خرسندی هرکسی جز در خرسندی همگان نتواند بود
یک توده که در یکجا میزیند ، بهر اینست که دست یکدیگر گیرند ، و توانا و ناتوان در بسیج نیازاکهای زندگانی بهم یاری کنند ، نه بهر آنست که آز و خودخواهی و دیگر خویهای جانوری را بکار اندازند و با کشاکش زندگانی را بهم تلخ گردانند. آدمیان در زندگانی بهمدستی نیازمندند و این باهم زیستن بهر همدستیست ، نه بهر کشاکش و از پا انداختن یکدیگر. کشاکش دشواریهای زندگانی را چند برابر میافزاید.
آدمیان یک بایای ورجاوندی (از سوی خدا) بگردن میدارند. باید روی زمین را آباد گردانند ، شهرها برپا کنند ، راهها سازند ، کشتزارها پدید آورند ، جانوران سودمند را بپرورند ، با بدیها و بیماریها نبرد کنند. باید دست بهم داده به اینها کوشند نه با یکدیگر کشاکش کنند. دوباره میگویم : بکشاکش نه نیازی هست و نه خود شایا میباشد. کشاکش همانست که در سگها و گربه‌ها میبینید و بدانسان رو ترش میکنید.
در یک توده هرکسی باید نه تنها پروای خود ، پروای دیگران نیز دارد ، و در هر کاری که میکند سود توده را بدیده گیرد. سود خود او نیز در اینست. چه آرمان زندگی خرسندیست ، و خرسندی هرکسی جز در خرسندی همگان نتواند بود.....
باید این آمیغها را در دل جاگزین گردانید و مردمان را از گمراهی بیرون آورد. آنچه را که مردمان باید بدانند اینها و مانندهای اینهاست.
یک توده ماننده یک خانواده و سرزمینی که در آن میزیند ماننده خانه بلکه ارجمندتر از خانه میباشد. زیرا آن توده گذشته از آنکه در این سرزمین میزیند و‌جایگاه ایشانست ، نیازاکهای خود را نیز از این درمیآورند و زیستگاه آنان نیز میباشد.
اینست این سرزمین هرچه آبادتر و بارده‌تر ، بهره‌ی مردم از زندگانی بیشتر خواهد بود ، همگی باید یکدل و یکدست بآبادی و باردهی سرزمین خود کوشند....
این آمیغها را در زمینه‌ی خانواده یا چند تن همراه درمییابند ، ولی در زمینه‌ی توده درنمییابند. در حالیکه بنیاد توده بر آنست که بنیاد خانواده.
اینکه ما میگوییم : « یک توده ماننده یک خانواده است» ، یک سخن شاعرانه نیست ، بلکه یک آمیغیست. بنیاد خانواده و توده هر دو برای اینست که آدمیان همدست گردند و بیکدیگر یاری کنند و نیازاکهای زندگانی را بآسانی بسیجند. برای اینست که از باهمیدن نیرویی پدید آورند و بدشواریهای زندگانی چیره درآیند. پس هرآنچه درباره‌ی خانواده توان گفت ، درباره‌ی توده نیز راستست.
کشاکش و سودجویی چنانکه در زندگانی خاندانی بد است و آن زندگانی را بهم زند ، و خانه را ویرانه گرداند ، در زندگانی توده‌ای نیز بد است و آن را بهم زند و کشور را ویرانه گزارد. بلکه در اینجا چون زیان آن بیشتر است و مایه‌ی بدبختی ملیونها مردم میگردد باید بدترش شماریم.
این بسیار نافهمیست که یک کسی بایای خود را تنها پول درآوردن و با خانواده‌ی خود زیستن شمارد ، و پروای توده و کشور ندارد. این معنی زندگی را ندانستنست. در یک توده هرکسی باید بزندگانی توده‌ای ارج گزارد و خود را پاسخده راه افتادن چرخ آن زندگانی شمارد ، و در هر کاری که میکند دربند آسایش توده باشد.
(کتاب ورجاوند بنیاد)
✅ @pakdini
یک توده که در یکجا میزیند ، بهر اینست که دست یکدیگر گیرند ، و توانا و ناتوان در بسیج نیازاکهای زندگانی بهم یاری کنند ، نه بهر آنست که آز و خودخواهی و دیگر خویهای جانوری را بکار اندازند و با کشاکش زندگانی را بهم تلخ گردانند. آدمیان در زندگانی بهمدستی نیازمندند و این باهم زیستن بهر همدستیست ، نه بهر کشاکش و از پا انداختن یکدیگر. کشاکش دشواریهای زندگانی را چند برابر میافزاید.
آدمیان یک بایای ورجاوندی (از سوی خدا) بگردن میدارند. باید روی زمین را آباد گردانند ، شهرها برپا کنند ، راهها سازند ، کشتزارها پدید آورند ، جانوران سودمند را بپرورند ، با بدیها و بیماریها نبرد کنند. باید دست بهم داده به اینها کوشند نه با یکدیگر کشاکش کنند. دوباره میگویم : بکشاکش نه نیازی هست و نه خود شایا میباشد. کشاکش همانست که در سگها و گربه‌ها میبینید و بدانسان رو ترش میکنید.
در یک توده هرکسی باید نه تنها پروای خود ، پروای دیگران نیز دارد ، و در هر کاری که میکند سود توده را بدیده گیرد. سود خود او نیز در اینست. چه آرمان زندگی خرسندیست ، و خرسندی هرکسی جز در خرسندی همگان نتواند بود.....
باید این آمیغها را در دل جاگزین گردانید و مردمان را از گمراهی بیرون آورد. آنچه را که مردمان باید بدانند اینها و مانندهای اینهاست.
یک توده ماننده یک خانواده و سرزمینی که در آن میزیند ماننده خانه بلکه ارجمندتر از خانه میباشد. زیرا آن توده گذشته از آنکه در این سرزمین میزیند و‌جایگاه ایشانست ، نیازاکهای خود را نیز از این درمیآورند و زیستگاه آنان نیز میباشد.
اینست این سرزمین هرچه آبادتر و بارده‌تر ، بهره‌ی مردم از زندگانی بیشتر خواهد بود ، همگی باید یکدل و یکدست بآبادی و باردهی سرزمین خود کوشند....
این آمیغها را در زمینه‌ی خانواده یا چند تن همراه درمییابند ، ولی در زمینه‌ی توده درنمییابند. در حالیکه بنیاد توده بر آنست که بنیاد خانواده.
اینکه ما میگوییم : « یک توده ماننده یک خانواده است» ، یک سخن شاعرانه نیست ، بلکه یک آمیغیست. بنیاد خانواده و توده هر دو برای اینست که آدمیان همدست گردند و بیکدیگر یاری کنند و نیازاکهای زندگانی را بآسانی بسیجند. برای اینست که از باهمیدن نیرویی پدید آورند و بدشواریهای زندگانی چیره درآیند. پس هرآنچه درباره‌ی خانواده توان گفت ، درباره‌ی توده نیز راستست.
کشاکش و سودجویی چنانکه در زندگانی خاندانی بد است و آن زندگانی را بهم زند ، و خانه را ویرانه گرداند ، در زندگانی توده‌ای نیز بد است و آن را بهم زند و کشور را ویرانه گزارد. بلکه در اینجا چون زیان آن بیشتر است و مایه‌ی بدبختی ملیونها مردم میگردد باید بدترش شماریم.
این بسیار نافهمیست که یک کسی بایای خود را تنها پول درآوردن و با خانواده‌ی خود زیستن شمارد ، و پروای توده و کشور ندارد. این معنی زندگی را ندانستنست. در یک توده هرکسی باید بزندگانی توده‌ای ارج گزارد و خود را پاسخده راه افتادن چرخ آن زندگانی شمارد ، و در هر کاری که میکند دربند آسایش توده باشد.
(کتاب ورجاوند بنیاد)
✅ @pakdini
... دو چيز به پيشرفت اين کيش (شیعیگری) مي‌افزوده :
يکي نام نيک امام علي‌بن‌ابيطالب ، ديگري داستان دلسوز کربلا.
امام علي‌بن‌ابيطالب ، مرد بزرگي ميبوده و ستودگي‌هاي بسيار ميداشته. شيعيان از نام نيک او سود جسته چنين وامي‌نمودند که پيروان اويند.
آن مرد بزرگ را بنيادگزار شيعيگري نشان داده و چنين مي‌فهمانيدند که جدايي سُني از شيعي از زمان آن امام ، و بر سر خليفه بودن او با ابوبکر و عمر آغاز يافته ، و اين کشاکشها و دشمنيها به پاس او ميباشد. از آنسوي درباره‌ي آن امام نيز به گزافه سرايي برخاسته او را هم از جايگاهش بيرون مي‌بردند :
«پيغمبر گفته با دوست داري علي هيچ گناهي زيان نتواند رسانيد » ، « خدا گفته دوستداري علي دژ منست و هرکه به دژ من درآيد از خشم من ايمن خواهد بود». در اينباره سخناني هست که اگر نوشته شود کتاب بسيار بزرگي گردد.
اما داستان دلسوز کربلا : اين داستان از روزي که رويداد مايه‌ي خشم و افسوس بيشتر مسلمانان گرديد و کسان بسياري به خونخواهي برخاستند و خونها ريخته شد.
ولي شيعيان جعفري از آن به بهره‌جويي سياسي پرداخته با برپا کردن بزم‌هاي سوگواري ياد آن را تازه نگهداشتند و در اين باره سخنان شگفتي به ميان آوردند : « هرکسي بگريد يا بگرياند و يا خود را گريان وانمايد بهشت برايش باياباشد».
بر سر خاکهاي امام علي‌بن‌ابيطالب و حسين‌بن‌علي و ديگران گنبدها افراشتند و آنها را زيارتگاه گردانيدند. به هر يکي زيارتنامه پديد آوردند : «هرکه حسين را در کربلا زيارت کند مانند کسي است که خدا را در عرشش زيارت کرده».
اينها ـ اين گزافه‌گوييها اگر هم از زمان جعفربن‌محمد و جانشينان او ، و از زبان آنان بوده بيگمان چيزها به آن افزوده گرديده ـ بيگمان روزبروز در رويِش و بالِش ميبوده.
گذشته از اينها ، آن سبکباري که در شيعيگري از باياهاي سخت اسلام ميبود ، و يک شيعي از جهاد و نماز آدينه و مانند اينها آسوده ميگرديد و بلکه ميتوانست نمازي نخواند و روزه‌اي نگيرد و از هيچ بدي نپرهيزد و با رفتن به زيارت حسين و با گريستن به او همه‌ي گناهان خود را بيامرزاند ، آن نويدهايي که درباره‌ي ميانجيگري امامان در روز رستاخيز و رفتن همه‌ي شيعيان به بهشت داده شده بود ، آن برتري از گوهر و آفرينش که شيعيان درباره‌ي خود باور ميداشتند و خود را از سرشت بهتر و پاکتري مي‌پنداشتند ، آن دستگاه جانشين امام و سررشته‌داري و فرمانروايي که ملايان شيعه براي خود ساخته بودند ، هريکي انگيزه‌ي ديگري براي کشاندن مردم ساده‌درون بسوي شيعيگري و پايداري آنان در اين کيش ميبوده.
... آيا گفتن : « هر که حسين را در کربلا زيارت کند خدا را در عرش زيارت کرده» با خدا گستاخي و بيفرهنگي نيست.
شگفت‌تر اينکه از آن بارگاهها نتوانستني (معجزه) نيز چشم دارند و داستانها پديد آورند : فلان کور را بينا گردانيد ، و بَهمان بيمار را تندرست ساخت ، فلان دشمن را کُشت و بَهمان بدخواه را سنگ گردانيد.
شاهي که به ضربت دو انگشت
از معجزه ابن قيس را کُشت
بنيادگزار اسلام با آن جايگاه والايي که ميداشت و با آن کار خدايي که پيش ميبرد ، چون جهودان و ترسايان فشار آورده نتوانستني ميخواستند در پاسخشان ميگفت : من نتوانم. قرآن پر از اينگونه پاسخهاست. ولي نوادگان هيچ کاره‌ي او در زندگي نتوانستني ميکرده‌اند بجاي خود كه پس از مرگشان نيز ميکنند. افسوس از اين ناداني!. ...
(کتاب داوری)
✅ @pakdini
يکي نام نيک امام علي‌بن‌ابيطالب ، ديگري داستان دلسوز کربلا.
امام علي‌بن‌ابيطالب ، مرد بزرگي ميبوده و ستودگي‌هاي بسيار ميداشته. شيعيان از نام نيک او سود جسته چنين وامي‌نمودند که پيروان اويند.
آن مرد بزرگ را بنيادگزار شيعيگري نشان داده و چنين مي‌فهمانيدند که جدايي سُني از شيعي از زمان آن امام ، و بر سر خليفه بودن او با ابوبکر و عمر آغاز يافته ، و اين کشاکشها و دشمنيها به پاس او ميباشد. از آنسوي درباره‌ي آن امام نيز به گزافه سرايي برخاسته او را هم از جايگاهش بيرون مي‌بردند :
«پيغمبر گفته با دوست داري علي هيچ گناهي زيان نتواند رسانيد » ، « خدا گفته دوستداري علي دژ منست و هرکه به دژ من درآيد از خشم من ايمن خواهد بود». در اينباره سخناني هست که اگر نوشته شود کتاب بسيار بزرگي گردد.
اما داستان دلسوز کربلا : اين داستان از روزي که رويداد مايه‌ي خشم و افسوس بيشتر مسلمانان گرديد و کسان بسياري به خونخواهي برخاستند و خونها ريخته شد.
ولي شيعيان جعفري از آن به بهره‌جويي سياسي پرداخته با برپا کردن بزم‌هاي سوگواري ياد آن را تازه نگهداشتند و در اين باره سخنان شگفتي به ميان آوردند : « هرکسي بگريد يا بگرياند و يا خود را گريان وانمايد بهشت برايش باياباشد».
بر سر خاکهاي امام علي‌بن‌ابيطالب و حسين‌بن‌علي و ديگران گنبدها افراشتند و آنها را زيارتگاه گردانيدند. به هر يکي زيارتنامه پديد آوردند : «هرکه حسين را در کربلا زيارت کند مانند کسي است که خدا را در عرشش زيارت کرده».
اينها ـ اين گزافه‌گوييها اگر هم از زمان جعفربن‌محمد و جانشينان او ، و از زبان آنان بوده بيگمان چيزها به آن افزوده گرديده ـ بيگمان روزبروز در رويِش و بالِش ميبوده.
گذشته از اينها ، آن سبکباري که در شيعيگري از باياهاي سخت اسلام ميبود ، و يک شيعي از جهاد و نماز آدينه و مانند اينها آسوده ميگرديد و بلکه ميتوانست نمازي نخواند و روزه‌اي نگيرد و از هيچ بدي نپرهيزد و با رفتن به زيارت حسين و با گريستن به او همه‌ي گناهان خود را بيامرزاند ، آن نويدهايي که درباره‌ي ميانجيگري امامان در روز رستاخيز و رفتن همه‌ي شيعيان به بهشت داده شده بود ، آن برتري از گوهر و آفرينش که شيعيان درباره‌ي خود باور ميداشتند و خود را از سرشت بهتر و پاکتري مي‌پنداشتند ، آن دستگاه جانشين امام و سررشته‌داري و فرمانروايي که ملايان شيعه براي خود ساخته بودند ، هريکي انگيزه‌ي ديگري براي کشاندن مردم ساده‌درون بسوي شيعيگري و پايداري آنان در اين کيش ميبوده.
... آيا گفتن : « هر که حسين را در کربلا زيارت کند خدا را در عرش زيارت کرده» با خدا گستاخي و بيفرهنگي نيست.
شگفت‌تر اينکه از آن بارگاهها نتوانستني (معجزه) نيز چشم دارند و داستانها پديد آورند : فلان کور را بينا گردانيد ، و بَهمان بيمار را تندرست ساخت ، فلان دشمن را کُشت و بَهمان بدخواه را سنگ گردانيد.
شاهي که به ضربت دو انگشت
از معجزه ابن قيس را کُشت
بنيادگزار اسلام با آن جايگاه والايي که ميداشت و با آن کار خدايي که پيش ميبرد ، چون جهودان و ترسايان فشار آورده نتوانستني ميخواستند در پاسخشان ميگفت : من نتوانم. قرآن پر از اينگونه پاسخهاست. ولي نوادگان هيچ کاره‌ي او در زندگي نتوانستني ميکرده‌اند بجاي خود كه پس از مرگشان نيز ميکنند. افسوس از اين ناداني!. ...
(کتاب داوری)
✅ @pakdini
Forwarded from پاکدینی ـ احمد کسروی
نمایشهای بیخردانه‌ی شیعیگری. مداحی با آواز سگ
👇👇👇👇👇👇
👇👇👇👇👇👇
Forwarded from پاکدینی ـ احمد کسروی
نمایشهای بیخردانه‌ی شیعیگری. مداحی و رقاصی
👇👇👇👇👇👇
👇👇👇👇👇👇
Forwarded from پاکدینی ـ احمد کسروی
مداحی که حسین حسین نکند هار میشود؟!..
👇👇👇👇👇👇
👇👇👇👇👇👇
... در کربلا بارها کشتار و تاراج سختي رو داده و بارها آن صندوقها را شکسته و کنده‌اند :
در سال ٨۵٨ مولاعلي پسر سيدمحمدمشعشع به آنجا دست يافت و تاراج و کشتار سختي کرد و کسان بسياري را بند کرده با خود برد.
در سال ١٢١۶ چون وهابيان به آهنگ تاراج و کشتار به عراق تاخته بودند در روز عاشورا به آن شهر ريخته در شهر و در پيرامون بارگاهها به کشتار پرداختند و به خانه‌ها آمده دست به زنان و دختران يازيدند و بچگان شيرخوار را سر بريدند و صندوقها را شکستند و گورها را کندند.
و در چند ساعت نزديک به هفت هزار تن را از مجتهدان و سادات و ديگران کشته بارگاهها را تاراج کرده فيروزانه بازگشتند.
... شگفتست که وهابيان در آن تاخت خود به عراق ، نخست آهنگ نجف کردند. ولي چون اين شهر باروي استوار ميداشت دست يافتن نتوانستند و آنجا را گزارده آهنگ کربلا کردند و به آن کشتار و تاراج پرداختند. شيعيان از همان داستان نجف عنواني بدست آورده«معجزه‌‌اي» ساختند. «يکي از صلحا» در خواب اميرالمؤمنين را ديد که کفهاي دستش سياه شده و چگونگي را پرسيد. پاسخ داد : « پس آن توپها را از شهر که باز ميگردانيد؟!».
ببينيد اندازه‌ي ناداني را. بجاي آنکه ببينند که نجف چون بارو ميداشت از آسيب دور مانْد ، و کربلا چون نميداشت آن آسيب را يافت ، و از همينجا پي به آميغها برده بدانند که در اين جهان هرکاري جز از راهش نتواند بود و از آن گورها و گنبدها هوده‌اي نتواند برخاست ، بدانسان کوردروني نشان داده دروغي به آن رسوايي ساخته بيرون داده‌اند.
هشتم : داستان گريه و زاري به کشتگان کربلا ايراد بزرگ ديگر ميباشد. يک داستان بايستي رخ ندهد. پس از آنکه رخ داده از گريستن چه سود تواند بود؟!... يک داستاني را عنوان کردن و بزم‌هاي سوگواري برپا گردانيدن ، گريستن و گريانيدن با خِرد چه مي‌سازد؟!...
اينکه گفته‌اند : « هر که بگريد و بگرياند و خود را گريان وانمايد بهشت برو بايا گردد» بايستي پرسيد : چرا؟!...
گريستن يا گريانيدن چيست که خدا بآنها چنين پاداش بزرگي دهد؟!... آنگاه شما اين سخن را از کجا مي‌گوييد؟!... شما را به خدا چه راهي بوده؟!... اي بيخردان مگر خدا اسکندر ماكدوني است که يک هفستيوني را دوست دارد و چون او مُرد ، مردم را چند ماه به سوگواري وادارد؟!...
حسين‌بن‌علي به طلب خلافت برخاست و نتوانست و کاري از پيش نبرد. ليکن مردانگي بسيار ستوده‌اي از خود نشان داد ، و آن اينکه زبوني ننموده کشته شدن خود و فرزندان و يارانش را ، از گردن گزاردن به يزيد و ابن‌زياد بهتر دانسته مردانه پافشاري کرد و خود و پيروانش کشته گرديدند.
اين کار او بسيار ستوده بوده. ولي هرچه بوده بوده. هزار و سيصد سال گريستن چه معني دارد؟!... به آن نمايشهاي بسيار بيخردانه‌ي محرم و صفر چه توان گفت؟!...
اين داستانهاي زيارت و گريه با آن حديثهاشان از راه ديگري نيز درخور ايراد است. اينها ريشه‌ي دين را کندن و آنرا از ميان بردنست. در جائيکه با يک زيارت همه‌ي گناهان آمرزيده شود و با يک گريه بهشت بايا گردد ، کسي چرا از خوشيهاي سزا و ناسزا بازايستد؟!... چرا فلان حاجي آزمندانه انبارداري نکند؟!... چرا بَهمان ستمگر خونها نريزد؟!... چرا آزمندان به پول‌اندوزي نکوشند؟!... چرا مردان دنبال زنان بيگانه نيفتند؟!... سران شيعه در آن کوششهاي سياسي خود پرواي هيچي نکرده هرچه خواسته گفته و هرچه خواسته کرده‌اند. ولي ما آيا ميتوانيم چشم از کارهاي سراپا زيان ايشان پوشيم؟!....
ببينيد گستاخي را تا به کجا رسانيده‌اند : « هرکه حسين را در کربلا زيارت کند مانند کسي است که خدا را در عرش زيارت کرده». « با هستي امامست که زمين و آسمان پايدار ميباشد و به پاس اوست که مردم روزي ميخورند». « هرکه بگريد و بگرياند و يا خود را گريان نمايد بهشت به او بايا شود».
بايد پرسيد : چرا؟!. مگر گريستن به کشتگاني چه کاريست و چه سودي از آن تواند برخاست که خدا چنان مزدي دهد؟!. چنين گزافه‌دهي از خدا سزاست؟!.
« هرکه به زيارت رود همه‌ي گناهانش آمرزيده گردد» بايد پرسيد : پس دين چه مي‌بايسته؟!. سخن از نيک و بد و حلال و حرام چه مي‌سزيده؟!. در جايي که با گريستن يا به زيارت رفتن هر گناهي آمرزيده شود و بهشت بايا گردد چرا کسي از گناه بازايستد؟!. چرا در بند نيک و بد و حلال و حرام باشد؟!. ...
(کتاب داوری)
✅ @pakdini
در سال ٨۵٨ مولاعلي پسر سيدمحمدمشعشع به آنجا دست يافت و تاراج و کشتار سختي کرد و کسان بسياري را بند کرده با خود برد.
در سال ١٢١۶ چون وهابيان به آهنگ تاراج و کشتار به عراق تاخته بودند در روز عاشورا به آن شهر ريخته در شهر و در پيرامون بارگاهها به کشتار پرداختند و به خانه‌ها آمده دست به زنان و دختران يازيدند و بچگان شيرخوار را سر بريدند و صندوقها را شکستند و گورها را کندند.
و در چند ساعت نزديک به هفت هزار تن را از مجتهدان و سادات و ديگران کشته بارگاهها را تاراج کرده فيروزانه بازگشتند.
... شگفتست که وهابيان در آن تاخت خود به عراق ، نخست آهنگ نجف کردند. ولي چون اين شهر باروي استوار ميداشت دست يافتن نتوانستند و آنجا را گزارده آهنگ کربلا کردند و به آن کشتار و تاراج پرداختند. شيعيان از همان داستان نجف عنواني بدست آورده«معجزه‌‌اي» ساختند. «يکي از صلحا» در خواب اميرالمؤمنين را ديد که کفهاي دستش سياه شده و چگونگي را پرسيد. پاسخ داد : « پس آن توپها را از شهر که باز ميگردانيد؟!».
ببينيد اندازه‌ي ناداني را. بجاي آنکه ببينند که نجف چون بارو ميداشت از آسيب دور مانْد ، و کربلا چون نميداشت آن آسيب را يافت ، و از همينجا پي به آميغها برده بدانند که در اين جهان هرکاري جز از راهش نتواند بود و از آن گورها و گنبدها هوده‌اي نتواند برخاست ، بدانسان کوردروني نشان داده دروغي به آن رسوايي ساخته بيرون داده‌اند.
هشتم : داستان گريه و زاري به کشتگان کربلا ايراد بزرگ ديگر ميباشد. يک داستان بايستي رخ ندهد. پس از آنکه رخ داده از گريستن چه سود تواند بود؟!... يک داستاني را عنوان کردن و بزم‌هاي سوگواري برپا گردانيدن ، گريستن و گريانيدن با خِرد چه مي‌سازد؟!...
اينکه گفته‌اند : « هر که بگريد و بگرياند و خود را گريان وانمايد بهشت برو بايا گردد» بايستي پرسيد : چرا؟!...
گريستن يا گريانيدن چيست که خدا بآنها چنين پاداش بزرگي دهد؟!... آنگاه شما اين سخن را از کجا مي‌گوييد؟!... شما را به خدا چه راهي بوده؟!... اي بيخردان مگر خدا اسکندر ماكدوني است که يک هفستيوني را دوست دارد و چون او مُرد ، مردم را چند ماه به سوگواري وادارد؟!...
حسين‌بن‌علي به طلب خلافت برخاست و نتوانست و کاري از پيش نبرد. ليکن مردانگي بسيار ستوده‌اي از خود نشان داد ، و آن اينکه زبوني ننموده کشته شدن خود و فرزندان و يارانش را ، از گردن گزاردن به يزيد و ابن‌زياد بهتر دانسته مردانه پافشاري کرد و خود و پيروانش کشته گرديدند.
اين کار او بسيار ستوده بوده. ولي هرچه بوده بوده. هزار و سيصد سال گريستن چه معني دارد؟!... به آن نمايشهاي بسيار بيخردانه‌ي محرم و صفر چه توان گفت؟!...
اين داستانهاي زيارت و گريه با آن حديثهاشان از راه ديگري نيز درخور ايراد است. اينها ريشه‌ي دين را کندن و آنرا از ميان بردنست. در جائيکه با يک زيارت همه‌ي گناهان آمرزيده شود و با يک گريه بهشت بايا گردد ، کسي چرا از خوشيهاي سزا و ناسزا بازايستد؟!... چرا فلان حاجي آزمندانه انبارداري نکند؟!... چرا بَهمان ستمگر خونها نريزد؟!... چرا آزمندان به پول‌اندوزي نکوشند؟!... چرا مردان دنبال زنان بيگانه نيفتند؟!... سران شيعه در آن کوششهاي سياسي خود پرواي هيچي نکرده هرچه خواسته گفته و هرچه خواسته کرده‌اند. ولي ما آيا ميتوانيم چشم از کارهاي سراپا زيان ايشان پوشيم؟!....
ببينيد گستاخي را تا به کجا رسانيده‌اند : « هرکه حسين را در کربلا زيارت کند مانند کسي است که خدا را در عرش زيارت کرده». « با هستي امامست که زمين و آسمان پايدار ميباشد و به پاس اوست که مردم روزي ميخورند». « هرکه بگريد و بگرياند و يا خود را گريان نمايد بهشت به او بايا شود».
بايد پرسيد : چرا؟!. مگر گريستن به کشتگاني چه کاريست و چه سودي از آن تواند برخاست که خدا چنان مزدي دهد؟!. چنين گزافه‌دهي از خدا سزاست؟!.
« هرکه به زيارت رود همه‌ي گناهانش آمرزيده گردد» بايد پرسيد : پس دين چه مي‌بايسته؟!. سخن از نيک و بد و حلال و حرام چه مي‌سزيده؟!. در جايي که با گريستن يا به زيارت رفتن هر گناهي آمرزيده شود و بهشت بايا گردد چرا کسي از گناه بازايستد؟!. چرا در بند نيک و بد و حلال و حرام باشد؟!. ...
(کتاب داوری)
✅ @pakdini
یکی از باورهای شیعیان :
حسین زمانیکه از مدینه راه افتاد دسته‌ای از جنها به همراه پادشاه خودشان بنام زعفر به دیدارش آمده و خواستند او را یاری کنند اما حسین نپذیرفت و آنان را بازگرداند....
در زمان بروجردی ملایان چنین پراکندند که زعفر جن پادشاه شیعه‌ی جنها درگذشته و بدینسان برایش مراسم سوگواری برپا داشتند که در برخی از شهرها و روستاهای ایران به پیروی از ملایان ، مراسم سوگواری برای زعفر برپا شد. بگفته‌ی این ملایان پس از «زعفر» رهبری شیعیان جن را فرزند بزرگوارش جناب «سعفر» برعهده دارد.
همکنون در شهر نوش آباد از توابع شهرستان آران و بیدگل مراسمهایی برگزار میشود که یادآور آمدن زعفر بهمراه گروه جنهای شیعه برای یاری حسین است.
در کشوری که پیشوایان ملایان باشند چه شگفت که مردم چنین نادان و گمراه باشند.
👇👇👇👇👇👇
حسین زمانیکه از مدینه راه افتاد دسته‌ای از جنها به همراه پادشاه خودشان بنام زعفر به دیدارش آمده و خواستند او را یاری کنند اما حسین نپذیرفت و آنان را بازگرداند....
در زمان بروجردی ملایان چنین پراکندند که زعفر جن پادشاه شیعه‌ی جنها درگذشته و بدینسان برایش مراسم سوگواری برپا داشتند که در برخی از شهرها و روستاهای ایران به پیروی از ملایان ، مراسم سوگواری برای زعفر برپا شد. بگفته‌ی این ملایان پس از «زعفر» رهبری شیعیان جن را فرزند بزرگوارش جناب «سعفر» برعهده دارد.
همکنون در شهر نوش آباد از توابع شهرستان آران و بیدگل مراسمهایی برگزار میشود که یادآور آمدن زعفر بهمراه گروه جنهای شیعه برای یاری حسین است.
در کشوری که پیشوایان ملایان باشند چه شگفت که مردم چنین نادان و گمراه باشند.
👇👇👇👇👇👇