خرسندی هرکسی جز در خرسندی همگان نتواند بود
یک توده که در یکجا میزیند ، بهر اینست که دست یکدیگر گیرند ، و توانا و ناتوان در بسیج نیازاکهای زندگانی بهم یاری کنند ، نه بهر آنست که آز و خودخواهی و دیگر خویهای جانوری را بکار اندازند و با کشاکش زندگانی را بهم تلخ گردانند. آدمیان در زندگانی بهمدستی نیازمندند و این باهم زیستن بهر همدستیست ، نه بهر کشاکش و از پا انداختن یکدیگر. کشاکش دشواریهای زندگانی را چند برابر میافزاید.
آدمیان یک بایای ورجاوندی (از سوی خدا) بگردن میدارند. باید روی زمین را آباد گردانند ، شهرها برپا کنند ، راهها سازند ، کشتزارها پدید آورند ، جانوران سودمند را بپرورند ، با بدیها و بیماریها نبرد کنند. باید دست بهم داده به اینها کوشند نه با یکدیگر کشاکش کنند. دوباره میگویم : بکشاکش نه نیازی هست و نه خود شایا میباشد. کشاکش همانست که در سگها و گربه‌ها میبینید و بدانسان رو ترش میکنید.
در یک توده هرکسی باید نه تنها پروای خود ، پروای دیگران نیز دارد ، و در هر کاری که میکند سود توده را بدیده گیرد. سود خود او نیز در اینست. چه آرمان زندگی خرسندیست ، و خرسندی هرکسی جز در خرسندی همگان نتواند بود.....
باید این آمیغها را در دل جاگزین گردانید و مردمان را از گمراهی بیرون آورد. آنچه را که مردمان باید بدانند اینها و مانندهای اینهاست.
یک توده ماننده یک خانواده و سرزمینی که در آن میزیند ماننده خانه بلکه ارجمندتر از خانه میباشد. زیرا آن توده گذشته از آنکه در این سرزمین میزیند و‌جایگاه ایشانست ، نیازاکهای خود را نیز از این درمیآورند و زیستگاه آنان نیز میباشد.
اینست این سرزمین هرچه آبادتر و بارده‌تر ، بهره‌ی مردم از زندگانی بیشتر خواهد بود ، همگی باید یکدل و یکدست بآبادی و باردهی سرزمین خود کوشند....
این آمیغها را در زمینه‌ی خانواده یا چند تن همراه درمییابند ، ولی در زمینه‌ی توده درنمییابند. در حالیکه بنیاد توده بر آنست که بنیاد خانواده.
اینکه ما میگوییم : « یک توده ماننده یک خانواده است» ، یک سخن شاعرانه نیست ، بلکه یک آمیغیست. بنیاد خانواده و توده هر دو برای اینست که آدمیان همدست گردند و بیکدیگر یاری کنند و نیازاکهای زندگانی را بآسانی بسیجند. برای اینست که از باهمیدن نیرویی پدید آورند و بدشواریهای زندگانی چیره درآیند. پس هرآنچه درباره‌ی خانواده توان گفت ، درباره‌ی توده نیز راستست.
کشاکش و سودجویی چنانکه در زندگانی خاندانی بد است و آن زندگانی را بهم زند ، و خانه را ویرانه گرداند ، در زندگانی توده‌ای نیز بد است و آن را بهم زند و کشور را ویرانه گزارد. بلکه در اینجا چون زیان آن بیشتر است و مایه‌ی بدبختی ملیونها مردم میگردد باید بدترش شماریم.
این بسیار نافهمیست که یک کسی بایای خود را تنها پول درآوردن و با خانواده‌ی خود زیستن شمارد ، و پروای توده و کشور ندارد. این معنی زندگی را ندانستنست. در یک توده هرکسی باید بزندگانی توده‌ای ارج گزارد و خود را پاسخده راه افتادن چرخ آن زندگانی شمارد ، و در هر کاری که میکند دربند آسایش توده باشد.
(کتاب ورجاوند بنیاد)
✅ @pakdini
یک توده که در یکجا میزیند ، بهر اینست که دست یکدیگر گیرند ، و توانا و ناتوان در بسیج نیازاکهای زندگانی بهم یاری کنند ، نه بهر آنست که آز و خودخواهی و دیگر خویهای جانوری را بکار اندازند و با کشاکش زندگانی را بهم تلخ گردانند. آدمیان در زندگانی بهمدستی نیازمندند و این باهم زیستن بهر همدستیست ، نه بهر کشاکش و از پا انداختن یکدیگر. کشاکش دشواریهای زندگانی را چند برابر میافزاید.
آدمیان یک بایای ورجاوندی (از سوی خدا) بگردن میدارند. باید روی زمین را آباد گردانند ، شهرها برپا کنند ، راهها سازند ، کشتزارها پدید آورند ، جانوران سودمند را بپرورند ، با بدیها و بیماریها نبرد کنند. باید دست بهم داده به اینها کوشند نه با یکدیگر کشاکش کنند. دوباره میگویم : بکشاکش نه نیازی هست و نه خود شایا میباشد. کشاکش همانست که در سگها و گربه‌ها میبینید و بدانسان رو ترش میکنید.
در یک توده هرکسی باید نه تنها پروای خود ، پروای دیگران نیز دارد ، و در هر کاری که میکند سود توده را بدیده گیرد. سود خود او نیز در اینست. چه آرمان زندگی خرسندیست ، و خرسندی هرکسی جز در خرسندی همگان نتواند بود.....
باید این آمیغها را در دل جاگزین گردانید و مردمان را از گمراهی بیرون آورد. آنچه را که مردمان باید بدانند اینها و مانندهای اینهاست.
یک توده ماننده یک خانواده و سرزمینی که در آن میزیند ماننده خانه بلکه ارجمندتر از خانه میباشد. زیرا آن توده گذشته از آنکه در این سرزمین میزیند و‌جایگاه ایشانست ، نیازاکهای خود را نیز از این درمیآورند و زیستگاه آنان نیز میباشد.
اینست این سرزمین هرچه آبادتر و بارده‌تر ، بهره‌ی مردم از زندگانی بیشتر خواهد بود ، همگی باید یکدل و یکدست بآبادی و باردهی سرزمین خود کوشند....
این آمیغها را در زمینه‌ی خانواده یا چند تن همراه درمییابند ، ولی در زمینه‌ی توده درنمییابند. در حالیکه بنیاد توده بر آنست که بنیاد خانواده.
اینکه ما میگوییم : « یک توده ماننده یک خانواده است» ، یک سخن شاعرانه نیست ، بلکه یک آمیغیست. بنیاد خانواده و توده هر دو برای اینست که آدمیان همدست گردند و بیکدیگر یاری کنند و نیازاکهای زندگانی را بآسانی بسیجند. برای اینست که از باهمیدن نیرویی پدید آورند و بدشواریهای زندگانی چیره درآیند. پس هرآنچه درباره‌ی خانواده توان گفت ، درباره‌ی توده نیز راستست.
کشاکش و سودجویی چنانکه در زندگانی خاندانی بد است و آن زندگانی را بهم زند ، و خانه را ویرانه گرداند ، در زندگانی توده‌ای نیز بد است و آن را بهم زند و کشور را ویرانه گزارد. بلکه در اینجا چون زیان آن بیشتر است و مایه‌ی بدبختی ملیونها مردم میگردد باید بدترش شماریم.
این بسیار نافهمیست که یک کسی بایای خود را تنها پول درآوردن و با خانواده‌ی خود زیستن شمارد ، و پروای توده و کشور ندارد. این معنی زندگی را ندانستنست. در یک توده هرکسی باید بزندگانی توده‌ای ارج گزارد و خود را پاسخده راه افتادن چرخ آن زندگانی شمارد ، و در هر کاری که میکند دربند آسایش توده باشد.
(کتاب ورجاوند بنیاد)
✅ @pakdini
... دو چيز به پيشرفت اين کيش (شیعیگری) مي‌افزوده :
يکي نام نيک امام علي‌بن‌ابيطالب ، ديگري داستان دلسوز کربلا.
امام علي‌بن‌ابيطالب ، مرد بزرگي ميبوده و ستودگي‌هاي بسيار ميداشته. شيعيان از نام نيک او سود جسته چنين وامي‌نمودند که پيروان اويند.
آن مرد بزرگ را بنيادگزار شيعيگري نشان داده و چنين مي‌فهمانيدند که جدايي سُني از شيعي از زمان آن امام ، و بر سر خليفه بودن او با ابوبکر و عمر آغاز يافته ، و اين کشاکشها و دشمنيها به پاس او ميباشد. از آنسوي درباره‌ي آن امام نيز به گزافه سرايي برخاسته او را هم از جايگاهش بيرون مي‌بردند :
«پيغمبر گفته با دوست داري علي هيچ گناهي زيان نتواند رسانيد » ، « خدا گفته دوستداري علي دژ منست و هرکه به دژ من درآيد از خشم من ايمن خواهد بود». در اينباره سخناني هست که اگر نوشته شود کتاب بسيار بزرگي گردد.
اما داستان دلسوز کربلا : اين داستان از روزي که رويداد مايه‌ي خشم و افسوس بيشتر مسلمانان گرديد و کسان بسياري به خونخواهي برخاستند و خونها ريخته شد.
ولي شيعيان جعفري از آن به بهره‌جويي سياسي پرداخته با برپا کردن بزم‌هاي سوگواري ياد آن را تازه نگهداشتند و در اين باره سخنان شگفتي به ميان آوردند : « هرکسي بگريد يا بگرياند و يا خود را گريان وانمايد بهشت برايش باياباشد».
بر سر خاکهاي امام علي‌بن‌ابيطالب و حسين‌بن‌علي و ديگران گنبدها افراشتند و آنها را زيارتگاه گردانيدند. به هر يکي زيارتنامه پديد آوردند : «هرکه حسين را در کربلا زيارت کند مانند کسي است که خدا را در عرشش زيارت کرده».
اينها ـ اين گزافه‌گوييها اگر هم از زمان جعفربن‌محمد و جانشينان او ، و از زبان آنان بوده بيگمان چيزها به آن افزوده گرديده ـ بيگمان روزبروز در رويِش و بالِش ميبوده.
گذشته از اينها ، آن سبکباري که در شيعيگري از باياهاي سخت اسلام ميبود ، و يک شيعي از جهاد و نماز آدينه و مانند اينها آسوده ميگرديد و بلکه ميتوانست نمازي نخواند و روزه‌اي نگيرد و از هيچ بدي نپرهيزد و با رفتن به زيارت حسين و با گريستن به او همه‌ي گناهان خود را بيامرزاند ، آن نويدهايي که درباره‌ي ميانجيگري امامان در روز رستاخيز و رفتن همه‌ي شيعيان به بهشت داده شده بود ، آن برتري از گوهر و آفرينش که شيعيان درباره‌ي خود باور ميداشتند و خود را از سرشت بهتر و پاکتري مي‌پنداشتند ، آن دستگاه جانشين امام و سررشته‌داري و فرمانروايي که ملايان شيعه براي خود ساخته بودند ، هريکي انگيزه‌ي ديگري براي کشاندن مردم ساده‌درون بسوي شيعيگري و پايداري آنان در اين کيش ميبوده.
... آيا گفتن : « هر که حسين را در کربلا زيارت کند خدا را در عرش زيارت کرده» با خدا گستاخي و بيفرهنگي نيست.
شگفت‌تر اينکه از آن بارگاهها نتوانستني (معجزه) نيز چشم دارند و داستانها پديد آورند : فلان کور را بينا گردانيد ، و بَهمان بيمار را تندرست ساخت ، فلان دشمن را کُشت و بَهمان بدخواه را سنگ گردانيد.
شاهي که به ضربت دو انگشت
از معجزه ابن قيس را کُشت
بنيادگزار اسلام با آن جايگاه والايي که ميداشت و با آن کار خدايي که پيش ميبرد ، چون جهودان و ترسايان فشار آورده نتوانستني ميخواستند در پاسخشان ميگفت : من نتوانم. قرآن پر از اينگونه پاسخهاست. ولي نوادگان هيچ کاره‌ي او در زندگي نتوانستني ميکرده‌اند بجاي خود كه پس از مرگشان نيز ميکنند. افسوس از اين ناداني!. ...
(کتاب داوری)
✅ @pakdini
يکي نام نيک امام علي‌بن‌ابيطالب ، ديگري داستان دلسوز کربلا.
امام علي‌بن‌ابيطالب ، مرد بزرگي ميبوده و ستودگي‌هاي بسيار ميداشته. شيعيان از نام نيک او سود جسته چنين وامي‌نمودند که پيروان اويند.
آن مرد بزرگ را بنيادگزار شيعيگري نشان داده و چنين مي‌فهمانيدند که جدايي سُني از شيعي از زمان آن امام ، و بر سر خليفه بودن او با ابوبکر و عمر آغاز يافته ، و اين کشاکشها و دشمنيها به پاس او ميباشد. از آنسوي درباره‌ي آن امام نيز به گزافه سرايي برخاسته او را هم از جايگاهش بيرون مي‌بردند :
«پيغمبر گفته با دوست داري علي هيچ گناهي زيان نتواند رسانيد » ، « خدا گفته دوستداري علي دژ منست و هرکه به دژ من درآيد از خشم من ايمن خواهد بود». در اينباره سخناني هست که اگر نوشته شود کتاب بسيار بزرگي گردد.
اما داستان دلسوز کربلا : اين داستان از روزي که رويداد مايه‌ي خشم و افسوس بيشتر مسلمانان گرديد و کسان بسياري به خونخواهي برخاستند و خونها ريخته شد.
ولي شيعيان جعفري از آن به بهره‌جويي سياسي پرداخته با برپا کردن بزم‌هاي سوگواري ياد آن را تازه نگهداشتند و در اين باره سخنان شگفتي به ميان آوردند : « هرکسي بگريد يا بگرياند و يا خود را گريان وانمايد بهشت برايش باياباشد».
بر سر خاکهاي امام علي‌بن‌ابيطالب و حسين‌بن‌علي و ديگران گنبدها افراشتند و آنها را زيارتگاه گردانيدند. به هر يکي زيارتنامه پديد آوردند : «هرکه حسين را در کربلا زيارت کند مانند کسي است که خدا را در عرشش زيارت کرده».
اينها ـ اين گزافه‌گوييها اگر هم از زمان جعفربن‌محمد و جانشينان او ، و از زبان آنان بوده بيگمان چيزها به آن افزوده گرديده ـ بيگمان روزبروز در رويِش و بالِش ميبوده.
گذشته از اينها ، آن سبکباري که در شيعيگري از باياهاي سخت اسلام ميبود ، و يک شيعي از جهاد و نماز آدينه و مانند اينها آسوده ميگرديد و بلکه ميتوانست نمازي نخواند و روزه‌اي نگيرد و از هيچ بدي نپرهيزد و با رفتن به زيارت حسين و با گريستن به او همه‌ي گناهان خود را بيامرزاند ، آن نويدهايي که درباره‌ي ميانجيگري امامان در روز رستاخيز و رفتن همه‌ي شيعيان به بهشت داده شده بود ، آن برتري از گوهر و آفرينش که شيعيان درباره‌ي خود باور ميداشتند و خود را از سرشت بهتر و پاکتري مي‌پنداشتند ، آن دستگاه جانشين امام و سررشته‌داري و فرمانروايي که ملايان شيعه براي خود ساخته بودند ، هريکي انگيزه‌ي ديگري براي کشاندن مردم ساده‌درون بسوي شيعيگري و پايداري آنان در اين کيش ميبوده.
... آيا گفتن : « هر که حسين را در کربلا زيارت کند خدا را در عرش زيارت کرده» با خدا گستاخي و بيفرهنگي نيست.
شگفت‌تر اينکه از آن بارگاهها نتوانستني (معجزه) نيز چشم دارند و داستانها پديد آورند : فلان کور را بينا گردانيد ، و بَهمان بيمار را تندرست ساخت ، فلان دشمن را کُشت و بَهمان بدخواه را سنگ گردانيد.
شاهي که به ضربت دو انگشت
از معجزه ابن قيس را کُشت
بنيادگزار اسلام با آن جايگاه والايي که ميداشت و با آن کار خدايي که پيش ميبرد ، چون جهودان و ترسايان فشار آورده نتوانستني ميخواستند در پاسخشان ميگفت : من نتوانم. قرآن پر از اينگونه پاسخهاست. ولي نوادگان هيچ کاره‌ي او در زندگي نتوانستني ميکرده‌اند بجاي خود كه پس از مرگشان نيز ميکنند. افسوس از اين ناداني!. ...
(کتاب داوری)
✅ @pakdini
Forwarded from پاکدینی ـ احمد کسروی
نمایشهای بیخردانه‌ی شیعیگری. مداحی با آواز سگ
👇👇👇👇👇👇
👇👇👇👇👇👇
Forwarded from پاکدینی ـ احمد کسروی
نمایشهای بیخردانه‌ی شیعیگری. مداحی و رقاصی
👇👇👇👇👇👇
👇👇👇👇👇👇