ساخت تنی و روانی همگی یکسانند ، چه برتری یکی را بدیگری تواند بود؟!. آنگاه این برتریجویی چسودی تواند داشت؟!. اگر کسانی در آرزوی برتریند ، برتری یک مردمی یا یک تیره‌ای جز از راه درستی روان و خرد و پاکی دین و زندگی نتواند بود.
توده‌هایی که از اروپاییان و آمریکاییان در دانش و هنر پیش افتاده‌اند ، این یک فیروزی بزرگیست که بهره‌ی آنان گردیده. ولی اگر میخواهند از این فیروزی هوده‌ای را که شاینده است بدست آورند ، و از نیکنامی و سرفرازی بهره‌مند گردند ، باید بدیگر تیره‌های پس‌افتاده یاوری کنند ، و از دانشها و هنرهای خود بآنان سودی رسانند ، و در راه پیشرفت ، آنان را نیز همراه گردانند.
این رفتار را بنام آدمیگری کنند ، بپیروی از خرد کنند ، بهر آسایش خودشان و دیگران کنند.
بسیار نادانیست که با دانش و هنر ، دیگران را زیردست گردانند. بسیار نادانیست که با نیرنگ و فریب ، تیره‌هایی را از پیشرفت بازدارند.
این جنبش دانشها در اروپا در سده‌های بازپسین و هوده‌هایی که از آن بدست آمده یک داستان بسیار ارجداریست. آدمیان از روزی که بروی زمین پیدایش یافته‌اند و همیشه رو بسوی پیش داشته‌اند ، هیچگاه چنین گامهای بزرگی برنداشته بوده‌اند. باشد که خود اروپاییان معنی این جنبش و پیشرفت را چنانکه میباشد ندانند ، و ارجش را چندانکه میشاید نشناسند.
دوباره مینویسیم : یک فیروزی بزرگیست که بهره‌ی اروپا گردیده. ولی اروپاییان راه بهره‌مندی از آن را نمیشناسند ، و هوده‌ای که از آن می‌گیرند یا آنست که افزارهای جنگی گوناگون فراوان سازند و در روی زمین و در هوا و در دریا و زیر دریا با یکدیگر بجنگند ، و یا اینکه توده‌های پس‌افتاده‌ی شرقی را که افزارهای جنگی امروزی را دارا نیستند ، زیردست گردانند. اینست هوده‌هایی که از آن جنبش بیمانند دانشها برمیدارند.
بلکه برخی از آنان بیک کار ننگ‌آلود دیگری میپردازند ، و آن اینکه میکوشند که توده‌های شرقی را فریفته ، در آلودگیها و نادانیهایی که از سده‌های پیش داشته‌اند نگه دارند ، و راه بیرون آمدن از آن نادانیها را برویشان میبندند.
در هر کجا با دست شرقشناسان ، یا با دست بی‌آزرمانی که از خود آنجا برمیگزینند و پیش میکشند ، کیشهای گوناگون کهن را ، که پر از پندارهای بیپا و آموزاکهای سراپا زیانست ، استوارتر میگردانند ، و بجای آنکه دانشها و هنرهای خود را در شرق نیز روان گردانند ، شرقیان را بخواندن فلسفه و سرودن شعر و مانند اینها برمیانگیزند. بدینسان آنان را پست و درمانده گردانیده در زیردست خود نگه میدارند. اینست رفتاری که در چنین روزگاری میکنند.
اینها درخور پرده‌کشی نیست. این یک ننگیست که در تاریخ جهان خواهد ماند. اگر پیشرفت دانشها ساتهای [صفحه‌های] درخشانی در تاریخ اروپا باز کرده است ، اینها ساتهای سیاهی در آن پدید خواهد آورد. افسوس که آدمی در راه خودخواهی تا به اینجا فرود آید.
(کتاب ورجاوند بنیاد)
✅ @pakdini
آدمیان چه اروپایی و چه آسیایی و چه دیگر جایی همگی از یک ریشه‌اند. همگی از یک پدر و مادر پایین آمده‌اند. این تیره‌هایی که امروز در میانند چه آلمانی و چه انگلیسی و چه روسی و چه ژاپونی و چه ترک و چه ایرانی و چه تازی و چه دیگر تیره‌ها ، از راه نژاد و گوهر ، همگی یکسانند و یکی را بدیگری برتری نیست.
آن برتری که اروپاییان در برابر آسیاییان ، و برخی از آنان در برابر دیگران ، برای خود میپندارند از خرد بسیار دور است. مردمان که به این جهان ناخواهان میآیند و ناخواهان میروند ، و در ساخت تنی و روانی همگی یکسانند ، چه برتری یکی را بدیگری تواند بود؟!. آنگاه این برتریجویی چسودی تواند داشت؟!. اگر کسانی در آرزوی برتریند ، برتری یک مردمی یا یک تیره‌ای جز از راه درستی روان و خرد و پاکی دین و زندگی نتواند بود.
توده‌هایی که از اروپاییان و آمریکاییان در دانش و هنر پیش افتاده‌اند ، این یک فیروزی بزرگیست که بهره‌ی آنان گردیده. ولی اگر میخواهند از این فیروزی هوده‌ای را که شاینده است بدست آورند ، و از نیکنامی و سرفرازی بهره‌مند گردند ، باید بدیگر تیره‌های پس‌افتاده یاوری کنند ، و از دانشها و هنرهای خود بآنان سودی رسانند ، و در راه پیشرفت ، آنان را نیز همراه گردانند.
این رفتار را بنام آدمیگری کنند ، بپیروی از خرد کنند ، بهر آسایش خودشان و دیگران کنند.
بسیار نادانیست که با دانش و هنر ، دیگران را زیردست گردانند. بسیار نادانیست که با نیرنگ و فریب ، تیره‌هایی را از پیشرفت بازدارند.
این جنبش دانشها در اروپا در سده‌های بازپسین و هوده‌هایی که از آن بدست آمده یک داستان بسیار ارجداریست. آدمیان از روزی که بروی زمین پیدایش یافته‌اند و همیشه رو بسوی پیش داشته‌اند ، هیچگاه چنین گامهای بزرگی برنداشته بوده‌اند. باشد که خود اروپاییان معنی این جنبش و پیشرفت را چنانکه میباشد ندانند ، و ارجش را چندانکه میشاید نشناسند.
دوباره مینویسیم : یک فیروزی بزرگیست که بهره‌ی اروپا گردیده. ولی اروپاییان راه بهره‌مندی از آن را نمیشناسند ، و هوده‌ای که از آن می‌گیرند یا آنست که افزارهای جنگی گوناگون فراوان سازند و در روی زمین و در هوا و در دریا و زیر دریا با یکدیگر بجنگند ، و یا اینکه توده‌های پس‌افتاده‌ی شرقی را که افزارهای جنگی امروزی را دارا نیستند ، زیردست گردانند. اینست هوده‌هایی که از آن جنبش بیمانند دانشها برمیدارند.
بلکه برخی از آنان بیک کار ننگ‌آلود دیگری میپردازند ، و آن اینکه میکوشند که توده‌های شرقی را فریفته ، در آلودگیها و نادانیهایی که از سده‌های پیش داشته‌اند نگه دارند ، و راه بیرون آمدن از آن نادانیها را برویشان میبندند.
در هر کجا با دست شرقشناسان ، یا با دست بی‌آزرمانی که از خود آنجا برمیگزینند و پیش میکشند ، کیشهای گوناگون کهن را ، که پر از پندارهای بیپا و آموزاکهای سراپا زیانست ، استوارتر میگردانند ، و بجای آنکه دانشها و هنرهای خود را در شرق نیز روان گردانند ، شرقیان را بخواندن فلسفه و سرودن شعر و مانند اینها برمیانگیزند. بدینسان آنان را پست و درمانده گردانیده در زیردست خود نگه میدارند. اینست رفتاری که در چنین روزگاری میکنند.
اینها درخور پرده‌کشی نیست. این یک ننگیست که در تاریخ جهان خواهد ماند. اگر پیشرفت دانشها ساتهای [صفحه‌های] درخشانی در تاریخ اروپا باز کرده است ، اینها ساتهای سیاهی در آن پدید خواهد آورد. افسوس که آدمی در راه خودخواهی تا به اینجا فرود آید.
(کتاب ورجاوند بنیاد)
✅ @pakdini
پس از دستگیری چند تن از کسانی که رسواییهای شهرداری و شورای شهر را به آشکار درآورده‌اند (از جمله پاسخده پایگاه معماری نیوز) یک باریک‌بینی داستان زیر را فرستاده :
« ابن‌هرمه» به نزد منصور (خليفه‌ی عباسی) آمد. منصور وی را عزيز داشت و تکريم کرد و پرسيد : چيزی از من بخواه.
گفت : "به کارگزارت در مدينه بنويس که هرگاه مرا مست گرفتند ، مرا حد نزند!"
منصور گفت : ابطال حدود را راهی نيست. چيز ديگری بخواه و اصرار کرد. اما ابن‌هرمه بيشتر اصرار کرد...
سرانجام منصور گفت : به کارگزار مدينه بنويسيد :
"هرگاه ابن‌هرمه را مست نزد تو آورند ، وی را هشتاد تازيانه زن ، و آورنده‌اش را صد تازيانه!!"
از آن پس ابن‌هرمه مست در کوچه‌ها می‌رفت و کسی معترضش نمی‌شد!
حمایت قضایی از افشا‌کنندگان فساد مالی ، یکی از اصول مبارزه با فساد است.
بر کسی پوشیده نیست که تا دستگاه قضایی کشور با بزهکاران چنین رفتار میکند که می‌بینیم ، رفتار ایشان بر بزه‌ها افزوده ، بزهکاران را به بزهکاری دلیرتر می‌گرداند.
اکنون کار از این هم فراتر رفته و آنهایی که بزه‌ها را آشکار میکنند باتهام افترا و نشر شایعات بزندان می‌اندازند.
این که نوشتیم یکرویه‌ی داستان. رویه‌ی دیگر آن را نیز ببینیم :
در بسیاری از اختلاسهای بزرگ و بزه‌هایی که از راه «سوءاستفاده از شغل و مقام» پیاپی رخ میدهد و مردم تنها از یک گوشه‌ی آن آگاه میگردند ، کسانی دست اندر کارند که شورای نگهبان صلاحیتشان را تأیید کرده.
گاه این چاره به اندیشه‌ها راه می‌یابد : باشد که اگر این شورا چند دوره دیده‌بانی بر «صلاحیت» نمایندگان را کنار گزارد ، آلودگیهایی از اینگونه کمتر گردد.
✅ @pakdini
« ابن‌هرمه» به نزد منصور (خليفه‌ی عباسی) آمد. منصور وی را عزيز داشت و تکريم کرد و پرسيد : چيزی از من بخواه.
گفت : "به کارگزارت در مدينه بنويس که هرگاه مرا مست گرفتند ، مرا حد نزند!"
منصور گفت : ابطال حدود را راهی نيست. چيز ديگری بخواه و اصرار کرد. اما ابن‌هرمه بيشتر اصرار کرد...
سرانجام منصور گفت : به کارگزار مدينه بنويسيد :
"هرگاه ابن‌هرمه را مست نزد تو آورند ، وی را هشتاد تازيانه زن ، و آورنده‌اش را صد تازيانه!!"
از آن پس ابن‌هرمه مست در کوچه‌ها می‌رفت و کسی معترضش نمی‌شد!
حمایت قضایی از افشا‌کنندگان فساد مالی ، یکی از اصول مبارزه با فساد است.
بر کسی پوشیده نیست که تا دستگاه قضایی کشور با بزهکاران چنین رفتار میکند که می‌بینیم ، رفتار ایشان بر بزه‌ها افزوده ، بزهکاران را به بزهکاری دلیرتر می‌گرداند.
اکنون کار از این هم فراتر رفته و آنهایی که بزه‌ها را آشکار میکنند باتهام افترا و نشر شایعات بزندان می‌اندازند.
این که نوشتیم یکرویه‌ی داستان. رویه‌ی دیگر آن را نیز ببینیم :
در بسیاری از اختلاسهای بزرگ و بزه‌هایی که از راه «سوءاستفاده از شغل و مقام» پیاپی رخ میدهد و مردم تنها از یک گوشه‌ی آن آگاه میگردند ، کسانی دست اندر کارند که شورای نگهبان صلاحیتشان را تأیید کرده.
گاه این چاره به اندیشه‌ها راه می‌یابد : باشد که اگر این شورا چند دوره دیده‌بانی بر «صلاحیت» نمایندگان را کنار گزارد ، آلودگیهایی از اینگونه کمتر گردد.
✅ @pakdini
خرسندی هرکسی جز در خرسندی همگان نتواند بود
یک توده که در یکجا میزیند ، بهر اینست که دست یکدیگر گیرند ، و توانا و ناتوان در بسیج نیازاکهای زندگانی بهم یاری کنند ، نه بهر آنست که آز و خودخواهی و دیگر خویهای جانوری را بکار اندازند و با کشاکش زندگانی را بهم تلخ گردانند. آدمیان در زندگانی بهمدستی نیازمندند و این باهم زیستن بهر همدستیست ، نه بهر کشاکش و از پا انداختن یکدیگر. کشاکش دشواریهای زندگانی را چند برابر میافزاید.
آدمیان یک بایای ورجاوندی (از سوی خدا) بگردن میدارند. باید روی زمین را آباد گردانند ، شهرها برپا کنند ، راهها سازند ، کشتزارها پدید آورند ، جانوران سودمند را بپرورند ، با بدیها و بیماریها نبرد کنند. باید دست بهم داده به اینها کوشند نه با یکدیگر کشاکش کنند. دوباره میگویم : بکشاکش نه نیازی هست و نه خود شایا میباشد. کشاکش همانست که در سگها و گربه‌ها میبینید و بدانسان رو ترش میکنید.
در یک توده هرکسی باید نه تنها پروای خود ، پروای دیگران نیز دارد ، و در هر کاری که میکند سود توده را بدیده گیرد. سود خود او نیز در اینست. چه آرمان زندگی خرسندیست ، و خرسندی هرکسی جز در خرسندی همگان نتواند بود.....
باید این آمیغها را در دل جاگزین گردانید و مردمان را از گمراهی بیرون آورد. آنچه را که مردمان باید بدانند اینها و مانندهای اینهاست.
یک توده ماننده یک خانواده و سرزمینی که در آن میزیند ماننده خانه بلکه ارجمندتر از خانه میباشد. زیرا آن توده گذشته از آنکه در این سرزمین میزیند و‌جایگاه ایشانست ، نیازاکهای خود را نیز از این درمیآورند و زیستگاه آنان نیز میباشد.
اینست این سرزمین هرچه آبادتر و بارده‌تر ، بهره‌ی مردم از زندگانی بیشتر خواهد بود ، همگی باید یکدل و یکدست بآبادی و باردهی سرزمین خود کوشند....
این آمیغها را در زمینه‌ی خانواده یا چند تن همراه درمییابند ، ولی در زمینه‌ی توده درنمییابند. در حالیکه بنیاد توده بر آنست که بنیاد خانواده.
اینکه ما میگوییم : « یک توده ماننده یک خانواده است» ، یک سخن شاعرانه نیست ، بلکه یک آمیغیست. بنیاد خانواده و توده هر دو برای اینست که آدمیان همدست گردند و بیکدیگر یاری کنند و نیازاکهای زندگانی را بآسانی بسیجند. برای اینست که از باهمیدن نیرویی پدید آورند و بدشواریهای زندگانی چیره درآیند. پس هرآنچه درباره‌ی خانواده توان گفت ، درباره‌ی توده نیز راستست.
کشاکش و سودجویی چنانکه در زندگانی خاندانی بد است و آن زندگانی را بهم زند ، و خانه را ویرانه گرداند ، در زندگانی توده‌ای نیز بد است و آن را بهم زند و کشور را ویرانه گزارد. بلکه در اینجا چون زیان آن بیشتر است و مایه‌ی بدبختی ملیونها مردم میگردد باید بدترش شماریم.
این بسیار نافهمیست که یک کسی بایای خود را تنها پول درآوردن و با خانواده‌ی خود زیستن شمارد ، و پروای توده و کشور ندارد. این معنی زندگی را ندانستنست. در یک توده هرکسی باید بزندگانی توده‌ای ارج گزارد و خود را پاسخده راه افتادن چرخ آن زندگانی شمارد ، و در هر کاری که میکند دربند آسایش توده باشد.
(کتاب ورجاوند بنیاد)
✅ @pakdini
یک توده که در یکجا میزیند ، بهر اینست که دست یکدیگر گیرند ، و توانا و ناتوان در بسیج نیازاکهای زندگانی بهم یاری کنند ، نه بهر آنست که آز و خودخواهی و دیگر خویهای جانوری را بکار اندازند و با کشاکش زندگانی را بهم تلخ گردانند. آدمیان در زندگانی بهمدستی نیازمندند و این باهم زیستن بهر همدستیست ، نه بهر کشاکش و از پا انداختن یکدیگر. کشاکش دشواریهای زندگانی را چند برابر میافزاید.
آدمیان یک بایای ورجاوندی (از سوی خدا) بگردن میدارند. باید روی زمین را آباد گردانند ، شهرها برپا کنند ، راهها سازند ، کشتزارها پدید آورند ، جانوران سودمند را بپرورند ، با بدیها و بیماریها نبرد کنند. باید دست بهم داده به اینها کوشند نه با یکدیگر کشاکش کنند. دوباره میگویم : بکشاکش نه نیازی هست و نه خود شایا میباشد. کشاکش همانست که در سگها و گربه‌ها میبینید و بدانسان رو ترش میکنید.
در یک توده هرکسی باید نه تنها پروای خود ، پروای دیگران نیز دارد ، و در هر کاری که میکند سود توده را بدیده گیرد. سود خود او نیز در اینست. چه آرمان زندگی خرسندیست ، و خرسندی هرکسی جز در خرسندی همگان نتواند بود.....
باید این آمیغها را در دل جاگزین گردانید و مردمان را از گمراهی بیرون آورد. آنچه را که مردمان باید بدانند اینها و مانندهای اینهاست.
یک توده ماننده یک خانواده و سرزمینی که در آن میزیند ماننده خانه بلکه ارجمندتر از خانه میباشد. زیرا آن توده گذشته از آنکه در این سرزمین میزیند و‌جایگاه ایشانست ، نیازاکهای خود را نیز از این درمیآورند و زیستگاه آنان نیز میباشد.
اینست این سرزمین هرچه آبادتر و بارده‌تر ، بهره‌ی مردم از زندگانی بیشتر خواهد بود ، همگی باید یکدل و یکدست بآبادی و باردهی سرزمین خود کوشند....
این آمیغها را در زمینه‌ی خانواده یا چند تن همراه درمییابند ، ولی در زمینه‌ی توده درنمییابند. در حالیکه بنیاد توده بر آنست که بنیاد خانواده.
اینکه ما میگوییم : « یک توده ماننده یک خانواده است» ، یک سخن شاعرانه نیست ، بلکه یک آمیغیست. بنیاد خانواده و توده هر دو برای اینست که آدمیان همدست گردند و بیکدیگر یاری کنند و نیازاکهای زندگانی را بآسانی بسیجند. برای اینست که از باهمیدن نیرویی پدید آورند و بدشواریهای زندگانی چیره درآیند. پس هرآنچه درباره‌ی خانواده توان گفت ، درباره‌ی توده نیز راستست.
کشاکش و سودجویی چنانکه در زندگانی خاندانی بد است و آن زندگانی را بهم زند ، و خانه را ویرانه گرداند ، در زندگانی توده‌ای نیز بد است و آن را بهم زند و کشور را ویرانه گزارد. بلکه در اینجا چون زیان آن بیشتر است و مایه‌ی بدبختی ملیونها مردم میگردد باید بدترش شماریم.
این بسیار نافهمیست که یک کسی بایای خود را تنها پول درآوردن و با خانواده‌ی خود زیستن شمارد ، و پروای توده و کشور ندارد. این معنی زندگی را ندانستنست. در یک توده هرکسی باید بزندگانی توده‌ای ارج گزارد و خود را پاسخده راه افتادن چرخ آن زندگانی شمارد ، و در هر کاری که میکند دربند آسایش توده باشد.
(کتاب ورجاوند بنیاد)
✅ @pakdini
... دو چيز به پيشرفت اين کيش (شیعیگری) مي‌افزوده :
يکي نام نيک امام علي‌بن‌ابيطالب ، ديگري داستان دلسوز کربلا.
امام علي‌بن‌ابيطالب ، مرد بزرگي ميبوده و ستودگي‌هاي بسيار ميداشته. شيعيان از نام نيک او سود جسته چنين وامي‌نمودند که پيروان اويند.
آن مرد بزرگ را بنيادگزار شيعيگري نشان داده و چنين مي‌فهمانيدند که جدايي سُني از شيعي از زمان آن امام ، و بر سر خليفه بودن او با ابوبکر و عمر آغاز يافته ، و اين کشاکشها و دشمنيها به پاس او ميباشد. از آنسوي درباره‌ي آن امام نيز به گزافه سرايي برخاسته او را هم از جايگاهش بيرون مي‌بردند :
«پيغمبر گفته با دوست داري علي هيچ گناهي زيان نتواند رسانيد » ، « خدا گفته دوستداري علي دژ منست و هرکه به دژ من درآيد از خشم من ايمن خواهد بود». در اينباره سخناني هست که اگر نوشته شود کتاب بسيار بزرگي گردد.
اما داستان دلسوز کربلا : اين داستان از روزي که رويداد مايه‌ي خشم و افسوس بيشتر مسلمانان گرديد و کسان بسياري به خونخواهي برخاستند و خونها ريخته شد.
ولي شيعيان جعفري از آن به بهره‌جويي سياسي پرداخته با برپا کردن بزم‌هاي سوگواري ياد آن را تازه نگهداشتند و در اين باره سخنان شگفتي به ميان آوردند : « هرکسي بگريد يا بگرياند و يا خود را گريان وانمايد بهشت برايش باياباشد».
بر سر خاکهاي امام علي‌بن‌ابيطالب و حسين‌بن‌علي و ديگران گنبدها افراشتند و آنها را زيارتگاه گردانيدند. به هر يکي زيارتنامه پديد آوردند : «هرکه حسين را در کربلا زيارت کند مانند کسي است که خدا را در عرشش زيارت کرده».
اينها ـ اين گزافه‌گوييها اگر هم از زمان جعفربن‌محمد و جانشينان او ، و از زبان آنان بوده بيگمان چيزها به آن افزوده گرديده ـ بيگمان روزبروز در رويِش و بالِش ميبوده.
گذشته از اينها ، آن سبکباري که در شيعيگري از باياهاي سخت اسلام ميبود ، و يک شيعي از جهاد و نماز آدينه و مانند اينها آسوده ميگرديد و بلکه ميتوانست نمازي نخواند و روزه‌اي نگيرد و از هيچ بدي نپرهيزد و با رفتن به زيارت حسين و با گريستن به او همه‌ي گناهان خود را بيامرزاند ، آن نويدهايي که درباره‌ي ميانجيگري امامان در روز رستاخيز و رفتن همه‌ي شيعيان به بهشت داده شده بود ، آن برتري از گوهر و آفرينش که شيعيان درباره‌ي خود باور ميداشتند و خود را از سرشت بهتر و پاکتري مي‌پنداشتند ، آن دستگاه جانشين امام و سررشته‌داري و فرمانروايي که ملايان شيعه براي خود ساخته بودند ، هريکي انگيزه‌ي ديگري براي کشاندن مردم ساده‌درون بسوي شيعيگري و پايداري آنان در اين کيش ميبوده.
... آيا گفتن : « هر که حسين را در کربلا زيارت کند خدا را در عرش زيارت کرده» با خدا گستاخي و بيفرهنگي نيست.
شگفت‌تر اينکه از آن بارگاهها نتوانستني (معجزه) نيز چشم دارند و داستانها پديد آورند : فلان کور را بينا گردانيد ، و بَهمان بيمار را تندرست ساخت ، فلان دشمن را کُشت و بَهمان بدخواه را سنگ گردانيد.
شاهي که به ضربت دو انگشت
از معجزه ابن قيس را کُشت
بنيادگزار اسلام با آن جايگاه والايي که ميداشت و با آن کار خدايي که پيش ميبرد ، چون جهودان و ترسايان فشار آورده نتوانستني ميخواستند در پاسخشان ميگفت : من نتوانم. قرآن پر از اينگونه پاسخهاست. ولي نوادگان هيچ کاره‌ي او در زندگي نتوانستني ميکرده‌اند بجاي خود كه پس از مرگشان نيز ميکنند. افسوس از اين ناداني!. ...
(کتاب داوری)
✅ @pakdini
يکي نام نيک امام علي‌بن‌ابيطالب ، ديگري داستان دلسوز کربلا.
امام علي‌بن‌ابيطالب ، مرد بزرگي ميبوده و ستودگي‌هاي بسيار ميداشته. شيعيان از نام نيک او سود جسته چنين وامي‌نمودند که پيروان اويند.
آن مرد بزرگ را بنيادگزار شيعيگري نشان داده و چنين مي‌فهمانيدند که جدايي سُني از شيعي از زمان آن امام ، و بر سر خليفه بودن او با ابوبکر و عمر آغاز يافته ، و اين کشاکشها و دشمنيها به پاس او ميباشد. از آنسوي درباره‌ي آن امام نيز به گزافه سرايي برخاسته او را هم از جايگاهش بيرون مي‌بردند :
«پيغمبر گفته با دوست داري علي هيچ گناهي زيان نتواند رسانيد » ، « خدا گفته دوستداري علي دژ منست و هرکه به دژ من درآيد از خشم من ايمن خواهد بود». در اينباره سخناني هست که اگر نوشته شود کتاب بسيار بزرگي گردد.
اما داستان دلسوز کربلا : اين داستان از روزي که رويداد مايه‌ي خشم و افسوس بيشتر مسلمانان گرديد و کسان بسياري به خونخواهي برخاستند و خونها ريخته شد.
ولي شيعيان جعفري از آن به بهره‌جويي سياسي پرداخته با برپا کردن بزم‌هاي سوگواري ياد آن را تازه نگهداشتند و در اين باره سخنان شگفتي به ميان آوردند : « هرکسي بگريد يا بگرياند و يا خود را گريان وانمايد بهشت برايش باياباشد».
بر سر خاکهاي امام علي‌بن‌ابيطالب و حسين‌بن‌علي و ديگران گنبدها افراشتند و آنها را زيارتگاه گردانيدند. به هر يکي زيارتنامه پديد آوردند : «هرکه حسين را در کربلا زيارت کند مانند کسي است که خدا را در عرشش زيارت کرده».
اينها ـ اين گزافه‌گوييها اگر هم از زمان جعفربن‌محمد و جانشينان او ، و از زبان آنان بوده بيگمان چيزها به آن افزوده گرديده ـ بيگمان روزبروز در رويِش و بالِش ميبوده.
گذشته از اينها ، آن سبکباري که در شيعيگري از باياهاي سخت اسلام ميبود ، و يک شيعي از جهاد و نماز آدينه و مانند اينها آسوده ميگرديد و بلکه ميتوانست نمازي نخواند و روزه‌اي نگيرد و از هيچ بدي نپرهيزد و با رفتن به زيارت حسين و با گريستن به او همه‌ي گناهان خود را بيامرزاند ، آن نويدهايي که درباره‌ي ميانجيگري امامان در روز رستاخيز و رفتن همه‌ي شيعيان به بهشت داده شده بود ، آن برتري از گوهر و آفرينش که شيعيان درباره‌ي خود باور ميداشتند و خود را از سرشت بهتر و پاکتري مي‌پنداشتند ، آن دستگاه جانشين امام و سررشته‌داري و فرمانروايي که ملايان شيعه براي خود ساخته بودند ، هريکي انگيزه‌ي ديگري براي کشاندن مردم ساده‌درون بسوي شيعيگري و پايداري آنان در اين کيش ميبوده.
... آيا گفتن : « هر که حسين را در کربلا زيارت کند خدا را در عرش زيارت کرده» با خدا گستاخي و بيفرهنگي نيست.
شگفت‌تر اينکه از آن بارگاهها نتوانستني (معجزه) نيز چشم دارند و داستانها پديد آورند : فلان کور را بينا گردانيد ، و بَهمان بيمار را تندرست ساخت ، فلان دشمن را کُشت و بَهمان بدخواه را سنگ گردانيد.
شاهي که به ضربت دو انگشت
از معجزه ابن قيس را کُشت
بنيادگزار اسلام با آن جايگاه والايي که ميداشت و با آن کار خدايي که پيش ميبرد ، چون جهودان و ترسايان فشار آورده نتوانستني ميخواستند در پاسخشان ميگفت : من نتوانم. قرآن پر از اينگونه پاسخهاست. ولي نوادگان هيچ کاره‌ي او در زندگي نتوانستني ميکرده‌اند بجاي خود كه پس از مرگشان نيز ميکنند. افسوس از اين ناداني!. ...
(کتاب داوری)
✅ @pakdini
Forwarded from پاکدینی ـ احمد کسروی
نمایشهای بیخردانه‌ی شیعیگری. مداحی با آواز سگ
👇👇👇👇👇👇
👇👇👇👇👇👇